Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

LA FIN DE LA ZONE EURO: LE NORD DE L’EUROPE CONTRE SON SUD Par Maria Negreponti-Delivanis

LA FIN DE LA ZONE EURO: LE NORD DE L’EUROPE CONTRE SON SUD
Par Maria Negreponti-Delivanis

La dégradation en chaîne de la situation au sein de la zone euro, ces deux dernières années et plus encore ces derniers mois, ne permet plus d’occulter la terrible réalité. Le fossé se creuse de plus en plus entre le Nord riche de l’Europe et le Sud, pauvre et surendetté et ne laisse plus aucun espoir de rapprochement. En cause, la rudesse avec laquelle la Commission Européenne a entrepris d’affronter le problème des économies endettées qui révèle surtout l’absence totale de toute forme de cohésion et de solidarité entre les Etats-membres. Mais plus triste encore, c’est d’avoir cru qu’un tel projet était possible. L’enthousiasme des années 50 et 60, surtout chez les jeunes, pour une Europe des peuples unie, et toutes ces belles promesses autour de sa création, tout cela n’était soutenu par aucune base solide. C’était en fait une façon séduisante de détourner les populations de la vraie visée des principaux artisans de l’Union lesquels, notons-le, étaient de même nationalité que leurs successeurs d’aujourd’hui. Ainsi l’Allemagne, qui voyait dans l’Union Européenne la concrétisation enfin de son rêve ; ce rêve qui avait échoué à deux reprises, à savoir la domination de l’Europe. Ainsi, la réunification allemande[1] ne se fit pas sans concessions puisqu’il lui fallut abandonner le Mark en échange de la monnaie unique. Quant à la France, l’autre pays à l’origine de la création de l’Europe unie, ses préoccupations étaient dès le début - et continuent d’être - de moindre envergure. Ce qu’elle voulait, c’était juste s’assurer une position stable de leader en Europe. Or, la France a un problème, qui explique en partie sa totale identification aux choix de l’Allemagne[2], c’est sa position géographique. Mais, que son économie appartienne à l’Europe du Sud ou à l’Europe du Nord, son désir ardent est de faire partie de celle du Nord.
La situation toutefois n’était peut-être pas aussi cynique dans les premiers temps. Les fondateurs de l’Union Européenne avaient probablement les meilleures intentions et ils croyaient même l’accomplissement de leur projet possible. Pour ma part, je veux croire que les pères de l’Europe[3] s’étaient démenés pour y garantir paix, démocratie, égalité, prospérité pour tous, croissance rapide et plein emploi, et qu’ils seraient atterrés de voir comment leur œuvre grandiose a dégénéré[4]. Ils verraient avec effroi que non seulement leur projet initial ne s’est pas concrétisé, mais qu’en plus une guerre larvée et ravageuse sévit en son sein, entre le Nord et le Sud. Un conflit terrible et original dans sa forme, sans armes de destruction massive mais dont les moyens s’avèrent plus drastiques, plus efficaces et plus délétères que les armes traditionnelles[5]. En effet, l’Allemagne, utilisant comme cheval de Troie la dette du Sud, semble être entrée dans la phase accélérée de concrétisation d’un plan d’assujettissement du Sud, nouveau type de colonisation, et dont elle serait le chef incontestable. En dehors des vues ostensiblement expansionnistes de l’Allemagne, ce projet démoniaque trouve un appui dans l’évolution rapide de l’économie mondiale qui menace de marginaliser l’Europe et l’Occident tout entier. Il s’agit surtout de la concurrence intensifiée avec les économies émergentes, notamment la Chine. Il s’agit de la compétitivité de l’Allemagne[6], sérieusement mise à mal et qui pour s’en sortir a besoin, semble-t-il, de main d’œuvre en abondance et bon marché. C’est exactement ce que pourrait lui assurer l’Europe du Sud[7], si celle-ci finit par se soumettre à son hégémonie.
Dans ce rapport, je vais tenter de montrer dans quelle mesure l’heure de la fin est venue pour l’Europe du Sud, victime volontaire d’une union économique dont les lignes directrices avaient été tracées, dès le début, pour servir avant tout ses partenaires les plus puissants. Pendant des dizaines d’années, le Sud a vu s’éroder et se désorienter ses capacités de développement, il a pâti d’une exploitation cachée et constante des pays riches du Nord[8], et doit être sacrifié sur l’autel des projets réactivés de l’Allemagne.

La première partie de ce rapport portera sur l’attaque ouverte particulièrement violente menée par les pays du Nord de l’Europe contre le Sud, Allemagne en tête évidemment. Dans la deuxième partie, on se penchera sur les conséquences de cette mise à sac, pour 

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΕΝΤΟΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη*

 (δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτική Kontranews στις 29.3.2015


ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΕΝΤΟΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη*  
 =============================================================
Η κορύφωση της κρίσης, που για πολλοστή φορά  βιώνει τις τελευταίες αυτές εβδομάδες  ο ελληνικός λαός, επαναφέρει στο προσκήνιο το συνονθύλευμα   των κοινών χαρακτηριστικών, που αποτυπώνονται  σε  όλες τις  προηγούμενες κρίσεις. Δηλαδή, εκβιασμοί, απειλές για  GREXIT, επαναλαμβανόμενη απαίτηση για δήθεν μεταρρυθμίσεις που στην πραγματικότητα αποτελούν στυγνή  αφαίμαξη του δημόσιου πλούτου,  μεμψίμοιρη αναγνώριση ότι επιτύχαμε «κάτι λίγα, αλλά ποτέ αρκετά γιατί είμαστε ανίκανοι»,  συντονισμένες  ενέργειες εκφοβισμού μας, δηλώσεις  ιθυνόντων της ευρωζώνης για την πρόκληση   πανικού, που καταλήγει  σε μαζική έξοδο κεφαλαίων από την Ελλάδα. κ.ο.κ. Παράλληλα, σε περιόδους κρίσης, παίρνει τη σκυτάλη και ο γερμανικός κυρίως Τύπος,  που δήθεν  αυθόρμητα προβαίνει,   σε καθημερινής βάσης  προσβλητικά σχόλια, σχετικά με  τις δήθεν μειωμένες  δυνατότητες του ελληνικού λαού, τις κακές του συνήθειες,  την εγγενούς φύσης διαφθορά του, ενώ  πρόσφατα οι απαράδεκτες  αυτές κρίσεις περιλαμβάνουν και τη νέα ελληνική κυβέρνηση, που δεν τυγχάνει της έγκρισης των εταίρων μας.  Για παραπάνω από πέντε χρόνια, αυτό το μεθοδικά χαλκευμένο  περίβλημα  των ελληνικών κρίσεων αποδείχθηκε  αρκετό για να πείσει τις  προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις να αποδεχτούν την αδιάκοπη εφαρμογή  βαρβαροτήτων,  που μετέβαλαν σταδιακά την Ελλάδα σε περίπου  τριτοκοσμική χώρα. Ωστόσο, ώ του θαύματος,  όλες οι μέχρι σήμερα κρίσεις έχουν αίσιο τέλος. Η θηλιά  στο λαιμό χαλαρώνει την ύστατη στιγμή χάρις στην «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη». Γιατί, βέβαια,  οι εταίροι μας  δεν διακινδυνεύουν με τίποτε την έξοδό μας από την ευρωζώνη. Η Ελλάδα κερδίζει, έτσι χρόνο, μέχρι την επόμενη κρίση. Στο ενδιάμεσο διάστημα η κρίση βαθαίνει, τα άγρια μέτρα  εντείνονται, ο βαθμός εξαθλίωσης  του λαού επεκτείνεται, η οικονομία ρημάζεται. Μέχρι πότε μπορεί να συνεχιστεί  αυτή η διελκυστίνδα;  Να θυμηθούμε, στο σημείο αυτό,  ότι το χρέος μας δεν  είναι   βιώσιμο,  σε πείσμα των απεγνωσμένων προσπαθειών, κυρίως της ΕΕ, να το  βαπτίσει βιώσιμο, για να μην αποχωρήσει το ΔΝΤ από την τρόικα.  Το   χρέος μας, ωστόσο,, όταν συρθήκαμε στο ΔΝΤ, ήταν βιώσιμο με ποσοστό 120% στο τότε ΑΕΠ. Σε πείσμα των  πενταετών  ανθρωποθυσιών, για τη μείωσή του,  το χρέος μας  σήμερα  είναι μη  βιώσιμο έχοντας σκαρφαλώσει στο 176%  του  ΑΕΠ. Και, σίγουρα,  δεν θα είναι βιώσιμο ούτε το 2020. Η δουλεία χρέους μας, με επιτηρήσεις, προσβολές, στραγγαλιστική λιτότητα και ύφεση,  προβλέπεται να περατωθεί μόνο μετά την  αποπληρωμή του 75% του χρέους. Δηλαδή, σε χρόνο που δεν είναι ορατός. Ωστόσο, μέχρι το 2030 εκτιμάται ότι η Ελλάδα οφείλει να καταβάλλει 331 δισεκατομμύρια ευρώ, για την εξυπηρέτηση αυτού του μη βιώσιμου  χρέους της.

 Η νέα ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πλήρως ενήμερη, σχετικά  με το απόλυτο αδιέξοδο που επικρατεί, στο ευρύτερο περιβάλλον του ελληνικού χρέους. Γι αυτό, και έδωσε ρητή προεκλογική υπόσχεση στον ελληνικό λαό, ότι θα τον απαλλάξει από τα μνημόνια, την τρόικα, τις εγκληματικές μεταρρυθμίσεις, τη στραγγαλιστική λιτότητα, το αλύπητο  ξεπούλημα της χώρας, αλλά και ότι θα σπεύσει να γιατρέψει τις πληγές του που κακοφόρμισαν και αιμορραγούν. Και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε απλόχερα από τον μαρτυρικό ελληνικό λαό, και έτσι βλέπει τη δημοτικότητά του να ανέρχεται σε καθημερινή βάση.  Όμως, δυστυχώς, ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του υποσχέθηκαν μια ημιτελή, και γι αυτό αναποτελεσματική ΡΗΞΗ με το μνημονιακό καθεστώς, καθώς δεν τόλμησαν να περιλάβουν σε αυτήν  και την ευρωζώνη.   Έτσι, με  ισοδύναμα, που βαφτίζονται μη υφεσιακά,   με το σταγονόμετρο των ευρώ, που όταν  ευαρεστείται  μας δανείζει η ΕΚΤ, με τις εμμονές των θεσμών για την επιτάχυνση των καταστρεπτικών  μεταρρυθμίσεών της, με τον εκβιασμό να συνεχίσουμε το ξεπούλημα της Ελλάδας,  δεν είναι δυνατόν να  ανορθωθεί η ρημαγμένη ελληνική οικονομία . Για να σταθεί και πάλι στα πόδια της  η  οικονομία μας, ύστερα από πενταετή εξοντωτικό οικονομικό πόλεμο, χρειάζεται  σταθερό ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της τάξης  τουλάχιστον του 4-4.5%, και για περισσότερο από μια  δεκαετία.

Αυτήν την πραγματικότητα  πρέπει να τολμήσετε  να εξηγήσετε  στον ελληνικό λαό, και μάλιστα γρήγορα κ. Πρωθυπουργέ. Μόνον εσείς  το μπορείτε. Γιατί εσάς περιβάλλει  με τόση   εμπιστοσύνη, ο λαός μας,   που ουδείς ομόλογός σας  θα μπορούσε να την ονειρευτεί, αλλά ακόμη  και γιατί το ποσοστό  της   συναίνεσής  του στις επιλογές σας είναι εξαιρετικά υψηλό. Να υποθέσω ότι η πρόσφατη επιστολή σας προς την Γερμανίδα καγκελάριο αποτελεί προοίμιο  μιας μελλοντικής  ομολογίας σας; 

Και τώρα, ακούστε, κ. Πρωθυπουργέ,  ποιο ήταν το συμπέρασμα, για την Ελλάδα, με το οποίο περατώθηκε στο Παρίσι  στις 6/3το συνέδριο του Ινστιτούτου POMONE και του MANIFESTO, που έλαβε χώρα με συμμετοχή πολλών γνωστών οικονομολόγων από ολόκληρη την Ευρώπη: «Η Ελλάδα είναι αδύνατον να σωθεί εντός της ευρωζώνης. Πρέπει να αποχωρήσει κατεπειγόντως από αυτήν. Αλλά, όμως, την κρατούν αλυσοδεμένη, για να μην κινδυνεύσει το ευρώ».

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ.πρύτανης και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη                                                     24.03.2015
 




Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Προσθήκες στο κείμενο Κώστα Λαπαβίτσα στην εφημερίδα Bild για την "'αμεση έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ" από Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη


Προσθήκες στο κείμενο Κώστα Λαπαβίτσα στην εφημερίδα Bild για την "'αμεση έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ", από την Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
========================================================================

Το κείμενο Κώστα Λαπαβίτσα  είναι στο ίδιο μήκος κύματος με το συμπέρασμα του ευρωπαϊκού συνεδρίου POMONE, για την Ελλάδα (6/3 στο Παρίσι), που συγκέντρωσε τη γενική συμφωνία των παρισταμένων :"Η Ελλάδα δεν μπορεί να σωθεί παραμένοντας στην ευρωζώνη. Πρέπει να εξέλθει κατεπειγόντως, αλλά παρεμποδίζεται, για να μην απειληθεί το ευρώ". Και, βέβαια, δεν είναι το μόνο, εφόσον σημαντικός αριθμός, διεθνώς γνωστών οικονομολόγων και κατόχων Nobel, από καιρό διατυπώνουν αυτήν την άποψη.

Ήδη, τώρα, τα περιθώρια στενεύουν ασφυκτικά και η Ελλάδα οφείλει να λάβει την μοναδική απόφαση σωτηρίας της, αυτήν της εξόδου από την Ευρωζώνη (με όσο γίνεται πιο φιλικό τρόπο με την ΕΕ), φυσικά παραμένοντας στην ΕΕ και, φυσικά, προσπαθώντας να επιτύχει τρόπο μετάβασης στο εθνικό νόμισμα, που να είναι όσο γίνεται λιγότερο επώδυνος.

Προβλήματα θα υπάρξουν πολλά, των οποίων όμως η βαρύτητα θα πρέπει να συγκριθεί με το ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ, το οποίο βιώνει η Ελλάδα επί 5 και πλέον χρόνια, και το οποίο θα συνεχιστεί μέχρι την αποπληρωμή του 75% του χρέους, το οποίο δεν είναι ΒΙΩΣΙΜΟ!!! Δηλαδή, δεν φαίνονται τα χρονικά όρια του τέλους.

Κρίμα, που χάσαμε τόσο χρόνο. Κρίμα που δεν αποφασίζουμε, παρότι διαθέτουμε λαοφιλή Κυβέρνηση (που φυσικά θα παύσει να είναι όταν αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να υλοποιήσει τις υποσχέσεις της).

Οι προσπάθειές μας θα έπρεπε να επικεντρωθούν στις λεπτομέρειες του περάσματος, από το ευρώ σε εθνικό νόμισμα, που δεν είναι δεδομένες και που διαθέτουν μεγάλη γκάμα συνδυασμών, και όχι στο τι είπε ο ανθέλληνας Γερμανός ΥΠΟΙΚ και στο τι απάντησε ο δικός μας.   Και, βέβαια, πρέπει παράλληλα να διεκδικούμε τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Δυστυχώς, το τόσο καίριο και επείγον αυτό θέμα, για την εθνική μας επιβίωση έχει υποστεί τέτοια και τόση προπαγάνδα εναντίον του, επί 5 χρόνια, ώστε ο μέσος Έλληνας να το ατενίζει με τρόμο και να χρειάζεται μακροχρόνια ενημέρωση, για να λειτουργήσει σύμφωνα με τις ανάγκες των περιστάσεων.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ========================================== Γραφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ  ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ
==========================================
Γραφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Συμφωνώ απόλυτα ότι η παρούσα κυβέρνηση, που όπως το έχω ήδη πει και γράψει, είναι κατά τη γνώμη μου η τελευταία εφεδρεία ελπίδας, πρέπει να αντιμετωπιστεί με υπομονή. Το πρόβλημα, όμως, είναι δυστυχώς ότι για λόγους για τους οποίους ουδόλως ευθύνεται η ίδια, αλλά μόνον και ολοκληρωτικά οι προκάτοχοί της, δεν υπάρχει πια  για αυτήν, διαθέσιμος χρόνος. Βρίσκεται, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση σε πραγματικό αδιέξοδο, επειδή  από την μία πλευρά οι αγαπητοί μας «εταίροι» της έχουν βάλει στην κυριολεξία το μαχαίρι στο λαιμό, εφόσον με τίποτε δεν θέλουν να δεχθούν μια, έστω  και  μια ήπια  σοσιαλιστική κυβέρνηση στους κόλπους τους, ενώ από την άλλη πλευρά η ίδια η νέα κυβέρνηση έχει φράξει τη μόνη διέξοδο που διέθετε και που ήταν η ΡΗΞΗ με τους δανειστές. Συνεπώς, η συμπαράσταση, εκ μέρους του ελληνικού λαού, που ακόμη υπάρχει σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνον δεν αρκεί για την άρση του αδιέξοδου, αλλά επιπλέον είναι βέβαιο ότι θα υποστεί κάθετη πτώση μόλις συνειδητοποιηθεί η αδυναμία της παρούσας κυβέρνησης να υλοποιήσει αυτά που προεκλογικά έχει υποσχεθεί-έστω και το ήμισυ αυτών!

Βεβαίως, υπάρχει εξήγηση του πως και του γιατί η νέα ελληνική κυβέρνηση είναι πλήρως παγιδευμένη και ανήμπορη να ακολουθήσει οδό διαφορετική από αυτήν των προκατόχων της: της επαιτείας, της υποταγής, των σταγόνων ρευστότητας, της συνέχισης της εξαθλίωσης. Δυστυχώς, επί 5 συναπτά έτη, κυβερνητικοί και ΜΜΕ «κατατόπιζαν» το λαό για την κόλαση που τον περιμένει αν η χώρα γύριζε στο εθνικό της νόμισμα. Δεν ήταν απαραίτητη  σοβαρή συζήτηση, που άλλωστε  ουδέποτε επιχειρήθηκε  στο παρελθόν, αλλά αντιθέτως το θέμα «δραχμή»  έγινε  απαγορευμένο,  σκοτεινό, ανήκε  δήθεν σε κάθε μορφής μαφίες και κακοποιούς, που είχαν  με ειδικά συμφέροντα, που ήθελαν την καταστροφή της Ελλάδας, και για αυτό υποστήριζαν τη δραχμή. Ουδέποτε, στα 5 αυτά χρόνια, οι αρμόδιοι  αισθάνθηκαν την ανάγκη να εξηγήσουν στον ταλαίπωρο ελληνικό λαό  πως συμβαίνει  διεθνούς φήμης οικονομολόγοι  να δηλώνουν ανενδοίαστα ότι η μοναδική σωτηρία της Ελλάδας είναι η επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα και οι ίδιοι-από κοινού φυσικά με τους δανειστές- να δηλώνουν ότι θα πρόκειται για ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Ουδέποτε στα 5 αυτά χρόνια  επιχειρήθηκε μια  έστω εισαγωγική σύγκριση ανάμεσα στα καθημερινά οικονομικά εγκλήματα που υπέμενε ο ελληνικός λαός, με την υποτιθέμενη «κόλαση της νέας δραχμής». Ουδέποτε στα 5 αυτά χρόνια, έγινε η παραμικρή προσπάθεια να δοθεί κάποιο περιεχόμενο στην υποτιθέμενη πάντοτε «κόλαση» του GREXIT. Ουδέποτε στα 5 αυτά χρόνια διερωτήθηκαν οι αρμόδιοι για το πώς θα μπορούσε να εξηγηθεί η χρήση του GREXIT από τους δανειστές μας, ως εκβιαστικό φόβητρο εναντίον μας, κάθε φορά που προσπαθούσαν να επιβάλλουν ένα νέο εγκληματικό και πάντοτε φευ αναποτελεσματικό μέτρο, και πως συνέβαινε η μόνιμα επαναλαμβανόμενη αυτή απειλή να έρχεται  σε σαφή αντίθεση με τις προτάσεις, τις αναλύσεις και τις προτροπές των γνωστότερων οικονομολόγων και κατόχων Nobel της υφηλίου, που επέμεναν- και επιμένουν- ότι η Ελλάδα είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ.

Την εβδομάδα που πέρασε ήμουν ομιλήτρια για την Ελλάδα σε ένα συνέδριο στο Παρίσι, για την εξεύρεση ενός νέου νομισματικού συστήματος για ολόκληρη την Ευρώπη. Την Ευρώπη, που βρίσκεται σε διαρκή ύφεση  και σε διψήφιο αριθμό ανεργίας, εξαιτίας  ακριβώς του άρρωστου ευρώ. Γνωστότατα ονόματα οικονομολόγων από ολόκληρο το φάσμα της ευρωζώνης, που δεν μου έδωσαν την εντύπωση να έχουν ειδικά συμφέροντα πλουτισμού ή άλλα, σε περίπτωση που η Ελλάδα θα επέστρεφε στο εθνικό της νόμισμα.

Στο συνέδριο έγιναν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, και θα έλεγα ότι η  συζήτηση γύρω από το ελληνικό δράμα συγκέντρωσε το 40-50% των συζητήσεων,  με σαφή προσπάθεια εξεύρεσης λύσης και όχι καταδίκης της. Θα προσπαθήσω στο προσεχές μέλλον-κάτι που δεν είναι εύκολο, καθώς οι περισσότερες εισηγήσεις δεν ήταν γραπτές- να κάνω μια περίληψη των σημείων που ενδιαφέρουν την Ελλάδα. Μεταξύ, ωστόσο, των τελικών συμπερασμάτων, αυτό που αναφέρθηκε για την Ελλάδα ήταν ως εξής: «Η Ελλάδα, για να σωθεί, πρέπει να εξέλθει κατεπειγόντως από την ευρωζώνη. Αλλά, η έξοδός της εμποδίζεται από τους ιθύνοντες της Ευρώπης, για να μην τεθεί σε κίνδυνο το ευρώ».

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία με την υπόσχεση ότι θα διατηρήσει την Ελλάδα στο ευρώ. Δεν γνωρίζω σε τι ποσοστό πίστευε ότι «η Ελλάδα σώζεται παραμένοντας στο ευρώ», αλλά αυτό που αναγνωρίζω είναι ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνει κυβέρνηση, αν αποφάσιζε να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Δηλαδή, ότι η σωτηρία του δεν είναι εντός αλλά εκτός της ευρωζώνης. Και, ακόμη, ότι η κόλαση που έζησε για 5 χρόνια, και που θα εντείνεται χωρίς τελειωμό, μέχρις ότου να αποπληρωθεί κατά το 75% το ελληνικό χρέος, είναι πολύ πιο αβάσταχτη από τη διαδικασία της επιστροφής στη δραχμή. Φθάνει αυτή να ετοιμαστεί με προσοχή. Φθάνει να ληφθούν άμεσα μέτρα υπέρ των απορότερων, και εδώ βέβαια το σοσιαλιστικό προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ  θα μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο.

Ουδείς ζήτησε τη γνώμη μου, αλλά την καταθέτω ωστόσο, ως απλή Ελληνίδα. Άλλωστε, την ίδια αυτή γνώμη υποστηρίζω συνεχώς από το 2010, παρότι ακούω κατά καιρούς  πληθώρα οικονομιών ανοησιών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει λύση. Έστω και αν οι δανειστές υποχωρούν κατά 1/100 κάθε φορά, μετά από κάθε εκβιασμό, αυτό θα γίνεται απλώς, ακριβώς όπως και στο παρελθόν,  για να επιτυγχάνουν αυτά που θέλουν, και αυτά που δεν πρέπει να θέλει η Ελλάδα, επειδή την σκοτώνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, δεν έχει άλλη λύση, αλλά ούτε θα έπρεπε να αναζητήσει άλλη λύση. Να εξηγήσει στον ελληνικό λαό, που τον τιμά με την αγάπη και την εμπιστοσύνη του, ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ. Να του υποσχεθεί, ότι στους δύσκολους μήνες που θα έρθουν, η κυβέρνηση θα κάνει τα πάντα με ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΜΕ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ, ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΔΕΛΕΧΗ  ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ, ώστε το κόστος της μετάβασης-που φυσικά υπάρχει, και φυσικά πρέπει να αναλυθεί- να είναι όσο γίνεται μικρότερο. Να δηλώσει, επιτέλους, ανοικτά, την αλήθεια: ότι, δηλαδή, υπέκυψε και ο ΣΥΡΙΖΑ στον ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ, που με τόσο τραυματικό και επιπόλαιο τρόπο φοβέριζαν το λαό επί 5 ολόκληρα χρόνια οι προκάτοχοί του.

Από σήμερα, από τώρα……πρέπει να κατατοπιστεί ο ελληνικός λαός, για το τι τον περιμένει αν παραμείνει στο ευρώ με τις πολύ γνωστές άθλιες συνθήκες, και σε τι μπορεί να ελπίζει αν αποφασίσει το «μεγάλο πήδημα». Πρέπει ο κάθε Έλληνας να αποβάλλει τον τρόμο, που τόσο μεθοδικά του εμφύσησαν επί 5 χρόνια, και να συγκεντρώσει όλες του τις δυνάμεις στην επιτυχία αυτού του εγχειρήματος.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΝΕΤΑΙ, και φυσικά δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ για αυτό. Δεν υπήρχε ούτε ανάπτυξη, ούτε success stories, ούτε έξοδος από μνημόνια και τα τοιαύτα πριν από αυτόν…..Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα ευθύνεται  εφεξής αν δεν χρησιμοποιήσει την τόσο πολύτιμη συμπαράσταση του ελληνικού λαού, για να προσπαθήσει να τον σώσει.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας                                                                                                                                      9.3.2015
Επίτιμη διδάκτωρ 5 Πανεπιστημίων και επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών
της Ρουμανίας