Αβάστακτη ελαφρότητα, τραγέλαφος και προχωρημένη σήψη κυριαρχούν στη μετεκλογική-προεκλογική περίοδο

 Αβάστακτη ελαφρότητα, τραγέλαφος  και  προχωρημένη σήψη κυριαρχούν στη  μετεκλογική-προεκλογική περίοδο

=========================================================

Με δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση παρακολουθεί ο ελληνικός λαός την αναίσχυντη μετάλλαξη των αρχιτεκτόνων της καταστροφής του- αυτών  δηλαδή που έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του, όταν υπέγραφαν   τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα κείμενα της καταδίκης του-, σε λάβρους θιασώτες της άμεσης ανάγκης αναδιαπραγμάτευσης των όσων υπέγραψαν. Πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα, που  μέχρι και χθες υποστήριζαν με πάθος τη δήθεν «μονοδρομική» υφή των ανατριχιαστικού περιεχομένου μνημονίων, και  που κουνούσαν απειλητικά τον αντίχειρά τους, εναντίον του  εξαθλιωμένου λαού, από τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς,   κραυγάζοντας ότι  «πρέπει να εφαρμοστούν αυτά  κατά γράμμα»   «για να βγούμε από την κρίση» γιατί, δήθεν  δεν υπήρχε άλλη οδός. Πρόκειται, ακόμη, για τα ίδια εκείνα πρόσωπα, που αρνήθηκαν την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, όσο ακόμη ήταν καιρός για  να αποδώσει θετικό αποτέλεσμα, και έτσι μας έσυραν με ασύγγνωστη αργοπορία,  στο φιάσκο του PSI.

Από την επομένη, ωστόσο, των εκλογών της   6^ης Μαΐου έχουν, ως δια μαγείας, εξαφανιστεί  από το ελληνικό πολιτικό προσκήνιο τα δύο μνημονιακά κόμματα. Διαπιστώνεται, ξαφνικά, ότι  ο τόπος διαθέτει αποκλειστικά και μόνο αντι-μνημονιακά κόμματα. Και, ταυτόχρονα, όλα όσα πριν από την 6^η Μαΐου  εμφανίζονταν ως δήθεν αδύνατα, επικίνδυνα ή και λαϊκίστικα, ήδη πια υποστηρίζονται με πάθος,  από τα δύο πρώην  μνημονιακά κόμματα.  Θα πρέπει  βέβαια, να επισημανθεί ότι αυτή η μετάλλαξη δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της χώρας, αλλά επεκτείνεται και στους ευρωπαίους εταίρους μας, οι οποίοι, ναι, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές των  επικεφαλής των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων και μνημονιακών κομμάτων. Επιβεβαιώνουν, δηλαδή,  ότι τώρα ο ελληνικός λαός θα έχει πρόσβαση σε όλες εκείνες τις ελαφρύνσεις του μαρτυρίου του, από τις οποίες μέχρι χθες είχε, δια ροπάλου αποκλειστεί.  Τώρα, στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στις δύο βουλευτικές εκλογές, οι εταίροι μας, σε συγχορδία με τα δύο πρώην μνημονιακά κόμματα, μας προσκαλούν σε….φιλική  αναδιαπραγμάτευση. Υπάρχει, βεβαίως, ένας αιωρούμενος αλλά απαράβατος όρος για την υλοποίηση αυτής της πρόσκλησης: ότι δηλαδή η κυβέρνηση που θα προκύψει στις 17 Ιουνίου πρέπει να είναι της αρεσκείας των  ευρωπαίων εταίρων μας. «Θέλουν την Ελλάδα, εντός της ευρωζώνης, αλλά…..». «Η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις υποχρεώσεις της, γιατί αλλιώς…». «Θέλουν, από τις εκλογές να προκύψει υπεύθυνη κυβέρνηση….» κλπ., κλπ. γιατί, διαφορετικά….

Διαφορετικά, έρχεται ο Αρμαγεδδών. Και το σύνολο των απειλών αποκρυσταλλώνεται στο ακόλουθο δίλημμα, που διατυπώθηκε από την κυρία Μέρκελ ως απαίτηση διενέργειας, ακόμη, και δημοψηφίσματος,  από κοινού με  τις  εκλογές της 17/6: «μέσα ή έξω από το ευρώ».

Αλλά, εκτός από το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός έχει ήδη απαντήσει με το,   άλλωστε, πολύ πρόσφατο  εκλογικό αποτέλεσμα  της 6/5,- ότι δηλαδή επιθυμεί να παραμείνει στην ευρωζώνη-, το ερώτημα αυτό, δεν είναι μόνο ένα ψευτοδίλημμα, αλλά αφαιρεί, επιπλέον, από την προεκλογική διαδικασία κάθε ίχνος στοιχειώδους λογικής, μετατρέποντάς το σε αποκρουστικό μέσο φθηνού εκβιασμού. Πράγματι, δημιουργεί πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά η βαθύτατα αντιδημοκρατική   απαίτηση των εταίρων μας να δεχθούν ως συνομιλητή  της όποιας αναδιαπραγματευτικής συζήτησης για τα μνημόνια και το λοιπό συνονθύλευμα που τα ακολουθεί,  αποκλειστικά και μόνον  εκπροσώπους των   μνημονιακών και όχι και των   αντι-μνημονιακών κομμάτων. Και εύλογα τίθεται η απορία με βάση, άραγε, ποια  λογικά επιχειρήματα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι μια τέτοια συζήτηση θα είναι πιο εποικοδομητική αν γινόταν με  εκπροσώπους των  μνημονιακών κομμάτων, παρότι  μέχρι και χθες  διερρήγνυαν  τα ιμάτιά τους, για την ανάγκη απόλυτης συμμόρφωσης με τα μνημόνια; Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι ένας τέτοιος αποκλεισμός, από τους   εταίρους μας, ενσωματώνει  και άλλον εκβιασμό, που κι αυτός βέβαια  κολυμπά  στα θολά νερά της απερίγραπτης αυτής προεκλογικής περιόδου, και που συνίσταται στην έξωθεν απροκάλυπτη επιταγή:  «ψηφίστε  μνημονιακά κόμματα, αν θέλετε να μετριάσετε τα  μαρτύριά σας». Μ’αυτόν τον εκβιασμό εντέχνως συμπορεύεται και η  παντελώς αστήρικτη  υπόθεση, με βάση την οποία  τυχόν υπερψήφιση αντι-μνημονιακού κόμματος ή συνδυασμού   του  οδηγεί την Ελλάδα, εκτός ευρωζώνης, οπότε  ο πληθυσμός θα πεθάνει από πείνα, χωρίς μισθούς και συντάξεις, καθώς και από έλλειψη φαρμάκων και παγωνιάς, εξαιτίας   αδυναμίας εισαγωγής πετρελαίου και αερίου.

Ο στόχος είναι, απροκάλυπτα πια,  ο Σύριζα.  Ο σχετικός πανικός, γύρω απ’ αυτόν, εντός αλλά κυρίως εκτός Ελλάδας, συνδέεται με τις συνέπειες που απειλεί η πιθανότητα της πρωτιάς του  στις προσεχείς εκλογές. Συγκεκριμένα, ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα αποδείξει περίτρανα την αδιέξοδη φύση  της πολιτικής του ΔΝΤ, που έχει πλήρως υιοθετηθεί και από την ΕΕ, τη γύμνια και την επικινδυνότητά της   για τις οικονομίες που την υφίστανται. Θα ξεσηκώσει, πιθανότατα, τον ευρωπαϊκό Νότο, που ολόκληρος δεινοπαθεί από την πολιτική της άγριας και χωρίς προοπτική αυτής  λιτότητας. Θα απομονώσει και θα στιγματίσει την κυρία Μέρκελ και  θα τρίξει τα θεμέλια του  φανατικού νεοφιλελευθερισμού. Τέλος,  θα αποκόψει  τις συνωμοτικές ενορχηστρώσεις Αθηνών και ηγεσίας της ΕΕ.  Επιβάλλεται, συνεπώς, κατά τους υπεύθυνους των εξελίξεων, εντός και εκτός της Ελλάδας,  να αποφευχθεί ο μέγας αυτός κίνδυνος. Γι αυτό, και το επόμενο βήμα είναι η διαρροή του έωλου  διλήμματος: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, που αναλύεται στη συνέχεια ως εξής: «αν ψηφίστε μνημονιακό κόμμα παραμένετε στην Ευρώπη, διαφορετικά αποβάλλεστε»! Δεν διευκρινίζεται, όμως, ο τρόπος αποβολής μας, μια και κυκλοφορούν ταυτόχρονα δύο εκδοχές:

*Σύμφωνα με την πρώτη, το θράσος μας να ψηφίσουμε αντι-μνημονιακό κόμμα οφείλει να τιμωρηθεί με έξοδό μας από την ευρωζώνη, που θα υλοποιηθεί με διακοπή των αποφασισμένων δόσεων δανείων,  ενόσω εμείς θα βουλιάξουμε σε συνθήκες ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας.

*Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, ο Αλέξης Τσίπρας -ή τελοσπάντων κάποιος αντι-μνημονιακός αρχηγός - θα δηλώσει ότι αποσύρει τη χώρα από την ευρωζώνη.

Αναμφίβολα, με βάση τη στοιχειώδη λογική,  αποκλείονται εκ προοιμίου  αμφότερες οι παραπάνω δύο αυτές εκδοχές. Και τούτο, γιατί είναι αδιανόητο να  παραδοθούν στην Ελλάδα του 2% της Ευρώπης, τα κλειδιά της καταστροφής της, είναι απίστευτο να συναινέσει η ίδια στην αυτοκτονία της. Το κόστος της διάλυσης της ευρωζώνης, που απειλείται να συμβεί έστω κι αν μια μόνο χώρα-μέλος εξέλθει, εκτιμάται σε 1-3^Ε τρισεκατομμύρια, εξαιτίας  του «ντόμινο» που προβλέπεται σίγουρα ότι θα ακολουθήσει.  Σε πρόσφατο συνέδριο που οργανώθηκε στη Φλωρεντία, ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι, δήλωσε: «Αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ και άλλες χώρες θα αρχίσουν να καταρρέουν ως χάρτινος πύργος, υπό τα χτυπήματα της κερδοσκοπίας». «Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το περίπου  2% του ΑΕΠ της ζώνης του ευρώ, σίγουρα πολύ λίγο.  Αν όμως εξέλθει του κοινού νομίσματος, η κερδοσκοπία, αφού καταβροχθίσει την Αθήνα, θα συνεχίσει να πεινάει: θα φτάσει στην Πορτογαλία, στην Ισπανία και στη συνέχεια στην Ιταλία και στην Γαλλία», πρόσθεσε ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν. Να προσθέσω ότι  οι τραπεζικές καταθέσεις Ισπανίας-Πορτογαλίας-Ιταλίας υπολογίζονται  σε 5.5^Ε τρις, δηλαδή 7 φορές περισσότερο  από τα διαθέσιμα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθερότητας. Και να  υπενθυμίσω, ακόμη, ότι οι τράπεζες της Κύπρου δεν είναι σε  καλή κατάσταση, κατέχουν  10^Ε δις ελληνικού χρέους, κι αν  η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή θα πρέπει να  υποστηριχθούν.

Οι κίνδυνοι επεκτείνονται και εκτός Ευρώπης. Ο Μπάρακ Ομπάμα ανησυχεί και προτείνει λύσεις, εκτός της άγριας λιτότητας, για την έξοδο από τη κρίση, ενώ δηλώνει κάθετα αντίθετος για την αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ.

Όσο, λοιπόν, κι αν φαίνεται να είναι  αβυσσαλέο το μένος της κυρίας Μέρκελ, εναντίον της χώρας μας, είναι  εξαιρετικά απίθανο να  φθάσει στο σημείο ηθελημένης διάλυσης της ΕΕ-ευρωζώνης.

Και τελειώνω μ’ ένα ακόμη τραγελαφικό δίλημμα, που περιλαμβάνει και αυτό, ισχυρή δόση εκβιασμού: «χωρίς μνημόνιο δεν υπάρχει ευρώ»!.

Τι άλλο, άραγε, θα μας προκύψει μέχρι  τις 17 Ιουνίου;

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Πρόεδρος του «Ιδρύματος Δελιβάνη»                                          22.5.2012

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

Η ελληνική αφύπνιση προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ

Η ελληνική αφύπνιση  προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ

=============================================

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6^ης Μαΐου θα έπρεπε λογικά να είναι αναμενόμενο και από τους εντός, αλλά και από τους εκτός της Ελλάδας μνημονιακούς. Κι αυτό, γιατί η  αφύπνιση του ελληνικού λαού, ήταν εξαρχής  η αναπότρεπτη συνέπεια της εγκληματικής αμετροέπειας  των αδιέξοδων απαιτήσεων αυτών των επαίσχυντων μνημονίων και των συμπαρομαρτούντων,  που τον  εξαθλίωσαν, και που κατεδάφισαν ότι δημιούργησε  τα τελευταία  δέκα  χρόνια.

Ωστόσο, οι αφόρητες πιέσεις έξωθεν, από κοινού και με τη συνέχιση της  άθλιας τρομοκράτησης του λαού, στο εσωτερικό της χώρας, φαίνεται να προέρχονται από την ελπίδα ότι  οι, ασύστολα, εκφραζόμενες  σχετικές επιθυμίες της κυρίας Μέρκελ και των πέριξ αυτής, μπορεί να ενσωματωθούν σε προσεχές  κατευθυνόμενο  εκλογικό αποτέλεσμα της χώρας.

Όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις,  η πλειοψηφία του  ελληνικού  λαού έχει, ευτυχώς, συνειδητοποιήσει ότι η παραμονή στο θανατηφόρο καθεστώς των μνημονίων κλπ, τον αποτελειώνει από κάθε πλευρά, και  επιτέλους έχει αποφασίσει να σωθεί με κάθε θυσία.

Ασφαλώς, η  πρόσκαιρη ακυβερνησία της χώρας, αν και αναπόφευκτη με τις παρούσες συνθήκες, αποτελεί σοβαρό  πρόβλημα. Πως, όμως, να είναι ποτέ νοητή η συνύπαρξη, στη ίδια κυβέρνηση, αυτών που υπηρέτησαν μέχρι τέλους, τους αιμοβόρους και αδιέξοδους όρους των μνημονίων, και των άλλων που αντιστάθηκαν και που αρνήθηκαν να θέσουν την υπογραφή τους, κάτω απ’ αυτά; Πως, επίσης, να μπορεί να δικαιολογηθεί η αγωνία των μνημονιακών, να συμμετάσχουν σε μια ελληνική κυβέρνηση όταν, ακριβώς, το αποτέλεσμα των εκλογών στρέφεται κάθετα, και με όλους τους τρόπους, εναντίον αυτών που κατέστρεψαν το παρόν και το μέλλον του; Ιδίως, και αφού ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ευθαρσώς ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι σάπιο»; Είναι δυνατόν, αλήθεια, να υποστηρίζει  ο κ. Βενιζέλος  το σχηματισμό κυβέρνησης, που θα περιλαμβάνει εντός της « την πασοκική σαπίλα»; Εκτός, βέβαια, κι αν, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξαιρεί τον εαυτό του από το,  σύμφωνα  πάντοτε με τον ίδιο, «σαπισμένο κόμμα του», ακολουθώντας το προηγούμενο  του τ. πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, που δήλωσε διεθνώς ότι «κυβερνά ένα διεφθαρμένο κράτος», από το οποίο προφανώς αποστασιοποιήθηκε   ο ίδιος.

Αυτό το κυβερνητικό κενό θα περατωθεί, ασφαλώς, σύντομα. Και στη συνέχεια, θα τεθούν επί τάπητος καίρια προβλήματα, στα οποία οι  τρόποι επίλυσης  περιέχουν υψηλό ποσοστό κινδύνου.

Παρότι, καμιά μελλοντική κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να παραμείνει στην εξουσία, αν δεν σπεύσει να απαλλάξει την Ελλάδα από τα μνημόνια της ντροπής και της καταστροφής, επείγεται η επίλυση δύο ακανθωδών θεμάτων:

1. Το πρώτο είναι η επιβαλλόμενη καταγγελία των μνημονίων, τα οποία όμως φέρουν τις υπογραφές και των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων, και όχι μόνο. Συνεπώς, δεν  υπάρχει άλλη οδός από την καταγγελία και των υπογραψάντων, καθώς φυσικά και σε  προσφυγή στο χαρακτήρα «απεχθούς  και επαχθούς χρέους», όπως και στην έστω θεωρητική απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτή η δυσχερέστατη επιχείρηση, που  οπωσδήποτε απαιτεί ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, μάλλον διευκολύνεται, από τη δήλωση του κ. Βενιζέλου, περί «σαπίσματος». Γιατί, αυτόματα, οι υπογραφές αυτών που αρχικά υπέγραψαν την καταδίκη του ελληνικού λαού εξουδετερώνονται έτσι. Πράγματι, θα ήταν απαράδεκτο και εντελώς παράλογο από κάθε άποψη, να οδηγηθεί  ένα ολόκληρο Έθνος  στην κρεμάλα, όταν οι ίδιοι οι δήμιοι του αναγνωρίζουν ότι είναι «σάπιοι».
2. Το δεύτερο πρόβλημα αναφέρεται στο, τρομοκρατικά εμφανιζόμενο και συνεχώς  επαναλαμβανόμενο  ενδεχόμενο της  εξόδου μας από την ευρωζώνη. Όπως είναι γνωστό, το καθεστώς στην ΕΕ-ευρωζώνη δεν προβλέπει διαδικασία αποπομπής μέλους της. Ωστόσο, δεν αποκλείεται να δημιουργηθούν από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο-δηλαδή από την κυρία Μέρκελ- τόσο αφόρητες συνθήκες, για την Ελλάδα, ώστε να είναι αδύνατη η παραμονή μας. Η υπόθεση, ωστόσο, αυτή θα έπρεπε καταρχήν να αποκλειστεί, γιατί  είναι βέβαιο ότι θα είχε, από καιρό,  επιλεχθεί από τους εταίρους μας, αν δεν εμφάνιζε ποικίλους, αλλά πάντως θανάσιμους κινδύνους για τους ίδιους.  Δυστυχώς, η  τραγική αλήθεια  είναι  ότι οι κίνδυνοι αυτοί περιορίστηκαν σημαντικά, χάρη στο χρόνο που, με τόση επιπολαιότητα, παραχωρήθηκε στους εταίρους μας, από τους ίδιους τους Έλληνες αρμόδιους. Η λογική εξήγηση αυτής της όντως εγκληματικής αβελτηρίας θα μπορούσε  να  είναι  η φανατική προσήλωση των Ελλήνων αρμοδίων, στο διάστημα των δυόμισι αυτών ετών. Συγκεκριμένα,   στην εναγώνια  προσπάθεια, της όσο γίνεται ταχύτερης και πιο αποδοτικής  εφαρμογής  των ανατριχιαστικού περιεχόμενα κειμένων, που απορρόφησε το σύνολο της ενεργητικότητάς τους. Μπορεί, ακόμη, να είναι η μη εξεύρεση του απαραίτητου χρόνου για τη μελέτη αυτών των κειμένων, πριν την υπογραφή τους, όπως άλλωστε το εξομολογήθηκαν μερικοί από τους «πατέρες του Έθνους». Και, τέλος, δεν αποκλείεται οι αρμόδιοι να αντιμετώπιζαν σοβαρές  δυσκολίες κατανόησης των όσων υπέγραφαν, εφόσον επιπλέον τα έργα τους απέδειξαν ότι ήταν παντελώς άσχετοι με τα καθήκοντα που είχαν αναλάβει. Πράγματι, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, υπήρχαν ανάμεσά τους ορισμένοι, που   πίστευαν,  με ασύγγνωστη  φυσικά ελαφρότητα,  ότι «βγαίνουμε στις αγορές το 2011». Η μη εκμετάλλευση πολύτιμου χρόνου εξουδετέρωσε, έτσι,  ένα σημαντικό τμήμα της ισχύος του πιο αποτελεσματικού   διαπραγματευτικού όπλου, που εξαρχής διαθέταμε, και που ήταν ακριβώς η αιωρούμενη απειλή της καταγγελίας των ληστρικών μνημονίων και η   οικειοθελής αποχώρησή μας από την ευρωζώνη. Γιατί, σ’ αυτό το διάστημα μπόρεσαν οι εταίροι μας να ετοιμάσουν την άμυνά τους.  Παρά ταύτα, θέλω να πιστεύω ότι διασώθηκαν κάποια περιθώρια λειτουργίας  του όπλου αυτού, που θα μπορούσαν, ακόμη,  να είναι αποτελεσματικά. Και, ακριβώς, αυτά εξηγούν την έξαρση πανικού της ηγεσίας της ΕΕ-ευρωζώνης, και  ακριβώς αυτά ερμηνεύουν τις απανωτές υποσχέσεις  ευρωπαίων αξιωματούχων για ενδεχόμενη ελάφρυνση των δεινών μας, με την ανεπίσημη, βέβαια, προϋπόθεση  ότι η κυβέρνησή μας θα είναι της αρεσκείας  τους. Ο τρόμος τους, όμως, αυτός όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά και ενισχύει τους ιθύνοντες της Ευρώπης να χαλκεύουν απειλές εναντίον του κατατρεγμένου ελληνικού λαού,  ενορχηστρωμένες, φυσικά, και με  τους εντός της χώρας  μνημονιακούς.

Ας δούμε, λοιπόν, σε ποιο ποσοστό οι απειλές της Ευρώπης είναι ενδεχόμενο να υλοποιηθούν.  

 Αν εξαιρέσουμε την εκτός ελέγχου αντιπάθεια της κυρίας  Μέρκελ, για τη χώρα μας, που  συμπληρώνεται και από την απροκάλυπτη τιμωρητική της διάθεση,  και που ήδη προβληματίζει και αρκετούς ξένους αναλυτές, θα έλεγα με βεβαιότητα  ότι η  Ευρώπη αποκλείεται να αποφασίσει την αυτοκτονία της, εκβάλλοντας  την Ελλάδα από την ευρωζώνη. Και να γιατί θα πρόκειται περί αυτοκτονίας, σε πείσμα  του δήθεν άνετου ύφους όσων επιστρατεύονται για να δηλώσουν ότι «δεν φοβούνται  πια την έξοδο μας  από την ευρωζώνη»:

*Με βάση τη δημοσίευση  στοιχείων -defencenet. gr-, οι απώλειες της  ΕΚΤ, από δάνεια-ρέπος σε ελληνικές τράπεζες ενδέχεται να φθάσουν τα 140 δις ευρώ. Επιπλέον, το 70% του ελληνικού χρέους, μετά το φιάσκο του κουρέματος, έχει διοχετευθεί  σε ευρωπαϊκές τράπεζες, στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ με ομόλογα και δάνεια ύψους 140 δις ευρώ, στα οποία προστίθενται και άλλα 40-52 δις. ευρώ, που βρίσκονται στην κατοχή της ΕΚΤ, αλλά  που είναι άγνωστο αν έχουν περιληφθεί  στο  PSI.

*Οι παραπάνω αυτές απώλειες αποτελούν ελάχιστο κλάσμα  των έμμεσων, που σίγουρα θα προκύψουν από το «ντόμινο» που θα προκληθεί, παρά το χαμηλό χρέος  της Ελλάδας  που δεν υπερβαίνει το  2.5% του αντίστοιχου της Ευρώπης. Η «μόλυνση» αυτή είναι, τώρα, αναπόφευκτη, ενόσω έχει αρχίσει ο επιθανάτιος ρόγχος της   Ισπανίας,  και ενόσω  η Ιταλία πλησιάζει επικίνδυνα  στο κόκκινο.  Οι έμμεσες αυτές  απώλειες, με βάση σοβαρές μελέτες, εκτιμώνται στο αστρονομικό ποσό των 2-3 τρις ευρώ,  στην περίπτωση που  αφεθεί η Ελλάδα σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Και, τότε,  θα επιπέσουν οι κερδοσκόποι εναντίον των ήδη εξασθενημένων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου, και θα αδειάσουν τις τράπεζες με μαζική  απόσυρση των  καταθέσεών τους.  Στη συνέχεια, το πιθανότερο είναι ότι και οι λοιπές προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης θα  καταρρεύσουν και θα εξαναγκαστούν να επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα.  

Πρόκειται, λοιπόν, χωρίς αμφιβολία, για ένα ευρωπαϊκό δράμα. Πρόκειται για καθαρή τρέλα αν ληφθεί υπόψη ότι το χρέος της χώρας μας ανέρχεται σε 340 δις ευρώ,  και ότι  το ποσό που, αρχικά, δόθηκε  για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών  ήταν της τάξης των   409 δις  ευρώ (2008-2010), δηλαδή ποσό ανώτερο από το ελληνικό χρέος.  Και αντί, η ΕΕ να προσπαθήσει να εξαφανίσει το ελληνικό χρέος το οποίο, επειδή  δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει διαχειρίσιμο, δημιουργεί συνεχώς εκρηκτικά δημοσιονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, και όχι μόνο, οι ιθύνοντες εμφανίζονται στα τηλεοπτικά  κανάλια και μας τρομοκρατούν με αποπομπή της χώρας από την ευρωζώνη παρότι αυτή συνδέεται με  το τεράστιο κόστος των 2-3 τρις ευρώ, που σίγουρα θα την κατεδαφίσει.

Εξυπακούεται, συνεπώς, ότι σε περίπτωση καταγγελίας των μνημονίων, το μόνο που απαγορεύεται να φανεί  θα είναι ο δικός μας   πανικός για πιθανή έξοδό μας. Αντιθέτως, θα είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον ανερχόμενο κίνδυνο διάλυσης της Ευρώπης και, παράλληλα,  να προβάλουμε την αβεβαιότητα του αν μας συμφέρει η παραμονή μας στο ευρώ, κάτω από  τις  άθλιες αυτές συνθήκες.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια

στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας                                                            14.05.2012

Η ελληνική αφύπνιση  προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ

=============================================

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6^ης Μαΐου θα έπρεπε λογικά να είναι αναμενόμενο και από τους εντός, αλλά και από τους εκτός της Ελλάδας μνημονιακούς. Κι αυτό, γιατί η  αφύπνιση του ελληνικού λαού, ήταν εξαρχής  η αναπότρεπτη συνέπεια της εγκληματικής αμετροέπειας  των αδιέξοδων απαιτήσεων αυτών των επαίσχυντων μνημονίων και των συμπαρομαρτούντων,  που τον  εξαθλίωσαν, και που κατεδάφισαν ότι δημιούργησε  τα τελευταία  δέκα  χρόνια.

Ωστόσο, οι αφόρητες πιέσεις έξωθεν, από κοινού και με τη συνέχιση της  άθλιας τρομοκράτησης του λαού, στο εσωτερικό της χώρας, φαίνεται να προέρχονται από την ελπίδα ότι  οι, ασύστολα, εκφραζόμενες  σχετικές επιθυμίες της κυρίας Μέρκελ και των πέριξ αυτής, μπορεί να ενσωματωθούν σε προσεχές  κατευθυνόμενο  εκλογικό αποτέλεσμα της χώρας.

Όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις,  η πλειοψηφία του  ελληνικού  λαού έχει, ευτυχώς, συνειδητοποιήσει ότι η παραμονή στο θανατηφόρο καθεστώς των μνημονίων κλπ, τον αποτελειώνει από κάθε πλευρά, και  επιτέλους έχει αποφασίσει να σωθεί με κάθε θυσία.

Ασφαλώς, η  πρόσκαιρη ακυβερνησία της χώρας, αν και αναπόφευκτη με τις παρούσες συνθήκες, αποτελεί σοβαρό  πρόβλημα. Πως, όμως, να είναι ποτέ νοητή η συνύπαρξη, στη ίδια κυβέρνηση, αυτών που υπηρέτησαν μέχρι τέλους, τους αιμοβόρους και αδιέξοδους όρους των μνημονίων, και των άλλων που αντιστάθηκαν και που αρνήθηκαν να θέσουν την υπογραφή τους, κάτω απ’ αυτά; Πως, επίσης, να μπορεί να δικαιολογηθεί η αγωνία των μνημονιακών, να συμμετάσχουν σε μια ελληνική κυβέρνηση όταν, ακριβώς, το αποτέλεσμα των εκλογών στρέφεται κάθετα, και με όλους τους τρόπους, εναντίον αυτών που κατέστρεψαν το παρόν και το μέλλον του; Ιδίως, και αφού ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ευθαρσώς ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι σάπιο»; Είναι δυνατόν, αλήθεια, να υποστηρίζει  ο κ. Βενιζέλος  το σχηματισμό κυβέρνησης, που θα περιλαμβάνει εντός της « την πασοκική σαπίλα»; Εκτός, βέβαια, κι αν, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξαιρεί τον εαυτό του από το,  σύμφωνα  πάντοτε με τον ίδιο, «σαπισμένο κόμμα του», ακολουθώντας το προηγούμενο  του τ. πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, που δήλωσε διεθνώς ότι «κυβερνά ένα διεφθαρμένο κράτος», από το οποίο προφανώς αποστασιοποιήθηκε   ο ίδιος.

Αυτό το κυβερνητικό κενό θα περατωθεί, ασφαλώς, σύντομα. Και στη συνέχεια, θα τεθούν επί τάπητος καίρια προβλήματα, στα οποία οι  τρόποι επίλυσης  περιέχουν υψηλό ποσοστό κινδύνου.

Παρότι, καμιά μελλοντική κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να παραμείνει στην εξουσία, αν δεν σπεύσει να απαλλάξει την Ελλάδα από τα μνημόνια της ντροπής και της καταστροφής, επείγεται η επίλυση δύο ακανθωδών θεμάτων:

1. Το πρώτο είναι η επιβαλλόμενη καταγγελία των μνημονίων, τα οποία όμως φέρουν τις υπογραφές και των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων, και όχι μόνο. Συνεπώς, δεν  υπάρχει άλλη οδός από την καταγγελία και των υπογραψάντων, καθώς φυσικά και σε  προσφυγή στο χαρακτήρα «απεχθούς  και επαχθούς χρέους», όπως και στην έστω θεωρητική απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτή η δυσχερέστατη επιχείρηση, που  οπωσδήποτε απαιτεί ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, μάλλον διευκολύνεται, από τη δήλωση του κ. Βενιζέλου, περί «σαπίσματος». Γιατί, αυτόματα, οι υπογραφές αυτών που αρχικά υπέγραψαν την καταδίκη του ελληνικού λαού εξουδετερώνονται έτσι. Πράγματι, θα ήταν απαράδεκτο και εντελώς παράλογο από κάθε άποψη, να οδηγηθεί  ένα ολόκληρο Έθνος  στην κρεμάλα, όταν οι ίδιοι οι δήμιοι του αναγνωρίζουν ότι είναι «σάπιοι».
2. Το δεύτερο πρόβλημα αναφέρεται στο, τρομοκρατικά εμφανιζόμενο και συνεχώς  επαναλαμβανόμενο  ενδεχόμενο της  εξόδου μας από την ευρωζώνη. Όπως είναι γνωστό, το καθεστώς στην ΕΕ-ευρωζώνη δεν προβλέπει διαδικασία αποπομπής μέλους της. Ωστόσο, δεν αποκλείεται να δημιουργηθούν από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο-δηλαδή από την κυρία Μέρκελ- τόσο αφόρητες συνθήκες, για την Ελλάδα, ώστε να είναι αδύνατη η παραμονή μας. Η υπόθεση, ωστόσο, αυτή θα έπρεπε καταρχήν να αποκλειστεί, γιατί  είναι βέβαιο ότι θα είχε, από καιρό,  επιλεχθεί από τους εταίρους μας, αν δεν εμφάνιζε ποικίλους, αλλά πάντως θανάσιμους κινδύνους για τους ίδιους.  Δυστυχώς, η  τραγική αλήθεια  είναι  ότι οι κίνδυνοι αυτοί περιορίστηκαν σημαντικά, χάρη στο χρόνο που, με τόση επιπολαιότητα, παραχωρήθηκε στους εταίρους μας, από τους ίδιους τους Έλληνες αρμόδιους. Η λογική εξήγηση αυτής της όντως εγκληματικής αβελτηρίας θα μπορούσε  να  είναι  η φανατική προσήλωση των Ελλήνων αρμοδίων, στο διάστημα των δυόμισι αυτών ετών. Συγκεκριμένα,   στην εναγώνια  προσπάθεια, της όσο γίνεται ταχύτερης και πιο αποδοτικής  εφαρμογής  των ανατριχιαστικού περιεχόμενα κειμένων, που απορρόφησε το σύνολο της ενεργητικότητάς τους. Μπορεί, ακόμη, να είναι η μη εξεύρεση του απαραίτητου χρόνου για τη μελέτη αυτών των κειμένων, πριν την υπογραφή τους, όπως άλλωστε το εξομολογήθηκαν μερικοί από τους «πατέρες του Έθνους». Και, τέλος, δεν αποκλείεται οι αρμόδιοι να αντιμετώπιζαν σοβαρές  δυσκολίες κατανόησης των όσων υπέγραφαν, εφόσον επιπλέον τα έργα τους απέδειξαν ότι ήταν παντελώς άσχετοι με τα καθήκοντα που είχαν αναλάβει. Πράγματι, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, υπήρχαν ανάμεσά τους ορισμένοι, που   πίστευαν,  με ασύγγνωστη  φυσικά ελαφρότητα,  ότι «βγαίνουμε στις αγορές το 2011». Η μη εκμετάλλευση πολύτιμου χρόνου εξουδετέρωσε, έτσι,  ένα σημαντικό τμήμα της ισχύος του πιο αποτελεσματικού   διαπραγματευτικού όπλου, που εξαρχής διαθέταμε, και που ήταν ακριβώς η αιωρούμενη απειλή της καταγγελίας των ληστρικών μνημονίων και η   οικειοθελής αποχώρησή μας από την ευρωζώνη. Γιατί, σ’ αυτό το διάστημα μπόρεσαν οι εταίροι μας να ετοιμάσουν την άμυνά τους.  Παρά ταύτα, θέλω να πιστεύω ότι διασώθηκαν κάποια περιθώρια λειτουργίας  του όπλου αυτού, που θα μπορούσαν, ακόμη,  να είναι αποτελεσματικά. Και, ακριβώς, αυτά εξηγούν την έξαρση πανικού της ηγεσίας της ΕΕ-ευρωζώνης, και  ακριβώς αυτά ερμηνεύουν τις απανωτές υποσχέσεις  ευρωπαίων αξιωματούχων για ενδεχόμενη ελάφρυνση των δεινών μας, με την ανεπίσημη, βέβαια, προϋπόθεση  ότι η κυβέρνησή μας θα είναι της αρεσκείας  τους. Ο τρόμος τους, όμως, αυτός όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά και ενισχύει τους ιθύνοντες της Ευρώπης να χαλκεύουν απειλές εναντίον του κατατρεγμένου ελληνικού λαού,  ενορχηστρωμένες, φυσικά, και με  τους εντός της χώρας  μνημονιακούς.

Ας δούμε, λοιπόν, σε ποιο ποσοστό οι απειλές της Ευρώπης είναι ενδεχόμενο να υλοποιηθούν.  

 Αν εξαιρέσουμε την εκτός ελέγχου αντιπάθεια της κυρίας  Μέρκελ, για τη χώρα μας, που  συμπληρώνεται και από την απροκάλυπτη τιμωρητική της διάθεση,  και που ήδη προβληματίζει και αρκετούς ξένους αναλυτές, θα έλεγα με βεβαιότητα  ότι η  Ευρώπη αποκλείεται να αποφασίσει την αυτοκτονία της, εκβάλλοντας  την Ελλάδα από την ευρωζώνη. Και να γιατί θα πρόκειται περί αυτοκτονίας, σε πείσμα  του δήθεν άνετου ύφους όσων επιστρατεύονται για να δηλώσουν ότι «δεν φοβούνται  πια την έξοδο μας  από την ευρωζώνη»:

*Με βάση τη δημοσίευση  στοιχείων -defencenet. gr-, οι απώλειες της  ΕΚΤ, από δάνεια-ρέπος σε ελληνικές τράπεζες ενδέχεται να φθάσουν τα 140 δις ευρώ. Επιπλέον, το 70% του ελληνικού χρέους, μετά το φιάσκο του κουρέματος, έχει διοχετευθεί  σε ευρωπαϊκές τράπεζες, στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ με ομόλογα και δάνεια ύψους 140 δις ευρώ, στα οποία προστίθενται και άλλα 40-52 δις. ευρώ, που βρίσκονται στην κατοχή της ΕΚΤ, αλλά  που είναι άγνωστο αν έχουν περιληφθεί  στο  PSI.

*Οι παραπάνω αυτές απώλειες αποτελούν ελάχιστο κλάσμα  των έμμεσων, που σίγουρα θα προκύψουν από το «ντόμινο» που θα προκληθεί, παρά το χαμηλό χρέος  της Ελλάδας  που δεν υπερβαίνει το  2.5% του αντίστοιχου της Ευρώπης. Η «μόλυνση» αυτή είναι, τώρα, αναπόφευκτη, ενόσω έχει αρχίσει ο επιθανάτιος ρόγχος της   Ισπανίας,  και ενόσω  η Ιταλία πλησιάζει επικίνδυνα  στο κόκκινο.  Οι έμμεσες αυτές  απώλειες, με βάση σοβαρές μελέτες, εκτιμώνται στο αστρονομικό ποσό των 2-3 τρις ευρώ,  στην περίπτωση που  αφεθεί η Ελλάδα σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Και, τότε,  θα επιπέσουν οι κερδοσκόποι εναντίον των ήδη εξασθενημένων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου, και θα αδειάσουν τις τράπεζες με μαζική  απόσυρση των  καταθέσεών τους.  Στη συνέχεια, το πιθανότερο είναι ότι και οι λοιπές προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης θα  καταρρεύσουν και θα εξαναγκαστούν να επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα.  

Πρόκειται, λοιπόν, χωρίς αμφιβολία, για ένα ευρωπαϊκό δράμα. Πρόκειται για καθαρή τρέλα αν ληφθεί υπόψη ότι το χρέος της χώρας μας ανέρχεται σε 340 δις ευρώ,  και ότι  το ποσό που, αρχικά, δόθηκε  για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών  ήταν της τάξης των   409 δις  ευρώ (2008-2010), δηλαδή ποσό ανώτερο από το ελληνικό χρέος.  Και αντί, η ΕΕ να προσπαθήσει να εξαφανίσει το ελληνικό χρέος το οποίο, επειδή  δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει διαχειρίσιμο, δημιουργεί συνεχώς εκρηκτικά δημοσιονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, και όχι μόνο, οι ιθύνοντες εμφανίζονται στα τηλεοπτικά  κανάλια και μας τρομοκρατούν με αποπομπή της χώρας από την ευρωζώνη παρότι αυτή συνδέεται με  το τεράστιο κόστος των 2-3 τρις ευρώ, που σίγουρα θα την κατεδαφίσει.

Εξυπακούεται, συνεπώς, ότι σε περίπτωση καταγγελίας των μνημονίων, το μόνο που απαγορεύεται να φανεί  θα είναι ο δικός μας   πανικός για πιθανή έξοδό μας. Αντιθέτως, θα είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον ανερχόμενο κίνδυνο διάλυσης της Ευρώπης και, παράλληλα,  να προβάλουμε την αβεβαιότητα του αν μας συμφέρει η παραμονή μας στο ευρώ, κάτω από  τις  άθλιες αυτές συνθήκες.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια

στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας                                                            14.05.2012

Μετεκλογικά, αλλά και προεκλογικά (;)παιχνιδάκια

Αυτό που κυρίως προβληματίζει, στη μετεκλογική περίοδο, δεν είναι τόσο η εμφανής αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, όσο η απτόητα συνεχιζόμενη τρομοκράτηση του λαού. Τα δύο πολιτικά κόμματα, αν και αποδοκιμάστηκαν, έντονα, από την τελευταία λαϊκή ετυμηγορία δείχνουν να μην έχουν διόλου συνειδητοποιήσει το γιατί. Εξακολουθούν, λοιπόν, να υποστηρίζουν, με περισσή επιπολαιότητα, αλλά και απύθμενο κυνισμό, ότι η μοναδική, πράγματι, λύση που απέμεινε στην Ελλάδα,- που οι ίδιοι με τις υπογραφές τους κατέστρεψαν-, δεν είναι εφικτή, είναι επικίνδυνη, ή και απραγματοποίητη. Ουσιαστικά, παρά τη φαινομενική τους βούληση για συνεργασία, παραμένουν προσκολλημένοι στα Μνημονιακά.



Η συμπεριφορά αυτή των δύο πάλαι ποτέ «μεγάλων κομμάτων» παραβιάζει κατάφορα μια από τις βασικότερες εντολές της κάλπης, αυτήν δηλαδή της ανάγκης σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, που να βρίσκεται σαφώς εκτός Μνημονίων και συμπαρομαρτούντων. Η μεγάλη, δηλαδή, πλειοψηφία των ψηφοφόρων πιστεύει- και δεν κάνει λάθος- ότι για να βγούμε από το εγκληματικό περιβάλλον των Μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και όλου αυτού του συρφετού, που η υλοποίησή του αφανίζει την Ελλάδα και τους Έλληνες, πρέπει όλοι μαζί να αρνηθούμε, αποφασιστικά, την εφαρμογή του. Όλοι μαζί κυρίως, όμως, εκείνοι που, όχι μόνο έβαζαν τις υπογραφές τους, κάτω από τα επαίσχυντα αυτά κείμενα, αλλά και μέχρι προχθές εναγωνίως αναζητούσαν τρόπους αποδοτικότερης εφαρμογής του περιεχομένου τους.



Δεν απαίτησε, ακριβώς, ο ελληνικός λαός έγγραφη μεταμέλεια των πρωτεργατών της ελληνικής καταστροφής, αλλά ειλικρινή συμπόρευση με τους υπολοίπους, στον αγώνα, έτσι που να του δοθεί χάρη από την καταδίκη του σε θάνατο.



Δυστυχώς, όμως, φάνηκε αμέσως πως οι Μνημονιακοί, σε πείσμα του συντριπτικού αποτελέσματος της κάλπης, ήταν αποφασισμένοι να υπερασπιστούν με όλους τους τρόπους τα Μνημόνια, με αποτέλεσμα να είμαστε μάρτυρες συζήτησης «μεταξύ κωφών», και συζήτησης που παραβιάζει κατάφορα τους βασικούς κανόνες της απλής λογικής.



Έτσι, όπως, ακριβώς, και πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, στο επίκεντρο των απειλών, εναντίον του λαού και της ελευθερίας επιλογών του αιωρείται ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ της εξόδου από το ευρώ, που ακολουθείται από έωλα επιχειρήματα της μορφής:

*Θα χάσουμε μια δεκαετία,-- ενόσω ήδη, ακριβώς, εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής έχουμε χάσει πολύ περισσότερο από δεκαετία.

*Θα θιγούν κυρίως οι αδύναμοι- ωσάν, με την άθλια πολιτική των δυόμισι τελευταίων ετών να θίγονται οι «ισχυροί».

Και, ερωτάται, αλήθεια, από πού τα αντλούν αυτά τα μη σοβαρά και χωρίς βάση φόβητρα;



Αλλά, προς τι η απορία, δεδομένου ότι, όπως ανενδοίαστα προκύπτει, η εγχώρια τρομοκράτηση προς την παραπάνω αυτή κατεύθυνση είναι ενορχηστρωμένη με την αντίστοιχη των ιθυνόντων της Τρόїκας, οι οποίοι απροκάλυπτα μας απειλούν, ο ένας μετά τον άλλο, ακριβώς με τα ίδια δήθεν επιχειρήματα …..λησμονώντας προφανώς ότι δεν υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη αποπομπής μέλους από την ευρωζώνη…..λησμονώντας ακόμη ότι πριν από ελάχιστες μόνο εβδομάδες οι ίδιοι αυτοί μας διαβεβαίωναν ότι δεν μπορεί να τεθεί ζήτημα εξόδου μας από το ευρώ….λησμονώντας επίσης ότι τα spreads του τελευταίου δανεισμού της Ισπανίας άγγιξαν πια το κόκκινο. Αλλά, και λησμονώντας πάνω απ’ όλα ότι έχουν στην κατοχή τους, τουλάχιστον, τρεις σοβαρές μελέτες, που τους πληροφορούν για καταστροφικές απώλειες, που ανέρχονται σε τρισεκατομμύρια, αν η Ελλάδα –ή οποιοδήποτε άλλο μέλος της- αποχωρήσει από την ευρωζώνη. Παρά ταύτα, και στα πλαίσια ενός κακόγουστου θεάτρου του παράλογου, μας διαμηνύουν οι εταίροι μας ότι : «κάντε ότι πρέπει γιατί ο κίνδυνος να βρεθείτε εκτός της ευρωζώνης είναι μεγάλος»!!! Πώς να μη σκεφθεί κανείς ότι εντείνουν την τρομοκρατική εκστρατεία, με την ελπίδα αποφυγής ενός ακόμη χειρότερου- για τους ίδιους- αποτελέσματος από τις προσεχείς εκλογές; Πως ακόμη να μη σκεφθεί κανείς ότι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι απευθύνονται σε λαό ανίκανο να αντιληφθεί οτιδήποτε.



Και τα παράλογα δεν εξαντλούνται: Οι αρχηγοί των δύο κομμάτων, που ο λαός μας τιμώρησε παραδειγματικά, απευθύνονται στον Αλέξη Τσίπρα, που υποστηρίζει το αυταπόδεικτο, για την εθνική μας σωτηρία, αυτό δηλαδή που έπρεπε να κάνουμε από την αρχή, αντί να υπογράφουμε τα άθλια Μνημόνια, διαμηνύοντας του ότι….. «οφείλει να τους εγγυηθεί ότι δεν θα θέσει σε κίνδυνο τη χώρα»-ωσάν η χώρα, τώρα, ευημερεί- και ότι «δεν θα την βγάλει από το ευρώ»!!!! Απαίτηση, διττώς, ανεδαφική, πρώτον επειδή ουδείς μπορεί να μας δείξει την έξοδο της ευρωζώνης, αλλά και δεύτερον επειδή με ασύγγνωστη ελαφρότητα, και σε αντίθεση με αρκετές αντικειμενικές και σοβαρές μελέτες, δεν είναι διόλου βέβαιο, ούτε δεδομένο, ούτε αυταπόδεικτο ότι, παραμένοντας στην ευρωζώνη και με τις παρούσες οικτρές συνθήκες των Μνημονίων, θα έχουμε καλύτερη τύχη, παρά αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Πως, αλήθεια, σε τόσο μα τόσο κρίσιμες ώρες, μπορεί να δικαιολογηθεί τόσης έκτασης επιπολαιότητα, από αυτούς που έλαχε να πρέπει να αποφασίζουν για τις τύχες μας;



Και, ακριβώς, η συνέχιση της δραχμικής τρομοκρατίας, που θα μπορούσε να είναι το ισχυρότατο όπλο μας από την αρχή, αν δεν το είχαμε τόσο μα τόσο απερίσκεπτα απενεργοποιήσει, γίνεται πια εγκληματική σ’ αυτή τη φάση της ελληνικής τραγωδίας, για δύο κυρίως λόγους:

1. Επειδή, σε ελάχιστο χρόνο, όπως προβλέπεται από όλους τους σοβαρούς οικονομολόγους, θα αναγκαστούμε με δική μας απόφαση να επιστρέψουμε στη δραχμή, για κάποιο διάστημα ή και για πάντα, αν μετά απ’ αυτό δεν υπάρχει πια ευρωζώνη. Είναι, συνεπώς, θέμα ζωής και θανάτου να έχει προετοιμαστεί, και όχι να τρέμει στο άκουσμα του εθνικού του νομίσματος ελληνικός λαός.

2. Επειδή, αυτή η επιστροφή θα έπρεπε να προετοιμαστεί με σοβαρότητα και σε όλες της τις λεπτομέρειες της, έτσι που οι αναπότρεπτες δυσκολίες να μην είναι καταστρεπτικές.



Δεν είναι, άραγε, απολύτως, κατανοητό ότι η επιμονή της πλειοψηφίας του λαού μας, υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ, παρότι τα μέχρι τώρα αποτελέσματά της είναι οικτρά, αποτελεί υποπροϊόν αυτής της συνεχούς και μεθοδευμένης τρομοκράτησής του;;;



Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια

Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 9.5.2012

ΝΟΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 6ης ΜΑΙΟΥ

Μέσα από πολύπλοκες, αλλά αδιαφανείς διεργασίες, στο διάστημα αυτών των δυόμισι τελευταίων ετών, και σε πείσμα της συνεχούς τρομοκράτησής του, στις 6 Μαΐου ο ελληνικός λαός έδωσε την ετυμηγορία του. Βροντοφώνησε, επιτέλους, ένα μεγάλο και καθαρό ΟΧΙ στην εξαθλίωση, που του επέβαλαν οι εντός και εκτός «σωτήρες του». Διαμήνυσε, προς όλες τις κατευθύνσεις, ότι δεν θέλει πια να εξακολουθήσει να «σώζεται», ότι απορρίπτει με βδελυγμία Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και όλο το αποτρόπαιο συνονθύλευμα των τεράτων, που στοίχειωσαν τη ζωή του χωρίς να τον ρωτήσουν, που καταληστεύουν καθημερινά το βιός του και το μέλλον των παιδιών του, και που τον έχουν καταντήσει δουλοπάροικο, μέσα στην ίδια του την πατρίδα. Μέσα από τις κάλπες, όπου επικράτησε όχι μόνο ο μεγάλος θυμός, αλλά και η ωριμότητα, αλλά και η αποφασιστικότητα ενός οικτρά δοκιμαζόμενου λαού, από ξένους αλλά δυστυχώς και από δικούς του ανθρώπους, μας αναγγέλλει με υπερηφάνεια ότι, ναι, θέλει και μπορεί να πάρει τις τύχες στα χέρια του και να ξαναγεννηθεί.



Οι εντολές του, μέσα από το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου ξεχειλίζουν από πόνο και δάκρυα, από μια σαφή τάση εκδίκησης απέναντι σε όλους και σε όλα, αλλά πάνω απ’ όλα κατακλύζονται από ελπίδα, αλλά και από πίστη, στα πεπρωμένα του, στις ικανότητές του, ακριβώς σ’ αυτές που με τόση βαρβαρότητα και ποταπότητα διαμφισβητήθηκαν, και τέλος στο μέλλον αυτού του τόπου, στο αύριο της ακριβής του Ελλάδας.



Η κορυφαία του εκδίκηση είναι, βέβαια, το 7% που έδωσε στη Χρυσή Αυγή.

Αυτά είναι τα νύχια του, που προβάλλουν στην απελπισία του… που του ανήκουν και αυτά, και που προφανώς κρίνει ότι πρέπει να τα χρησιμοποιήσει στις πολύ δύσκολες ώρες του. Πέρα όμως από εκδίκηση, ο ελληνικός λαός δίνει, με την ψήφο του, διαταγές και νουθεσίες. Καταρχήν, στέλνει στο «πυρ το εξώτερο» όλους εκείνους που τόλμησαν να τον εξευτελίσουν και να τον τελειώσουν, υπογράφοντας τη θανατική του καταδίκη με διάφορες αστείες δικαιολογίες. Και, φυσικά, οι ψηφοφόροι αρνούνται να τηρήσουν «λογιστικά βιβλία» για το ποιος υπόγραψε το πρώτο, ποιός το δεύτερο Μνημόνιο της ντροπής, ποιος δηλαδή εγκλημάτησε λιγότερο ή περισσότερο εναντίον του ή ποιος επέδειξε μεγαλύτερη ή μικρότερη εφευρετικότητα στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να εμφανίσει λιγότερα αποκρουστικά τα εγκλήματά του.



Στη συνέχεια, ο ελληνικός λαός πρόσταξε τους υποψήφιους κυβερνήτες του, αυτούς που οπωσδήποτε δεν βαρύνονται με εγκληματικές υπογραφές, να «κόψουν το λαιμό τους» και να του εξασφαλίσουν «κυβέρνηση συνεργασίας», που να τον βγάλει όσο πιο γρήγορα γίνεται από τη σκοτεινή καταπακτή, και να τον οδηγήσει προς το ελληνικό φως, προς τη δημιουργία και την ανάπτυξη, μακριά από τρόικες, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και λοιπά διαβολικά κατασκευάσματα. Και, ναι, ο ελληνικός λαός τα θέλει όλα αυτά, αλλά παραμένοντας στην ΕΕ.





Η σαφής λαϊκή εντολή, για συνεργασία, εξηγείται βέβαια από την πλήρη συνειδητοποίηση της ανάθεσης μιας εξαιρετικά δύσκολης και επικίνδυνης αποστολής. «Όλοι μαζί», διατάζει ο λαός…. βάλτε πλάτη να με βγάλετε από δω μέσα, πριν πνιγώ από ασφυξία». Και να μερικές από τις δυσκολίες:

*Πρώτα απ’ όλα, φυσικά, αυτή η ίδια η «συνεργασία», ανάμεσα σε διαφορετικές τάσεις, πεποιθήσεις, αλλά και σε γενικευμένα αρχηγικά σύνδρομα. «Αυτά να τα ξεχάσετε» λένε οι κάλπες, γιατί τώρα αυτό «που χρειάζεται δεν οι αρχηγοί, αλλά οι στρατιώτες».

*Δεύτερον, η προσπάθεια ιδεολογικής επικράτησης: προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά, και με πόση ακριβώς απόκλιση. Η ψήφος του λαού μας δηλώνει ότι πριν φθάσουμε σε τέτοια διλήμματα, οπωσδήποτε απολύτως ορθά, κάτω από ομαλότερες συνθήκες, το πρώτιστο είναι η απελευθέρωσή μας από την απάνθρωπη κατοχή. Να δώσουμε, λένε οι κάλπες, εδώ και τώρα, έναν υπέρ πάντων αγώνα για την ελευθερία μας. Διαφορετικά, τι νόημα θα έχει η οποιαδήποτε κυβέρνηση, αριστερής, κεντρώας ή δεξιάς κατεύθυνσης, αν αυτή θα συνεχίσει να έχει ως κύρια καθήκοντά της, το πώς:

- θα ικανοποιήσει καλύτερα και πιο γρήγορα, τις αιμοβόρες απαιτήσεις της τρόικας, όπως ανάμεσα σε άλλες, την άμεση απόλυση 150.000 δημόσιων υπαλλήλων, επειδή δήθεν είναι άχρηστοι, στα πλαίσια ενός δημόσιου τομέα, που δήθεν είναι υπερμεγέθης, ενώ θα αρκούσε η προσπάθεια, αυτός να καταστεί λιγότερο αναποτελεσματικός,

-θα βαφτίσει ως «μεταρρυθμίσεις» ή και ως «αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας», τη σχεδόν δωρεάν εκχώρηση του συνολικού ελληνικού πλούτου στους δανειστές, καταληστεύοντας έτσι τους δικαιούχους,

-θα παραμυθιάζει πιο αποτελεσματικά το λαό, και ταυτόχρονα θα τον απειλεί και θα τον εκβιάζει, ότι δεν θα του επιβληθούν άλλα νέα και επώδυνα μέτρα, αν….. «στέρξει να αυτοκτονήσει», ενόσω όλα αυτά τα νέα μέτρα έχουν όχι μόνο αποφασιστεί, αλλά και υπογραφεί, και ενόσω πρόκειται για μέτρα αμέτρητα μιας Λερναίας Ύδρας,

- θα αποκοιμίζει τον ελληνικό λαό με διαβεβαιώσεις ότι δήθεν «πηγαίνουμε καλύτερα», και ότι δήθεν «οι θυσίες δεν πάνε χαμένες», ενόσω πάμε από το κακό στο χειρότερο και ενόσω επίσημα προβλέπεται ότι το 2020 το χρέος μας θα είναι μεγαλύτερο από όσο ήταν το 2009.



*Το περιεχόμενο, εξάλλου, της κάλπης χλευάζει και γελοιοποιεί την μέχρι τώρα απέλπιδα προσπάθεια των «Μνημονιακών» να απαλλάσσονται από διαφορετικές γνώμες, χαρακτηρίζοντάς τες συλλήβδην και αφελώς ως «λαϊκίστικες», και τους υποστηρικτές τους ως «λαϊκιστές». Ο λαός μας απέρριψε, με περισσή περιφρόνηση, τους «μονόδρομους», τις «απόλυτες αλήθειες», τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία. Ο λαός καταδίκασε όλα αυτά και όλους αυτούς που τον εξευτέλιζαν ασύστολα τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Απαιτεί, τώρα, συνδυασμούς, φαντασία, τόλμη και πίστη, κατά την εκστρατεία καταγγελίας των απάνθρωπων Μνημονίων, καθώς και αποδέσμευση από το επαχθές και επαχθές τμήμα του χρέους. Ο λαός μας θέλει να ενωθούμε σε μια γροθιά, όλοι οι Αντιμνημονιακοί, και να καταγγείλουμε τα επαίσχυντα χαρτιά, χωρίς φυσικά τους Μνημονιακούς, που τα υπέγραψαν…. γιατί, πως αλήθεια θα μπορούσαν αυτοί να τα καταγγείλουν! Ο λαός εκλαμβάνει ξεκάθαρα Μνημόνια και Μνημονιακούς, ως δημιουργούς του προβλήματός του. Συνεπώς, αυτοί οι ίδιοι δεν μπορεί να είναι και λύση του.



Οι εταίροι μας, με επικεφαλής την κυρία Μέρκελ, παρακολουθούν πανικόβλητοι το διπλό ταυτόχρονο χτύπημα των γαλλικών και ελληνικών εκλογών, εναντίον της ατέρμονης λιτότητας. Το μήνυμα που διαχέουν αυτές οι δύο εκλογές είναι η πλήρης αποτυχία της παρανοϊκής συνταγής του ΔΝΤ, που υιοθετήθηκε χωρίς δισταγμούς από την ΕΕ και που τώρα κινδυνεύει να την διαλύσει. Αναγγέλλει το τέλος της Μερκοζύ και την υπόσχεση ανάδυσης μιας νέας Ευρώπης, φιλικής και όχι εχθρικής απέναντι στους λαούς της. Και ας ψελλίζει πανικόβλητη η Γερμανίδα καγκελάριος ότι «η Ελλάδα δεν θα παρεκκλίνει από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της». Προφανώς, η κυρία Μέρκελ δεν κατανόησε το περιεχόμενο της ψήφου του ελληνικού λαού.



Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 8.5.2012

ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ




Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 28.4.2012

====================================================

Οι «Μνημονιακοί», που υπέγραψαν και συναίνεσαν- αφού τα διάβασαν ή και χωρίς- με τα ανατριχιαστικού περιεχομένου Μνημόνια κλπ., κλπ, της ντροπής και της καταστροφής, φαίνεται να έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μοναδική οδός σωτηρίας τους είναι η κατατρομοκράτηση και ο αναίσχυντος εκβιασμός του λαού.

Έτσι, με διλήμματα, παντελώς αβάσιμα, απευθύνονται στις Ελληνίδες και στους Έλληνες, βοηθούμενοι τον τελευταίο καιρό και από τους πανικόβλητους, για το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου, ευρωπαίους εταίρους μας. Σταχυολογώ αυτά που είναι κατεξοχήν του συρμού και που εκλαμβάνουν το λαό ως διανοητικά καθυστερημένο:

*«Είναι θέμα ζωής και θανάτου να ψηφιστούν τα Μνημονιακά κόμματα, προκειμένου να περιφρουρηθεί η παραμονή μας στην ΕΕ και στο ευρώ, γιατί διαφορετικά θα περιθωριοποιηθούμε», υποστηρίζουν οι οπαδοί των Μνημονίων κλπ. Υποστηρίζουν, δηλαδή, και μάλιστα με σοβαρότητα (!!!) ότι τώρα που χλευαζόμαστε από τους ιθύνοντες της ΕΕ-ευρωζώνης, τώρα που μας χρησιμοποιούν ως φόβητρο προς αποφυγή, τώρα που έχουμε εξαθλιωθεί με αυτοκτονίες που έφθασαν τις 2000, τώρα που ο αριθμός των σιτιζόμενων ανέρχεται κατακόρυφα, τώρα που η ανεργία καλπάζει προς το 24%, τώρα που πολλαπλασιάζονται οι συμπατριώτες μας «σκουπιδοφάγοι», τώρα που τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν με ρυθμούς εφιαλτικούς, τώρα που γονείς αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τα παιδιά τους επειδή δεν μπορούν να τα διαθρέψουν, τώρα που τα νοσοκομεία στερούνται από απολύτως απαραίτητα υλικά, και η οικονομία μας βρίσκεται σε χειμερία νάρκη, ενόσω η χώρα μας στενάζει κάτω από απάνθρωπη κατοχή……. τώρα λοιπόν τολμούν να μας λένε ότι «είμαστε καλά και…. όχι περιθωριοποιημένοι». Και κατά τους λαγνομνημονιακούς πάντοτε, θα είμαστε «ακόμη καλύτερα» μετά τον Ιούνιο, τότε, δηλαδή, που η Τρόικα θα απαιτήσει να απομυζηθούν από το εισόδημα των Ελλήνων και, άλλα 16Ε δισεκατομμύρια, υπέρ των δανειστών- ενώ οι δικοί μας αρμόδιοι θα «τσακιστούν» να εκτελέσουν τα αδιανόητα. Εξάλλου, έτσι θα έχουμε φθάσει πολύ κοντά στο επίπεδο μισθών και συντάξεων Βουλγαρίας –γύρω δηλαδή στα 180-200Ε – στόχος πρωταρχικός της Τρόικας, και από τις απαραίτητες «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Παράλληλα με την εσωτερική τους ενασχόληση, οι «Μνημονιακοί» εξακολουθούν, παραδόξως, να εκλαμβάνουν την ΕΕ και την ευρωζώνη, ως ακλόνητο βράχο, γιατί προφανώς τους έχει διαφύγει ότι ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τρίζει και κινδυνεύει ολοένα περισσότερο να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.

* Δίνεται συνεχώς η «άνωθεν» υπόσχεση ότι «αν συμμορφωθούμε με τας υποδείξεις-δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα και …..όλα θα πάνε καλά». Καθώς, φυσικά, οι «Μνημονιακοί» συνηθίζουν να αποφθέγγονται, χωρίς και να επεξηγούν τα λεγόμενά τους, ερωτάται τι μπορεί να σημαίνει αυτή η διαβεβαίωση, όταν:

-Για περισσότερο από δύο χρόνια εφαρμόζεται στη χώρα μας αυτό το παρανοϊκό και εγκληματικό σχήμα, που υποστηρίζει ότι «η έξοδος από την ύφεση περνά μέσα από μεγαλύτερη ύφεση», και που φυσικά στο ενεργητικό της, μετρά μόνο καταστροφές σε παγκόσμια βάση. Έτσι, η οικονομία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, όπως άλλωστε ήταν εξαρχής αναπότρεπτο. Αρκεί να υπενθυμίσω ότι για το 2020 το ΔΝΤ μας πληροφορεί, με απάθεια, ότι το χρέος μας, ως ποσοστό στο ΑΕΠ, θα είναι ανώτερο, και συνεπώς με μεγαλύτερη αδυναμία διαχείρισης του, από ότι ήταν το 2009. Και ώ του θαύματος, ο υπουργός οικονομικών ανήγγειλε, προεκλογικά, ότι η χώρα μας «θα εξέλθει του Μνημονίου το 2015»!!!. Ότι δεν θα μειωθούν κι άλλο μισθοί και συντάξεις και ότι δεν θα αυξηθούν οι φόροι…..παρότι όλες αυτές οι συμφορές που πια αποτελειώνουν την Ελλάδα, αποτελούν ανειλημμένες υποχρεώσεις των «Μνημονιακών» απέναντι στην Τρόικα!!!! Καταρχήν, αυτή η δήλωση, από υπουργό οικονομικών, με μηδενικές άλλωστε γνώσεις μακροοικονομίας, ουδόλως εκπλήσσει, μια και βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτήν του προκατόχου του -ο οποίος ωστόσο δήλωνε επισήμως «οικονομολόγος»-, και ο οποίος το 2009 μας διαβεβαίωνε ότι…..σε δύο χρόνια η Ελλάδα θα «βγει στις αγορές»!!!. Και, καλά, οι «Μνημονιακοί» βαρύνονται με το έγκλημα της υπογραφής ή της αποδοχής, καθώς και της πιστής – συγκεκριμένα μονοδρομικής- εφαρμογής των σε θάνατο καταδικαστικών αποφάσεων της Ελλάδος και του ελληνικού λαού. Αλλά, αφού διαπίστωσαν τη συμφορά στην οποίαν οδήγησαν τη χώρα, γιατί μα γιατί εμμένουν στην καταστρεπτική τους πορεία; Γιατί δεν αναγνωρίζουν τα τραγικά τους λάθη…..γιατί δεν παραιτούνται….αλλά επιλέγουν να παραπλανούν και να τρομοκρατούν το λαό με ψευτοδιλήμματα και Αρμαγεδδών…..γιατί;;;;

-Οι λάτρεις των Μνημονίων, στη χώρα μας, εξακολουθούν απτόητοι να απειλούν και να εκβιάζουν το λαό ότι, δήθεν, αν δεν συναινέσει στην αυτοκτονία του θα…..πάει στην κόλαση. Και δεν βλέπουν ότι έχει ξεσηκωθεί η Ευρώπη και πέφτει η μία μετά την άλλη οι κυβερνήσεις, γιατί αρνούνται την επιβαλλόμενη από την κα Μέρκελ αιματηρή λιτότητα, που οδηγεί στην καταστροφή. Από κοινού με τους χλευασμούς των εταίρων μας, μας δίνουν εμάς τώρα και τα ένσημα των «πιστότερων εφαρμοστών των Μνημονίων».

-Και τι, ακριβώς, εννοούν οι «Μνημονιακοί», όταν τολμούν ακόμη και τώρα να μας διαβεβαιώνουν ότι «αν….θα πάμε καλά», και «αν δεν…..θα μας φάει ο λύκος»; Πως δηλαδή, αντιλαμβάνονται το « θα πάμε καλά»;;; Με 7 στους 10 νέους που πασκίζουν να φύγουν από τη χώρα; με τη μεσαία τάξη που έχει καταστραφεί; με το κοινωνικό Κράτος που έχει καταποντιστεί; με μια αγορά εργασίας στην οποία επικρατούν οι νόμοι της ζούγκλας; με 150.000 έλληνες υπαλλήλους και δημόσιους λειτουργούς που θα πεταχτούν στο δρόμο, γιατί….δήθεν ο δημόσιος τομέας είναι υπερμεγέθης- ενώ επίσημες μελέτες τον κατατάσσουν στον αντίστοιχο μέσο όρο των λοιπών κρατών-μελών της ΕΕ;;; Αλήθεια….είναι ακόμη και τώρα τόσο δύσκολο να συνειδητοποιήσουν ότι διαπράττουν, σε καθημερινή βάση, εγκλήματα κατά συρροή;;; εγκλήματα, για τα οποία δεν μπορεί πια να υπάρξει συγνώμη, γιατί πρόκειται για ολοκληρωτική εθνική καταστροφή.



Έλεος πια. Όχι, άλλες σωτηρίες. Φθάσαμε ήδη τις 10!

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ




Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 27.4.2012



Με το εξαιρετικά υψηλό αντιμνημονιακό ποσοστό, που δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, και που ξεπερνά το 80%, ο ελληνικός λαός εκφράζει σταθερά την αντίθεση, και γιατί όχι και την οργή του, για την άθλια κατάσταση στην οποία τον έσυραν τα Μνημόνια, θέτοντας έτσι ως πρωταρχικό στόχο την άμεση απελευθέρωσή του από το ζυγό του κατακτητή.



Ο στόχος αυτός, θεωρητικά, θα μπορούσε να επιχειρηθεί με σχετική ευκολία, αν τα αντιμνημονιακά κόμματα και κινήματα έσπευδαν να συνεργαστούν, προεκλογικά. Θα ικανοποιούσαν, έτσι, την επιθυμία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Οι διαφορές κατευθύνσεων, ανάμεσά του, δεν θα ήταν πρόβλημα, εφόσον η όποιας μορφής κυβέρνηση συνεργασίας θα ολοκλήρωνε το έργο της με την εκδίωξη, από τη χώρα, των κατακτητών. Αργότερα, θα υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος δημιουργίας μιας μακροβιότερης κυβέρνησης, για να προχωρήσει προς την αναγέννηση και την ανασυγκρότηση της χώρας.



Μια τέτοια ισχυρή συμμαχική κυβέρνηση, που θα εκπροσωπούσε το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού, θα είχε τη δύναμη να καταγγείλει τις «αθλιότητες», που έδεσαν το λαό μας χειροπόδαρα, να επικαλεστεί το απεχθές και επαχθές περιεχόμενό τους, να αναφερθεί στη σωρεία των νομικών ατοπημάτων και ανεπαρκειών τους, να υποστηρίξει την παντελή έλλειψη ειλικρινούς πληροφόρησης, που αντιθέτως υποκαταστάθηκε από συνεχή κατατρομοκράτηση και από ανείπωτης έκτασης εκβιασμούς. Να στραφεί, στη συνέχεια, προς την υπόλοιπη Ευρώπη, που άρχισε και αυτή να δεινοπαθεί, από την μερκελική μονομανία της χωρίς ημερομηνία λήξης λιτότητας, και επιτέλους να ζητήσει βοήθεια για την οικονομική γενοκτονία, που οι δυνάστες του τού επιβάλλουν ανενδοίαστα.



Δυστυχώς, αν και απέμειναν ελάχιστες μόνον ημέρες για τη διενέργεια των εκλογών της 6ης Μαΐου, οι αρχηγοί μικρών και μεγαλύτερων αντιμνημονιακών κομμάτων, αντί να δώσουν τα χέρια τους σε κοινό αγώνα απελευθέρωσης της χώρας, αναλώνονται σε αλληλοκατηγορίες και σε μέτρηση του βαθμού δογματικής ορθοδοξίας στις κατευθύνσεις του καθένα απ’ αυτά. Παρότι οι λόγοι αυτής της, όντως, ασυγχώρητης άρνησης συμφωνίας μεταξύ των αντιμνημονιακών κομμάτων, που κινδυνεύει να παρατείνει την καταστρεπτική παραμονή μνημονιακών στην εξουσία, είναι πολυάριθμοι, στο «ΟΧΙ», ωστόσο διαπιστώνουμε ότι οι σημαντικότεροι επικεντρώνονται στις διαφορές πολιτικών πεποιθήσεων.



Το νεοσύστατο κόμμα «ΟΧΙ», που προήλθε από τη συμμαχία του ΕΠΑΜ και της Δημοκρατικής Αναγέννησης, θεώρησε από την πρώτη στιγμή, ότι οι όποιες διαφορές, που εμποδίζουν τον κοινό αγώνα είναι οριακές, και θα έπρεπε προς το παρόν να παραβλεφθούν. Γι αυτό, και το κόμμα «ΟΧΙ» απευθύνεται προς όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως αν οι πολιτικές τους πεποιθήσεις εκφράζονται στον αριστερό, στον κεντρώο ή στον δεξιό χώρο. Τώρα που η πατρίδα χάνεται και ξεπουλιέται, ο λαός της εξαθλιώνεται και δεν υπάρχει ελπίδα καμιά αν παραμείνουμε στο θανατηφόρο αγκάλιασμα των Μνημονίων και των Μνημονιακών, δηλαδή αυτών που αφού τα υπέγραψαν, τώρα κόπτονται για την πιστή εφαρμογής τους, επείγει η σωτηρία της, που μόνο οι Αντιμνημονιακοί μπορούν να της εξασφαλίσουν.