Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

"ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΡΙΖΙΚΑ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΥΠΟΥΡΓΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ" (κατά τη δήλωση του νέου υπουργού Οικονομίας ) Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 09.11.2016


"ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΡΙΖΙΚΑ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΥΠΟΥΡΓΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ" (κατά τη δήλωση του νέου υπουργού Οικονομίας )

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                             09.11.2016

       

Αυτή την παραπάνω, όντως, εκπληκτική  δήλωση  έκανε  ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Levy και πανεπιστημιακός κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου, μόλις ανέλαβε τα υπουργικά του καθήκοντα. Η εμφανής δικαιολογία αυτής της δήλωσης ήταν, βέβαια, η ανάγκη αποστασιοποίησης του κ. Υπουργού από προηγούμενες θέσεις του υπέρ της εισαγωγής διπλού νομίσματος στην Ελλάδα.  Θέσεις, άκρως,  ασυμβίβαστες με τις επιλογές  του ΣΥΡΙΖΑ, αφότου ήρθε στην εξουσία, και ακολουθεί κατά γράμμα τις διαταγές των δανειστών[1].

Ακούγοντας αυτήν την υπουργική δήλωση αναρωτήθηκα, και υποθέτω όχι μόνον εγώ, για το ποιά  είναι, τελικά τα επιστημονικά "πιστεύω" ενός οικονομολόγου:
-Είναι οι θέσεις του  που απορρέουν από τις μακρόχρονες μελέτες του, που διατυπώνονται στα πορίσματα των ερευνών του, που προσδιορίζουν τις επιλογές των κοσμοθεωριών του, και που πάνω από όλα  έχουν σμιλεύσει την επιστημονική του συνείδηση;
                                             Ή, αντιθέτως,
-Πρόκειται για επιστημονικές επιλογές, που μεταβάλλονται, και μάλιστα με τόσο ακραίο τρόπο, όπως η ημέρα με τη νύκτα, έτσι που να  συμπορεύονται   με τις τυχάρπαστες   πολιτικές φυσιογνωμίες των εκάστοτε κυβερνήσεων;

Η ευκολία με την οποία, ο νέος υπουργός Οικονομίας, εγκατέλειψε τις προηγούμενες απόψεις του, και κυρίως οι εξηγήσεις που έδωσε για τη μεταβολή αυτή, έχει προκαλέσει μεγάλες και εύλογες  ανησυχίες, που συζητούνται ευρέως και που συνοψίζονται ως εξής:
*Δηλαδή, οι οικονομολόγοι λένε ό,τι τους καπνίσει; Και άσπρο και μαύρο, αδιακρίτως, προκειμένου  να εξασφαλίσουν "καρέκλα";
*Και πότε οι οικονομολόγοι λένε την αλήθεια; Όταν είναι απλώς "οικονομολόγοι", ή όταν γίνονται και πολιτικοί;
* Και τι, ακριβώς, διδάσκουν στους φοιτητές τους; Αυτά που πιστεύουν ως οικονομολόγοι, ή αυτά που νομίζουν ότι πρέπει να δηλώσουν για να είναι αρεστοί στις εκάστοτε κυβερνήσεις που αποφασίζουν να "χρησιμοποιήσουν  τις γνώσεις  τους";
*Αλλά.....και τι εμπιστοσύνη μπορεί να εμπνεύσουν οι "οικονομολόγοι", σε όσα υποστηρίζουν, σε όσα υπόσχονται, σε όσα προβλέπουν, όταν αποδεικνύεται με τρόπο τόσο (μα τόσο) τραυματικό, ότι μεταβάλλουν τα πιστεύω τους με τέτοια ευκολία;

Προσωπικά, έχω χρησιμοποιήσει αρκετές φορές, στην ερευνητική μου εργασία, στοιχεία, πορίσματα και προβλέψεις του Ινστιτούτου Levy's, που έκρινα τότε σοβαρές. Αλλά, τώρα, εύλογα διερωτώμαι: τι είναι και τι ήταν το σωστό;

Ασφαλώς, οι απόψεις των οικονομολόγων ενδέχεται να μεταβάλλονται, και πρέπει να μεταβάλλονται, όταν αποδεικνύεται από ευρήματα  νεότερων ερευνών ή εξαιτίας νέων απρόβλεπτων εξελίξεων, ότι δεν ανταποκρίνονται (πλέον ή και γενικώς) στα πράγματα.

Στην προκείμενη, ωστόσο, περίπτωση, αυτό που προκαλεί, σχεδόν, πανικό,  για το που οδεύουμε, και πως να μπορέσουμε ποτέ να βγούμε από την κρίση, κάτω από τέτοιες συνθήκες,  δεν είναι η  εκ των υστέρων ειλικρινής  αναγνώριση εσφαλμένης της άποψης, ότι "η Ελλάδα θα έπρεπε να υιοθετήσει διπλό νόμισμα" (που κατά τη γνώμη μου ήταν από την πρώτη στιγμή εσφαλμένη), αλλά  ο λόγος της εγκατάλειψης αυτής της λύσης (που πιθανότατα θεωρείται ακόμη ορθή στην ελεύθερη βούληση του κ.Παπαδημητρίου).



Στη συνέχεια, και σε αντίθεση με τις δυσμενείς προβλέψεις, για την ελληνική οικονομία, του Ινστιτούτου Levy στο παρελθόν: "Συνεπώς, είμαστε περισσότερο απαισιόδοξοι για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας από τις προβλέψεις που κάνει είτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) είτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή"[2], o νέος υπουργός Οικονομίας εξέφρασε αδίστακτα την αισιοδοξία του ότι "τώρα, θα πάμε καλά, γιατί  έρχονται επενδύσεις".

Τι να πιστέψει κανείς;;;;



[1] Που, όπως είναι γνωστό, παθαίνουν αλλεργία με ό,τι έχει σχέση με πιθανή εγκατάλειψη του ευρώ
[2]Strategic Analysis.  Greece Η ελληνική οικονομική κρίση και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας: Μια στρατηγική ανάλυση Των Δημήτρη Β. Παπαδημητρίου, Μιχάλη Νικηφόρου και Gennaro Zezza, Ιούλιος 2013

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

FOREIGN POLITICAL PRIORITIES OF KAZAKHSTAN AND THE RELEVANCE OF CHINA (1) K.K. Smagulova G.O. Mukhametkaliyeva Kazakh National University named after Al-Farabi Almaty city, Republic of Kazakhstan






FOREIGN POLITICAL PRIORITIES OF KAZAKHSTAN AND THE RELEVANCE OF CHINA (1)
K.K. Smagulova
G.O. Mukhametkaliyeva
Kazakh National University named after Al-Farabi
Almaty city, Republic of Kazakhstan


Аннотация
paполитики Казахстана и роль Китая во внешней политике нашей республики 
Ключевые слова: Казахстан, Китай, внешняя политика, сотрудничество, стратегическое партнерство

Summary
In article the priority directions of foreign policy of Kazakhstan and a role of China in foreign policy of our republic are considered
Keywords: Kazakhstan, China, foreign policy, cooperation, strategic partnership

       Since Kazakhstan declared independence, our country has been playing a significant role in the international community, worldwide economic and political space. Having presented many international initiatives, Kazakhstan has been leading a multi-vector policy. Our country became an active actor of foreign relations nowadays and is a dynamic participant in solving global and regional problems collectively.
Our leader N. Nazarbayev has once again determined key directions of Kazakhstan’s foreign policy in his message to Kazakh people called “Kazakhstan-2015” strategy – new political direction of a formed state”: “Our priorities will not change – development of the cooperation with our neighbors – Russia, China, Central Asian states, as well as the USA, European Union and Asian countries. We will improve the Customs Union and Common economic space. Our short-term goal is to establish the Eurasian economic union. Thus, we state that any issues will be solved by consensus” [1].
As we see, as the main priorities of Kazakhstani foreign policy were, first of all, mentioned our neighbors – Russia and China. This priority has never changed and will stay as so. Because, the relations with international community are always realized through neighboring countries. And it’s essential that in the sphere of regional security the security built with neighboring states is the most important part. That’s why our Northern neighbor Russia and our Eastern friend China are the key actors in Kazakh foreign politics. Also, in his message our President emphasized the importance of renovating the foreign policy as well as the domestic policy to make them suitable for countering new threats to national security in Central Asia. In this regard, leader of the nation mentioned the following as the priorities of renovating our foreign policy:
·        Strengthening regional and national security;
·        Active development of economic and trade diplomacy;
·        Increasing international partnerships in cultural-humanitarian, scientific-educational and other spheres;
·        Reinforcing the protection of citizens by law, protecting their individual, family and professional interests abroad.
It's the prudent and farsighted politics of our leader that made our country a competent and famous participant of international community. The proof of that could be examples of Kazakhstan’s heading OSCE in 2010, OIC in 2011-2012, SCO in 2010-2011, launching of the 7 winter Asian games in Kazakhstan and our country’s selection as a host for “EXPO-2017” international specialized exhibition.
People’s Republic of China is one of the most rapidly developing countries of our time. It’s the first worldwide by population (more than 1 billion 300 million people) and third by territory (9.6 million square kilometers).
       It’s been more than 20 years since Kazakhstan established diplomatic relations with its Eastern neighbor – China. PRC was in the list of countries which recognized the independence of our country immediately from the first days. It is absolutely reasonable to say that the bilateral relations, based on peaceful neighborhood and mutual benefit principles, has nowadays reached a significantly high level. A sustainable law basis was founded and issues that seemed hard to solve at first were resolved through peaceful negotiations. The cooperation that has started as a simple trade partnership has transformed into a strategic partnership of a highest importance.
Chinese foreign policy also appoints the relations on various fields with Central Asian republics, and most importantly our country, as a priority direction. Chinese Ambassador to Kazakhstan on the foreign political concepts of China: “Since the very establishment, People’s Republic of China has never started any wars first, has never struggled for military expansion, moreover, it follows the five principles of peaceful co-existence in developing the connections with other countries. Chinese development not only never destructed and never threatened in any way the development of Central Asian states, but also has always been trying to form a sustainable external environment and huge possibilities for helping it. We aren’t evolving the cooperation to make an influence sphere in Central Asia. We aren’t developing the SCO to form a military bloc; we aren’t going to transform SCO to any kind of unity of NATO or the Warsaw Pact organization. We are improving our relations in order to ensure the peace, security and economic development together with the countries of our region. China will keep on developing its economic relations with Central Asia, and especially with Kazakhstan. In 2011 the goods turnover between China and Kazakhstan amounted 24.7 billion USD. Parties have pointed a target to risen this category to 40 billion USD until 2015. The geographic location is very convenient and the level of cooperation is strong enough for that” [2].
       The rapid development of Chinese-Kazakh strategic partnership was influenced by political dialogue of the highest level, effective business relations and personal friendship of two countries’ leaders. Head of China Hu Jintao has visited Kazakhstan 7 times and N.Nazarbayev has been to China with official visits and as a participant of international conferences for 17 times. That kind of an often meetings is a rare thing in international experience, and it also emphasizes the importance of the heads of states in the development of bilateral relations [3].
As a result of the President Nazarbayev’s state visit to PRC in February 2011 a mutual communique was signed. This document once again pointed outthat Kazakhstani-Chinese relations are developing rapidly and effectively: “Parties agree that during latest years Kazakh-Chinese strategic partnership connections have been undergoing a stable development. Bilateral relations at highest and high level are becoming closer, the level of mutual understanding and trust is rising non-stop, trade-economic, energy, humanitarian, security spheres, also cooperation on international and regional problems are deepening”. According to the fourth article of the document, parties were satisfied with the measures undertaken right on time to tackle the world financial crisis together [4].
The relevant issue of today –regional security has never been replaced from the agenda of the heads of states’ meetings. Drugs and weapons trafficking, illegal migration, as well as the international terrorism, religious extremism and national separatism problems keep worried not only Kazakhstan and China, but almost all members of international community. For the solution of these problems, parties have been improving their relationships in the framework of Shanghai Cooperation Organization that was established in 2001. Apart from Kazakhstan and China, Russia, Kyrgyz Republic, Tajikistan and Uzbekistan are the members of the SCO. The arising interest of other countries in SCO demonstrates its importance and effectiveness, the relevance of its principles. Nowadays SCO consists of 6 member-states, 4 observers (India, Pakistan, Iran, Mongolia) and 2 dialogue-partners (Belarus, Sri-Lanka). Kazakhstan and China shares the cooperation in the SCO not only in political sphere, but also trade-economic and cultural-humanitarian.
The stable periodic visits of Kazakhstan’s and Chinese presidents, the signing of agreements on strategically important objects for both, but especially Kazakhstan, have been a push towards the development of bilateral relations to the level of the strategic partnership. In particular, realization of such infrastructure projects like building the modern types of railways, automobile roads, oil and gas tubes, big amounts of credits for the construction of energetic infrastructure have deepened the mutual cooperation. Equally distributing the rights to procession of its oil production sites between Western, Chinese and Russian investors, Kazakhstan tried to balance its interests. But the world financial crisis gave China the opportunity not only to process its oil sector, but also to strengthen its influence on other spheres of economy. Apparently, the rapid activeness of Chinese companies in Kazakhstan is a good thing to help diversifying our economy, but Kazakh people view the rising influence of Chinese in our country with suspicion.
During the SCO summit held on 6 June 2012 Chinese Head of state Hu Jintao and President N. Nazarbayev had a conversation. Hu Jintao made some proposals for deepening their diverse strategic partnership: “Firstly, strengthening mutual political trust, improving connections on different levels, securing both countries’ strategic security and development interests. Secondly, widening business cooperation, motivating bilateral production relations, opening new directions of partnership, deepening energy cooperation, developing the atomic energy, solar energy, wind energy spheres, renew bordering points, updating their infrastructure, widening mutual investment. Thirdly, widening humanitarian connections, improving cooperation in culture, education, travelling and medicine. Fourth - deepening security cooperation, effectively countering drug trafficking, organized transnational crime, improving systematic and information security. Fifth – developing multilateral cooperation, strengthening relations in the frameworks of UN, SCO, CICA, forming a convenient environment for two countries’ development according to the concept based on mutual trust, mutual efficiency, equality and partnership [5].
One of the latest and most important occasions in China was the decision of XVIII meeting of Chinese Communist party, held on 8 November 2012, about replacement of the leadership and transferring of it to the fifth generation representatives. The post of the Head of PRC and Secretary General of Chinese Communist Party which changes each 10 years was given to former deputy Head of China – Xi Jinping. According to Russian scholar S.G. Luzyanin, the great importance of Chinese leadership will continue to exist. It’s essential that despite many changes in development of “socialism with Chinese features” model, the main direction of the Party will remain. Those include: powerful state; leadership role of Chinese ComParty; binds between successors of the leadership in realization of reforms and development strategy [6].
It is quite confirmed that the new Chinese leadership will continue the position which was held until today in the foreign policy. Even though main issues are resolved, there are still many problems that haven’t been regulated. The most outstanding one of them – is transboundary rivers question. There were some declarative documents generally coordinating this issue, but there was no concrete decision on it. But it’s vital to mention that last few years this problem’s regulation process has moved forward quite far. That was caused by the work of mutual Kazakhstani-Chinese commission on usage and defense of transboundary rivers, formed on the basis of bilateral agreement. Though the basic agreement defining the normative status of those rivers hasn’t been reached yet.
In conclusion, it is essential that People’s Republic of China will remain one of the main priorities of our foreign political concept. Both sides are interested in that. Kazakhstani-Chinese relations haven’t lost their development rapidity even in the conditions of latest financial crisis. We can divide the 20 years of cooperation into first ten years of building the normative basis, defining main priorities and basic directions of bilateral partnership and last ten years of raising the cooperation to the higher quality level, solving urgent issues and transforming the economic spheres of strategic importance into the main object of cooperation. Nowadays, huge economic projects started up, the development of non-resource economic spheres is coming up; all of that shows us the sustainability of Kazakhstani-Chinese relations future development. Mutual trust and interest will always remain as the strongest foundation for bilateral connections.

(1)My friend and colleague Gulnar Mukhametkaliyeva, an academic at Almata, Kazakhstan, sent me her article knowing that I am particularly interested in what is happening in her country. I had the opportunity to visit Kazakhstan on three occasions, on teaching assignments at the University of Kainar as part of a scientific collaboration program with France. I have decided to post it on my blog and to spread it as widely as possible, because I think that its content is particularly interesting for Greece, in many aspects. As may be seen, the article offers valuable insights as to the objectives of this wealthy, peaceful and rapidly developing Asian country, and I believe that a collaboraion of the latter with Greece would have a lot of benefits for our country.

Maria Negreponti-Delivanis
former Rector and Professor at the University of Macedonia                        

Thessaloniki, 08.11.2016


References:
1. Message of the President of the Republic of Kazakhstan N.A.Nazarbayev to the nation of Kazakhstan (2014.14.12) // http://www.mod.gov.kz
2. From Marx to Confucius // Express K. 6 November 2012.
3. Evening Astana. 4 December 2012.
4. Mutual communique of the Republic of Kazakhstan and People’s Republic of China http://www.inform.kz/rus/article/2354461
5. HuJintao tong hasakesitan zongtong Nazaerbayefu juxing huitan // http://kz.chineseembassy.org/chn/zhgx/t938702.htm
6. Foreign policy of China in global and regional dimensions // http://www.ras.ru/news/shownews.aspx?id=4c408f27-e0a2-4b39-a08c-018156e18392




FOREIGN POLITICAL PRIORITIES OF KAZAKHSTAN AND THE RELEVANCE OF CHINA

Notice:My friend and colleague Gulnar Mukhametkaliyeva, an academic at Almata, Kazakhstan, sent me her article knowing that I am particularly interested in what is happening in her country. I had the opportunity to visit Kazakhstan on three occasions, on teaching assignments at the University of Kainar as part of a scientific collaboration program with France. I have decided to post it on my blog and to spread it as widely as possible, because I think that its content is particularly interesting for Greece, in many aspects. As may be seen, the article offers valuable insights as to the objectives of this wealthy, peaceful and rapidly developing Asian country, and I believe that a collaboraion of the latter with Greece would have a lot of benefits for our country.

Maria Negreponti-Delivanis
former Rector and Professor at the University of Macedonia                        

Thessaloniki, 08.11.2016





FOREIGN POLITICAL PRIORITIES OF KAZAKHSTAN AND THE RELEVANCE OF CHINA
K.K. Smagulova
G.O. Mukhametkaliyeva
Kazakh National University named after Al-Farabi
Almaty city, Republic of Kazakhstan


Аннотация
paполитики Казахстана и роль Китая во внешней политике нашей республики 
Ключевые слова: Казахстан, Китай, внешняя политика, сотрудничество, стратегическое партнерство

Summary
In article the priority directions of foreign policy of Kazakhstan and a role of China in foreign policy of our republic are considered
Keywords: Kazakhstan, China, foreign policy, cooperation, strategic partnership

       Since Kazakhstan declared independence, our country has been playing a significant role in the international community, worldwide economic and political space. Having presented many international initiatives, Kazakhstan has been leading a multi-vector policy. Our country became an active actor of foreign relations nowadays and is a dynamic participant in solving global and regional problems collectively.
Our leader N. Nazarbayev has once again determined key directions of Kazakhstan’s foreign policy in his message to Kazakh people called “Kazakhstan-2015” strategy – new political direction of a formed state”: “Our priorities will not change – development of the cooperation with our neighbors – Russia, China, Central Asian states, as well as the USA, European Union and Asian countries. We will improve the Customs Union and Common economic space. Our short-term goal is to establish the Eurasian economic union. Thus, we state that any issues will be solved by consensus” [1].
As we see, as the main priorities of Kazakhstani foreign policy were, first of all, mentioned our neighbors – Russia and China. This priority has never changed and will stay as so. Because, the relations with international community are always realized through neighboring countries. And it’s essential that in the sphere of regional security the security built with neighboring states is the most important part. That’s why our Northern neighbor Russia and our Eastern friend China are the key actors in Kazakh foreign politics. Also, in his message our President emphasized the importance of renovating the foreign policy as well as the domestic policy to make them suitable for countering new threats to national security in Central Asia. In this regard, leader of the nation mentioned the following as the priorities of renovating our foreign policy:
·        Strengthening regional and national security;
·        Active development of economic and trade diplomacy;
·        Increasing international partnerships in cultural-humanitarian, scientific-educational and other spheres;
·        Reinforcing the protection of citizens by law, protecting their individual, family and professional interests abroad.
It's the prudent and farsighted politics of our leader that made our country a competent and famous participant of international community. The proof of that could be examples of Kazakhstan’s heading OSCE in 2010, OIC in 2011-2012, SCO in 2010-2011, launching of the 7 winter Asian games in Kazakhstan and our country’s selection as a host for “EXPO-2017” international specialized exhibition.
People’s Republic of China is one of the most rapidly developing countries of our time. It’s the first worldwide by population (more than 1 billion 300 million people) and third by territory (9.6 million square kilometers).
       It’s been more than 20 years since Kazakhstan established diplomatic relations with its Eastern neighbor – China. PRC was in the list of countries which recognized the independence of our country immediately from the first days. It is absolutely reasonable to say that the bilateral relations, based on peaceful neighborhood and mutual benefit principles, has nowadays reached a significantly high level. A sustainable law basis was founded and issues that seemed hard to solve at first were resolved through peaceful negotiations. The cooperation that has started as a simple trade partnership has transformed into a strategic partnership of a highest importance.
Chinese foreign policy also appoints the relations on various fields with Central Asian republics, and most importantly our country, as a priority direction. Chinese Ambassador to Kazakhstan on the foreign political concepts of China: “Since the very establishment, People’s Republic of China has never started any wars first, has never struggled for military expansion, moreover, it follows the five principles of peaceful co-existence in developing the connections with other countries. Chinese development not only never destructed and never threatened in any way the development of Central Asian states, but also has always been trying to form a sustainable external environment and huge possibilities for helping it. We aren’t evolving the cooperation to make an influence sphere in Central Asia. We aren’t developing the SCO to form a military bloc; we aren’t going to transform SCO to any kind of unity of NATO or the Warsaw Pact organization. We are improving our relations in order to ensure the peace, security and economic development together with the countries of our region. China will keep on developing its economic relations with Central Asia, and especially with Kazakhstan. In 2011 the goods turnover between China and Kazakhstan amounted 24.7 billion USD. Parties have pointed a target to risen this category to 40 billion USD until 2015. The geographic location is very convenient and the level of cooperation is strong enough for that” [2].
       The rapid development of Chinese-Kazakh strategic partnership was influenced by political dialogue of the highest level, effective business relations and personal friendship of two countries’ leaders. Head of China Hu Jintao has visited Kazakhstan 7 times and N.Nazarbayev has been to China with official visits and as a participant of international conferences for 17 times. That kind of an often meetings is a rare thing in international experience, and it also emphasizes the importance of the heads of states in the development of bilateral relations [3].
As a result of the President Nazarbayev’s state visit to PRC in February 2011 a mutual communique was signed. This document once again pointed outthat Kazakhstani-Chinese relations are developing rapidly and effectively: “Parties agree that during latest years Kazakh-Chinese strategic partnership connections have been undergoing a stable development. Bilateral relations at highest and high level are becoming closer, the level of mutual understanding and trust is rising non-stop, trade-economic, energy, humanitarian, security spheres, also cooperation on international and regional problems are deepening”. According to the fourth article of the document, parties were satisfied with the measures undertaken right on time to tackle the world financial crisis together [4].
The relevant issue of today –regional security has never been replaced from the agenda of the heads of states’ meetings. Drugs and weapons trafficking, illegal migration, as well as the international terrorism, religious extremism and national separatism problems keep worried not only Kazakhstan and China, but almost all members of international community. For the solution of these problems, parties have been improving their relationships in the framework of Shanghai Cooperation Organization that was established in 2001. Apart from Kazakhstan and China, Russia, Kyrgyz Republic, Tajikistan and Uzbekistan are the members of the SCO. The arising interest of other countries in SCO demonstrates its importance and effectiveness, the relevance of its principles. Nowadays SCO consists of 6 member-states, 4 observers (India, Pakistan, Iran, Mongolia) and 2 dialogue-partners (Belarus, Sri-Lanka). Kazakhstan and China shares the cooperation in the SCO not only in political sphere, but also trade-economic and cultural-humanitarian.
The stable periodic visits of Kazakhstan’s and Chinese presidents, the signing of agreements on strategically important objects for both, but especially Kazakhstan, have been a push towards the development of bilateral relations to the level of the strategic partnership. In particular, realization of such infrastructure projects like building the modern types of railways, automobile roads, oil and gas tubes, big amounts of credits for the construction of energetic infrastructure have deepened the mutual cooperation. Equally distributing the rights to procession of its oil production sites between Western, Chinese and Russian investors, Kazakhstan tried to balance its interests. But the world financial crisis gave China the opportunity not only to process its oil sector, but also to strengthen its influence on other spheres of economy. Apparently, the rapid activeness of Chinese companies in Kazakhstan is a good thing to help diversifying our economy, but Kazakh people view the rising influence of Chinese in our country with suspicion.
During the SCO summit held on 6 June 2012 Chinese Head of state Hu Jintao and President N. Nazarbayev had a conversation. Hu Jintao made some proposals for deepening their diverse strategic partnership: “Firstly, strengthening mutual political trust, improving connections on different levels, securing both countries’ strategic security and development interests. Secondly, widening business cooperation, motivating bilateral production relations, opening new directions of partnership, deepening energy cooperation, developing the atomic energy, solar energy, wind energy spheres, renew bordering points, updating their infrastructure, widening mutual investment. Thirdly, widening humanitarian connections, improving cooperation in culture, education, travelling and medicine. Fourth - deepening security cooperation, effectively countering drug trafficking, organized transnational crime, improving systematic and information security. Fifth – developing multilateral cooperation, strengthening relations in the frameworks of UN, SCO, CICA, forming a convenient environment for two countries’ development according to the concept based on mutual trust, mutual efficiency, equality and partnership [5].
One of the latest and most important occasions in China was the decision of XVIII meeting of Chinese Communist party, held on 8 November 2012, about replacement of the leadership and transferring of it to the fifth generation representatives. The post of the Head of PRC and Secretary General of Chinese Communist Party which changes each 10 years was given to former deputy Head of China – Xi Jinping. According to Russian scholar S.G. Luzyanin, the great importance of Chinese leadership will continue to exist. It’s essential that despite many changes in development of “socialism with Chinese features” model, the main direction of the Party will remain. Those include: powerful state; leadership role of Chinese ComParty; binds between successors of the leadership in realization of reforms and development strategy [6].
It is quite confirmed that the new Chinese leadership will continue the position which was held until today in the foreign policy. Even though main issues are resolved, there are still many problems that haven’t been regulated. The most outstanding one of them – is transboundary rivers question. There were some declarative documents generally coordinating this issue, but there was no concrete decision on it. But it’s vital to mention that last few years this problem’s regulation process has moved forward quite far. That was caused by the work of mutual Kazakhstani-Chinese commission on usage and defense of transboundary rivers, formed on the basis of bilateral agreement. Though the basic agreement defining the normative status of those rivers hasn’t been reached yet.
In conclusion, it is essential that People’s Republic of China will remain one of the main priorities of our foreign political concept. Both sides are interested in that. Kazakhstani-Chinese relations haven’t lost their development rapidity even in the conditions of latest financial crisis. We can divide the 20 years of cooperation into first ten years of building the normative basis, defining main priorities and basic directions of bilateral partnership and last ten years of raising the cooperation to the higher quality level, solving urgent issues and transforming the economic spheres of strategic importance into the main object of cooperation. Nowadays, huge economic projects started up, the development of non-resource economic spheres is coming up; all of that shows us the sustainability of Kazakhstani-Chinese relations future development. Mutual trust and interest will always remain as the strongest foundation for bilateral connections.

References:
1. Message of the President of the Republic of Kazakhstan N.A.Nazarbayev to the nation of Kazakhstan (2014.14.12) // http://www.mod.gov.kz
2. From Marx to Confucius // Express K. 6 November 2012.
3. Evening Astana. 4 December 2012.
4. Mutual communique of the Republic of Kazakhstan and People’s Republic of China http://www.inform.kz/rus/article/2354461
5. HuJintao tong hasakesitan zongtong Nazaerbayefu juxing huitan // http://kz.chineseembassy.org/chn/zhgx/t938702.htm
6. Foreign policy of China in global and regional dimensions // http://www.ras.ru/news/shownews.aspx?id=4c408f27-e0a2-4b39-a08c-018156e18392




Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

ΤΟ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2017 (ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ) Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 05.10.2016

   ΤΟ  ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΚΡΑΤΙΚΟΥ  ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2017
   (ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ)
             Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 05.10.2016

Το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2017, που κατατέθηκε στη Βουλή, άνετα χαρακτηρίζεται  ως   "φαντασμαγορικού" περιεχομένου, καθώς  παρότι εντείνει  τη στραγγαλιστική πολιτική της λιτότητας των 7 τελευταίων ετών, υπόσχεται   ωστόσο ανάπτυξη της τάξης του 2.7%!
Α. Από την προσεκτική  μελέτη αυτού του προσχεδίου, προκύπτουν οι ακόλουθες γενικότερες παρατηρήσεις:
1) Σχετικά με τις εξελίξεις στη διεθνή οικονομία δεν λαμβάνεται υπόψη το φάσμα της μακρόχρονης στασιμότητας, που έχει ήδη καταλήξει σε αρνητικά επιτόκια, καθώς και σε σκέψεις απελπισίας περί ρίψης δολαρίων από ελικόπτερα, προκειμένου να ενισχυθεί, καταρχήν η αμερικανική οικονομία. Η επικείμενη κατάρρευση της  Deutsche Bank θα επιδεινώσει  δραματικά την κατάσταση.
2) Είναι διάχυτη μια υπεραισιοδοξία,  στο κείμενο του προσχεδίου, αναφορικά με την εξασφάλιση αυξημένων εσόδων από τη φορολογία, της τάξης των 3.3 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 2.5 δισ. ευρώ από αύξηση φόρων. Και απορεί κανείς για το πως οι συντάκτες του προϋπολογισμού δεν έχουν αντιληφθεί την απόλυτη φτωχοποίηση στην οποίαν  έχει ήδη περιέλθει το κύριο σώμα μισθωτών και συνταξιούχων, αλλά και την αντικειμενική  αδυναμία τους να "αιμορραγήσουν" περισσότερο. Γι αυτό και μόνο τρόμο προκαλεί η προβλεπόμενη στο σχέδιο αβυσσαλέα μείωση του κονδυλίου για μισθούς και συντάξεις, από 18.162 εκατ. ευρώ το 2016,  σε 12.293 εκατ. ευρώ το 2017. Εύλογα διερωτάται κανείς αν οι συντάκτες έχουν, έστω,  και  την ελάχιστη επαφή με τις οδύνες  της πραγματικής οικονομίας, ή αρκούνται σε "ασκήσεις επί χάρτου", με αποκλειστικό στόχο την ικανοποίηση του κουαρτέτου.  Να αποφύγουμε κακές σκέψεις, αλλά όμως είναι, από τα πράγματα,  αναπόφευκτες. Όπως, π.χ. ότι θα ήταν μια κάποια λύση η όσο γίνεται μεγαλύτερης έκτασης φυσική εξαφάνιση μισθωτών και συνταξιούχων.
3) Οι συντάκτες του ανά χείρας προσχεδίου αναγγέλλουν με εμφανή ικανοποίηση τη διάθεση κάποιων απειροελάχιστων κονδυλίων για την ανακούφιση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων και  υποστηρίζουν επιπλέον ότι ο νέος φορολογικός Αρμαγεδδών έχει σχεδιαστεί με "ειδική μέριμνα για την από ουδέτερη έως και ευνοϊκή επίδρασή του στα χαμηλού εισοδήματος νοικοκυριά". Να υποθέσει κανείς ότι το παραπάνω αυτό επιχείρημα οφείλεται σε αβλεψία των συντακτών; Διότι, διαφορετικά,  πως να μπορέσει να σταθεί ένα τέτοιο συμπέρασμα, από τη στιγμή  που για το 2017, το βαρύ πυροβολικό των κρατικών εσόδων θα προέλθει από  αυξημένους έμμεσους φόρους, που όπως είναι γνωστό θίγουν κατεξοχήν τα χαμηλά εισοδήματα και έχουν έντονες συνέπειες ανισοκατανομής; 
4) Οι συντάκτες  του προσχεδίου αναγνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία έχει υποστεί από το 2008 και μετά πραγματική πανωλεθρία, με πτώση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου κατά 70%, με μείωση της ζήτησης κατά 18,2% (2008-2016), που θα κορυφωθεί σημαντικά με τη νέα αφαίμαξη εισοδημάτων. Στο μαύρο φόντο της οικονομίας να  προσθέσω ακόμη, ανώτερο αριθμό επιχειρήσεων που κλείνουν από τον αντίστοιχο  αυτών που ανοίγουν, μείωση των εξαγωγών, μείωση των τουριστικών εσόδων, αρνητική αποταμίευση, πληθυσμιακή μείωση λόγω μετανάστευσης Ελλήνων (ως το 2013 427.000  αναζήτησαν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό) κλπ. κλπ.

Σε πείσμα του "σεληνιακού" αυτού τοπίου, οι συντάκτες, με αδικαιολόγητη αισιοδοξία, καταφέρνουν να ανακαλύψουν ορισμένες οριακές λεπτομέρειες, που φαίνεται να   τους πείθουν ότι υπόσχονται "καλύτερες προοπτικές", "ανατροπή της κρίσης", "έλευση ανάπτυξης".

Β.  Ως σημεία  της αναμενόμενης βελτίωσης, από τους συντάκτες του προσχεδίου, αναγνωρίζονται τα ακόλουθα:
α)Έχει "βελτιωθεί η εμπιστοσύνη" ανάμεσα στους δανειστές και στην Ελλάδα (προφανώς, επειδή εκτελούμε ανελλιπώς και άκριτα τις γενοκτονικές  τους οδηγίες).  Αλλά, σε τι ακριβώς οδηγεί αυτή η οιονεί "εμπιστοσύνη", που στην πραγματικότητα πρόκειται εμφανώς για θλιβερή δουλικότητα; Αναμφίβολα, σε ολοένα μεγαλύτερη εξαθλίωση, ολοένα μεγαλύτερου τμήματος του λαού. Δηλαδή,   επιβραβευόμαστε,  επειδή δεχόμαστε την    εν ψυχρώ δολοφονία μας.
β)Έχει βελτιωθεί ο δείκτης επιχειρηματικών προσδοκιών. Πράγματι,  το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από πρόσφατη σχετική έρευνα. Αλλά πως  γίνεται να ανταποκρίνεται στα πράγματα, όταν οι επιχειρήσεις που κλείνουν υπερβαίνουν σε αριθμό αυτές που ανοίγουν; Μυστήριο!
γ)Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν μείωση της ανεργίας κατά 0.8%. Αλλά, πως είναι δυνατόν να ερμηνευθεί ως θετικός δείκτης αυτή η οριακή μείωση (που φυσικά ενδέχεται να οφείλεται και σε στατιστικό λάθος), όταν ταυτόχρονα  περισσότερο από μισό εκατομμύριο Ελλήνων έχει αναζητήσει καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, αλλά και όταν είναι γνωστό ότι σε περιόδους μακρόχρονης ανεργίας, οι άνεργοι απογοητεύονται και παύουν να εμφανίζονται στις υπηρεσίες εύρεσης εργασίας;
Οι προσδοκίες από α-γ, εκτός του ότι είναι παντελώς αστήρικτες,  αδυνατούν επιπλέον να φέρουν την  ανάπτυξη του αναμενόμενου, από τους συντάκτες του προσχεδίου, 2.7% το 2017. Την ανάπτυξη,   που η έλευσή της  διαψεύδεται συνεχώς  από το 2009,  και που και τώρα όλοι οι σοβαροί αναλυτές, εύλογα,  αμφισβητούν. Το βέβαιο είναι ότι, τουλάχιστον, στον οπτικό ορίζοντα,  δεν είναι ορατά κάποια άλλα στοιχεία που να ενθαρρύνουν την αναμονή της. Ούτε ένα!  Πράγματι, οι δημόσιες επενδύσεις, που αναγγέλλονται,  ανέρχονται σε λίγο παραπάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ.  Λυπάμαι να το πω, αλλά  πρόκειται για  "σταγόνα στον ωκεανό", όταν πολύ ορθά δήλωσε ο πρόεδρος των Ελλήνων βιομηχάνων, ότι χρειάζονται 100δισ. ευρώ για να ανακάμψει η ρημαγμένη ελληνική οικονομία (και κατά την κρίση μου και αυτά δεν είναι αρκετά). Τελευταίως, ωστόσο, στην προσπάθειά μου να αντιληφθώ, που θα μπορούσε να βασίζεται αυτή η καθ' όλα έωλη αισιοδοξία των αρμοδίων (παρότι, ασφαλώς, δεν είναι η πρώτη), μια φρικτή σκέψη επιμένει στο μυαλό μου. θέλω να ελπίζω πως δεν έχουμε φθάσει σε τέτοιο απευκταίο σημείο, αλλά....μήπως αυτή η αισιοδοξία απορρέει από τα ψίχουλα που οι δυνάστες μας έχουν υποσχεθεί να μας δώσουν, αφού ξεπουληθεί  η ακριβή μας πατρίδα μας για το τίποτε;

Γ. "Διαπιστώσεις"  επιτυχούς διαχείρισης του ελληνικού δράματος, από τους συντάκτες του προσχεδίου
Και συνεχίζω. Διαβάζοντας το  προσχέδιο του προϋπολογισμού, ήταν πολλά τα σημεία, στα οποία επανερχόμουν, ελπίζοντας ότι δεν τα κατάλαβα σωστά. Όπως, ανάμεσα και σε άλλα:
1. Η φανερή ικανοποίηση για το ότι "ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος υπερκαλύφθηκε". Με τι, αλήθεια, τραγικές συνέπειες αύξησης και επέκτασης της φτωχοποίησης, αύξησης των αυτόχειρων για οικονομικούς λόγους, αύξησης των εκτρώσεων, αύξησης των νέων που εγκαταλείπουν τη χώρα, αύξησης των τραγικών ελλείψεων στα δημόσια νοσοκομεία και στην παιδεία όλων των βαθμίδων, αύξησης των μαθητών που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, αύξησης των αστέγων και των σκουπιδοφάγων, αύξησης της εγκληματικότητας κλπ., κλπ. Αναρωτιέμαι, αλήθεια, πως μια τέτοιας μορφής "υπερκάλυψη" μπορεί να έχει θετικό πρόσημο, ενώ αναμφίβολα  πρόκειται για εμβάθυνση της εθνικής μας καταστροφής; Και διερωτώμαι ακόμη σε ποιο ποσοστό παραλογισμού αναφέρεται η παραδοχή "πρωτογενούς πλεονάσματος" όταν προέρχεται  από  ΑΕΠ που όχι απλώς δεν ανέρχεται αλλά που καταποντίζεται συνεχώς.
2. Από το περιεχόμενο του κειμένου απορρέει, χωρίς αμφιβολία, η αγωνία να πιάσουμε τους στόχους του κουαρτέτου, προφανώς για να μη μας αρνηθούν τη δόση, προφανώς, για να επιτύχουμε τη διαπραγμάτευση (σε τι αριθμό έφθασε αυτή η τελευταία;), προφανώς, για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των εταίρων/δανειστών, προφανώς για να διατυμπανίσουμε επιτυχία του  ανειλημμένου έργου. Αλλά,  το έργο αυτό είναι  εμφανέστατα Σισύφειο, και πως είναι δυνατόν να μη γίνεται συνειδητό, αν όχι από όλους, αλλά τουλάχιστον από τους  οικονομολόγους  αυτής της Κυβέρνησης; Το χρέος είναι μη βιώσιμο, έστω και αν μετά το 2018 οι δυνάστες μας  το ελαφρύνουν. Δεν πρόκειται (όπως όλα δείχνουν) να γίνει ελάφρυνση σημαντική, ενώ,  αντιθέτως, μέχρι να αποπληρωθεί το 75% του  θα είμαστε σε "μνημονιακό καθεστώς", με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Με ποια, λοιπόν, λογική  αυτοί που μας κυβερνούν κορυφώνουν την αγωνία (αλλά, φυσικά, και τις παροχές) πριν από κάθε διαπραγμάτευση, επαναλαμβάνοντας  τη φρούδα υπόσχεση ότι μετά από αυτήν "τελειώνουν τα βάσανα". Γιατί περιπαίζουν, σε τέτοιο αδιανόητο βαθμό, τον τραγικά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό;  Η λύση στην ελληνική τραγωδία (και επανερχόμαστε αναγκαστικά, στο σημείο εκκίνησης) είναι η πολυπόθητη ανάπτυξη. Αλλά αυτή αποκλείεται, μέσα από το καθεστώς μνημονίων που όχι μόνο δεν αυξάνει τη  συνολική δαπάνη της οικονομίας,  αλλά  αντιθέτως την υποβάλλει σε συνεχείς  δραστικούς στραγγαλισμούς. Γνωστά πράγματα, ακόμη και σε πρωτοετείς φοιτητές των οικονομικών. Το ερώτημα είναι γιατί συνεχίζεται επί 7 χρόνια αυτό το παραμύθι της ανάπτυξης, και γιατί δεν επιχειρείται μια πιο αποτελεσματική διέξοδος, αφού  η παρούσα οδηγεί με απόλυτη βεβαιότητα στην εθνική μας εξαφάνιση.
3. Έχω και πολλές ακόμη απορίες, που σχετίζονται με το παραπάνω αδιέξοδο του προϋπολογισμού. Από τις πιο σημαντικές είναι η χρόνια έκπληξή  μου για το πως άνθρωποι  μορφωμένοι φέρονται ως να πιστεύουν ότι μνημόνια-κουαρτέτα-πολιτικές κλπ. μπορούν να  σώσουν την Ελλάδα, και πως αντιθέτως  δεν συνειδητοποιούν ότι κάθε ημέρα, στο διάστημα αυτών των 7 ετών, βουλιάζουμε βαθύτερα. Είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι οι  αρμόδιοι περιμένουν μια καλύτερη, ειλικρινέστερη, εταιρική συμπεριφορά από την ΕΕ-Ευρωζώνη;  Δεν είναι πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι  το κάθε κράτος-μέλος της προσπαθεί να διασώσει τα εθνικά του συμφέροντα,  αδιαφορώντας  πλήρως για το αν ζούμε ή αν πεθαίνουμε; Και το συμπέρασμα αυτό μοιάζει να είναι ήπιο, εφόσον το πιθανότερο  είναι ότι με την αδιάκοπη  επιβολή εγκληματικών μέτρων ενσυνείδητα στοχεύουν στην ολοκληρωτική μας καταστροφή   (ας πάψουμε να χαρακτηρίζουμε τις πικρές αλήθειες ως  λαϊκισμούς ή ως συνωμοσίες,  γιατί εδώ που βρισκόμαστε  η επίκλησή τους αποτελεί  αφέλεια και όχι  απόκτηση κύρους και σοβαρότητας). Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε τι, επιτέλους,   κάνουμε, αυτά τα τελευταία  7 χρόνια. Και κυρίως τι περιμένουμε.....
Κάθε φορά που φθάνουμε στα όρια των αντοχών μας με την κάθε μνημονιακή κυβέρνηση, λέμε "να φύγει εδώ και τώρα, γιατί χειρότερη δεν μπορεί να έρθει". Κάνουμε, δυστυχώς, ασυγχώρητο λάθος. Γιατί, αν και η επόμενη είναι, όπως η προηγούμενη, "υπηρέτης του κουαρτέτου, των μνημονίων και των εταίρων/δυναστών", οι κυβερνητικές αλλαγές που κάθε φορά μας ενθουσιάζουν δεν είναι τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο, από ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ. Αν και όταν συνειδητοποιήσουμε αυτή την πικρή αλήθεια, θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα σωθούμε. Αλλά, όχι πριν, όσες μνημονιακές κυβερνήσεις και αν έρθουν στην εξουσία Και για να...."λαϊκίσουμε" (καθώς είναι πολύ του συρμού): "Τ' είχες Γιάννη, τ'είχα πάντα".
  



















Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΠΡΟΤΑΣΗ JOSEPH STIGLITZ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ GREXIT Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 23.09.2016

Η ΠΡΟΤΑΣΗ JOSEPH STIGLITZ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ GREXIT
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                   23.09.2016
==========================================================

Από τη στιγμή που το GREXIT εμφανίστηκε ως πιθανή εξέλιξη του μη βιώσιμου ελληνικού χρέους,  κατά την κρίση μου επρόκειτο για τη λιγότερη κακή λύση στο ελληνικό δράμα, και  όχι για σκληρή τιμωρία, όπως  η ΕΕ επέμενε να την εκλαμβάνει.  Γνωρίζοντας, ωστόσο, ότι στην επιχείρηση της μετάβασης στο εθνικό μας νόμισμα, η βασική δυσκολία που θα όφειλε να αντιμετωπιστεί με επιτυχία ήταν το τεχνικό τμήμα της, αναζητούσα ένα σχέδιο, το οποίο να προέρχεται από σοβαρό οικονομολόγο, να μην είναι περίπλοκο και να απειλεί με   όσο γίνεται λιγότερους κινδύνους και απρόβλεπτα. Πιστεύω ότι αυτή η ευχή μου, αν μπορεί έτσι να εκφραστεί, ευοδώθηκε χάρη στον κάτοχο Nobel (2001) Joseph Stiglitz. Στο νέο του σύγγραμμα με τίτλο The Problem of Europe is the euro(=το πρόβλημα της Ευρώπης είναι το ευρώ), ο γνωστός οικονομολόγος υποστηρίζει τα εκ γενετής σφάλματα  του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, που άλλωστε  ερμηνεύουν και την κακοδαιμονία των κρατών-μελών της Ευρωζώνης (εκτός της Γερμανίας), προτείνοντας και τρόπους  βελτίωσης/αντιμετώπισης, στην περίπτωση που θα αποφευχθεί η διάλυσή της.

Το τμήμα αυτού του πονήματος, που ενδιαφέρει ειδικότερα τη χώρα μας είναι, ακριβώς, η πρόταση ενός σχεδίου μετάβασης σε  εθνικό νόμισμα. Αναφέρεται στην περίπτωση οικονομίας, που θα αποφάσιζε να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη. Και στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, ενώ ο Joseph Stiglitz, σε προηγούμενα ερωτήματα που του απευθύνονταν, για το αν θα σύμφερε στην Ελλάδα ένα GREXIT, οι απαντήσεις του ήταν αμφιλεγόμενες, στην εντελώς πρόσφατη συνέντευξή του στην "Καθημερινή", εμφανίζεται (επιτέλους) απολύτως πεπεισμένος για το ότι η μοναδική σωτηρία της χώρας μας είναι το GREXIT. Το σχέδιο, λοιπόν, που ο  Joseph Stiglitz προτείνει είναι, ουσιαστικά, η αναγέννηση του νομισματικού συστήματος που επικράτησε στα πλαίσια της ΕΕ πριν από τη δημιουργία του ευρώ, ενισχυμένο ωστόσο,  με τις νέες τεχνολογικές εξελίξεις, με την επαναφορά του κράτους-έθνους, αλλά και με το δραστικό περιορισμό της ανεξέλεγκτης δραστηριότητας των τραπεζών. Τα βασικά χαρακτηριστικά του προτεινόμενου μηχανισμού είναι τα ακόλουθα:
1)  Το κράτος-έθνος τυπώνει χρήμα μέσω μιας κρατικής τράπεζας ή βγάζει σε πλειστηριασμό το δικαίωμα έκδοσης νέων δανείων, που προστίθενται στα υπάρχοντα (ευρώ), με άλλο όνομα (ελληνικά ευρώ ή νέα δραχμή). Η ποσότητα αυτών των δανείων ορίζεται κάθε μήνα από το κράτος, και καθορίζεται με βάση τις ανάγκες της συγκεκριμένης οικονομίας. Εξυπακούεται, ότι για την περίπτωση οικονομιών εξασθενημένων (και καταστραμμένων, όπως η ελληνική), η ποσότητα θα είναι μεγαλύτερη, για να αναζωογονηθεί.  Οι  τράπεζες παύουν να είναι σε θέση να δημιουργήσουν δάνεια από το τίποτε, αλλά αυτές που επέτυχαν στη δημοπρασία θα διαθέσουν τα ποσά για δάνεια,  αποκλειστικά σε δανειολήπτες. Θα υπάρχουν κανόνες για τη διάθεση αυτών των νέων δανείων, που θα καθορίζονται από το κράτος, που θα στοχεύουν στην ανάπτυξη,  που θα επιτρέπουν την πραγματοποίηση τραπεζικών κερδών, εντός λογικών ορίων, και που θα ελαχιστοποιούν την τραπεζική αυθαιρεσία και εκμετάλλευση, αλλά και τη διαφθορά.  
2) Η μεταρρύθμιση, ωστόσο, αυτή δεν εξαντλείται στον έλεγχο των τραπεζών, αλλά καλείται να εξασφαλίσει και τη μακροοικονομική ισορροπία, δεδομένου ότι  η ανισορροπία στο χώρο της παροχής δανείων αναγνωρίζεται  ως πρωταρχικό αίτιο της δημιουργίας μακροοικονομικής ανισορροπίας.  Πολύ σημαντική, εξάλλου, είναι και η πολύ θετική επίπτωση του σχεδίου στην κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που δεν θα απαιτεί πλέον το "μάτωμα" των πολιτών μιας οικονομίας, αλλά αντιθέτως θα διακανονίζεται  μέσω του πλειστηριασμού δανείων (έκδοσης χρήματος).
3) Με την έκδοση αυτή χρήματος θα είναι δυνατή η πληρωμή  φόρων που θα επιβάλλει το κράτος. Οι συναλλαγές, εξάλλου, θα γίνονται αποκλειστικά με πλαστικό χρήμα και έτσι θα αντιμετωπιστεί και η φοροδιαφυγή.
4) Το 1-3, περιγράφει συνοπτικά το πως θα λειτουργήσει ο προτεινόμενος μηχανισμός του Joseph Stiglitz, στο εσωτερικό της χώρας.  Αλλά, όπως είναι γνωστό, ο φόβος που διακατέχει την πλειονοψηφία των συμπατριωτών μας είναι ο τρόπος λειτουργίας του νέου νομίσματος στις συναλλαγές με το εξωτερικό και, ειδικότερα, ο κίνδυνος (ορατός, ασφαλώς) της υποτίμησής του και της δημιουργίας ανεξέλεγκτου πληθωρισμού (αποτέλεσμα της μη αποδοχής της νέας δραχμής στο εξωτερικό). Η μέθοδος που προτείνεται, λοιπόν, και που όπως  υποστηρίζεται  δεν αφήνει περιθώρια μη αποδοχής του νέου νομίσματος (ελληνικού ευρώ ή δραχμής), προέρχεται από τον Warren Buffet και συνίσταται  στη δημιουργία "πιστοποιητικών εξαγωγής" και "πιστοποιητικών εισαγωγής", που το κράτος θα εξασφαλίζει σε κάθε εξαγωγέα-εισαγωγέα,  με τη μορφή πλαστικού χρήματος. Η αξία αυτού του πιστοποιητικού θα ισούται με την αξία αυτών που εξάγει (ή εισάγει). Όποιος επιθυμεί να  εισάγει ελληνικά προϊόντα, θα πρέπει να καταβάλλει επιπλέον της αξίας τους  ένα "πιστοποιητικό εισαγωγής" (σε νέες δραχμές ή σε ελληνικό ευρώ). Η εξίσωση της ζήτησης και της προσφοράς αυτών των πιστοποιητικών εξασφαλίζει  αυτόματα την ισοσκέλιση  του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Η απελευθέρωση των κινήσεων του κεφαλαίου, διεθνώς,  όπως είναι γνωστό, είναι κυρίως υπεύθυνη για τις άναρχες μεταβολές της εξωτερικής αξίας ενός νομίσματος που οδηγούν σε  εμπορικό  έλλειμμα  και στη μακροοικονομική ανισορροπία. Η κατάσταση αυτή θα ελέγχεται χάρη στα πιστοποιητικά  εισαγωγής και εξαγωγής ως εξής: Η τιμή τους δεν θα είναι δεδομένη, αλλά θα προσδιορίζεται, εκάστοτε, από την κατάσταση του εμπορικού ισοζυγίου. Αν αυτό είναι ελλειμματικό, προκειμένου οι εισαγωγές να μην υπερβαίνουν τις εξαγωγές, το κράτος θα εκδώσει πιστοποιητικό εισαγωγής ίσο με (ας πούμε) 1,2 (δραχμή ή ελληνικό ευρώ) για κάθε εξαγόμενο ελληνικό ευρώ ή δραχμή. Αν, αντιθέτως υπάρξει υπερβολικό πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο, κάθε εξαγωγέας  θα λάβει ένα πιστοποιητικό εξαγωγής (ας πούμε ίσο με 0,80 της δραχμής ή του ελληνικού ευρώ). Ο συνδυασμός πιστοποιητικών εισαγωγής και εξαγωγής θα διατηρήσει το εμπορικό ισοζύγιο υπό έλεγχο και συνεπώς θα αποφευχθούν υποτιμήσεις και μη ελεγχόμενος πληθωρισμός στο εσωτερικό της οικονομίας που θα έχει μεταβεί σε εθνικό νόμισμα. Καταρρίπτεται, έτσι, για την ελληνική περίπτωση, το επιχείρημα που παρότι μη σοβαρό, ωστόσο επηρέαζε αρνητικά πολλούς Έλληνες: ότι, δηλαδή, εξαιτίας της μεγάλης υποτίμησης της νέας δραχμής (σε περίπτωση μετάβασης της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα) θα γίνονταν πλούσιοι όσοι θα είχαν χρήματα που θα έφερναν από το εξωτερικό.

Όπως υποστήριξα πολλές φορές από την έναρξη της ελληνικής κρίσης, ο τομέας του νομίσματος είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για εμπνεύσεις "παιδιών που παίζουν". Οι οικονομικές γνώσεις και η σοβαρότητα του Joseph Stiglitz δεν αμφισβητούνται.

Από την πλευρά μου, είναι το πρώτο σχέδιο μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, που μου εμπνέει εμπιστοσύνη, που μπορώ να προβλέψω πώς θα λειτουργήσει, που δεν φοβούμαι δραματικές/απρόβλεπτες εξελίξεις του και  για το οποίο, συνεπώς,  δεν έχω αντιρρήσεις. Το σχέδιο αυτό:
1. Περιορίζει την ανεξέλεγκτη ισχύ των τραπεζών
2. Επαναφέρει, σε κάποιο βαθμό, το κράτος-έθνος
3. Εξασφαλίζει μια "βελούδινη" έξοδο από την Ευρωζώνη
4. Εξασφαλίζει τη διατήρηση σταθερότητας (όση, βέβαια, διαθέτει) στην Ευρωζώνη
5. Και για την Ελλάδα προσφέρει όσα επιζητούν και ελπίζουν να υλοποιηθούν αυτοί που υποστηρίζουν ως μοναδική λύση (και πράγματι είναι) στο πρόβλημα Ελλάς την επιστροφή σε εθνικό  νόμισμα. Με την παρούσα, εκφράζω την ευχή να πυκνώσουν τις τάξεις "της μαφίας της δραχμής" οι Έλληνες, αλλά να πειστούν και οι κυβερνήτες μας ότι εγκληματούν εναντίον του Έθνους και του ελληνικού λαού, παραμένοντας εντός του ευρώ. Μέχρι και η Γαλλία, δια στόματος Sarkozy, προτίθεται να θέσει σε δημοψήφισμα το "εντός ή εκτός".


Από όσο μπορώ να κρίνω ως τώρα, και χωρίς να έχω εξαντλήσει τυχόν κριτικές που γράφτηκαν για το σχέδιο Joseph Stiglitz, και χωρίς να έχω ακόμη τη δυνατότητα εμβάθυνσης σε ολόκληρο το περί ου σύγγραμμα (το σχέδιο κυκλοφόρησε στη Γαλλία ως προδημοσίευση) νομίζω ότι η κυριότερη κριτική εναντίον του θα προέλθει από τους φανατικούς νεοφιλελεύθερους και οπαδούς της  παγκοσμιοποίησης, που θα δουν με κακό μάτι την ανασύνταξη του κράτους-έθνους.


Εξυπακούεται ότι στο εσωτερικό της ελληνικής οικονομίας, μετά την επιστροφή της σε εθνικό νόμισμα, θα είναι δυνατή η εφαρμογή πολιτικών όπως η εντατικοποίηση της ανάπτυξης, η δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, η προσπάθεια επανόδου των μετεγκατεστημένων στο εξωτερικό επιχειρήσεων και οτιδήποτε άλλο κριθεί απαραίτητο.