Κυριακή 24 Ιουλίου 2022

LES MULTIPLES MESSAGES DES ÉLECTIONS FRANÇAISES DESSINENT LES CONTOURS D'UN NOUVEL ORDRE INTERNATIONAL* Par Maria Negreponte-Delivanis ** Les élections françaises consolident les tendances et les renversements de tendance qui ont commencé à se manifester dans les années 70 dans diverses parties du monde, mais elles prennent une signification particulière, venant comme elles le font d'un pays déjà connu pour son rôle de pionnier dans les luttes sociales et l'ouverture de nouveaux horizons. L'exploration du sujet présente de nombreuses difficultés, non pas tant en raison de son contenu, mais en raison de concepts, d'opinions et de caractérisations qui sont nouveaux, qui manquent d'une définition satisfaisante et qui, pour la plupart, ont été imposés par la force, précisément afin de détourner l'attention du contenu réel des développements, car ils sont considérés comme menaçants pour une grande partie de l'ordre établi. Afin de faire comprendre, dès le départ, ce que j'entends par référence aux difficultés rencontrées par ma recherche ce soir, je choisis le mot clé, qui est principalement le populisme. Ce terme est utilisé quotidiennement, et j'ajouterais même largement ces dernières années, dans les économies modernes, mais avec l'intention claire de désigner quelque chose d'indésirable, quelque chose de bas niveau, quelque chose que nous condamnons et auquel nous ne voulons pas appartenir, quelque chose qui mérite notre mépris, mais qui reste apparemment délibérément indéfini parce qu'il manque une définition satisfaisante. Toutefois, avant d'entrer dans l'analyse du sujet principal, je dois clarifier les hypothèses de base des élections françaises. L'élection française n'a pas porté, comme il est apparu si illusoirement, sur la confrontation entre la droite et la gauche, qui est déjà et partiellement finie. Cependant, son maintien, et en particulier l'accent mis sur sa forme d'extrême-droite, sert les besoins de la mondialisation. En Grèce, nous avons subi cette forme de tromperie pendant la période de braderie de la Macédoine, et pas seulement, où ceux qui s'opposaient au perfide accord de Prespa étaient étiquetés, parmi beaucoup d'autres, d'extrême droite. Au contraire, les débats des élections françaises étaient principalement ceux de la mondialisation contre l'antimondialisation, de l'État-nation contre la gouvernance mondiale, de la préservation et du renforcement de l'identité nationale contre la mutation de la population européenne selon les visions bien connues de Kudenhof Kalergi. Il est un fait que, partout dans le monde, des confrontations intenses ont commencé et se poursuivent, malgré les partis politiques systémiques/traditionnels qui tentent de les intercepter, mais aussi de déformer leurs objectifs et leur contenu, toujours avec le soutien des grands médias. Les élections françaises ont rempli l'Europe et le monde de messages frappants à bien des égards. Tout d'abord, souligner l'écrasement des partis traditionnels en France, qui sont tombés en discrédit à cause de la montée de nouveaux partis, qualifiés collectivement de populistes par les traditionnels. Je dois également noter le pourcentage dangereusement bas d'électeurs qui se sont rendus aux urnes, ce qui donne lieu à un scénario cauchemardesque. Autrement dit, on demande à M. Macron de gouverner avec un pourcentage de partisans d'environ 20%, tandis que les opposants, y compris le taux d'abstention de 53%, atteignent 80%. Le trait dominant des élections françaises est l'expression de la colère, de la protestation et du mécontentement. Et le message central des Français, qui est clair, c'est leur volonté que M. Macron n'ait pas une majorité absolue. Ils ne lui ont donc donné que 245 sièges, contre 308 il y a cinq ans. Il ne contrôle donc que 38,6 % de l'Assemblée nationale, et avec cela, il aura évidemment des difficultés à gouverner. Là aussi, un problème de démocratie se pose, probablement en raison du manque de candidats désirables au second tour des élections françaises, qui a conduit à l'énorme abstention. C'est-à-dire que le choix des Français s'est effectivement réduit entre M. Macron, contre lequel leur colère avait débordé (du moins comme on peut le constater en décryptant les résultats des élections), et Mme Marine Le Pen, diabolisée pour une troisième élection par les médias, qui l'ont dépeinte comme une menace d'extrême droite. Toutefois, je dois noter qu'en dehors de l'hostilité de Marine Le Pen à l'égard des immigrants illégaux, je n'ai pas été en mesure d'identifier des passages de son programme qui reflètent des positions d'extrême-droite. Cette expression claire de la désapprobation et de la colère des Français à l'encontre du parti au pouvoir (et des autres partis traditionnels) fait référence à la gestion de l'économie, de l'UE, de la monnaie commune, etc. par M. Macron. Les Français ont donc déclaré par leur vote qu'ils veulent que M. Macron soit contrôlé dans ses décisions, d'abord par la coalition de M. Melanson, qui a obtenu 131 sièges, soit 31,6 %, et ensuite par le parti diabolisé de Mme Marine Le Pen, qui a obtenu 89 sièges, soit 17,3 %. On peut raisonnablement se demander comment se seraient déroulées les élections en France si Mme Marine Le Pen n'avait pas été diabolisée ? Les deux partis de M. Melanson et de Marine Le Pen sont arbitrairement classés comme populistes dans le sens où ils ne sont pas traditionnels. Et comme les points de leurs deux programmes sur lesquels ils s'accordent l'emportent sur leurs différences, leurs 48,9% de sièges à l'Assemblée nationale sont supérieurs de plus de 10% à ceux de M. Macron. Ces messages très importants des élections françaises, qui contiennent des craintes, des espoirs, de la colère, un désir de changement, etc., ne concernent manifestement pas uniquement la France, mais s'étendent également à la future manière de gouverner l'Europe et non seulement l'Europe, mais probablement le monde. Mais permettez-moi de souligner que la montée de ces nouveaux partis, qui rejettent et menacent d'extinction les partis systémiques/traditionnels, explique les raisons pour lesquelles ils sont généralement connus sous le nom de "partis populistes". Le fait que la dénomination de ces nouveaux partis politiques ait prévalu au niveau international peut facilement étayer l'hypothèse selon laquelle il s'agit d'une sorte de "conspiration des médias grand public". Cette conspiration, en ce qui concerne la dénomination de nouveaux partis non systémiques, qui se répand dans le monde entier, présente comme factuelles et non controversées certaines questions secondaires, entre autres : Tout d'abord, le fait que Marine Le Pen soit d'extrême droite, associé à l'affirmation que sa victoire serait extrêmement destructrice pour la France, mais sans autre explication. Et là encore, c'est l'application de la doctrine de la diabolisation (comme je l'ai appelée dans mon récent post dans le newsbreak du 25.05.2022), coexistant avec la doctrine du choc de Naomi Klein. Deuxièmement, que les dirigeants des partis populistes sont autoritaires et non démocratiques, ce qui est certainement une question qui nécessite une enquête et un débat. Mais surtout, il faut la comparer avec la mesure dans laquelle les dirigeants des partis traditionnels sont démocratiques. En d'autres termes, il convient de se demander si la démocratie existe dans les pays dirigés par des partis traditionnels, et aussi pourquoi ces partis sont abandonnés les uns après les autres par des électeurs qui préfèrent les leaders populistes. Par exemple, comment justifier l'élection confortable, et pour la 5e fois, de M. Orbán en Hongrie (et au-delà). Troisièmement, il est affirmé que les populistes sont conservateurs, tandis que les gouvernements traditionnels sont progressistes. Et à ce stade, bien sûr, il est nécessaire, au-delà de la propagande, de déterminer ce qui entre exactement dans le conservatisme et ce qui entre dans le progressisme. Et en particulier, nous devrions nous demander sur quelle base interprétative sont présentés comme progressistes des concepts, des systèmes, des tendances et des situations tels que la mondialisation, l'accueil incontrôlé d'immigrants illégaux, la dévalorisation de l'importance de la souveraineté nationale, la monnaie unique européenne, l'homosexualité, le désaveu du patriotisme, la condamnation de l'État-nation, etc. et comment leurs opposés sont perçus comme appartenant soi-disant au conservatisme ? Il s'agit d'une attaque extrême mais sans fondement des partis traditionnels contre les soi-disant populistes, qui rappelle des souvenirs d'un éventuel terrain d'entente avec la persécution antérieure des communistes par les nationalistes. Le ralliement des partis traditionnels du monde entier contre les populistes s'explique par le fait que la victoire éventuelle de ces partis non systémiques priverait les partis traditionnels de leur raison d'être. En parlant de populisme et de partis politiques populistes, il est toutefois nécessaire de souligner les difficultés rencontrées pour tenter de les définir. Qu'est-ce que le populisme ? Ces difficultés ne sont pas seulement dues au fait que les caractéristiques et les aspirations de ces partis dans le monde peuvent différer à certains égards, mais aussi au fait que le contenu du populisme est loin d'être clair. À titre d'illustration, le terme est utilisé, à l'occasion, pour Donald Trump aux États-Unis, Marine Le Pen en France, Recep Tayyip Erdogan en Turquie, Rodrigo Duterte aux Philippines, Orban en Hongrie, mais aussi Poutine en Russie, mais aussi Xi Jimping en Chine, etc. Ces difficultés entourant la définition et le contenu du populisme renvoient avant tout à la difficulté de trouver une définition satisfaisante de ce qu'est un peuple. Il existe de nombreuses définitions concernant le peuple. J'ai choisi pour les besoins de mon exposé** la définition donnée par Cas Mudde, qui est la suivante : "La société est divisée en deux, l'élite corrompue et le peuple pur". Sur la base de cette définition, le populisme, dû apparemment à la mondialisation, exprime la colère du peuple parce qu'au cours des 4-5 dernières décennies environ, il a été oublié par les dirigeants des gouvernements traditionnels, qui sont accusés de s'occuper des riches et des très riches, laissant les classes moyennes et pauvres sans protection. Ainsi, la montée des partis populistes remet sérieusement en question un certain nombre de faits, dont nous allons discuter ce soir pour tenter de répondre aux questions suivantes : Tout d'abord, sur les causes de la naissance et de la montée des partis populistes. Deuxièmement, quelles sont les caractéristiques de ces partis populistes et quelles sont leurs différences avec les partis traditionnels. Enfin, troisièmement, j'essaierai d'esquisser l'avenir qui attend l'humanité en cas de victoire de ces partis populistes, ainsi que le caractère du nouvel ordre international. 1. La naissance des nouveaux partis, qui explique les résultats des élections françaises La cause première et primordiale de la naissance des partis populistes, qui inclut toutes les autres causes, est le déclin de l'Occident, qui est arrivé à son terme, selon la théorie bien connue du philosophe Oswald Spengler. Nous sommes, semble-t-il, à la fin d'une ère de la civilisation occidentale et de ses valeurs, comme ce fut le cas pour toutes les précédentes, qui éterminé. C'est-à-dire qu'ils se lèvent, médiatisent et meurent. Dans le cas des États européens en particulier, et de notre pays en particulier, il est nécessaire de souligner l'importance de ce facteur catalyseur. La sous-génération est soulignée comme la caractéristique dominante de la décadence par Alvin Hansen, le célèbre économiste américain, qui, au milieu du XXe siècle, a prédit la fin de la croissance pour l'Occident, avec l'avènement du stade de la stagnation perpétuelle. Une théorie, relancée en 2013 par l'économiste Lawrence Summers, basée sur des taux d'intérêt négatifs et une inflation nulle. Il prévoyait que la part de l'Europe dans la population mondiale en 2050 ne dépasserait pas 7 %, contre 21,7 % en 1950. En d'autres termes, l'Europe sera poussée dans le "coin mondial". Pour la Grèce, en particulier, les prévisions en la matière sont cauchemardesques puisque, entre 2022 et 2100, sa population aura diminué de 45 %. En outre, la Grèce est le pays le plus âgé de l'UE, puisque 30 % de sa population totale devrait avoir plus de 65 ans en 2060, contre 14 % aujourd'hui. Si, en effet, l'évolution de la population est prise comme baromètre du déclin, la Grèce se situe au niveau le plus élevé d'Europe. Toutefois, cette interprétation générale du déclin, dont le fer de lance est le déclin démographique de l'Occident, est complétée par d'autres événements et développements qui ont conduit à l'émergence de ces nouveaux partis politiques. a) Tout d'abord, la mondialisation La mondialisation, c'est le système choisi par l'Amérique, dans l'espoir d'endiguer la montée en puissance de l'Europe et/ou du Japon, car elle pensait à l'époque qu'ils menaçaient sa primauté. La mondialisation a été accueillie, il y a une quarantaine d'années, avec un enthousiasme débridé et généralisé. Les quelques personnes, dont moi-même (je me réfère à mon livre "Globalisation Conspiratrice", traduit du grec en français, en roumain et en russe), qui avaient exprimé des craintes et des prédictions défavorables quant à ses résultats ont été considérées comme arriérées, non éduquées, etc. Ce sont des caractérisations constantes, utilisées à l'occasion par les partis politiques traditionnels lorsqu'ils cherchent à imposer des positions dangereuses et dont le contenu rencontre une forte résistance populaire (cf. Prespes). Toutefois, il est aujourd'hui généralement admis que les craintes de ces quelques personnes étaient fondées, étant donné que la mondialisation a finalement fait peu de gagnants et une armée sans fin de perdants. Les partisans de ces nouveaux partis politiques, connus sous le nom de "populistes", font partie des perdants qui ont vu leur niveau de vie se détériorer et qui se tournent maintenant avec une colère ouverte contre la mondialisation, contre l'ultra-libéralisation de l'économie, la liberté non régulée du commerce international, les mythes des marchés autorégulateurs et, bien sûr, contre la classe politique établie, qui a fait des promesses qu'elle n'a pas tenues, et qui a imposé et encouragé le système. Bien que la classe politique établie se déchaîne contre les "populistes", il n'en reste pas moins que la mondialisation a accumulé des souffrances indicibles, principalement au sein des économies avancées, entre autres elle a : - érodé les droits individuels, -dégradé du travail, par la recherche effrénée d'une plus grande compétitivité, -durcit toutes les formes d'inégalités dans la répartition des revenus et des richesses, -décimé la classe moyenne, -rétrogradé l'importance de la religion, de la famille, de l'histoire, du patriotisme, de la souveraineté et de l'indépendance nationales. b) Deuxièmement, c'est la altération des principes de la démocratie combinée à l'apogée des inégalités L'évolution récente des inégalités rampantes dans les pays riches de l'Occident, qui ont même dépassé les niveaux inconcevables des années 1910-20, justifie les vues de Polanyi. Le célèbre économiste (et pas seulement) hongrois a lié les inégalités de répartition à la généralisation de la démocratie représentative dans les économies avancées. En particulier, la démocratie exigeant l'égalité, il est avancé que les inégalités sapent les démocraties représentatives et affaiblissent le consensus qui les entoure. En effet, pour être stable, la démocratie représentative a besoin de l'éloignement des masses populaires, qui peuvent avoir des interférences imprévisibles. C'est la raison pour laquelle l'abstention d'une grande partie de la population est encouragée. Le système de la démocratie représentative risque donc d'être renversé par la colère des marginalisés. C'est ce qui semble s'être produit lors des dernières élections en France, et pas seulement (car il existe déjà plusieurs précédents, bien que moins influents que celui de la France). Le gouvernement Macron a été accusé non seulement par M. Melanson et les mouvements qui l'entourent, mais aussi par les électeurs de Mme Marine Le Pen, qui sont en grande partie des ouvriers et des paysans, d'avoir ignoré les problèmes aigus des classes moyennes et pauvres et de s'être occupé de ceux des riches et des très riches. En d'autres termes, il a laissé le peuple sans soins. Permettez-moi d'ajouter ici que les jeunes des économies avancées modernes ne semblent pas très intéressés par la démocratie, mais exigent une plus grande efficacité. Au contraire, les citoyens de plus de 65 ans se soucient de la démocratie. c)Troisièmement, il s'agit de l'immigration incontrôlée/illégale L'Europe a été inondée d'immigrants illégaux, en particulier la Grèce. Mais, les responsables, et je parle des nôtres, ne sont pas inquiets car ils prétendent avoir la solution à notre épineux problème démographique. La solution est appelée "remplacement". En fin de compte, c'est simple : Les Pakistanais, les Afghans, etc., remplaceront notre dépression démographique. Lisez la théorie de Coudenhove Kalergi, si vous ne l'avez pas déjà fait. Il est le premier visionnaire de la Paneurope, qui a publié en 1925 son livre "Practical Idealism", dans lequel il prédisait tout ce que nous vivons aujourd'hui. Bien sûr, il est raisonnable de soupçonner qu'avec l'aide de cette migration de masse, le régime du "gouvernement mondial" est en train de se préparer, dans lequel les populations d'Europe ne seront pas différentes les unes des autres. Ils auront tous un gros nez et des cheveux noirs, et ressembleront aux anciens Égyptiens. Mais au-delà de la vérification des visions de Coudenhove Calergie, et au-delà du fait que l'UE a créé un prix à son nom, déjà attribué à Mme Angela Merkel et à M. Herman Van Rompuy, deux des "membres dirigeants" du Club Bildemberg, leur mise en œuvre est accélérée par les mesures et les programmes décidés aux réunions de Davos. d) Enfin, quatrièmement, il s'agit de la colère des citoyens du monde contre les "fake news" Qui se rendent compte qu'ils sont, trop souvent, victimes de fake news ou de l'absence cachée de liberté de la presse. Elle est de plus en plus utilisée par les gouvernements systémiques afin d'imposer des opinions qui souffrent d'un manque d'objectivité élémentaire, qui sont dirigées contre les intérêts populaires ou nationaux et qui apparaissent sous le couvert de la paranoïa, de l'"euphémisme", de la sélection du supposé "bon côté de l'histoire", du "nous appartenons à l'Occident", de l'exploitation de la distinction quasi inexistante entre la gauche et la droite, etc. 2. Quelles sont les caractéristiques de ces nouveaux partis politiques ? Les nouveaux partis politiques, qui ont vu le jour en réaction à l'ordre établi, se sont vus attribuer, comme nous l'avons déjà mentionné, l'épithète péjorative, hypocrite et trompeuse de "populisme", que les politiciens traditionnels insistent à leur donner. C'est précisément cette épithète mal conçue et dénuée de sens qui trahit la peur de la marginalisation des partis politiques traditionnels, ainsi que leur tentative de minimiser l'importance de leurs adversaires émergents. Dans le même temps, l'impression erronée est systématiquement répandue que tous ces nouveaux partis politiques pencheraient vers le fascisme, alors que la réalité est tout autre. Bien sûr, parmi eux, il y a quelques formations politiques ou leaders qui ont de telles tendances de rejet, mais l'élément prédominant dans tous ces cas est, en principe, leur opposition à la mondialisation et la tentative de restaurer les valeurs fondamentales qui ont été mises à l'écart par celle-ci. Certains des objectifs et caractéristiques des partis populistes sont les suivants : Premièrement, la distinction traditionnelle entre la droite et la gauche ne semble plus s'appliquer en France. En effet, l'image politique du dernier résultat électoral est tripartite : le parti traditionnel de M. Macron avec des électeurs issus des régions les plus riches de France. Le parti de Mme Le Pen, qui rassemble des ouvriers et des paysans, et la coalition de M. Melanson, dont les électeurs proviennent de quartiers populaires et de certaines des plus grandes villes de France. L'abolition effective de la distinction entre les partis politiques de gauche et de droite est due à l'existence d'objectifs fondamentaux communs dans les deux directions. C'est-à-dire qu'il s'agit principalement de garantir l'attention portée au peuple, ce qui était généralement absent des partis traditionnels. Deuxièmement, partout dans le monde, les partis populistes penchent davantage vers la droite, parce qu'il existe une croyance dominante selon laquelle la gauche n'a pas tenu toutes ses promesses. Dans tous les cas, il faut reconnaître qu'il n'existe pas d'idéologie populiste spécifique. Troisièmement, les deux partis français non systémiques sont contre le néolibéralisme extrême et la mondialisation. Ils promettent d'améliorer la répartition des revenus en augmentant le salaire minimum à plus de 1500E par mois, en améliorant les retraites, en imposant des impôts plus progressifs, en limitant les exonérations fiscales pour les grandes entreprises, en augmentant l'intervention de l'État dans l'économie, en encourageant le degré d'autosuffisance de l'économie, qui est le souhait de 43% des Français. Malgré les différences entre M. Melanson et Mme Le Pen, les deux ont formé un front commun contre M. Macron. Quatrièmement, on s'attend notamment à ce que Mme Marine Le Pen se concentre sur les efforts visant à améliorer le processus décisionnel, dans le but de rendre l'UE aussi indépendante que possible afin qu'elle cesse d'être un porte-parole des États-Unis. On s'attend également à ce que Marine Le Pen tente de créer des doutes quant à la justesse des choix unilatéraux et souvent peu objectifs de l'UE, en cherchant à créer des partenariats constructifs avec la Chine, la Russie, l'Afrique, etc. En ce qui concerne l'euro, bien que dans le passé Mme Marine Le Pen ait été favorable à la sortie de la France de la zone euro, ses objections à ce sujet semblent avoir été réduites, et elle semble se contenter d'essayer d'obtenir des améliorations dans son fonctionnement. Quoi qu'il en soit, il convient de mentionner le résultat d'un récent sondage, qui montre que la France est divisée en deux, 50% estimant que la monnaie commune européenne est néfaste, tandis que 49% y sont favorables. Il convient également de noter que les Français se sont prononcés contre l'approfondissement de l'UE, et que des critiques ont été formulées à l'encontre du nombre excessif de fonctionnaires dans l'UE, qui atteint 45 000. On s'attend également à ce que Mme Marine Le Pen inscrive son nom à l'ordre du jour sur: -l'incapacité de l'UE à apporter des solutions satisfaisantes aux épineux problèmes sociaux et économiques actuels, - le recours fréquent de l'UE à l'utilisation de deux mesures et de deux stations pour traiter des problèmes similaires, - la politique hétérogène et dépendante de l'UE - et surtout sur l'incapacité de l'UE à tenir toutes ses promesses initiales de plein emploi, de répartition plus équitable, de disparition des différences initiales de niveau de développement des États membres et de croissance rapide. En outre, Mme Marine Le Pen remettra en avant un patriotisme fort, renforcera l'État-nation et l'identité nationale, et tentera d'imposer l'intérêt national sur l'intérêt européen et mondial. Mélenchon et Marine Le Pen espèrent chercher des solutions et des évolutions dans la guerre en Ukraine qui soient moins destructrices pour l'Europe que celles actuellement en place, plus humaines et plus responsables, du côté de la fin de cette guerre plutôt que de sa perpétuation. 3. Et à quoi est censé ressembler le nouvel ordre international ? Tout porte à croire qu'un nouvel ordre international est en train d'éclore, mais il n'a pas encore pris sa forme définitive. Je ne suis donc pas en mesure d'en donner une image complète, et je me limiterai donc à quelques observations. Dans le même temps, je me baserai sur l'hypothèse que ces conclusions ne changeront pas de manière significative si la troisième guerre mondiale ne se produit pas. Le nouvel ordre international se dessine sous l'influence de l'épidémie de Covid-19, de la guerre en Ukraine, de la réapparition de l'inflation après 40 ans d'absence, de la menace de récession, mais aussi de la menace d'éclatement de l'Europe, en raison d'une série de décisions dangereusement irréfléchies. En effet, le très mauvais hiver attendu provoquera une colère justifiée chez les Européens, et il n'est pas impossible qu'il conduise à l'éclatement de l'UE et de la zone euro. En ce qui concerne la guerre en Ukraine, de nombreux aspects encouragent l'hypothèse selon laquelle il s'agit d'une introduction à la troisième guerre mondiale entre les États-Unis et la Chine. Et dans ce cas, cela explique pourquoi les États-Unis cherchent à affaiblir la Russie afin qu'elle ne soit pas à côté de la Chine lorsque viendra la troisième guerre mondiale. D'ailleurs, les élections françaises portent clairement la marque de la guerre en Ukraine, avec l'émergence de partis politiques pro-russes, et je pense qu'on peut s'attendre à une suite similaire lors des prochaines élections dans d'autres pays européens. Si, toutefois, la guerre en Ukraine ne débouche pas sur une troisième guerre mondiale et si l'Occident se comporte de manière à ne pas pousser Poutine à utiliser des armes nucléaires, nous accueillerons certainement dans un avenir très proche un nouvel ordre international présentant probablement les caractéristiques suivantes : -La mondialisation, déjà limitée, fera place à un régime protectionniste avec une dose accrue d'autosuffisance. Les frontières nationales seront contrôlées, tout comme l'immigration. L'État-nation sera renforcé. -Le libéralisme économique, qui, associé à la mondialisation, a eu des effets négatifs sur la population, sera remplacé par une plus grande intervention de l'État, une expansion du secteur public et une augmentation de l'importance des services d'intérêt général. - Le capitalisme survivra, bien sûr, mais il changera probablement de forme pour tenter de revenir à la méritocratie des années 1980. Il sera probablement aidé dans cette direction s'il est combiné avec le capitalisme d'État. -L'endettement des économies modernes, qui est la béquille du capitalisme monétaire, sera, espérons-le, combattu par des mesures drastiques afin qu'il ne devienne pas un fardeau, comme c'est le cas actuellement. - Les mesures visant à s'attaquer aux dimensions destructrices de l'inégalité distributive rampante sont considérées comme essentielles à la survie du capitalisme et à la poursuite de la croissance. Cependant, tous les changements anticipés ci-dessus, et évidemment beaucoup d'autres, concernant l'Occident, feront l'objet, comme toutes les indications le suggèrent, d'un renversement choquant, concernant la domination mondiale. À la tête du monde, dans un avenir très proche, ce ne sera plus l'Amérique mais la Chine. A côté des changements positifs de ce bouleversement, dont on espère qu'il sera un retour aux valeurs traditionnelles qui se sont estompées dans l'environnement de déclin de l'Occident, il y a aussi la menace de certains changements majeurs à connotation négative. Comme, entre autres, la restriction des libertés individuelles, le recul formel de la démocratie, par rapport à la forme de démocratie que l'on imagine supposée prévaloir en Occident, la généralisation et la formalisation de la surveillance des citoyens, la tolérance de la non-liberté de la presse, etc. Au final, l'humanité, et notre pays en particulier, se porteront-ils mieux ou moins bien dans le nouvel ordre international envisagé ? La réponse à cette question est particulièrement difficile, voire impossible, si l'on tient compte des nouveaux changements choquants que l'épidémie apporte à la vie de notre planète. Cependant, en ce qui concerne la Grèce, ce qui pourrait être chaudement argumenté, c'est la nécessité déjà urgente d'essayer par tous les moyens d'obtenir une position aussi satisfaisante que possible dans le nouvel ordre mondial, et de ne pas rester prisonnier de l'ordre sortant. (*) Transcription d'un discours prononcé au ZOOM FORUM de l'International Hellenic Association le 30 juin 2022. (La bibliographie est disponible a tous ceux qui puissent s’intéresser) (**)Docteur d’État ès Sciences Économiques (Sorbonne)-Ancienne Recteur de l'Université de Macédoine Traduit avec www.DeepL.com/Translator (version gratuite)

LES MULTIPLES MESSAGES DES ÉLECTIONS FRANÇAISES DESSINENT LES CONTOURS D'UN NOUVEL ORDRE INTERNATIONAL* Par Maria Negreponte-Delivanis ** 5.7.2022 ============================================================================================================================================= Les élections françaises consolident les tendances et les renversements de tendance qui ont commencé à se manifester dans les années 70 dans diverses parties du monde, mais elles prennent une signification particulière, venant comme elles le font d'un pays déjà connu pour son rôle de pionnier dans les luttes sociales et l'ouverture de nouveaux horizons. L'exploration du sujet présente de nombreuses difficultés, non pas tant en raison de son contenu, mais en raison de concepts, d'opinions et de caractérisations qui sont nouveaux, qui manquent d'une définition satisfaisante et qui, pour la plupart, ont été imposés par la force, précisément afin de détourner l'attention du contenu réel des développements, car ils sont considérés comme menaçants pour une grande partie de l'ordre établi. Afin de faire comprendre, dès le départ, ce que j'entends par référence aux difficultés rencontrées par ma recherche ce soir, je choisis le mot clé, qui est principalement le populisme. Ce terme est utilisé quotidiennement, et j'ajouterais même largement ces dernières années, dans les économies modernes, mais avec l'intention claire de désigner quelque chose d'indésirable, quelque chose de bas niveau, quelque chose que nous condamnons et auquel nous ne voulons pas appartenir, quelque chose qui mérite notre mépris, mais qui reste apparemment délibérément indéfini parce qu'il manque une définition satisfaisante. Toutefois, avant d'entrer dans l'analyse du sujet principal, je dois clarifier les hypothèses de base des élections françaises. L'élection française n'a pas porté, comme il est apparu si illusoirement, sur la confrontation entre la droite et la gauche, qui est déjà et partiellement finie. Cependant, son maintien, et en particulier l'accent mis sur sa forme d'extrême-droite, sert les besoins de la mondialisation. En Grèce, nous avons subi cette forme de tromperie pendant la période de braderie de la Macédoine, et pas seulement, où ceux qui s'opposaient au perfide accord de Prespa étaient étiquetés, parmi beaucoup d'autres, d'extrême droite. Au contraire, les débats des élections françaises étaient principalement ceux de la mondialisation contre l'antimondialisation, de l'État-nation contre la gouvernance mondiale, de la préservation et du renforcement de l'identité nationale contre la mutation de la population européenne selon les visions bien connues de Kudenhof Kalergi. Il est un fait que, partout dans le monde, des confrontations intenses ont commencé et se poursuivent, malgré les partis politiques systémiques/traditionnels qui tentent de les intercepter, mais aussi de déformer leurs objectifs et leur contenu, toujours avec le soutien des grands médias. Les élections françaises ont rempli l'Europe et le monde de messages frappants à bien des égards. Tout d'abord, souligner l'écrasement des partis traditionnels en France, qui sont tombés en discrédit à cause de la montée de nouveaux partis, qualifiés collectivement de populistes par les traditionnels. Je dois également noter le pourcentage dangereusement bas d'électeurs qui se sont rendus aux urnes, ce qui donne lieu à un scénario cauchemardesque. Autrement dit, on demande à M. Macron de gouverner avec un pourcentage de partisans d'environ 20%, tandis que les opposants, y compris le taux d'abstention de 53%, atteignent 80%. Le trait dominant des élections françaises est l'expression de la colère, de la protestation et du mécontentement. Et le message central des Français, qui est clair, c'est leur volonté que M. Macron n'ait pas une majorité absolue. Ils ne lui ont donc donné que 245 sièges, contre 308 il y a cinq ans. Il ne contrôle donc que 38,6 % de l'Assemblée nationale, et avec cela, il aura évidemment des difficultés à gouverner. Là aussi, un problème de démocratie se pose, probablement en raison du manque de candidats désirables au second tour des élections françaises, qui a conduit à l'énorme abstention. C'est-à-dire que le choix des Français s'est effectivement réduit entre M. Macron, contre lequel leur colère avait débordé (du moins comme on peut le constater en décryptant les résultats des élections), et Mme Marine Le Pen, diabolisée pour une troisième élection par les médias, qui l'ont dépeinte comme une menace d'extrême droite. Toutefois, je dois noter qu'en dehors de l'hostilité de Marine Le Pen à l'égard des immigrants illégaux, je n'ai pas été en mesure d'identifier des passages de son programme qui reflètent des positions d'extrême-droite. Cette expression claire de la désapprobation et de la colère des Français à l'encontre du parti au pouvoir (et des autres partis traditionnels) fait référence à la gestion de l'économie, de l'UE, de la monnaie commune, etc. par M. Macron. Les Français ont donc déclaré par leur vote qu'ils veulent que M. Macron soit contrôlé dans ses décisions, d'abord par la coalition de M. Melanson, qui a obtenu 131 sièges, soit 31,6 %, et ensuite par le parti diabolisé de Mme Marine Le Pen, qui a obtenu 89 sièges, soit 17,3 %. On peut raisonnablement se demander comment se seraient déroulées les élections en France si Mme Marine Le Pen n'avait pas été diabolisée ? Les deux partis de M. Melanson et de Marine Le Pen sont arbitrairement classés comme populistes dans le sens où ils ne sont pas traditionnels. Et comme les points de leurs deux programmes sur lesquels ils s'accordent l'emportent sur leurs différences, leurs 48,9% de sièges à l'Assemblée nationale sont supérieurs de plus de 10% à ceux de M. Macron. Ces messages très importants des élections françaises, qui contiennent des craintes, des espoirs, de la colère, un désir de changement, etc., ne concernent manifestement pas uniquement la France, mais s'étendent également à la future manière de gouverner l'Europe et non seulement l'Europe, mais probablement le monde. Mais permettez-moi de souligner que la montée de ces nouveaux partis, qui rejettent et menacent d'extinction les partis systémiques/traditionnels, explique les raisons pour lesquelles ils sont généralement connus sous le nom de "partis populistes". Le fait que la dénomination de ces nouveaux partis politiques ait prévalu au niveau international peut facilement étayer l'hypothèse selon laquelle il s'agit d'une sorte de "conspiration des médias grand public". Cette conspiration, en ce qui concerne la dénomination de nouveaux partis non systémiques, qui se répand dans le monde entier, présente comme factuelles et non controversées certaines questions secondaires, entre autres : Tout d'abord, le fait que Marine Le Pen soit d'extrême droite, associé à l'affirmation que sa victoire serait extrêmement destructrice pour la France, mais sans autre explication. Et là encore, c'est l'application de la doctrine de la diabolisation (comme je l'ai appelée dans mon récent post dans le newsbreak du 25.05.2022), coexistant avec la doctrine du choc de Naomi Klein. Deuxièmement, que les dirigeants des partis populistes sont autoritaires et non démocratiques, ce qui est certainement une question qui nécessite une enquête et un débat. Mais surtout, il faut la comparer avec la mesure dans laquelle les dirigeants des partis traditionnels sont démocratiques. En d'autres termes, il convient de se demander si la démocratie existe dans les pays dirigés par des partis traditionnels, et aussi pourquoi ces partis sont abandonnés les uns après les autres par des électeurs qui préfèrent les leaders populistes. Par exemple, comment justifier l'élection confortable, et pour la 5e fois, de M. Orbán en Hongrie (et au-delà). Troisièmement, il est affirmé que les populistes sont conservateurs, tandis que les gouvernements traditionnels sont progressistes. Et à ce stade, bien sûr, il est nécessaire, au-delà de la propagande, de déterminer ce qui entre exactement dans le conservatisme et ce qui entre dans le progressisme. Et en particulier, nous devrions nous demander sur quelle base interprétative sont présentés comme progressistes des concepts, des systèmes, des tendances et des situations tels que la mondialisation, l'accueil incontrôlé d'immigrants illégaux, la dévalorisation de l'importance de la souveraineté nationale, la monnaie unique européenne, l'homosexualité, le désaveu du patriotisme, la condamnation de l'État-nation, etc. et comment leurs opposés sont perçus comme appartenant soi-disant au conservatisme ? Il s'agit d'une attaque extrême mais sans fondement des partis traditionnels contre les soi-disant populistes, qui rappelle des souvenirs d'un éventuel terrain d'entente avec la persécution antérieure des communistes par les nationalistes. Le ralliement des partis traditionnels du monde entier contre les populistes s'explique par le fait que la victoire éventuelle de ces partis non systémiques priverait les partis traditionnels de leur raison d'être. En parlant de populisme et de partis politiques populistes, il est toutefois nécessaire de souligner les difficultés rencontrées pour tenter de les définir. Qu'est-ce que le populisme ? Ces difficultés ne sont pas seulement dues au fait que les caractéristiques et les aspirations de ces partis dans le monde peuvent différer à certains égards, mais aussi au fait que le contenu du populisme est loin d'être clair. À titre d'illustration, le terme est utilisé, à l'occasion, pour Donald Trump aux États-Unis, Marine Le Pen en France, Recep Tayyip Erdogan en Turquie, Rodrigo Duterte aux Philippines, Orban en Hongrie, mais aussi Poutine en Russie, mais aussi Xi Jimping en Chine, etc. Ces difficultés entourant la définition et le contenu du populisme renvoient avant tout à la difficulté de trouver une définition satisfaisante de ce qu'est un peuple. Il existe de nombreuses définitions concernant le peuple. J'ai choisi pour les besoins de mon exposé** la définition donnée par Cas Mudde, qui est la suivante : "La société est divisée en deux, l'élite corrompue et le peuple pur". Sur la base de cette définition, le populisme, dû apparemment à la mondialisation, exprime la colère du peuple parce qu'au cours des 4-5 dernières décennies environ, il a été oublié par les dirigeants des gouvernements traditionnels, qui sont accusés de s'occuper des riches et des très riches, laissant les classes moyennes et pauvres sans protection. Ainsi, la montée des partis populistes remet sérieusement en question un certain nombre de faits, dont nous allons discuter ce soir pour tenter de répondre aux questions suivantes : Tout d'abord, sur les causes de la naissance et de la montée des partis populistes. Deuxièmement, quelles sont les caractéristiques de ces partis populistes et quelles sont leurs différences avec les partis traditionnels. Enfin, troisièmement, j'essaierai d'esquisser l'avenir qui attend l'humanité en cas de victoire de ces partis populistes, ainsi que le caractère du nouvel ordre international. 1. La naissance des nouveaux partis, qui explique les résultats des élections françaises La cause première et primordiale de la naissance des partis populistes, qui inclut toutes les autres causes, est le déclin de l'Occident, qui est arrivé à son terme, selon la théorie bien connue du philosophe Oswald Spengler. Nous sommes, semble-t-il, à la fin d'une ère de la civilisation occidentale et de ses valeurs, comme ce fut le cas pour toutes les précédentes, qui éterminé. C'est-à-dire qu'ils se lèvent, médiatisent et meurent. Dans le cas des États européens en particulier, et de notre pays en particulier, il est nécessaire de souligner l'importance de ce facteur catalyseur. La sous-génération est soulignée comme la caractéristique dominante de la décadence par Alvin Hansen, le célèbre économiste américain, qui, au milieu du XXe siècle, a prédit la fin de la croissance pour l'Occident, avec l'avènement du stade de la stagnation perpétuelle. Une théorie, relancée en 2013 par l'économiste Lawrence Summers, basée sur des taux d'intérêt négatifs et une inflation nulle. Il prévoyait que la part de l'Europe dans la population mondiale en 2050 ne dépasserait pas 7 %, contre 21,7 % en 1950. En d'autres termes, l'Europe sera poussée dans le "coin mondial". Pour la Grèce, en particulier, les prévisions en la matière sont cauchemardesques puisque, entre 2022 et 2100, sa population aura diminué de 45 %. En outre, la Grèce est le pays le plus âgé de l'UE, puisque 30 % de sa population totale devrait avoir plus de 65 ans en 2060, contre 14 % aujourd'hui. Si, en effet, l'évolution de la population est prise comme baromètre du déclin, la Grèce se situe au niveau le plus élevé d'Europe. Toutefois, cette interprétation générale du déclin, dont le fer de lance est le déclin démographique de l'Occident, est complétée par d'autres événements et développements qui ont conduit à l'émergence de ces nouveaux partis politiques. a) Tout d'abord, la mondialisation La mondialisation, c'est le système choisi par l'Amérique, dans l'espoir d'endiguer la montée en puissance de l'Europe et/ou du Japon, car elle pensait à l'époque qu'ils menaçaient sa primauté. La mondialisation a été accueillie, il y a une quarantaine d'années, avec un enthousiasme débridé et généralisé. Les quelques personnes, dont moi-même (je me réfère à mon livre "Globalisation Conspiratrice", traduit du grec en français, en roumain et en russe), qui avaient exprimé des craintes et des prédictions défavorables quant à ses résultats ont été considérées comme arriérées, non éduquées, etc. Ce sont des caractérisations constantes, utilisées à l'occasion par les partis politiques traditionnels lorsqu'ils cherchent à imposer des positions dangereuses et dont le contenu rencontre une forte résistance populaire (cf. Prespes). Toutefois, il est aujourd'hui généralement admis que les craintes de ces quelques personnes étaient fondées, étant donné que la mondialisation a finalement fait peu de gagnants et une armée sans fin de perdants. Les partisans de ces nouveaux partis politiques, connus sous le nom de "populistes", font partie des perdants qui ont vu leur niveau de vie se détériorer et qui se tournent maintenant avec une colère ouverte contre la mondialisation, contre l'ultra-libéralisation de l'économie, la liberté non régulée du commerce international, les mythes des marchés autorégulateurs et, bien sûr, contre la classe politique établie, qui a fait des promesses qu'elle n'a pas tenues, et qui a imposé et encouragé le système. Bien que la classe politique établie se déchaîne contre les "populistes", il n'en reste pas moins que la mondialisation a accumulé des souffrances indicibles, principalement au sein des économies avancées, entre autres elle a : - érodé les droits individuels, -dégradé du travail, par la recherche effrénée d'une plus grande compétitivité, -durcit toutes les formes d'inégalités dans la répartition des revenus et des richesses, -décimé la classe moyenne, -rétrogradé l'importance de la religion, de la famille, de l'histoire, du patriotisme, de la souveraineté et de l'indépendance nationales. b) Deuxièmement, c'est la altération des principes de la démocratie combinée à l'apogée des inégalités L'évolution récente des inégalités rampantes dans les pays riches de l'Occident, qui ont même dépassé les niveaux inconcevables des années 1910-20, justifie les vues de Polanyi. Le célèbre économiste (et pas seulement) hongrois a lié les inégalités de répartition à la généralisation de la démocratie représentative dans les économies avancées. En particulier, la démocratie exigeant l'égalité, il est avancé que les inégalités sapent les démocraties représentatives et affaiblissent le consensus qui les entoure. En effet, pour être stable, la démocratie représentative a besoin de l'éloignement des masses populaires, qui peuvent avoir des interférences imprévisibles. C'est la raison pour laquelle l'abstention d'une grande partie de la population est encouragée. Le système de la démocratie représentative risque donc d'être renversé par la colère des marginalisés. C'est ce qui semble s'être produit lors des dernières élections en France, et pas seulement (car il existe déjà plusieurs précédents, bien que moins influents que celui de la France). Le gouvernement Macron a été accusé non seulement par M. Melanson et les mouvements qui l'entourent, mais aussi par les électeurs de Mme Marine Le Pen, qui sont en grande partie des ouvriers et des paysans, d'avoir ignoré les problèmes aigus des classes moyennes et pauvres et de s'être occupé de ceux des riches et des très riches. En d'autres termes, il a laissé le peuple sans soins. Permettez-moi d'ajouter ici que les jeunes des économies avancées modernes ne semblent pas très intéressés par la démocratie, mais exigent une plus grande efficacité. Au contraire, les citoyens de plus de 65 ans se soucient de la démocratie. c)Troisièmement, il s'agit de l'immigration incontrôlée/illégale L'Europe a été inondée d'immigrants illégaux, en particulier la Grèce. Mais, les responsables, et je parle des nôtres, ne sont pas inquiets car ils prétendent avoir la solution à notre épineux problème démographique. La solution est appelée "remplacement". En fin de compte, c'est simple : Les Pakistanais, les Afghans, etc., remplaceront notre dépression démographique. Lisez la théorie de Coudenhove Kalergi, si vous ne l'avez pas déjà fait. Il est le premier visionnaire de la Paneurope, qui a publié en 1925 son livre "Practical Idealism", dans lequel il prédisait tout ce que nous vivons aujourd'hui. Bien sûr, il est raisonnable de soupçonner qu'avec l'aide de cette migration de masse, le régime du "gouvernement mondial" est en train de se préparer, dans lequel les populations d'Europe ne seront pas différentes les unes des autres. Ils auront tous un gros nez et des cheveux noirs, et ressembleront aux anciens Égyptiens. Mais au-delà de la vérification des visions de Coudenhove Calergie, et au-delà du fait que l'UE a créé un prix à son nom, déjà attribué à Mme Angela Merkel et à M. Herman Van Rompuy, deux des "membres dirigeants" du Club Bildemberg, leur mise en œuvre est accélérée par les mesures et les programmes décidés aux réunions de Davos. d) Enfin, quatrièmement, il s'agit de la colère des citoyens du monde contre les "fake news" Qui se rendent compte qu'ils sont, trop souvent, victimes de fake news ou de l'absence cachée de liberté de la presse. Elle est de plus en plus utilisée par les gouvernements systémiques afin d'imposer des opinions qui souffrent d'un manque d'objectivité élémentaire, qui sont dirigées contre les intérêts populaires ou nationaux et qui apparaissent sous le couvert de la paranoïa, de l'"euphémisme", de la sélection du supposé "bon côté de l'histoire", du "nous appartenons à l'Occident", de l'exploitation de la distinction quasi inexistante entre la gauche et la droite, etc. 2. Quelles sont les caractéristiques de ces nouveaux partis politiques ? Les nouveaux partis politiques, qui ont vu le jour en réaction à l'ordre établi, se sont vus attribuer, comme nous l'avons déjà mentionné, l'épithète péjorative, hypocrite et trompeuse de "populisme", que les politiciens traditionnels insistent à leur donner. C'est précisément cette épithète mal conçue et dénuée de sens qui trahit la peur de la marginalisation des partis politiques traditionnels, ainsi que leur tentative de minimiser l'importance de leurs adversaires émergents. Dans le même temps, l'impression erronée est systématiquement répandue que tous ces nouveaux partis politiques pencheraient vers le fascisme, alors que la réalité est tout autre. Bien sûr, parmi eux, il y a quelques formations politiques ou leaders qui ont de telles tendances de rejet, mais l'élément prédominant dans tous ces cas est, en principe, leur opposition à la mondialisation et la tentative de restaurer les valeurs fondamentales qui ont été mises à l'écart par celle-ci. Certains des objectifs et caractéristiques des partis populistes sont les suivants : Premièrement, la distinction traditionnelle entre la droite et la gauche ne semble plus s'appliquer en France. En effet, l'image politique du dernier résultat électoral est tripartite : le parti traditionnel de M. Macron avec des électeurs issus des régions les plus riches de France. Le parti de Mme Le Pen, qui rassemble des ouvriers et des paysans, et la coalition de M. Melanson, dont les électeurs proviennent de quartiers populaires et de certaines des plus grandes villes de France. L'abolition effective de la distinction entre les partis politiques de gauche et de droite est due à l'existence d'objectifs fondamentaux communs dans les deux directions. C'est-à-dire qu'il s'agit principalement de garantir l'attention portée au peuple, ce qui était généralement absent des partis traditionnels. Deuxièmement, partout dans le monde, les partis populistes penchent davantage vers la droite, parce qu'il existe une croyance dominante selon laquelle la gauche n'a pas tenu toutes ses promesses. Dans tous les cas, il faut reconnaître qu'il n'existe pas d'idéologie populiste spécifique. Troisièmement, les deux partis français non systémiques sont contre le néolibéralisme extrême et la mondialisation. Ils promettent d'améliorer la répartition des revenus en augmentant le salaire minimum à plus de 1500E par mois, en améliorant les retraites, en imposant des impôts plus progressifs, en limitant les exonérations fiscales pour les grandes entreprises, en augmentant l'intervention de l'État dans l'économie, en encourageant le degré d'autosuffisance de l'économie, qui est le souhait de 43% des Français. Malgré les différences entre M. Melanson et Mme Le Pen, les deux ont formé un front commun contre M. Macron. Quatrièmement, on s'attend notamment à ce que Mme Marine Le Pen se concentre sur les efforts visant à améliorer le processus décisionnel, dans le but de rendre l'UE aussi indépendante que possible afin qu'elle cesse d'être un porte-parole des États-Unis. On s'attend également à ce que Marine Le Pen tente de créer des doutes quant à la justesse des choix unilatéraux et souvent peu objectifs de l'UE, en cherchant à créer des partenariats constructifs avec la Chine, la Russie, l'Afrique, etc. En ce qui concerne l'euro, bien que dans le passé Mme Marine Le Pen ait été favorable à la sortie de la France de la zone euro, ses objections à ce sujet semblent avoir été réduites, et elle semble se contenter d'essayer d'obtenir des améliorations dans son fonctionnement. Quoi qu'il en soit, il convient de mentionner le résultat d'un récent sondage, qui montre que la France est divisée en deux, 50% estimant que la monnaie commune européenne est néfaste, tandis que 49% y sont favorables. Il convient également de noter que les Français se sont prononcés contre l'approfondissement de l'UE, et que des critiques ont été formulées à l'encontre du nombre excessif de fonctionnaires dans l'UE, qui atteint 45 000. On s'attend également à ce que Mme Marine Le Pen inscrive son nom à l'ordre du jour sur: -l'incapacité de l'UE à apporter des solutions satisfaisantes aux épineux problèmes sociaux et économiques actuels, - le recours fréquent de l'UE à l'utilisation de deux mesures et de deux stations pour traiter des problèmes similaires, - la politique hétérogène et dépendante de l'UE - et surtout sur l'incapacité de l'UE à tenir toutes ses promesses initiales de plein emploi, de répartition plus équitable, de disparition des différences initiales de niveau de développement des États membres et de croissance rapide. En outre, Mme Marine Le Pen remettra en avant un patriotisme fort, renforcera l'État-nation et l'identité nationale, et tentera d'imposer l'intérêt national sur l'intérêt européen et mondial. Mélenchon et Marine Le Pen espèrent chercher des solutions et des évolutions dans la guerre en Ukraine qui soient moins destructrices pour l'Europe que celles actuellement en place, plus humaines et plus responsables, du côté de la fin de cette guerre plutôt que de sa perpétuation. 3. Et à quoi est censé ressembler le nouvel ordre international ? Tout porte à croire qu'un nouvel ordre international est en train d'éclore, mais il n'a pas encore pris sa forme définitive. Je ne suis donc pas en mesure d'en donner une image complète, et je me limiterai donc à quelques observations. Dans le même temps, je me baserai sur l'hypothèse que ces conclusions ne changeront pas de manière significative si la troisième guerre mondiale ne se produit pas. Le nouvel ordre international se dessine sous l'influence de l'épidémie de Covid-19, de la guerre en Ukraine, de la réapparition de l'inflation après 40 ans d'absence, de la menace de récession, mais aussi de la menace d'éclatement de l'Europe, en raison d'une série de décisions dangereusement irréfléchies. En effet, le très mauvais hiver attendu provoquera une colère justifiée chez les Européens, et il n'est pas impossible qu'il conduise à l'éclatement de l'UE et de la zone euro. En ce qui concerne la guerre en Ukraine, de nombreux aspects encouragent l'hypothèse selon laquelle il s'agit d'une introduction à la troisième guerre mondiale entre les États-Unis et la Chine. Et dans ce cas, cela explique pourquoi les États-Unis cherchent à affaiblir la Russie afin qu'elle ne soit pas à côté de la Chine lorsque viendra la troisième guerre mondiale. D'ailleurs, les élections françaises portent clairement la marque de la guerre en Ukraine, avec l'émergence de partis politiques pro-russes, et je pense qu'on peut s'attendre à une suite similaire lors des prochaines élections dans d'autres pays européens. Si, toutefois, la guerre en Ukraine ne débouche pas sur une troisième guerre mondiale et si l'Occident se comporte de manière à ne pas pousser Poutine à utiliser des armes nucléaires, nous accueillerons certainement dans un avenir très proche un nouvel ordre international présentant probablement les caractéristiques suivantes : -La mondialisation, déjà limitée, fera place à un régime protectionniste avec une dose accrue d'autosuffisance. Les frontières nationales seront contrôlées, tout comme l'immigration. L'État-nation sera renforcé. -Le libéralisme économique, qui, associé à la mondialisation, a eu des effets négatifs sur la population, sera remplacé par une plus grande intervention de l'État, une expansion du secteur public et une augmentation de l'importance des services d'intérêt général. - Le capitalisme survivra, bien sûr, mais il changera probablement de forme pour tenter de revenir à la méritocratie des années 1980. Il sera probablement aidé dans cette direction s'il est combiné avec le capitalisme d'État. -L'endettement des économies modernes, qui est la béquille du capitalisme monétaire, sera, espérons-le, combattu par des mesures drastiques afin qu'il ne devienne pas un fardeau, comme c'est le cas actuellement. - Les mesures visant à s'attaquer aux dimensions destructrices de l'inégalité distributive rampante sont considérées comme essentielles à la survie du capitalisme et à la poursuite de la croissance. Cependant, tous les changements anticipés ci-dessus, et évidemment beaucoup d'autres, concernant l'Occident, feront l'objet, comme toutes les indications le suggèrent, d'un renversement choquant, concernant la domination mondiale. À la tête du monde, dans un avenir très proche, ce ne sera plus l'Amérique mais la Chine. A côté des changements positifs de ce bouleversement, dont on espère qu'il sera un retour aux valeurs traditionnelles qui se sont estompées dans l'environnement de déclin de l'Occident, il y a aussi la menace de certains changements majeurs à connotation négative. Comme, entre autres, la restriction des libertés individuelles, le recul formel de la démocratie, par rapport à la forme de démocratie que l'on imagine supposée prévaloir en Occident, la généralisation et la formalisation de la surveillance des citoyens, la tolérance de la non-liberté de la presse, etc. Au final, l'humanité, et notre pays en particulier, se porteront-ils mieux ou moins bien dans le nouvel ordre international envisagé ? La réponse à cette question est particulièrement difficile, voire impossible, si l'on tient compte des nouveaux changements choquants que l'épidémie apporte à la vie de notre planète. Cependant, en ce qui concerne la Grèce, ce qui pourrait être chaudement argumenté, c'est la nécessité déjà urgente d'essayer par tous les moyens d'obtenir une position aussi satisfaisante que possible dans le nouvel ordre mondial, et de ne pas rester prisonnier de l'ordre sortant. (*) Transcription d'un discours prononcé au ZOOM FORUM de l'International Hellenic Association le 30 juin 2022. (La bibliographie est disponible a tous ceux qui puissent s’intéresser) (**)Docteur d’État ès Sciences Économiques (Sorbonne)-Ancienne Recteur de l'Université de Macédoine Traduit avec www.DeepL.com/Translator (version gratuite)

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2022

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΣΤΟ ΙΗΑ, ΣΤΙΣ 30.06.2022, ΜΕ ΘΕΜΑ: «Τα πολλαπλά μηνύματα των γαλλικών εκλογών σκιαγραφούν μια νέα διεθνή τάξη»

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΣΤΟ ΙΗΑ, ΣΤΙΣ 30.06.2022, ΜΕ ΘΕΜΑ: «Τα πολλαπλά μηνύματα των γαλλικών εκλογών σκιαγραφούν μια νέα διεθνή τάξη» =========================================================================== Οι γαλλικές εκλογές εμπεδώνουν τάσεις και ανατροπές, που άρχισαν να εμφανίζονται από το ’70, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, αλλά όμως αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς προέρχονται ήδη από τη χώρα που είναι γνωστή για την πρωτοπορία της σε κοινωνικούς αγώνες και διάνοιξη νέων οριζόντων. Η διερεύνηση του θέματος εμφανίζει πολλές δυσκολίες, όχι τόσο εξαιτίας του περιεχομένου του, όσο εξαιτίας εννοιών, απόψεων και χαρακτηρισμών, που είναι νέες, που δεν υπάρχει ικανοποιητικός ορισμός για αυτές και που πολλές επικράτησαν εκβιαστικά, ακριβώς για να αποπροσανατολίσουν από το πραγματικό περιεχόμενο των εξελίξεων, καθώς θεωρούνται απειλητικές για μεγάλο τμήμα της καθεστηκυίας τάξης Για να κάνω, από την αρχή, κατανοητό το τι εννοώ με την αναφορά μου σε δυσκολίες, που αντιμετωπίζει η αποψινή μου έρευνα, επιλέγω τη λέξη-κλειδί, όπως είναι κατεξοχήν ο λαϊκισμός. Αυτή, χρησιμοποιείται σε καθημερινή βάση και θα πρόσθετα και κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, στις σύγχρονες οικονομίες, με σαφή όμως πρόθεση να δηλώσει κάτι ανεπιθύμητο, κάτι χαμηλού επιπέδου, κάτι το οποίο καταδικάζουμε και στο οποίο δεν επιθυμούμε να ανήκουμε, κάτι που αξίζει την περιφρόνησή μας, αλλά, όμως, που παραμένει προφανώς ηθελημένα αδιευκρίνιστο, γιατί στερείται ικανοποιητικού ορισμού. Ωστόσο, πριν εισέλθω στην ανάλυση του κυρίως θέματος, θα πρέπει να διευκρινίσω τις βασικές υποθέσεις, των γαλλικών εκλογών. Οι εκλογές στη Γαλλία δεν είχαν ως αντικείμενο, όπως τόσο παραπειστικά εμφανίστηκε, την αντιπαράθεση δεξιά και αριστερά, που είναι ήδη και μερικώς πεπερασμένη. Ωστόσο, η διατήρηση της, και ιδιαίτερα η υπογράμμιση της ακροδεξιάς μορφής της εξυπηρετεί τις ανάγκες της παγκοσμιοποίησης. Στην Ελλάδα υπέστημεν αυτήν την μορφή εξαπάτησης στην περίοδο του ξεπουλήματος της Μακεδονίας, και όχι μόνο, όπου όσοι ήταν εναντίον της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών χαρακτηρίστηκαν μεταξύ και πολλών άλλων, ως ακροδεξιοί. Αντιθέτως, οι αντιπαραθέσεις στις γαλλικές εκλογές ήταν κυρίως αυτές της παγκοσμιοποίησης εναντίον της αντιπαγκοσμιοποίησης, του κράτους- έθνους εναντίον της παγκόσμιας διακυβέρνησης, της διατήρησης και ενίσχυσης της εθνικής ταυτότητας απέναντι στην μετάλλαξη του ευρωπαϊκού πληθυσμού σύμφωνα με τα γνωστά οράματα του Κούντενχοφ Καλέργη. Αποτελεί γεγονός ότι σε ολόκληρη την υφήλιο διαπιστώνονται έντονες αντιπαραθέσεις, που άρχισαν και συνεχίζονται, σε πείσμα των συστημικών/παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, που προσπαθούν να τις αναχαιτίσουν, αλλά και να παραποιήσουν τους στόχους και το περιεχόμενό τους, έχοντας πάντα τη συμπαράσταση των συστημικών ΜΜΕ. Οι γαλλικές εκλογές γέμισαν την Ευρώπη και την υφήλιο με εντυπωσιακά, από πολλές πλευρές, μηνύματα. Καταρχήν να υπογραμμίσω τη συντριβή των παραδοσιακών κομμάτων, στη Γαλλία, που περιέπεσαν σε ανυποληψία, εξαιτίας της ανόδου νέων, τα οποία αποκαλούνται συλλήβδην λαϊκίστικα, από τα παραδοσιακά. Να σημειώσω ακόμη το επικίνδυνα χαμηλό ποσοστό ψηφοφόρων, που προσήλθε στις κάλπες, και που καταλήγει σε εφιαλτικό σκηνικό. Δηλαδή, ο κ. Μακρόν καλείται να κυβερνήσει με ποσοστό οπαδών γύρω στο 20%, καθώς οι αντιφρονούντες, μαζί με την αποχή που άγγιξε το 53%, φθάνουν το 80%. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των γαλλικών εκλογών είναι η έκφραση οργής, διαμαρτυρίας και δυσαρέσκειας . Και το κεντρικό μήνυμα των Γάλλων, που είναι σαφέστατο, είναι η θέλησή τους να μην έχει ο κ. Μακρόν την απόλυτη πλειοψηφία. Έτσι, του έδωσαν μόνο 245 έδρες, έναντι των 308 που είχε πριν από 5 χρόνια. Έτσι ελέγχει μόνο το 38,6% της Εθνοσυνέλευσης, και με αυτό θα έχει, προφανώς, δυσκολίες να κυβερνήσει. Και εδώ ανακύπτει πρόβλημα δημοκρατίας, το οποίο πιθανότατα οφείλεται στην έλλειψη επιθυμητών υποψηφίων στο δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών, γεγονός που οδήγησε στην τεράστια αποχή. Δηλαδή, οι επιλογές των Γάλλων συρρικνώθηκαν ουσιαστικά ανάμεσα στον κ. Μακρόν, εναντίον του οποίου είχε ξεχειλίσει η οργή τους (όπως τουλάχιστον προκύπτει από την αποκρυπτογράφηση των εκλογικών αποτελεσμάτων), και στην κα Μαρίν Λεπέν, η οποία δαιμονοποιήθηκε για τρίτη εκλογική αναμέτρηση από τα ΜΜΕ, που την εμφάνιζαν ως ακροδεξιά απειλή. Ωστόσο, να παρατηρήσω ότι εκτός της εχθρότητας της Μαρίν Λεπέν εναντίον των λαθρομεταναστών, δεν κατόρθωσα να επισημάνω εδάφια του προγράμματός της, που να απηχούν ακροδεξιές θέσεις. Αυτή η σαφής έκφραση αποδοκιμασίας και θυμού των Γάλλων, εναντίον του κυβερνώντος κόμματος (και των λοιπών συστημικών κομμάτων), αναφέρεται στους χειρισμούς του κ. Μακρόν στην οικονομία, στην ΕΕ, στο κοινό νόμισμα κλπ. Οι Γάλλοι δήλωσαν, έτσι, με τη ψήφο τους ότι επιθυμούν να ελέγχεται ο κ Μακρόν στις αποφάσεις του, πρώτον από το συνασπισμό του κ. Μελανσόν, που έλαβε 131 έδρες ή το 31,6%, και δεύτερον από το δαιμονοποιημένο κόμμα της κας Μαρίν Λεπέν, που έλαβε 89 έδρες ή το 17,3%. Εύλογα προκύπτει το ερώτημα, πως θα είχαν εξελιχθεί οι εκλογές στη Γαλλία, αν δεν είχε δαιμονοποιηθεί η κα Μαρίν ΛεΠέν; Τα δύο αυτά κόμματα του κ. Μελανσόν και της κας Μαρίν Λεπέν κατατάσσονται αυθαιρέτως στην κατηγορία των λαϊκίστικων, με την έννοια ότι δεν είναι συστημικά. Και δεδομένου ότι τα σημεία των δύο προγραμμάτων τους, που συμφωνούν, είναι περισσότερα των διαφορών τους, το 48,9% των εδρών που αυτά κατέχουν στην Εθνοσυνέλευση υπερέχει περισσότερο από 10% του αντίστοιχου του κ. Μακρόν. Τα πολύ σημαντικά αυτά μηνύματα των γαλλικών εκλογών, που περιέχουν φόβους, ελπίδες, θυμό, επιθυμία αλλαγών κ.ά, είναι σαφές ότι δεν αφορούν μόνο τη Γαλλία, αλλά επεκτείνονται και στον μελλοντικό τρόπο διακυβέρνησης της Ευρώπης και όχι μόνο, αλλά πιθανότατα και της υφηλίου. Να υπογραμμίσω, όμως, ότι η άνοδος αυτών των νέων κομμάτων, που απορρίπτουν και που απειλούν με εξαφάνιση τα συστημικά/παραδοσιακά, εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους έχουν γίνει γενικώς γνωστά ως «λαϊκίστικα κόμματα». Το γεγονός ότι η ονομασία αυτών των νέων πολιτικών κομμάτων, επικράτησε διεθνώς μπορεί εύκολα να στηρίξει την υπόθεση ότι πρόκειται για ένα είδος «συνομωσίας των συστημικών ΜΜΕ».Η συνωμοσία αυτή, ως προς την ονομασία των νέων και μη συστημικών κομμάτων, που απλώνεται απανταχού στην υφήλιο, προβάλλει ως δεδομένα και μη αμφισβητήσιμα ορισμένα παράπλευρα ζητήματα, όπως ανάμεσα και σε άλλα: Πρώτον ότι η Μαρίν Λεπέν είναι ακροδεξιά, σε συνδυασμό και με την επισήμανση ότι η τυχόν επικράτησή της θα είναι άκρως καταστρεπτική για τη Γαλλία, χωρίς όμως περαιτέρω επεξηγήσεις. Και εδώ πρόκειται για την εφαρμογή του δόγματος της δαιμονοποίησης (όπως το αποκάλεσα σε πρόσφατο δημοσίευμά μου στο newsbreak της 25.05.2022), που συνυπάρχει με το δόγμα του σοκ της Ναομί Κλάιν. Δεύτερον ότι οι ηγέτες των λαϊκίστικων κομμάτων είναι αυταρχικοί και μη δημοκράτες, που ασφαλώς είναι ζήτημα που χρήζει έρευνας και συζήτησης. Κυρίως, όμως, χρήζει σύγκρισης με το κατά πόσο δημοκρατικοί είναι οι ηγέτες παραδοσιακών κομμάτων. Θα πρέπει, δηλαδή, να τεθεί το ερώτημα του κατά πόσον υπάρχει δημοκρατία σε χώρες που διοικούνται από παραδοσιακά κόμματα, αλλά και γιατί αυτά τα κόμματα εγκαταλείπονται το ένα μετά το άλλο, από τους ψηφοφόρους, που προτιμούν λαϊκίστικους ηγέτες. Π.χ. πως δικαιολογείται η τόσο άνετη εκλογή, και μάλιστα για 5η φορά, του κ. Ορμπάν στην Ουγγαρία(και όχι μόνο). Υποστηρίζεται τρίτον, ότι οι λαϊκιστές είναι συντηρητικοί, ενώ οι παραδοσιακές κυβερνήσεις είναι προοδευτικές. Και στο σημείο βέβαια αυτό είναι απαραίτητο, πέρα από την προπαγάνδα, να προσδιορίσουμε τι ακριβώς υπεισέρχεται στο συντηρητισμό και τι στην προοδευτικότητα. Και συγκεκριμένα να διερωτηθούμε, με ποια ερμηνευτική βάση προβάλλονται ως προοδευτικές, έννοιες, συστήματα, τάσεις και καταστάσεις όπως είναι η παγκοσμιοποίηση, η ανεξέλεγκτη υποδοχή λαθρομεταναστών, η υποβάθμιση της σημασίας της εθνικής κυριαρχίας, το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, η ομοφυλοφιλία, η απεμπόληση του πατριωτισμού, η καταδίκη του κράτους-έθνους κλπ., και πως τα αντίθετά τους, εκλαμβάνονται ως δήθεν ανήκοντα στο συντηρητισμό; Πρόκειται για ακραία, αλλά χωρίς βάσεις επίθεση των παραδοσιακών κομμάτων εναντίον των αποκαλούμενων λαϊκίστικων, που φέρνει μνήμες κοινών ενδεχομένως σημείων με τις παλαιότερες διώξεις των κομμουνιστών από τους εθνικόφρονες. Η συσπείρωση των παραδοσιακών κομμάτων, ανά την υφήλιο, εναντίον των λαϊκίστικων μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι η τυχόν επικράτησή αυτών των μη συστημικών κομμάτων θα αφαιρούσε από τα παραδοσιακά το λόγο ύπαρξής τους. Μιλώντας για λαϊκισμό και για λαϊκίστικα πολιτικά κόμματα θα πρέπει, πάντως, να επισημανθούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η προσπάθεια ορισμού τους. Τι είναι δηλαδή λαϊκισμός. Οι δυσκολίες αυτές δεν οφείλονται μόνο στο γεγονός ότι τα χαρακτηριστικά και οι επιδιώξεις αυτών των κομμάτων, ανά την υφήλιο, ενδεχομένως διαφέρουν σε κάποια σημεία, αλλά ακόμη και επειδή δεν είναι διόλου ξεκάθαρο το περιεχόμενο του λαϊκισμού. Ενδεικτικά υπενθυμίζω ότι ο όρος χρησιμοποιείται, κατά περίπτωση, για τον Donald Trump στις ΗΠΑ, τη Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, τον Recep Tayyip Erdogan στην Τουρκία, τον Ροντρίγκο Duterte στις Philippines, τον Ορμπάν στην Ουγγαρία, αλλά και τον Πούτιν στη Ρωσία, αλλά και τον Χι Jimping στην Κίνα κ.ο.κ. Αυτές οι δυσκολίες γύρω από τον ορισμό και το περιεχόμενο του λαϊκισμού παραπέμπουν κατά κύριο λόγο στη δυσκολία που συναντά η αναζήτηση ικανοποιητικού ορισμού, για το τι είναι λαός. Υπάρχουν πολυάριθμοι ορισμοί σχετικά με το λαό. Επέλεξα για τις ανάγκες της ομιλίας μου τον ορισμό, που δίνει ο Cas Mudde και που είναι ο εξής: «η κοινωνία είναι χωρισμένη σε δύο, στη διεφθαρμένη ελίτ και στον καθαρό λαό». Με βάση αυτό τον ορισμό ο λαϊκισμός, εξαιτίας προφανώς της παγκοσμιοποίησης, εκφράζει την οργή του λαού, διότι στο διάστημα των τελευταίων περίπου 4-5 δεκαετιών, ξεχάστηκε από τους ηγέτες των παραδοσιακών κυβερνήσεων, που κατηγορούνται ότι φρόντισαν τους πλούσιους και πολύ πλούσιους, αφήνοντας χωρίς προστασία τη μεσαία και τη φτωχότερη τάξη. Έτσι, η άνοδος των λαϊκίστικων κομμάτων θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση σωρεία δεδομένων, μερικά από τα οποία θα συζητήσουμε απόψε, στην προσπάθεια να απαντηθούν τα ακόλουθα ερωτήματα: Πρώτον, στο τι προκάλεσε τη γέννηση και την άνοδο των λαϊκίστικων κομμάτων. Δεύτερον, ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών των λαϊκίστικων κομμάτων και ποιες οι διαφορές τους από τα παραδοσιακά κόμματα. Και τέλος τρίτον, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω το μέλλον που αναμένει την ανθρωπότητα, σε περίπτωση που αυτά τα λαϊκίστικα κόμματα επικρατήσουν, καθώς και τη φυσιογνωμία που θα έχει η νέα διεθνής τάξη. 1.Η γέννηση των νέων κομμάτων, που εξηγεί και τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών Θα επικαλεστώ ως πρώτο και κυρίαρχο αίτιο της γέννησης των λαϊκίστικων κομμάτων, που περικλείει μέσα του και όλα τα μερικότερα, την παρακμή της Δύσης, που έφθασε στο τέλος της, σύμφωνα με τη γνωστή θεωρία του φιλόσοφου Oswald Spengler. Διανύουμε, όπως όλα δείχνουν το τέλος εποχής του δυτικού πολιτισμού, και των αξιών του, όπως συνέβη και με όλους τους προηγούμενους, που ακολούθησαν την ίδια προδιαγεγραμμένη διαδρομή. Δηλαδή, αναδύονται, μεσουρανούν και πεθαίνουν. Ειδικότερα για την περίπτωση των ευρωπαϊκών κρατών, και όλως ιδιαιτέρως της πατρίδας μας, επιβάλλεται να υπογραμμιστεί ως καταλυτικής σημασίας λόγος παρακμής τους, που ερμηνεύει και την παραγκώνιση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, ο δημογραφικός μαρασμός, σε συνδυασμό και με τη γήρανση του πληθυσμού τους. Η υπογεννητικότητα υπογραμμίζεται ως το κυρίαρχο χαρακτηριστικό παρακμής από τον Alvin Hansen, το γνωστό Αμερικανό οικονομολόγο, που στα μέσα του 19ου αιώνα πρόβλεψε το τέλος της ανάπτυξης για τη Δύση, με την έλευση του σταδίου της αέναης στασιμότητας. Θεωρία, που αναβίωσε το 2013 από τον οικονομολόγο Lawrence Summers, και που βασίστηκε στα αρνητικά επιτόκια και στον μηδενικό πληθωρισμό. Προβλέπεται ότι το ποσοστό του πληθυσμού της Ευρώπης, στον παγκόσμιο, το 2050 δεν θα υπερβαίνει το 7%, από το 21.7% που ήταν το 1950. Θα οδηγηθεί δηλαδή η Ευρώπη στην «παγκόσμια γωνία». Για την Ελλάδα, ειδικότερα, οι σχετικές προβλέψεις είναι εφιαλτικές αφού μεταξύ του 2022 και του 2100 ο πληθυσμός της θα έχει μειωθεί κατά 45%. Η Ελλάδα εξάλλου, είναι η πιο γερασμένη χώρα της ΕΕ, καθώς για το 2060 προβλέπεται ότι η ηλικία του 30% του συνολικού πληθυσμού της θα υπερβαίνει τα 65, σε σχέση με το 14% που είναι σήμερα. Αν, πράγματι, οι πληθυσμιακές εξελίξεις εκλαμβάνονται ως βαρόμετρο παρακμής, η Ελλάδα βρίσκεται στον υψηλότερο βαθμό στην Ευρώπη. Η γενική, ωστόσο, αυτή ερμηνεία της παρακμής, με αιχμή του δόρατος το δημογραφικό μαρασμό της Δύσης, συμπληρώνεται και από άλλα συμβάντα και εξελίξεις, που οδήγησαν στην εμφάνιση αυτών των νέων πολιτικών κομμάτων. α)Πρόκειται πρώτον για την παγκοσμιοποίηση Η παγκοσμιοποίηση, είναι το σύστημα που επιλέχθηκε από την Αμερική, με την ελπίδα ότι θα αναχαιτίσει την άνοδο της Ευρώπης και/ή της Ιαπωνίας, γιατί πίστευε τότε ότι αυτές απειλούσαν την πρωτοκαθεδρία της. Η παγκοσμιοποίηση έγινε δεκτή, πριν 40 περίπου χρόνια, με άκρατο και γενικευμένο ενθουσιασμό. Όσοι ολίγοι, μεταξύ των οποίων και εγώ (παραπέμπω στο βιβλίο μου «Συνωμοτική Παγκοσμιοποίηση», που μεταφράστηκε γαλλικά, ρουμανικά και ρωσικά), είχαν εκφράσει φόβους και δυσμενείς προβλέψεις για τα αποτελέσματά της θεωρήθηκαν οπισθοδρομικοί, αμόρφωτοι κ.ά. Πρόκειται για πάγιους χαρακτηρισμούς, που χρησιμοποιούνται κατά περίπτωση από τα συστημικά πολιτικά κόμματα, όταν επιδιώκουν να επιβάλουν θέσεις επικίνδυνες, και με περιεχόμενο που συναντά ισχυρές λαϊκές αντιστάσεις (Βλ. Πρέσπες). Ωστόσο, είναι πια γενικώς αποδεκτό, ότι οι φόβοι εκείνων των ολίγων ήταν βάσιμοι, δεδομένου ότι η παγκοσμιοποίηση είχε, τελικά, ελάχιστους νικητές και ατέλειωτη στρατιά ηττημένων. Οι οπαδοί των νέων αυτών πολιτικών κομμάτων, που έγιναν γνωστά ως "λαϊκίστικα", ανήκουν στους ηττημένους, που είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να επιδεινώνεται, και που τώρα στρέφονται με απροκάλυπτο θυμό, εναντίον της παγκοσμιοποίησης, εναντίον της υπέρ φιλελευθεροποίησης της οικονομίας, της ανεξέλεγκτης ελευθερίας του διεθνούς εμπορίου, των μύθων περί αυτορρυθμιζόμενων αγορών και βέβαια και εναντίον της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, που έδωσε υποσχέσεις τις οποίες δεν τήρησε, και που επέβαλε και υπέθαλψε το σύστημα. Παρότι η καθεστηκυία πολιτική τάξη μαίνεται εναντίον των "λαϊκιστών", αποτελεί ωστόσο γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση σώρευσε ανείπωτα δεινά, κυρίως, στο εσωτερικό των προηγμένων οικονομιών, όπως ανάμεσα και σε άλλα: - ροκάνισε τα ατομικά δικαιώματα, -εξαθλίωσε την εργασία, μέσα από την ξέφρενη επιδίωξη μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας, -κορύφωσε τις κάθε μορφής ανισότητες κατανομής του εισοδήματος και του πλούτου, -αποδεκάτισε τη μεσαία τάξη, -υποβάθμισε τη σημασία της θρησκείας, της οικογένειας, της ιστορίας, του πατριωτισμού, της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. β)Πρόκειται δεύτερον για την αλλοίωση των αρχών της δημοκρατίας σε συνδυασμό με την κορύφωση των ανισοτήτων Οι πρόσφατες εξελίξεις των ανεξέλεγκτων πια ανισοτήτων στις πλούσιες χώρες της Δύσης, που έχουν υπερβεί ακόμη και τα ασύλληπτου ύψους επίπεδα των ετών 1910-20, δικαιώνουν τις απόψεις του Polanyi. Ο γνωστός Ούγγρος οικονομολόγος (και όχι μόνο) συνέδεσε τις ανισότητες κατανομής με τη γενίκευση, στις προηγμένες οικονομίες, της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, καθώς η δημοκρατία απαιτεί ισότητα, υποστηρίζεται ότι οι ανισότητες υπονομεύουν τις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες και αποδυναμώνουν τη συναίνεση γύρω από αυτές. Και τούτο, διότι, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για να σταθεροποιηθεί, χρειάζεται την απομάκρυνση λαϊκών μαζών, που έχουν ενδεχομένως, απρόβλεπτες παρεμβάσεις. Είναι ο λόγος για τον οποίον ενθαρρύνεται η αποχή μεγάλων τμημάτων του λαού. Το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας κινδυνεύει έτσι να ανατραπεί από την οργή των περιθωριοποιημένων. Αυτό φαίνεται να συνέβη στις τελευταίες εκλογές στη Γαλλία, και όχι μόνο (διότι υπάρχουν ήδη αρκετά προηγούμενα, όχι ωστόσο τόσο επιδραστικά, όσο της Γαλλίας) . Η κυβέρνηση Μακρόν κατηγορείται όχι μόνο από τον κ. Μελανσόν και τα κινήματα πέριξ αυτού, αλλά και από τους ψηφοφόρους της κας Μαρίν Λεπέν, που σε μεγάλο ποσοστό είναι εργάτες και αγρότες, ότι δηλαδή αδιαφόρησε για τα έντονα προβλήματα της μεσαίας και της φτωχότερης τάξης και ασχολήθηκε με αυτά των πλουσίων και των πολύ πλουσίων. Άφησε, δηλαδή, το λαό χωρίς φροντίδα. Να προσθέσω εδώ ότι οι νέοι, στις σύγχρονες προηγμένες οικονομίες φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τη δημοκρατία, αλλά απαιτούν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Αντιθέτως οι πολίτες άνω των 65 ετών νοιάζονται για τη δημοκρατία. γ) Πρόκειται τρίτον για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση/λαθρομετανάστευση Η Ευρώπη έχει πλημμυρήσει από λαθρομετανάστες, και ιδιαίτερα η Ελλάδα. Αλλά, οι αρμόδιοι, και αναφέρομαι στους δικούς μας, δεν ανησυχούν, καθώς δηλώνουν ότι έχουν τη λύση στο ακανθώδες δημογραφικό μας πρόβλημα. Η λύση λέγεται «αντικατάσταση». Τελικά, είναι απλό: Πακιστανοί, Αφγανοί κλπ, θα αντικαταστήσουν τον δημογραφικό καταποντισμό μας. Διαβάστε τη θεωρία του Κούντενχοφ Καλέργη, αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Πρόκειται για τον πρώτο οραματιστή της Πανευρώπης, που το 1925 δημοσίευσε το βιβλίο του «Πρακτικός Ιδεαλισμός», και σε αυτό προβλέπονται όλα όσα ζούμε σήμερα. Ασφαλώς, δικαιολογούνται υπόνοιες ότι και με τη βοήθεια αυτής της μαζικής μετανάστευσης προετοιμάζεται το καθεστώς της «Παγκόσμιας Διακυβέρνησης», στα πλαίσια της οποίας οι πληθυσμοί της Ευρώπης δεν θα διαφέρουν μεταξύ τους. Θα έχουν όλοι μεγάλη μύτη και μαύρα μαλλιά, και θα θυμίζουν τους αρχαίους Αιγυπτίους. Αλλά, και πέρα από την επαλήθευση των οραμάτων του Κούντενχοφ Καλέργη, και πέρα από το γεγονός ότι η ΕΕ έχει καθιερώσει βραβείο με το όνομά του, που έχει ήδη απονεμηθεί στην κα Angela Merkel και στον κ. Herman Van Rompuy, δύο από τα "κορυφαία μέλη» της Λέσχης Bildemberg, η υλοποίησή τους επιταχύνεται και με μέτρα και προγράμματα που αποφασίζονται στις ετήσιες συγκεντρώσεις του Davos. δ)Πρόκειται τέλος τέταρτον για την οργή των πολιτών του κόσμου εναντίον των fake news Που συνειδητοποιούν ότι γίνονται, πολύ συχνά, θύματα των fake news ή της κεκαλυμμένης ανελευθερίας του Τύπου. Σε αυτόν προσφεύγουν ολοένα συχνότερα οι συστημικές κυβερνήσεις, προκειμένου να επιβάλουν απόψεις που πάσχουν από έλλειψη στοιχειώδους αντικειμενικότητας, που στρέφονται εναντίον των λαϊκών ή των εθνικών συμφερόντων και που εμφανίζονται με παραπειστικούς μανδύες, «ευπρεπισμού», επιλογής της δήθεν «καλής πλευράς της ιστορίας», του «ανήκομεν εις την Δύσιν», της εκμετάλλευσης κατά περίπτωση της ανύπαρκτης ουσιαστικά διάκρισης αριστεράς και δεξιάς κ.ά. 2. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών νέων πολιτικών κομμάτων; Στα νέα πολιτικά κόμματα, που ξεπήδησαν μέσα από την αντίδραση εναντίον της καθεστηκυίας τάξης δόθηκε, όπως ήδη αναφέρθηκε, το υποκοριστικό, υποκριτικό και παραπλανητικό επίθετο του "λαϊκισμού", με το οποίο επιμένουν οι παραδοσιακοί πολιτικοί να τα προσφωνούν. Αυτό, ακριβώς, το κακότεχνο και χωρίς περιεχόμενο επίθετο, προδίδει το φόβο παραγκωνισμού των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, καθώς και την προσπάθειά τους να υποβαθμίσουν τη σημασία των ανερχόμενων αντιπάλων τους. Ταυτόχρονα, διαχέεται συστηματικά η εσφαλμένη εντύπωση, ότι δήθεν το σύνολο των νέων αυτών πολιτικών κομμάτων ρέπει προς το φασισμό, ενώ η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Ασφαλώς, ανάμεσά τους, υπάρχουν ορισμένοι πολιτικοί σχηματισμοί ή ηγέτες, με τέτοιες απορριπτέες τάσεις, αλλά το στοιχείο που υπερισχύει σε όλους αυτούς είναι καταρχήν η εναντίωσή τους στην παγκοσμιοποίηση και η προσπάθεια επαναφοράς βασικών αξιών, που παραγκωνίστηκαν από αυτήν. Μερικοί από τους στόχους και τα χαρακτηριστικά των λαϊκίστικων κομμάτων είναι τα ακόλουθα: Πρώτον η παραδοσιακή διάκριση ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά δεν φαίνεται πια να ισχύει στη Γαλλία Πράγματι, η πολιτική εικόνα του τελευταίου εκλογικού αποτελέσματος είναι τρικομματική: το παραδοσιακό κόμμα του κ. Μακρόν με τους ψηφοφόρους να προέρχονται από τις πλουσιότερες περιοχές της Γαλλίας. Το κόμμα της κας Λεπέν που συγκεντρώνει εργάτες και αγρότες και ο συνασπισμός του κ. Μελανσόν, με ψηφοφόρους που προέρχονται από λαϊκές περιοχές και από μερικές μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας. Η ουσιαστική κατάργηση της διάκρισης σε αριστερής και δεξιάς κατεύθυνσης πολιτικών κομμάτων οφείλεται στην ύπαρξη κοινών βασικών στόχων και στις δυο κατευθύνσεις. Δηλαδή, πρόκειται κυρίως, για την εξασφάλιση φροντίδας για το λαό, που απουσίαζε, γενικώς, από τα παραδοσιακά κόμματα. Δεύτερον, ανά την υφήλιο, τα λαϊκίστικα κόμματα κλίνουν περισσότερο προς τα δεξιά, διότι έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι η αριστερά έχει αθετήσει όλες της τις υποσχέσεις. Οπωσδήποτε, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη λαϊκίστικη ιδεολογία. Τρίτον, και τα δύο μη συστημικά γαλλικά κόμματα είναι εναντίον του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης Αυτά υπόσχονται ότι θα βελτιώσουν την κατανομή του εισοδήματος, αυξάνοντας τον κατώτερο μισθό σε πάνω από 1500Ε το μήνα, βελτιώνοντας τις συντάξεις, επιβάλλοντας πιο προοδευτικούς φόρους, περιορίζοντας τις φορολογικές απαλλαγές των μεγάλων εταιριών, ενισχύοντας την κρατική παρέμβαση στην οικονομία, ενθαρρύνοντας το βαθμό αυτάρκειας της οικονομίας, που αποτελεί επιθυμία του 43% των Γάλλων. Παρά τις διαφορές του κ.Μελανσόν και της κας Λεπέν, οι δύο έχουν συστήσει κοινό μέτωπο εναντίον του κ. Μακρόν. Τέταρτον, ειδικότερα η κα Μαρίν Λεπέν, αναμένεται να επικεντρωθεί σε προσπάθειες βελτίωσης του τρόπου λήψης των αποφάσεων, με στόχο την κατά το δυνατόν ανεξαρτητοποίηση της ΕΕ ώστε να παύσει να είναι φερέφωνο των ΗΠΑ. Αναμένεται, ακόμη, ότι η κα Μαρίν Λεπέν θα προσπαθήσει να δημιουργήσει αμφιβολίες, αναφορικά με την ορθότητα των μονομερών και συχνά μη αντικειμενικών επιλογών της ΕΕ, επιδιώκοντας τη δημιουργία εποικοδομητικών συνεργασιών με Κίνα, Ρωσία, Αφρική κ.ά.. Σε ότι αφορά το ευρώ, παρότι στο παρελθόν η κα Μαρίν Λεπέν ήταν υπέρ της εξόδου της Γαλλίας από την Ευρωζώνη, φαίνεται οι σχετικές αντιρρήσεις της να έχουν περιοριστεί, και να αρκείται απλώς στην προσπάθεια επίτευξης βελτιώσεων στη λειτουργία του. Οπωσδήποτε, αξίζει να αναφερθεί το αποτέλεσμα πρόσφατης έρευνας, που δείχνει τη Γαλλία διχοτομημένη στα δύο, καθώς το 50% πιστεύει ότι το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα είναι βλαβερό, ενώ το 49% τίθεται υπέρ του. Να σημειωθεί ακόμη ότι οι Γάλλοι έχουν εκφραστεί εναντίον της εμβάθυνσης της ΕΕ, και ότι υπήρξαν κριτικοί εναντίον του υπερβολικού αριθμού των υπαλλήλων εκεί, που φθάνουν τους 45.000. Αναμένεται ακόμη ότι η κα Μαρίν Λεπέν θα θέσει επι τάπητος: -την αδυναμία της ΕΕ να δώσει ικανοποιητικές λύσεις στα τρέχοντα ακανθώδη κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, -τη συχνή προσφυγή της ΕΕ στη χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών για την αντιμετώπιση παρόμοιων προβλημάτων, -την ετερόφωτη και εξαρτημένη πολιτική της ΕΕ -και πάνω από όλα την αθέτηση όλων των αρχικών υποσχέσεών της ΕΕ, περί της εξασφάλισης πλήρους απασχόλησης, δικαιότερης κατανομής, εξαφάνισης των αρχικών διαφορών επιπέδου ανάπτυξης των κρατών-μελών και ταχύρρυθμης ανάπτυξης. Επιπλέον η κα Μαρίν Λεπέν θα επαναφέρει στο προσκήνιο έναν έντονο πατριωτισμό, θα ενισχύσει το κράτος-έθνος και την εθνική ταυτότητα, και θα προσπαθήσει να επιβάλλει το εθνικό συμφέρον πάνω από το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο. Μελανσόν και Μαρίν Λεπέν ελπίζεται ότι θα επιδιώξουν λύσεις και εξελίξεις στον πόλεμο της Ουκρανίας, που θα είναι λιγότερο καταστρεπτικές για την Ευρώπη από αυτές που τώρα εφαρμόζονται, πιο ανθρώπινες και πιο υπεύθυνες, προς την πλευρά του τέλους αυτού του πολέμου και όχι προς τη διαιώνισή του.   3. Και πως προβλέπεται ότι θα είναι η νέα διεθνής τάξη; Όλα συνηγορούν στο ότι εκκολάπτεται μια νέα διεθνής τάξη, που δεν έχει ακόμη λάβει την τελική της μορφή. Έτσι, δεν είμαι σε θέση να δώσω μια ολοκληρωμένη μορφή της, και γι’ αυτό θα αρκεστώ σε ορισμένες διαπιστώσεις. Ταυτόχρονα θα βασιστώ στην υπόθεση ότι οι διαπιστώσεις αυτές δεν θα μεταβληθούν σημαντικά, αν δεν προκύψει ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η νέα διεθνής τάξη διαμορφώνεται υπό την επίδραση της επιδημίας του Covid-19, του πολέμου της Ουκρανίας, της επανεμφάνισης του πληθωρισμού, ύστερα από απουσία 40 ετών, της απειλής ύφεσης, αλλά και της απειλής διάλυσης της Ευρώπης, εξαιτίας της λήψης σωρείας επικίνδυνα επιπόλαιων αποφάσεων. Πράγματι, ο αναμενόμενος πολύ κακός χειμώνας θα προκαλέσει δικαιολογημένη οργή των Ευρωπαίων, και ουδόλως αποκλείεται να οδηγήσει στη διάλυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Σε ότι αφορά τον πόλεμο της Ουκρανίας, πολλές εκφάνσεις του ενθαρρύνουν την υπόθεση ότι αποτελεί εισαγωγή στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα. Και σε αυτή την περίπτωση εξηγείται το γιατί οι ΗΠΑ επιδιώκουν να εξασθενίσουν τη Ρωσία, ώστε να μην είναι δίπλα στην Κίνα όταν έρθει ο Γ’ Παγκόσμιος. Εξάλλου, οι εκλογές της Γαλλίας φέρουν σαφώς τη σφραγίδα του πολέμου της Ουκρανίας, με την ανάδειξη φιλορωσικών πολιτικών κομμάτων, και πιστεύω ότι αναμένεται ανάλογη συνέχεια στις προσεχείς εκλογές και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αν, όμως, τελικά, ο πόλεμος της Ουκρανίας δεν καταλήξει στον Γ΄ Παγκόσμιο και αν η Δύση συνετιστεί ώστε να μην ωθήσει τον Πούτιν στη χρήση πυρηνικών, σίγουρα θα υποδεχθούμε στο πολύ προσεχές μέλλον, μια νέα διεθνή τάξη με πιθανά χαρακτηριστικά, τα ακόλουθα: *Η παγκοσμιοποίηση, που ήδη περιορίστηκε, θα δώσει τη θέση της σε καθεστώς προστατευτισμού, με αυξημένη δόση αυτάρκειας. Τα εθνικά σύνορα θα είναι ελεγχόμενα, το ίδιο και η μετανάστευση. Θα ενισχυθεί, έτσι, το κράτος-έθνος. *Ο οικονομικός φιλελευθερισμός που, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, είχε αρνητικά αποτελέσματα για τους λαούς, θα υποκατασταθεί από μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση, από διεύρυνση του δημόσιου τομέα και από αύξηση της σημασίας των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας. *Ο καπιταλισμός, φυσικά, θα επιβιώσει αλλά θα αλλάξει πιθανότατα μορφή, στην προσπάθειά του να επανέλθει σε καθεστώς αξιοκρατίας, όπως πριν από τη δεκαετία του ’80. Προς αυτή την κατεύθυνση θα βοηθηθεί, πιθανότατα, αν συνδυαστεί και με κρατικό καπιταλισμό. *Η υπερχρέωση των σύγχρονων οικονομιών, που αποτελεί το δεκανίκι του χρηματικού καπιταλισμού, ελπίζεται ότι θα αντιμετωπιστεί με δραστικά μέτρα, ώστε να μην αποτελεί βραχνά, όπως τώρα. *Η λήψη μέτρων, για την αντιμετώπιση των καταστρεπτικών διαστάσεων της ανεξέλεγκτης ανισότητας κατανομής, θεωρείται απαραίτητη για την επιβίωση του καπιταλισμού και τη συνέχιση της ανάπτυξης. Ωστόσο, όλες οι παραπάνω αναμενόμενες μεταβολές, και προφανώς πολλές άλλες, που αφορούν τη Δύση, θα υπαχθούν, όπως όλα δείχνουν, σε μια συγκλονιστική ανατροπή, που θα αφορά την παγκόσμια κυριαρχία. Στο τιμόνι του κόσμου, πολύ προσεχώς, δεν θα είναι πια η Αμερική αλλά η Κίνα. Παράλληλα με τις θετικές μεταβολές αυτής της ανατροπής, που ελπίζεται ότι θα είναι η επάνοδος σε παραδοσιακές αξίες, οι οποίες ατόνησαν στο περιβάλλον παρακμής της Δύσης, απειλείται και η έλευση ορισμένων σημαντικών μεταβολών με αρνητικό πρόσημο. Όπως, ανάμεσα και σε άλλες, ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών, η επίσημη υποχώρηση της δημοκρατίας, σε σύγκριση πάντοτε με τη μορφή της, που φανταζόμαστε ότι δήθεν επικρατεί στη Δύση, η γενίκευση και επισημοποίηση της παρακολούθησης των πολιτών, η ανοχή της ανελευθερίας του Τύπου κ.ά. Τελικά, η ανθρωπότητα, και ειδικότερα η πατρίδα μας, θα είναι σε καλύτερη ή σε χειρότερη μοίρα στην προβλεπόμενη νέα διεθνή τάξη; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ιδιαιτέρως δύσκολη, αν όχι αδύνατη, αν ληφθούν επιπλέον υπόψη οι εκκολαπτόμενες συγκλονιστικές μεταβολές, που φέρνει η επιδημία στη ζωή του πλανήτη μας. Ωστόσο, αναφορικά με την Ελλάδα, αυτό που θα μπορούσε θερμά να υποστηριχθεί, είναι η επείγουσα ήδη ανάγκη να προσπαθήσει με όλα τα μέσα να αποκτήσει μια όσο γίνεται πιο ικανοποιητική θέση στη νέα παγκόσμια τάξη, και όχι να παραμένει εγκλωβισμένη στην απερχόμενη.

Κυριακή 3 Ιουλίου 2022

ΕΛΛΑΣ-ΕΟΚ:ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ, του Βαγγέλη Γεωργίου, Εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα 2022 3.7.2022 ------------------------------------------------------------------------------------------------------- Το ανά χείρας βιβλίο (εκδόσεις Ποιότητα), που κυκλοφορεί με τη συμπλήρωση 40 ετών από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, φέρνει για πρώτη φορά στο φως συγκλονιστικές αλήθειες, γύρω από το ευρύτερο περιβάλλον και τις συνθήκες, που επικράτησαν τότε. Οι αποκαλύψεις αυτές, που εμπεδώνονται χάρη στη μακρόχρονη και πρωτογενή έρευνα του συγγραφέα και δημοσιογράφου Βαγγέλη Γεωργίου στην Υπηρεσία Διπλωματικού Ιστορικού Αρχείου, ερμηνεύουν σε μεγάλο βαθμό τα σημερινά αδιέξοδα της πατρίδας μας. Αλλά, και ταυτόχρονα επιβεβαιώνουν την αδιάσειστη συνέχεια των τραγικών μας εκείνων λαθών, που εξακολουθούν να μας στοιχειώνουν και σήμερα. Με δωρική γραφή ο Βαγγέλης Γεωργίου σκιαγραφεί το ευρωπαϊκό περιβάλλον της εποχής, και την Ελλάδα να αγωνίζεται μέσα σε αυτό, προκειμένου να απεμπολήσει με κάθε θυσία, τη δεύτερη υπόσταση της, της Ανατολής και να περιοριστεί αποκλειστικά στην πρώτη, την ευρωπαϊκή. Η συμπεριφορά της χώρας μας, για την απόκτηση της σφραγίδας, που θα την κατέτασσε χωρίς πια αμφιβολίες στη Δύση, έδινε την εντύπωση μάχης για ζωή ή θάνατο. Και αυτό το πολύτιμο διαβατήριο προς την Ευρώπη, η χώρα μας πίστευε ότι θα της το εξασφάλιζε η είσοδός της στην ΕΟΚ. Η στρατηγική, που ακολούθησε η Ελλάδα, για να πείσει τους Ευρωπαίους να την δεχτούν ως καθαρόαιμη Ευρωπαία, ήταν εξαιρετικά μπερδεμένη, ασυνεχής, ασυνεπής, ασαφής και πάνω από όλα ανειλικρινής. Η γενικά αποδεκτή παραδοχή αυτής της εκστρατείας προς την ΕΟΚ, ήταν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οι λόγοι της εισόδου της Ελλάδας στην ΕΟΚ ήταν ανάγκη να υποστηριχθούν σε δύο επίπεδα: στο εσωτερικό και στο ευρύτερο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Καθώς η ΕΟΚ ήταν οικονομική ένωση, υπήρχαν κάποιες αντιδράσεις, κυρίως από τη Γαλλία, για την είσοδο χωρών του Νότου με επίπεδο ανάπτυξης κατώτερο του αντίστοιχου του Βορρά. Η χώρα μας, στη δεκαετία του ’70, έθετε τις βάσεις μιας αρκετά ισορροπημένης ανάπτυξης, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν ακόμη έτοιμη να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό οικονομιών, με προχωρημένη εκβιομηχάνιση και με υψηλές γεωργικές αποδόσεις. Χρειαζόταν χρόνο, τον οποίο δυστυχώς δεν εξασφάλισε. Υπήρχαν, συνεπώς, εύλογες αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας, εναντίον της άμεσης εισόδου μας στην ΕΟΚ. Η Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, προκειμένου να κατασιγάσει τις αντιδράσεις, έσπευσε να περάσει σε δεύτερη μοίρα τη φύση της ένωσης, που ήταν καθαρά οικονομική. Ο κυρίαρχος στόχος εισόδου μας στην ΕΟΚ, από οικονομικός, μετατράπηκε έτσι σε εθνικό. Δεν επιδιώκαμε, δηλαδή, την είσοδό μας στην ΕΟΚ για να επιταχύνουμε τους αναπτυξιακούς μας ρυθμούς, αλλά για να διασφαλίσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Και ακροβατώντας έτσι στο κενό, η Κυβέρνηση υποστήριξε ότι η είσοδός μας στην ΕΟΚ γίνεται για εθνικούς λόγους, για να έχουμε μια ομπρέλα, όταν κινδυνεύουμε από την Τουρκία. Ακόμη και σήμερα, 40 και πλέον χρόνια μετά την είσοδό μας στην ΕΟΚ, υπάρχουν αρκετοί ανάμεσά μας, που εξακολουθούν να πιστεύουν σε αυτό το αφήγημα. Προκειμένου να γίνει πιστευτό το βάσιμο αυτού του στόχου, που ήταν παντελώς ξένος με τις προδιαγραφές της ΕΟΚ, επιστρατεύτηκαν τα τότε συστημικά ΜΜΕ, που τον υποστήριξαν με ενθουσιασμό. Ο ρόλος τους παραμένει αμετάβλητος μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, όπως αποδεικνύουν τα επίσημα έγγραφα και αρχεία της εποχής, ο εθνικός αυτός στόχος της εισόδου μας στην ΕΟΚ, όχι μόνο δεν είχε θέση σε αυτήν, αλλά επιπλέον η υπόνοια ύπαρξής του στο μυαλό των Ελλήνων, ήταν η βασική αιτία αντιδράσεων εκ μέρους αρκετών μελών της ΕΟΚ, που δίσταζαν να μας κάνουν δεκτούς. Όπως τώρα, έτσι και τότε, η παρουσία της Τουρκίας έριχνε βαριά τη σκιά της στις αποφάσεις και στις ενέργειες της Δύσης, η οποία δεν ήθελε να δυσαρεστήσει την Τουρκία εξαιτίας της εισόδου μας στην ΕΟΚ. Δεν ήθελε να την απομονώσει. Αλλά, και πέρα των δισταγμών αυτών της Δύσης, υπάρχουν έγγραφα που αποδεικνύουν ότι μέλη της ΕΟΚ είχαν αποκλείσει με σαφήνεια την οποιασδήποτε μορφής ανάμιξή τους σε περίπτωση έντασης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Για πρώτη φορά, λοιπόν, από όσο γνωρίζω, αποκαλύπτεται χωρίς την ελάχιστη αμφιβολία, το γεγονός ότι γίναμε δεκτοί στην ΕΟΚ, με τον όρο ότι δεν θα έχουμε δικαίωμα να απαιτήσουμε κανένα είδος προστασίας από αυτήν, σε περίπτωση περιπλοκών μας με την Τουρκία. Ωστόσο, τα σχετικά ευρήματα του Βαγγέλη Γεωργίου, στο βιβλίο του, εμφανίζουν την Κυβέρνηση εκείνης της εποχής, να καταφεύγει σε ασύστολα ψεύδη. Ψεύδη, αφενός προς τον ελληνικό λαό, για να δεχθεί χωρίς αντίδραση την είσοδο στην ΕΟΚ, εφόσον δήθεν αυτή θα τον κατοχύρωνε απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, αλλά ψεύδη αφετέρου και προς την ΕΟΚ, δεδομένου ότι το πρωταρχικό ελληνικό ενδιαφέρον δεν ήταν οικονομικό, αλλά ρατσιστικό: να πετάξουμε από πάνω μας την Ανατολή. Οι συντριπτικές αυτές διαπιστώσεις, των οποίων οι αποδείξεις περιλαμβάνονται με σχολαστική θα έλεγα λεπτομέρεια στο βιβλίο του Βαγγέλη Γεωργίου, ανατρέπουν όλα όσα πιστεύαμε σχετικά με την ΕΟΚ και αργότερα την ΕΕ. Και αφήνουν να προβληθεί ένα ρημαγμένο τοπίο, που θα μπορούσε να είναι εντελώς διαφορετικό: αυτό της ανάπτυξης, αυτό της υπερηφάνειας για την καταγωγή μας, αυτό της εθνικής ανεξαρτησίας μακριά από την υποτέλεια, αυτό της στήριξης στα δικά μας πόδια, αυτό της στρατιωτικά «αστακοποίησης» της πατρίδας μας, ώστε να μην τρέμουμε από τις τουρκικές απειλές. Παράλληλα, βέβαια, με τα όσα συνέβησαν τότε στο εσωτερικό της χώρας, οι αποκαλύψεις του Βαγγέλη Γεωργίου γελοιοποιούν και τις τωρινές ουτοπίες μας, σχετικά με τη δήθεν βοήθεια που δήθεν έχουμε δικαίωμα να αναμένουμε από την ΕΕ, και ταυτόχρονα δικαιολογεί δυστυχώς και τη στάση των εταίρων μας, που μας συνιστούν «να τα βρούμε με τους Τούρκους». Ως τριτοετής φοιτήτρια της ΝΟΕ του ΑΠΘ επιλέχθηκα να εκπροσωπήσω την Ελλάδα στην πρώτη φοιτητική συγκέντρωση της Ευρώπης, που έγινε στο Wageningen της Ολλανδίας. Ο άκρατος ενθουσιασμός για την ένωση, που τότε ετοιμαζόταν, ξεχείλιζε σε σημείο, που συζητούσαμε πολύ σοβαρά ότι στην ενωμένη Ευρώπη, το ευρωπαϊκό συμφέρον θα έπρεπε να υπερισχύει του όποιου εθνικού. Τότε, στις αρχές αυτού του εγχειρήματος, τα πάντα συνηγορούσαν για τον θρίαμβο του. Δυστυχώς, το εγχείρημα απέτυχε και μάλιστα παταγωδώς, έστω και αν εξαιρέσουμε τις απαράδεκτα επιπόλαιες ενέργειές της ΕΕ στον πόλεμο της Ουκρανίας, που βυθίζουν την Ευρώπη σε χωρίς όρια ύφεση, επισιτιστική κρίση και ενεργειακή ανεπάρκεια. Βέβαια, και πριν από την Ουκρανία η ΕΕ απέδειξε περίτρανα την αδυναμία της να ανεξαρτητοποιηθεί από τις ΗΠΑ, παρότι επρόκειτο για κυρίαρχο στόχο της δημιουργίας της. Αλλά θα πρέπει ακόμη να υπογραμμιστεί ότι η ΕΕ δεν τήρησε απολύτως καμία, από τις υποσχέσεις που αρχικά έδωσε, και που ήταν αυτές, που εξασφάλισαν τη συναίνεση των κρατών-μελών, για την ίδρυσή της. Υπενθυμίζω ότι η ΕΕ υποσχέθηκε ότι θα εξασφάλιζε σταθερότητα, πλήρη απασχόληση, δικαιότερη κατανομή, εξαφάνιση των αρχικών διαφορών επιπέδου ανάπτυξης των κρατών-μελών και ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Όσοι από εμάς πιστεύουν στο αφήγημα της ομπρέλας, έστω και όταν γνωρίζουν ότι αυτή δεν υπήρχε και δεν υπάρχει, θα σπεύσουν να θέσουν το ερώτημα για το πως θα ήμασταν, αν παραμέναμε εκτός της ΕΕ. Πρόκειται για υποθετικό ερώτημα, που δεν έχει απάντηση. Ωστόσο, ο τρόπος που εισήλθαμε στην ΕΟΚ είναι καταδικαστέος από πολλές απόψεις. Όχι, μόνο, δεν εισακούστηκαν οι απολύτως δικαιολογημένες αντιρρήσεις του ελληνικού λαού για αυτή την είσοδο, αλλά και επιπλέον εξαπατήθηκε με παραμύθια, ότι δήθεν η ΕΟΚ είχε αποδεχθεί την υποχρέωση να μας σώσει, σε περίπτωση επίθεσης των Τούρκων εναντίον μας. Πιθανότατα αυτή η ουτοπία διαρκείας αποτέλεσε σοβαρό εμπόδιο από του να καταστούμε στρατιωτικά άτρωτοι, απέναντι σε κάθε εισβολέα. Αναφορικά με την οικονομική διάσταση της εισόδου μας στην ΕΟΚ, που είναι και η μοναδική υπαρκτή, και στις συνέπειές της, θα προσπεράσω το γεγονός της εκμετάλλευσης, μέχρι εξόντωσης, του ευρωπαϊκού Νότου από τον ευρωπαϊκό Βορρά. Και τούτο, επειδή παρότι η ΕΕ λειτούργησε εναντίον του Νότου της, ουδόλως σημαίνει ότι ο Νότος, εκτός ΕΕ, θα είχε καλύτερα οικονομικά επιτεύγματα από αυτά που αποκόμισε εντός. Θα επικεντρωθώ όμως σε ότι έχει σχετικά επιβεβαιωθεί. Όπως υποστήριξα στο βιβλίο μου, Ανάλυση της Ελληνικής Οικονομίας, Β’ Έκδοση σ.470, παραμονές της ένταξης: «Ναι στην ένταξη, αλλά όχι αμέσως… διότι απλούστατα δεν είμαστε ακόμη έτοιμο… και η άμεση ένταξη ισοδυναμεί εσαεί με το ρόλο φτωχού συγγενή». Η είσοδος της χώρας μας ήταν πρόωρη, γιατί δεν είχε ακόμη αναπτυχθεί η οικονομία της, ώστε να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στον άγριο ανταγωνισμό που επικρατούσε στο περιβάλλον της ΕΕ και αργότερα σε αυτόν της παγκοσμιοποίησης. Το θλιβερό αποτέλεσμα είναι η επικίνδυνα υψηλή εξάρτηση της οικονομίας μας από τον τουρισμό, με ότι ευρύτερα σημαίνει αυτή η διαπίστωση. Αλλά, και πως να μην αναφέρω, ακόμη, ότι τα ευρήματα του Βαγγέλη Γεωργίου εξηγούν την υποτελή συμπεριφορά του λαού μας, που ενισχύθηκε από τις παράλογες αναμονές σωτηρίας μας, μέσα στην ΕΕ. Και πως ακόμη να μην καυτηριάσω το ρόλο των ΜΜΕ, που από τότε και συνεχώς δέχονται να παραποιούν την πραγματικότητα. Και τέλος πως να αποσιωπήσω την αδιάκοπη αλυσίδα καταστάσεων και γεγονότων, που επιβάλλονται στον ελληνικό λαό παρά τη θέλησή του και σε πείσμα των αντιδρασεων του. Για όλους αυτούς τους λόγους, και για πλήθος άλλων που δεν χώρεσαν στην παρούσα κριτική, το βιβλίο του Βαγγέλη Γεωργίου αξίζει να διαβαστεί και κυρίως να προβληματίσει. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ* Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 16.05.2022

.ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ* Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη Οι ευσεβείς πόθοι της Δύσης για κατατρόπωση της Ρωσίας, στην Ουκρανία, επεκτείνονται και εντείνονται μέχρι του σημείου που να καλλιεργούν ελπίδες για τελική νίκη της Ουκρανίας. Υποστηρίζεται, ανάμεσα και σε άλλα, ότι η στρατιωτική μηχανή της Ρωσίας είναι λιγότερο ισχυρή από ότι πιστεύεται, ότι οι Ρώσοι δεν είναι σε θέση να εκτελέσουν τα σχέδιά τους και ότι υφίστανται ήττες από την Ουκρανία. Παράλληλα, ορισμένες δυτικής προέλευσης ειδήσεις αφήνουν να εννοηθεί ότι οι κυρώσεις εναντίον της Μόσχας την έχουν γονατίσει, ότι ο ρωσικός λαός έχει στραφεί εναντίον της ηγεσίας του, αλλά ακόμη και ότι ο ίδιος ο Πούτιν είναι περίπου ετοιμοθάνατος, έχει δυσκολίες στο περπάτημα και επιπλέον αντιμετωπίζει προβλήματα νοητικά ή και ψυχολογικά. Γιατί οι ΗΠΑ ευνοούν την παράταση του πολέμου Παρότι η Δύση στηλιτεύει με τον πιο παραστατικό τρόπο τα δεινά αυτού του πολέμου, κατηγορώντας τον Πούτιν ως εγκληματία πολέμου, οι επιδιώξεις της ωστόσο, σχετικά με την έκβαση του πολέμου είναι αρκετά συγκεχυμένες. Ειδικότερα, η πρόσφατη δήλωση του Αμερικανού υπουργού Άμυνας κ. Ώστιν, ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν παράταση του πολέμου, για να «εξασθενίσει η Ρωσία», φαίνεται να είναι ανακόλουθη με την καθημερινή καταδίκη των πολυεπίπεδων καταστροφών αυτού του πολέμου, από τις ΗΠΑ. Και τούτο διότι είναι ξεκάθαρο ότι η συνέχιση αυτών των καταστροφών εξασφαλίζεται, εν πολλοίς, χάρη στην χωρίς προηγούμενο, παροχή παντοειδούς βοήθειας προς την Ουκρανία, από τις ΗΠΑ, καθώς και από το σύνολο, σχεδόν, των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ, βέβαια, υποστηρίζει επισήμως ότι δεν συμμετέχει σε αυτό τον πόλεμο, για να μη γενικευτεί και μετατραπεί σε Γ’ Παγκόσμιο. Ωστόσο, αυτή η θέση έχει έντονα υποκριτικά στοιχεία, δεδομένου ότι εκτός από την καθαρά ανθρωπιστική βοήθεια, που βεβαιότατα οφείλει να εξασφαλίζεται από παντού, το πολεμικό υλικό, αλλά και σημαντικός αριθμός των στρατιωτών, που μάχονται εναντίον της Ρωσίας είναι κεκαλυμμένης νατοϊκής προέλευσης. Εύλογο, λοιπόν το ερώτημα σχετικά με το γιατί η Αμερική επιθυμεί την παράταση αυτού του πολέμου (με την υπόθεση, που καταρχήν φαίνεται εύλογη, ότι δεν αρκεί ως δικαιολογία το γεγονός ότι η Αμερική είναι η μοναδική χώρα που ευνοείται εξαιρετικά από τον ουκρανικό πόλεμο). Προετοιμασία του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου; Αν, όμως, μεταφερθούμε στην παγκόσμια σκηνή, επί της οποίας κυοφορούνται ανατροπές κυρίαρχων κρατών και πολιτισμών, ο ουκρανικός πόλεμος, εύκολα μπορεί να αναβαθμιστεί σε εισαγωγή τού, πιθανότατα, αναπόφευκτου Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου. Του πολέμου ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, με γέρας της νίκης για τις ΗΠΑ τη συνέχιση της παγκόσμιας κυριαρχίας της καθώς και του δυτικού πολιτισμού ενώ, για την ανερχόμενη δύναμη της Κίνας, την εγκαθίδρυση της ως νέας ηγέτιδας της υφηλίου, που φέρνει μαζί της νέες και άφθαρτες πολιτισμικές αξίες, εντελώς διαφορετικές από τις απερχόμενες της Δύσης. Και σε αυτό το πλαίσιο υποθέσεων καθίστανται αυτονόητα τα αίτια του πολέμου φθοράς, που η Δύση εφαρμόζει εναντίον της Ρωσίας, καθώς και το γιατί χρειάζεται χρόνο για να την εξασθενίσει, ώστε να παύσει να αποτελεί ισχυρή στρατιωτική δύναμη στο πλευρό της Κίνας, κατά την ώρα της μεγάλης σύγκρουσης. Η αγωνία, εξάλλου, της Δύσης για συνέχιση της παγκόσμιας επικράτησης της, εξηγεί και τους λόγους της εμφανούς προσπάθειας μετάλλαξης των γεγονότων και των εξελίξεων, με στόχο να εμφανίζονται ως ευνοϊκά για αυτήν, έστω και όταν δεν είναι. Μια αντικειμενική ματιά στις εξελίξεις του πολέμου στην Ουκρανία Οι συντονισμένες προσπάθειες δαιμονοποίησης του Πούτιν και του ρωσικού λαού, έρχονται να συμπληρώσουν το «δόγμα του σοκ» της Ναομί Κλάιν. Αυτό, όπως είναι γνωστό, αναλύει με αριστοτεχνικό τρόπο το πως πείθεις ένα λαό ότι δεν αξίζει, ότι φταίει για όλα και ότι είναι άχρηστος, έτσι ώστε να δεχθεί αγόγγυστα τη μοίρα που του επιφυλάσσουν. Το «δόγμα του σοκ» μάς έγινε γνωστό, με τραγικό τρόπο, κατά την επιβολή των εγκληματικού περιεχομένου μνημονίων. Ας ονομάσουμε, λοιπόν, το δεύτερο αυτό δόγμα «δόγμα δαιμονοποίησης». Οι επιδιώξεις του είναι διαφορετικές του πρώτου, αλλά ωστόσο το ίδιο σκοτεινές με αυτό. Συγκεκριμένα, το «δόγμα δαιμονοποίησης» όταν επικεντρώνεται εναντίον του Πούτιν και της Ρωσίας, επιλέγει κατηγορίες και χαρακτηρισμούς που, συχνά, υπερβαίνουν τα εκάστοτε θεωρούμενα ως διεθνώς ανεκτά όρια. Όμως, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας εμπεριέχει τον κίνδυνο λήψης εσφαλμένων αποφάσεων. Στα πλαίσια του «δόγματος δαιμονοποίησης», ικανή μερίδα διεθνών, όσο και ελληνικών ΜΜΕ επιλέγει τρόπους πληροφόρησης που, παρότι δεν υπάγονται αυτούσιοι στην κατηγορία των ψευδών ειδήσεων δεν αποδίδουν, όμως, και προφανώς ηθελημένα, την πραγματικότητα. Από την άλλη, ευτυχώς, πλευρά υπάρχουν αρκετά έντυπα ελληνικά και διεθνή, και γενικότερα ΜΜΕ, που υπηρετούν την αντικειμενική πληροφόρηση. Και τούτο, ασχέτως αν αυτή συμφωνεί με τις πολιτικές ή άλλες προτιμήσεις τους. Πρόκειται, λοιπόν: *Για τις δήθεν νίκες της Ουκρανίας Αναφέρομαι στην, γενικώς, αβάσιμη πληροφόρηση ότι «η Ουκρανία νικά τη Ρωσία, και ότι μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο». Που, παρότι δεν αποκλείεται αυτό τελικά να προκύψει, προς το παρόν όμως δεν συμβαίνει. Συγκεκριμένα, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν φτάσει στα σύνορα μεταξύ Ντόνετσκ και Λουχάνσκ. Πρόκειται για ρωσόφωνες περιοχές στις οποίες διεξάγονταν μάχες επί 8 χρόνια, μεταξύ του ουκρανικού στρατού και αυτονομιστών που είχαν την υποστήριξη της Ρωσίας. Όπως όλα δείχνουν, πολύ σύντομα η Ρωσία θα είναι κυρίαρχη σε ολόκληρη την περιοχή, ενώ πριν από τη σύρραξη κατείχε μόνο το ¼ της. Είναι επιπλέον σημαντικό για τη Ρωσία το γεγονός ότι έχει επιτύχει ναυτική κυριαρχία στη Μαύρη Θάλασσα, που ήταν η μοναδική πρόσβαση της Ουκρανίας προς τη θάλασσα. Έτσι η Ουκρανία απομονώνεται και θα έχει σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας και επισιτισμού. Εικάζεται, ότι ο Πούτιν, με τις νίκες αυτές θα ήταν ικανοποιημένος και θα επιθυμούσε διακανονισμό για παύση των εχθροπραξιών. Αλλά όπως φαίνεται, ενδεχομένως και επειδή έχει εξαγριωθεί με τη στάση της Δύσης εναντίον του, επιδιώκει και άλλες νίκες. Συγκεκριμένα, ο Πούτιν σχεδιάζει τη δημιουργία επίγειας γέφυρας στη Μαύρη Θάλασσα μέσω της Ουκρανίας. Εξάλλου, ο βραδύς βηματισμός του ρωσικού στρατού, που αποδίδεται από ορισμένους στη Δύση σε αδυναμία του, οφείλεται τελικώς σε επιλογή του Πούτιν να μη χρησιμοποιήσει στη μάχη, παρά μικρό μόνο τμήμα των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ρωσίας, ακριβώς για να μην «εξασθενίσει» (όπως επισήμως το επιδιώκει η Δύση). Αντιθέτως, από την πλευρά της Ουκρανίας, όπως άλλωστε θα ήταν αναμενόμενο, υπάρχει αδυναμία αντιμετώπισης του βαρέως ρωσικού πυροβολικού. Το μόνο, λοιπόν, που οι Ουκρανοί μπορούν να πράξουν είναι να παρακολουθούν από μακριά τις κινήσεις του, ενόσω οι Ρώσοι προχωρούν ανενόχλητοι προς την Πρυβίλλια. Ο Ζελένσκι εκλιπαρεί τη Δύση να στείλει βαρύ πυροβολικό στην Ουκρανία το οποίο, παρότι όπως φαίνεται έχει σταλεί, αργεί όμως πολύ να φτάσει στον προορισμό του. *Για τις κυρώσεις που δήθεν γονάτισαν τη Ρωσία Με άρθρο μου στον Ο.Τ. της 15.03.2022 υποστήριξα ότι θα είναι κυρίως η Δύση που θα ματώσει εξαιτίας των κυρωσεων της εναντίον της Ρωσίας και, δυστυχώς, η εκτίμησή μου αποδείχθηκε ορθή. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές οι εμπορικές συναλλαγές της Ρωσίας ουδόλως μειώθηκαν στο διάστημα των τελευταίων μηνών. Επιπλέον, η ποσότητα αργού πετρελαίου και συναφών προϊόντων, από λιμάνια της Ρωσίας ανήλθε τον Απρίλιο σε 25 εκατομμύρια μετρικών τόνων, έναντι αντίστοιχα 24 τόνων για τους μήνες Δεκέμβριο-Ιανουάριο-Φεβρουάριο-Μάρτιο. Το γενικό συμπέρασμα είναι η παταγώδης αποτυχία των κυρώσεων να επιφέρουν πλήγμα στο εμπόριο της Ρωσίας. Αντιθέτως, όπως πρόσφατα δήλωσε η Αμερικανίδα Υπουργός κυρία Γέλεν, οι κυρώσεις στην ενέργεια εναντίον της Ρωσίας κινδυνεύουν να έχουν (όπως και ήδη έχουν) το αντίστροφο αποτέλεσμα του επιδιωκόμενου, εξαιτίας των αστρονομικών αυξήσεων της τιμής τους. Να προσθέσω, ακόμη, ότι σε πείσμα των δυτικών κυρώσεων, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, εναντίον της Ρωσίας, το ρούβλι ουδέποτε ήταν σε καλύτερη φάση, καθώς η απόφαση μετατρεψιμοτητας του σε χρυσό αποδείχθηκε ορθή. Υποθέτω ότι είναι περιττό να αναφερθώ στα ανείπωτης έκτασης δεινά, που ήδη υφίσταται η Δύση εξαιτίας των δικών της κυρώσεων, που ενώ στόχευαν τη Ρωσία, στράφηκαν τελικώς εναντίον της (να διευκρινίσω εδώ ότι αυτή που αιμορραγεί στη Δύση, και που θα μαρτυρήσει ανελέητα και στο μέλλον, αν βέβαια τίποτε δεν αλλάξει, είναι δυστυχώς η Ευρώπη). *Για την καθαίρεση του Πούτιν από τον ρωσικό λαό Η Δύση, εξάλλου, ήταν περίπου σίγουρη ότι ο ρωσικός λαός θα στραφεί εναντίον του Πούτιν, εξαιτίας της υποτιθέμενης διαφωνίας του με την εισβολή στην Ουκρανία, και έτσι στη συνέχεια θα ήταν δυνατή η αντικατάστασή του από φιλοδυτική κυβέρνηση. Ωστόσο, και στο θέμα αυτό η Δύση διαψεύστηκε. Ειδικά, ο ρωσικός λαός, όπως αποδεικνύουν σχετικές έρευνες της Δύσης, όχι μόνο δεν στρέφεται εναντίον του προέδρου του, αλλά αντιθέτως έχει συσπειρωθεί γύρω του, επειδή ακριβώς έχει πειστεί ότι η Δύση προσπαθεί να τον εξοντώσει. Ως συμπέρασμα να παρατηρήσω ότι καλλιεργώντας φρούδες ελπίδες, και επαναλαμβάνοντας πληροφορίες που ουδόλως ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, δεν κερδίζεται ο πόλεμος και, κυρίως, δεν αντιμετωπίζονται τα ακανθώδη προβλήματα που συσσωρεύονται στην πατρίδα μας, σε καθημερινή βάση. Αντιθέτως, η αντικειμενικότητα παντού και πάντοτε είναι η καλύτερη επιλογή και σε θέση να επιλύσει προβλήματα. *Δημοσιεύτηκε στο Slpress στις 16.05.2022

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΣΤΟ ΙΗΑ, ΣΤΙΣ 30.06.2022, ΜΕ ΘΕΜΑ: «Τα πολλαπλά μηνύματα των γαλλικών εκλογών σκιαγραφούν μια νέα διεθνή τάξη» Δημοσιεύθηκε στο ΙΗΑ στις 29.06.2022

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΣΤΟ ΙΗΑ, ΣΤΙΣ 30.06.2022, ΜΕ ΘΕΜΑ: «Τα πολλαπλά μηνύματα των γαλλικών εκλογών σκιαγραφούν μια νέα διεθνή τάξη» Δημοσιεύθηκε στο ΙΗΑ στις 29.06.2022 =============================================================================== Οι γαλλικές εκλογές εμπεδώνουν τάσεις και ανατροπές, που άρχισαν να εμφανίζονται από το ’70, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, αλλά όμως αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς προέρχονται ήδη από τη χώρα που είναι γνωστή για την πρωτοπορία της σε κοινωνικούς αγώνες και διάνοιξη νέων οριζόντων. Η διερεύνηση του θέματος εμφανίζει πολλές δυσκολίες, όχι τόσο εξαιτίας του περιεχομένου του, όσο εξαιτίας εννοιών, απόψεων και χαρακτηρισμών, που είναι νέες, που δεν υπάρχει ικανοποιητικός ορισμός για αυτές και που πολλές επικράτησαν εκβιαστικά, ακριβώς για να αποπροσανατολίσουν από το πραγματικό περιεχόμενο των εξελίξεων, καθώς θεωρούνται απειλητικές για μεγάλο τμήμα της καθεστηκυίας τάξης Για να κάνω, από την αρχή, κατανοητό το τι εννοώ με την αναφορά μου σε δυσκολίες, που αντιμετωπίζει η αποψινή μου έρευνα, επιλέγω τη λέξη-κλειδί, όπως είναι κατεξοχήν ο λαϊκισμός. Αυτή, χρησιμοποιείται σε καθημερινή βάση και θα πρόσθετα και κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, στις σύγχρονες οικονομίες, με σαφή όμως πρόθεση να δηλώσει κάτι ανεπιθύμητο, κάτι χαμηλού επιπέδου, κάτι το οποίο καταδικάζουμε και στο οποίο δεν επιθυμούμε να ανήκουμε, κάτι που αξίζει την περιφρόνησή μας, αλλά, όμως, που παραμένει προφανώς ηθελημένα αδιευκρίνιστο, γιατί στερείται ικανοποιητικού ορισμού. Ωστόσο, πριν εισέλθω στην ανάλυση του κυρίως θέματος, θα πρέπει να διευκρινίσω τις βασικές υποθέσεις, των γαλλικών εκλογών. Οι εκλογές στη Γαλλία δεν είχαν ως αντικείμενο, όπως τόσο παραπειστικά εμφανίστηκε, την αντιπαράθεση δεξιά και αριστερά, που είναι ήδη και μερικώς πεπερασμένη. Ωστόσο, η διατήρηση της, και ιδιαίτερα η υπογράμμιση της ακροδεξιάς μορφής της εξυπηρετεί τις ανάγκες της παγκοσμιοποίησης. Στην Ελλάδα υπέστημεν αυτήν την μορφή εξαπάτησης στην περίοδο του ξεπουλήματος της Μακεδονίας, και όχι μόνο, όπου όσοι ήταν εναντίον της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών χαρακτηρίστηκαν μεταξύ και πολλών άλλων, ως ακροδεξιοί. Αντιθέτως, οι αντιπαραθέσεις στις γαλλικές εκλογές ήταν κυρίως αυτές της παγκοσμιοποίησης εναντίον της αντιπαγκοσμιοποίησης, του κράτους- έθνους εναντίον της παγκόσμιας διακυβέρνησης, της διατήρησης και ενίσχυσης της εθνικής ταυτότητας απέναντι στην μετάλλαξη του ευρωπαϊκού πληθυσμού σύμφωνα με τα γνωστά οράματα του Κούντενχοφ Καλέργη. Αποτελεί γεγονός ότι σε ολόκληρη την υφήλιο διαπιστώνονται έντονες αντιπαραθέσεις, που άρχισαν και συνεχίζονται, σε πείσμα των συστημικών/παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, που προσπαθούν να τις αναχαιτίσουν, αλλά και να παραποιήσουν τους στόχους και το περιεχόμενό τους, έχοντας πάντα τη συμπαράσταση των συστημικών ΜΜΕ. Οι γαλλικές εκλογές γέμισαν την Ευρώπη και την υφήλιο με εντυπωσιακά, από πολλές πλευρές, μηνύματα. Καταρχήν να υπογραμμίσω τη συντριβή των παραδοσιακών κομμάτων, στη Γαλλία, που περιέπεσαν σε ανυποληψία, εξαιτίας της ανόδου νέων, τα οποία αποκαλούνται συλλήβδην λαϊκίστικα, από τα παραδοσιακά. Να σημειώσω ακόμη το επικίνδυνα χαμηλό ποσοστό ψηφοφόρων, που προσήλθε στις κάλπες, και που καταλήγει σε εφιαλτικό σκηνικό. Δηλαδή, ο κ. Μακρόν καλείται να κυβερνήσει με ποσοστό οπαδών γύρω στο 20%, καθώς οι αντιφρονούντες, μαζί με την αποχή που άγγιξε το 53%, φθάνουν το 80%. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των γαλλικών εκλογών είναι η έκφραση οργής, διαμαρτυρίας και δυσαρέσκειας . Και το κεντρικό μήνυμα των Γάλλων, που είναι σαφέστατο, είναι η θέλησή τους να μην έχει ο κ. Μακρόν την απόλυτη πλειοψηφία. Έτσι, του έδωσαν μόνο 245 έδρες, έναντι των 308 που είχε πριν από 5 χρόνια. Έτσι ελέγχει μόνο το 38,6% της Εθνοσυνέλευσης, και με αυτό θα έχει, προφανώς, δυσκολίες να κυβερνήσει. Και εδώ ανακύπτει πρόβλημα δημοκρατίας, το οποίο πιθανότατα οφείλεται στην έλλειψη επιθυμητών υποψηφίων στο δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών, γεγονός που οδήγησε στην τεράστια αποχή. Δηλαδή, οι επιλογές των Γάλλων συρρικνώθηκαν ουσιαστικά ανάμεσα στον κ. Μακρόν, εναντίον του οποίου είχε ξεχειλίσει η οργή τους (όπως τουλάχιστον προκύπτει από την αποκρυπτογράφηση των εκλογικών αποτελεσμάτων), και στην κα Μαρίν Λεπέν, η οποία δαιμονοποιήθηκε για τρίτη εκλογική αναμέτρηση από τα ΜΜΕ, που την εμφάνιζαν ως ακροδεξιά απειλή. Ωστόσο, να παρατηρήσω ότι εκτός της εχθρότητας της Μαρίν Λεπέν εναντίον των λαθρομεταναστών, δεν κατόρθωσα να επισημάνω εδάφια του προγράμματός της, που να απηχούν ακροδεξιές θέσεις. Αυτή η σαφής έκφραση αποδοκιμασίας και θυμού των Γάλλων, εναντίον του κυβερνώντος κόμματος (και των λοιπών συστημικών κομμάτων), αναφέρεται στους χειρισμούς του κ. Μακρόν στην οικονομία, στην ΕΕ, στο κοινό νόμισμα κλπ. Οι Γάλλοι δήλωσαν, έτσι, με τη ψήφο τους ότι επιθυμούν να ελέγχεται ο κ Μακρόν στις αποφάσεις του, πρώτον από το συνασπισμό του κ. Μελανσόν, που έλαβε 131 έδρες ή το 31,6%, και δεύτερον από το δαιμονοποιημένο κόμμα της κας Μαρίν Λεπέν, που έλαβε 89 έδρες ή το 17,3%. Εύλογα προκύπτει το ερώτημα, πως θα είχαν εξελιχθεί οι εκλογές στη Γαλλία, αν δεν είχε δαιμονοποιηθεί η κα Μαρίν ΛεΠέν; Τα δύο αυτά κόμματα του κ. Μελανσόν και της κας Μαρίν Λεπέν κατατάσσονται αυθαιρέτως στην κατηγορία των λαϊκίστικων, με την έννοια ότι δεν είναι συστημικά. Και δεδομένου ότι τα σημεία των δύο προγραμμάτων τους, που συμφωνούν, είναι περισσότερα των διαφορών τους, το 48,9% των εδρών που αυτά κατέχουν στην Εθνοσυνέλευση υπερέχει περισσότερο από 10% του αντίστοιχου του κ. Μακρόν. Τα πολύ σημαντικά αυτά μηνύματα των γαλλικών εκλογών, που περιέχουν φόβους, ελπίδες, θυμό, επιθυμία αλλαγών κ.ά, είναι σαφές ότι δεν αφορούν μόνο τη Γαλλία, αλλά επεκτείνονται και στον μελλοντικό τρόπο διακυβέρνησης της Ευρώπης και όχι μόνο, αλλά πιθανότατα και της υφηλίου. Να υπογραμμίσω, όμως, ότι η άνοδος αυτών των νέων κομμάτων, που απορρίπτουν και που απειλούν με εξαφάνιση τα συστημικά/παραδοσιακά, εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους έχουν γίνει γενικώς γνωστά ως «λαϊκίστικα κόμματα». Το γεγονός ότι η ονομασία αυτών των νέων πολιτικών κομμάτων, επικράτησε διεθνώς μπορεί εύκολα να στηρίξει την υπόθεση ότι πρόκειται για ένα είδος «συνομωσίας των συστημικών ΜΜΕ».Η συνωμοσία αυτή, ως προς την ονομασία των νέων και μη συστημικών κομμάτων, που απλώνεται απανταχού στην υφήλιο, προβάλλει ως δεδομένα και μη αμφισβητήσιμα ορισμένα παράπλευρα ζητήματα, όπως ανάμεσα και σε άλλα: Πρώτον ότι η Μαρίν Λεπέν είναι ακροδεξιά, σε συνδυασμό και με την επισήμανση ότι η τυχόν επικράτησή της θα είναι άκρως καταστρεπτική για τη Γαλλία, χωρίς όμως περαιτέρω επεξηγήσεις. Και εδώ πρόκειται για την εφαρμογή του δόγματος της δαιμονοποίησης (όπως το αποκάλεσα σε πρόσφατο δημοσίευμά μου στο newsbreak της 25.05.2022), που συνυπάρχει με το δόγμα του σοκ της Ναομί Κλάιν. Δεύτερον ότι οι ηγέτες των λαϊκίστικων κομμάτων είναι αυταρχικοί και μη δημοκράτες, που ασφαλώς είναι ζήτημα που χρήζει έρευνας και συζήτησης. Κυρίως, όμως, χρήζει σύγκρισης με το κατά πόσο δημοκρατικοί είναι οι ηγέτες παραδοσιακών κομμάτων. Θα πρέπει, δηλαδή, να τεθεί το ερώτημα του κατά πόσον υπάρχει δημοκρατία σε χώρες που διοικούνται από παραδοσιακά κόμματα, αλλά και γιατί αυτά τα κόμματα εγκαταλείπονται το ένα μετά το άλλο, από τους ψηφοφόρους, που προτιμούν λαϊκίστικους ηγέτες. Π.χ. πως δικαιολογείται η τόσο άνετη εκλογή, και μάλιστα για 5η φορά, του κ. Ορμπάν στην Ουγγαρία(και όχι μόνο). Υποστηρίζεται τρίτον, ότι οι λαϊκιστές είναι συντηρητικοί, ενώ οι παραδοσιακές κυβερνήσεις είναι προοδευτικές. Και στο σημείο βέβαια αυτό είναι απαραίτητο, πέρα από την προπαγάνδα, να προσδιορίσουμε τι ακριβώς υπεισέρχεται στο συντηρητισμό και τι στην προοδευτικότητα. Και συγκεκριμένα να διερωτηθούμε, με ποια ερμηνευτική βάση προβάλλονται ως προοδευτικές, έννοιες, συστήματα, τάσεις και καταστάσεις όπως είναι η παγκοσμιοποίηση, η ανεξέλεγκτη υποδοχή λαθρομεταναστών, η υποβάθμιση της σημασίας της εθνικής κυριαρχίας, το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, η ομοφυλοφιλία, η απεμπόληση του πατριωτισμού, η καταδίκη του κράτους-έθνους κλπ., και πως τα αντίθετά τους, εκλαμβάνονται ως δήθεν ανήκοντα στο συντηρητισμό; Πρόκειται για ακραία, αλλά χωρίς βάσεις επίθεση των παραδοσιακών κομμάτων εναντίον των αποκαλούμενων λαϊκίστικων, που φέρνει μνήμες κοινών ενδεχομένως σημείων με τις παλαιότερες διώξεις των κομμουνιστών από τους εθνικόφρονες. Η συσπείρωση των παραδοσιακών κομμάτων, ανά την υφήλιο, εναντίον των λαϊκίστικων μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι η τυχόν επικράτησή αυτών των μη συστημικών κομμάτων θα αφαιρούσε από τα παραδοσιακά το λόγο ύπαρξής τους. Μιλώντας για λαϊκισμό και για λαϊκίστικα πολιτικά κόμματα θα πρέπει, πάντως, να επισημανθούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η προσπάθεια ορισμού τους. Τι είναι δηλαδή λαϊκισμός. Οι δυσκολίες αυτές δεν οφείλονται μόνο στο γεγονός ότι τα χαρακτηριστικά και οι επιδιώξεις αυτών των κομμάτων, ανά την υφήλιο, ενδεχομένως διαφέρουν σε κάποια σημεία, αλλά ακόμη και επειδή δεν είναι διόλου ξεκάθαρο το περιεχόμενο του λαϊκισμού. Ενδεικτικά υπενθυμίζω ότι ο όρος χρησιμοποιείται, κατά περίπτωση, για τον Donald Trump στις ΗΠΑ, τη Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, τον Recep Tayyip Erdogan στην Τουρκία, τον Ροντρίγκο Duterte στις Philippines, τον Ορμπάν στην Ουγγαρία, αλλά και τον Πούτιν στη Ρωσία, αλλά και τον Χι Jimping στην Κίνα κ.ο.κ. Αυτές οι δυσκολίες γύρω από τον ορισμό και το περιεχόμενο του λαϊκισμού παραπέμπουν κατά κύριο λόγο στη δυσκολία που συναντά η αναζήτηση ικανοποιητικού ορισμού, για το τι είναι λαός. Υπάρχουν πολυάριθμοι ορισμοί σχετικά με το λαό. Επέλεξα για τις ανάγκες της ομιλίας μου τον ορισμό, που δίνει ο Cas Mudde και που είναι ο εξής: «η κοινωνία είναι χωρισμένη σε δύο, στη διεφθαρμένη ελίτ και στον καθαρό λαό». Με βάση αυτό τον ορισμό ο λαϊκισμός, εξαιτίας προφανώς της παγκοσμιοποίησης, εκφράζει την οργή του λαού, διότι στο διάστημα των τελευταίων περίπου 4-5 δεκαετιών, ξεχάστηκε από τους ηγέτες των παραδοσιακών κυβερνήσεων, που κατηγορούνται ότι φρόντισαν τους πλούσιους και πολύ πλούσιους, αφήνοντας χωρίς προστασία τη μεσαία και τη φτωχότερη τάξη. Έτσι, η άνοδος των λαϊκίστικων κομμάτων θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση σωρεία δεδομένων, μερικά από τα οποία θα συζητήσουμε απόψε, στην προσπάθεια να απαντηθούν τα ακόλουθα ερωτήματα: Πρώτον, στο τι προκάλεσε τη γέννηση και την άνοδο των λαϊκίστικων κομμάτων. Δεύτερον, ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών των λαϊκίστικων κομμάτων και ποιες οι διαφορές τους από τα παραδοσιακά κόμματα. Και τέλος τρίτον, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω το μέλλον που αναμένει την ανθρωπότητα, σε περίπτωση που αυτά τα λαϊκίστικα κόμματα επικρατήσουν, καθώς και τη φυσιογνωμία που θα έχει η νέα διεθνής τάξη. 1.Η γέννηση των νέων κομμάτων, που εξηγεί και τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών Θα επικαλεστώ ως πρώτο και κυρίαρχο αίτιο της γέννησης των λαϊκίστικων κομμάτων, που περικλείει μέσα του και όλα τα μερικότερα, την παρακμή της Δύσης, που έφθασε στο τέλος της, σύμφωνα με τη γνωστή θεωρία του φιλόσοφου Oswald Spengler. Διανύουμε, όπως όλα δείχνουν το τέλος εποχής του δυτικού πολιτισμού, και των αξιών του, όπως συνέβη και με όλους τους προηγούμενους, που ακολούθησαν την ίδια προδιαγεγραμμένη διαδρομή. Δηλαδή, αναδύονται, μεσουρανούν και πεθαίνουν. Ειδικότερα για την περίπτωση των ευρωπαϊκών κρατών, και όλως ιδιαιτέρως της πατρίδας μας, επιβάλλεται να υπογραμμιστεί ως καταλυτικής σημασίας λόγος παρακμής τους, που ερμηνεύει και την παραγκώνιση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, ο δημογραφικός μαρασμός, σε συνδυασμό και με τη γήρανση του πληθυσμού τους. Η υπογεννητικότητα υπογραμμίζεται ως το κυρίαρχο χαρακτηριστικό παρακμής από τον Alvin Hansen, το γνωστό Αμερικανό οικονομολόγο, που στα μέσα του 19ου αιώνα πρόβλεψε το τέλος της ανάπτυξης για τη Δύση, με την έλευση του σταδίου της αέναης στασιμότητας. Θεωρία, που αναβίωσε το 2013 από τον οικονομολόγο Lawrence Summers, και που βασίστηκε στα αρνητικά επιτόκια και στον μηδενικό πληθωρισμό. Προβλέπεται ότι το ποσοστό του πληθυσμού της Ευρώπης, στον παγκόσμιο, το 2050 δεν θα υπερβαίνει το 7%, από το 21.7% που ήταν το 1950. Θα οδηγηθεί δηλαδή η Ευρώπη στην «παγκόσμια γωνία». Για την Ελλάδα, ειδικότερα, οι σχετικές προβλέψεις είναι εφιαλτικές αφού μεταξύ του 2022 και του 2100 ο πληθυσμός της θα έχει μειωθεί κατά 45%. Η Ελλάδα εξάλλου, είναι η πιο γερασμένη χώρα της ΕΕ, καθώς για το 2060 προβλέπεται ότι η ηλικία του 30% του συνολικού πληθυσμού της θα υπερβαίνει τα 65, σε σχέση με το 14% που είναι σήμερα. Αν, πράγματι, οι πληθυσμιακές εξελίξεις εκλαμβάνονται ως βαρόμετρο παρακμής, η Ελλάδα βρίσκεται στον υψηλότερο βαθμό στην Ευρώπη. Η γενική, ωστόσο, αυτή ερμηνεία της παρακμής, με αιχμή του δόρατος το δημογραφικό μαρασμό της Δύσης, συμπληρώνεται και από άλλα συμβάντα και εξελίξεις, που οδήγησαν στην εμφάνιση αυτών των νέων πολιτικών κομμάτων. α)Πρόκειται πρώτον για την παγκοσμιοποίηση Η παγκοσμιοποίηση, είναι το σύστημα που επιλέχθηκε από την Αμερική, με την ελπίδα ότι θα αναχαιτίσει την άνοδο της Ευρώπης και/ή της Ιαπωνίας, γιατί πίστευε τότε ότι αυτές απειλούσαν την πρωτοκαθεδρία της. Η παγκοσμιοποίηση έγινε δεκτή, πριν 40 περίπου χρόνια, με άκρατο και γενικευμένο ενθουσιασμό. Όσοι ολίγοι, μεταξύ των οποίων και εγώ (παραπέμπω στο βιβλίο μου «Συνωμοτική Παγκοσμιοποίηση», που μεταφράστηκε γαλλικά, ρουμανικά και ρωσικά), είχαν εκφράσει φόβους και δυσμενείς προβλέψεις για τα αποτελέσματά της θεωρήθηκαν οπισθοδρομικοί, αμόρφωτοι κ.ά. Πρόκειται για πάγιους χαρακτηρισμούς, που χρησιμοποιούνται κατά περίπτωση από τα συστημικά πολιτικά κόμματα, όταν επιδιώκουν να επιβάλουν θέσεις επικίνδυνες, και με περιεχόμενο που συναντά ισχυρές λαϊκές αντιστάσεις (Βλ. Πρέσπες). Ωστόσο, είναι πια γενικώς αποδεκτό, ότι οι φόβοι εκείνων των ολίγων ήταν βάσιμοι, δεδομένου ότι η παγκοσμιοποίηση είχε, τελικά, ελάχιστους νικητές και ατέλειωτη στρατιά ηττημένων. Οι οπαδοί των νέων αυτών πολιτικών κομμάτων, που έγιναν γνωστά ως "λαϊκίστικα", ανήκουν στους ηττημένους, που είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να επιδεινώνεται, και που τώρα στρέφονται με απροκάλυπτο θυμό, εναντίον της παγκοσμιοποίησης, εναντίον της υπέρ φιλελευθεροποίησης της οικονομίας, της ανεξέλεγκτης ελευθερίας του διεθνούς εμπορίου, των μύθων περί αυτορρυθμιζόμενων αγορών και βέβαια και εναντίον της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, που έδωσε υποσχέσεις τις οποίες δεν τήρησε, και που επέβαλε και υπέθαλψε το σύστημα. Παρότι η καθεστηκυία πολιτική τάξη μαίνεται εναντίον των "λαϊκιστών", αποτελεί ωστόσο γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση σώρευσε ανείπωτα δεινά, κυρίως, στο εσωτερικό των προηγμένων οικονομιών, όπως ανάμεσα και σε άλλα: - ροκάνισε τα ατομικά δικαιώματα, -εξαθλίωσε την εργασία, μέσα από την ξέφρενη επιδίωξη μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας, -κορύφωσε τις κάθε μορφής ανισότητες κατανομής του εισοδήματος και του πλούτου, -αποδεκάτισε τη μεσαία τάξη, -υποβάθμισε τη σημασία της θρησκείας, της οικογένειας, της ιστορίας, του πατριωτισμού, της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. β)Πρόκειται δεύτερον για την αλλοίωση των αρχών της δημοκρατίας σε συνδυασμό με την κορύφωση των ανισοτήτων Οι πρόσφατες εξελίξεις των ανεξέλεγκτων πια ανισοτήτων στις πλούσιες χώρες της Δύσης, που έχουν υπερβεί ακόμη και τα ασύλληπτου ύψους επίπεδα των ετών 1910-20, δικαιώνουν τις απόψεις του Polanyi. Ο γνωστός Ούγγρος οικονομολόγος (και όχι μόνο) συνέδεσε τις ανισότητες κατανομής με τη γενίκευση, στις προηγμένες οικονομίες, της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, καθώς η δημοκρατία απαιτεί ισότητα, υποστηρίζεται ότι οι ανισότητες υπονομεύουν τις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες και αποδυναμώνουν τη συναίνεση γύρω από αυτές. Και τούτο, διότι, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για να σταθεροποιηθεί, χρειάζεται την απομάκρυνση λαϊκών μαζών, που έχουν ενδεχομένως, απρόβλεπτες παρεμβάσεις. Είναι ο λόγος για τον οποίον ενθαρρύνεται η αποχή μεγάλων τμημάτων του λαού. Το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας κινδυνεύει έτσι να ανατραπεί από την οργή των περιθωριοποιημένων. Αυτό φαίνεται να συνέβη στις τελευταίες εκλογές στη Γαλλία, και όχι μόνο (διότι υπάρχουν ήδη αρκετά προηγούμενα, όχι ωστόσο τόσο επιδραστικά, όσο της Γαλλίας) . Η κυβέρνηση Μακρόν κατηγορείται όχι μόνο από τον κ. Μελανσόν και τα κινήματα πέριξ αυτού, αλλά και από τους ψηφοφόρους της κας Μαρίν Λεπέν, που σε μεγάλο ποσοστό είναι εργάτες και αγρότες, ότι δηλαδή αδιαφόρησε για τα έντονα προβλήματα της μεσαίας και της φτωχότερης τάξης και ασχολήθηκε με αυτά των πλουσίων και των πολύ πλουσίων. Άφησε, δηλαδή, το λαό χωρίς φροντίδα. Να προσθέσω εδώ ότι οι νέοι, στις σύγχρονες προηγμένες οικονομίες φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τη δημοκρατία, αλλά απαιτούν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Αντιθέτως οι πολίτες άνω των 65 ετών νοιάζονται για τη δημοκρατία. γ) Πρόκειται τρίτον για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση/λαθρομετανάστευση Η Ευρώπη έχει πλημμυρήσει από λαθρομετανάστες, και ιδιαίτερα η Ελλάδα. Αλλά, οι αρμόδιοι, και αναφέρομαι στους δικούς μας, δεν ανησυχούν, καθώς δηλώνουν ότι έχουν τη λύση στο ακανθώδες δημογραφικό μας πρόβλημα. Η λύση λέγεται «αντικατάσταση». Τελικά, είναι απλό: Πακιστανοί, Αφγανοί κλπ, θα αντικαταστήσουν τον δημογραφικό καταποντισμό μας. Διαβάστε τη θεωρία του Κούντενχοφ Καλέργη, αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Πρόκειται για τον πρώτο οραματιστή της Πανευρώπης, που το 1925 δημοσίευσε το βιβλίο του «Πρακτικός Ιδεαλισμός», και σε αυτό προβλέπονται όλα όσα ζούμε σήμερα. Ασφαλώς, δικαιολογούνται υπόνοιες ότι και με τη βοήθεια αυτής της μαζικής μετανάστευσης προετοιμάζεται το καθεστώς της «Παγκόσμιας Διακυβέρνησης», στα πλαίσια της οποίας οι πληθυσμοί της Ευρώπης δεν θα διαφέρουν μεταξύ τους. Θα έχουν όλοι μεγάλη μύτη και μαύρα μαλλιά, και θα θυμίζουν τους αρχαίους Αιγυπτίους. Αλλά, και πέρα από την επαλήθευση των οραμάτων του Κούντενχοφ Καλέργη, και πέρα από το γεγονός ότι η ΕΕ έχει καθιερώσει βραβείο με το όνομά του, που έχει ήδη απονεμηθεί στην κα Angela Merkel και στον κ. Herman Van Rompuy, δύο από τα "κορυφαία μέλη» της Λέσχης Bildemberg, η υλοποίησή τους επιταχύνεται και με μέτρα και προγράμματα που αποφασίζονται στις ετήσιες συγκεντρώσεις του Davos. δ)Πρόκειται τέλος τέταρτον για την οργή των πολιτών του κόσμου εναντίον των fake news Που συνειδητοποιούν ότι γίνονται, πολύ συχνά, θύματα των fake news ή της κεκαλυμμένης ανελευθερίας του Τύπου. Σε αυτόν προσφεύγουν ολοένα συχνότερα οι συστημικές κυβερνήσεις, προκειμένου να επιβάλουν απόψεις που πάσχουν από έλλειψη στοιχειώδους αντικειμενικότητας, που στρέφονται εναντίον των λαϊκών ή των εθνικών συμφερόντων και που εμφανίζονται με παραπειστικούς μανδύες, «ευπρεπισμού», επιλογής της δήθεν «καλής πλευράς της ιστορίας», του «ανήκομεν εις την Δύσιν», της εκμετάλλευσης κατά περίπτωση της ανύπαρκτης ουσιαστικά διάκρισης αριστεράς και δεξιάς κ.ά. 2. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών νέων πολιτικών κομμάτων; Στα νέα πολιτικά κόμματα, που ξεπήδησαν μέσα από την αντίδραση εναντίον της καθεστηκυίας τάξης δόθηκε, όπως ήδη αναφέρθηκε, το υποκοριστικό, υποκριτικό και παραπλανητικό επίθετο του "λαϊκισμού", με το οποίο επιμένουν οι παραδοσιακοί πολιτικοί να τα προσφωνούν. Αυτό, ακριβώς, το κακότεχνο και χωρίς περιεχόμενο επίθετο, προδίδει το φόβο παραγκωνισμού των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, καθώς και την προσπάθειά τους να υποβαθμίσουν τη σημασία των ανερχόμενων αντιπάλων τους. Ταυτόχρονα, διαχέεται συστηματικά η εσφαλμένη εντύπωση, ότι δήθεν το σύνολο των νέων αυτών πολιτικών κομμάτων ρέπει προς το φασισμό, ενώ η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Ασφαλώς, ανάμεσά τους, υπάρχουν ορισμένοι πολιτικοί σχηματισμοί ή ηγέτες, με τέτοιες απορριπτέες τάσεις, αλλά το στοιχείο που υπερισχύει σε όλους αυτούς είναι καταρχήν η εναντίωσή τους στην παγκοσμιοποίηση και η προσπάθεια επαναφοράς βασικών αξιών, που παραγκωνίστηκαν από αυτήν. Μερικοί από τους στόχους και τα χαρακτηριστικά των λαϊκίστικων κομμάτων είναι τα ακόλουθα: Πρώτον η παραδοσιακή διάκριση ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά δεν φαίνεται πια να ισχύει στη Γαλλία Πράγματι, η πολιτική εικόνα του τελευταίου εκλογικού αποτελέσματος είναι τρικομματική: το παραδοσιακό κόμμα του κ. Μακρόν με τους ψηφοφόρους να προέρχονται από τις πλουσιότερες περιοχές της Γαλλίας. Το κόμμα της κας Λεπέν που συγκεντρώνει εργάτες και αγρότες και ο συνασπισμός του κ. Μελανσόν, με ψηφοφόρους που προέρχονται από λαϊκές περιοχές και από μερικές μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας. Η ουσιαστική κατάργηση της διάκρισης σε αριστερής και δεξιάς κατεύθυνσης πολιτικών κομμάτων οφείλεται στην ύπαρξη κοινών βασικών στόχων και στις δυο κατευθύνσεις. Δηλαδή, πρόκειται κυρίως, για την εξασφάλιση φροντίδας για το λαό, που απουσίαζε, γενικώς, από τα παραδοσιακά κόμματα. Δεύτερον, ανά την υφήλιο, τα λαϊκίστικα κόμματα κλίνουν περισσότερο προς τα δεξιά, διότι έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι η αριστερά έχει αθετήσει όλες της τις υποσχέσεις. Οπωσδήποτε, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη λαϊκίστικη ιδεολογία. Τρίτον, και τα δύο μη συστημικά γαλλικά κόμματα είναι εναντίον του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης Αυτά υπόσχονται ότι θα βελτιώσουν την κατανομή του εισοδήματος, αυξάνοντας τον κατώτερο μισθό σε πάνω από 1500Ε το μήνα, βελτιώνοντας τις συντάξεις, επιβάλλοντας πιο προοδευτικούς φόρους, περιορίζοντας τις φορολογικές απαλλαγές των μεγάλων εταιριών, ενισχύοντας την κρατική παρέμβαση στην οικονομία, ενθαρρύνοντας το βαθμό αυτάρκειας της οικονομίας, που αποτελεί επιθυμία του 43% των Γάλλων. Παρά τις διαφορές του κ.Μελανσόν και της κας Λεπέν, οι δύο έχουν συστήσει κοινό μέτωπο εναντίον του κ. Μακρόν. Τέταρτον, ειδικότερα η κα Μαρίν Λεπέν, αναμένεται να επικεντρωθεί σε προσπάθειες βελτίωσης του τρόπου λήψης των αποφάσεων, με στόχο την κατά το δυνατόν ανεξαρτητοποίηση της ΕΕ ώστε να παύσει να είναι φερέφωνο των ΗΠΑ. Αναμένεται, ακόμη, ότι η κα Μαρίν Λεπέν θα προσπαθήσει να δημιουργήσει αμφιβολίες, αναφορικά με την ορθότητα των μονομερών και συχνά μη αντικειμενικών επιλογών της ΕΕ, επιδιώκοντας τη δημιουργία εποικοδομητικών συνεργασιών με Κίνα, Ρωσία, Αφρική κ.ά.. Σε ότι αφορά το ευρώ, παρότι στο παρελθόν η κα Μαρίν Λεπέν ήταν υπέρ της εξόδου της Γαλλίας από την Ευρωζώνη, φαίνεται οι σχετικές αντιρρήσεις της να έχουν περιοριστεί, και να αρκείται απλώς στην προσπάθεια επίτευξης βελτιώσεων στη λειτουργία του. Οπωσδήποτε, αξίζει να αναφερθεί το αποτέλεσμα πρόσφατης έρευνας, που δείχνει τη Γαλλία διχοτομημένη στα δύο, καθώς το 50% πιστεύει ότι το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα είναι βλαβερό, ενώ το 49% τίθεται υπέρ του. Να σημειωθεί ακόμη ότι οι Γάλλοι έχουν εκφραστεί εναντίον της εμβάθυνσης της ΕΕ, και ότι υπήρξαν κριτικοί εναντίον του υπερβολικού αριθμού των υπαλλήλων εκεί, που φθάνουν τους 45.000. Αναμένεται ακόμη ότι η κα Μαρίν Λεπέν θα θέσει επι τάπητος: -την αδυναμία της ΕΕ να δώσει ικανοποιητικές λύσεις στα τρέχοντα ακανθώδη κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, -τη συχνή προσφυγή της ΕΕ στη χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών για την αντιμετώπιση παρόμοιων προβλημάτων, -την ετερόφωτη και εξαρτημένη πολιτική της ΕΕ -και πάνω από όλα την αθέτηση όλων των αρχικών υποσχέσεών της ΕΕ, περί της εξασφάλισης πλήρους απασχόλησης, δικαιότερης κατανομής, εξαφάνισης των αρχικών διαφορών επιπέδου ανάπτυξης των κρατών-μελών και ταχύρρυθμης ανάπτυξης. Επιπλέον η κα Μαρίν Λεπέν θα επαναφέρει στο προσκήνιο έναν έντονο πατριωτισμό, θα ενισχύσει το κράτος-έθνος και την εθνική ταυτότητα, και θα προσπαθήσει να επιβάλλει το εθνικό συμφέρον πάνω από το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο. Μελανσόν και Μαρίν Λεπέν ελπίζεται ότι θα επιδιώξουν λύσεις και εξελίξεις στον πόλεμο της Ουκρανίας, που θα είναι λιγότερο καταστρεπτικές για την Ευρώπη από αυτές που τώρα εφαρμόζονται, πιο ανθρώπινες και πιο υπεύθυνες, προς την πλευρά του τέλους αυτού του πολέμου και όχι προς τη διαιώνισή του. 3. Και πως προβλέπεται ότι θα είναι η νέα διεθνής τάξη; Όλα συνηγορούν στο ότι εκκολάπτεται μια νέα διεθνής τάξη, που δεν έχει ακόμη λάβει την τελική της μορφή. Έτσι, δεν είμαι σε θέση να δώσω μια ολοκληρωμένη μορφή της, και γι’ αυτό θα αρκεστώ σε ορισμένες διαπιστώσεις. Ταυτόχρονα θα βασιστώ στην υπόθεση ότι οι διαπιστώσεις αυτές δεν θα μεταβληθούν σημαντικά, αν δεν προκύψει ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η νέα διεθνής τάξη διαμορφώνεται υπό την επίδραση της επιδημίας του Covid-19, του πολέμου της Ουκρανίας, της επανεμφάνισης του πληθωρισμού, ύστερα από απουσία 40 ετών, της απειλής ύφεσης, αλλά και της απειλής διάλυσης της Ευρώπης, εξαιτίας της λήψης σωρείας επικίνδυνα επιπόλαιων αποφάσεων. Πράγματι, ο αναμενόμενος πολύ κακός χειμώνας θα προκαλέσει δικαιολογημένη οργή των Ευρωπαίων, και ουδόλως αποκλείεται να οδηγήσει στη διάλυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Σε ότι αφορά τον πόλεμο της Ουκρανίας, πολλές εκφάνσεις του ενθαρρύνουν την υπόθεση ότι αποτελεί εισαγωγή στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα. Και σε αυτή την περίπτωση εξηγείται το γιατί οι ΗΠΑ επιδιώκουν να εξασθενίσουν τη Ρωσία, ώστε να μην είναι δίπλα στην Κίνα όταν έρθει ο Γ’ Παγκόσμιος. Εξάλλου, οι εκλογές της Γαλλίας φέρουν σαφώς τη σφραγίδα του πολέμου της Ουκρανίας, με την ανάδειξη φιλορωσικών πολιτικών κομμάτων, και πιστεύω ότι αναμένεται ανάλογη συνέχεια στις προσεχείς εκλογές και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αν, όμως, τελικά, ο πόλεμος της Ουκρανίας δεν καταλήξει στον Γ΄ Παγκόσμιο και αν η Δύση συνετιστεί ώστε να μην ωθήσει τον Πούτιν στη χρήση πυρηνικών, σίγουρα θα υποδεχθούμε στο πολύ προσεχές μέλλον, μια νέα διεθνή τάξη με πιθανά χαρακτηριστικά, τα ακόλουθα: *Η παγκοσμιοποίηση, που ήδη περιορίστηκε, θα δώσει τη θέση της σε καθεστώς προστατευτισμού, με αυξημένη δόση αυτάρκειας. Τα εθνικά σύνορα θα είναι ελεγχόμενα, το ίδιο και η μετανάστευση. Θα ενισχυθεί, έτσι, το κράτος-έθνος. *Ο οικονομικός φιλελευθερισμός που, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, είχε αρνητικά αποτελέσματα για τους λαούς, θα υποκατασταθεί από μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση, από διεύρυνση του δημόσιου τομέα και από αύξηση της σημασίας των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας. *Ο καπιταλισμός, φυσικά, θα επιβιώσει αλλά θα αλλάξει πιθανότατα μορφή, στην προσπάθειά του να επανέλθει σε καθεστώς αξιοκρατίας, όπως πριν από τη δεκαετία του ’80. Προς αυτή την κατεύθυνση θα βοηθηθεί, πιθανότατα, αν συνδυαστεί και με κρατικό καπιταλισμό. *Η υπερχρέωση των σύγχρονων οικονομιών, που αποτελεί το δεκανίκι του χρηματικού καπιταλισμού, ελπίζεται ότι θα αντιμετωπιστεί με δραστικά μέτρα, ώστε να μην αποτελεί βραχνά, όπως τώρα. *Η λήψη μέτρων, για την αντιμετώπιση των καταστρεπτικών διαστάσεων της ανεξέλεγκτης ανισότητας κατανομής, θεωρείται απαραίτητη για την επιβίωση του καπιταλισμού και τη συνέχιση της ανάπτυξης. Ωστόσο, όλες οι παραπάνω αναμενόμενες μεταβολές, και προφανώς πολλές άλλες, που αφορούν τη Δύση, θα υπαχθούν, όπως όλα δείχνουν, σε μια συγκλονιστική ανατροπή, που θα αφορά την παγκόσμια κυριαρχία. Στο τιμόνι του κόσμου, πολύ προσεχώς, δεν θα είναι πια η Αμερική αλλά η Κίνα. Παράλληλα με τις θετικές μεταβολές αυτής της ανατροπής, που ελπίζεται ότι θα είναι η επάνοδος σε παραδοσιακές αξίες, οι οποίες ατόνησαν στο περιβάλλον παρακμής της Δύσης, απειλείται και η έλευση ορισμένων σημαντικών μεταβολών με αρνητικό πρόσημο. Όπως, ανάμεσα και σε άλλες, ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών, η επίσημη υποχώρηση της δημοκρατίας, σε σύγκριση πάντοτε με τη μορφή της, που φανταζόμαστε ότι δήθεν επικρατεί στη Δύση, η γενίκευση και επισημοποίηση της παρακολούθησης των πολιτών, η ανοχή της ανελευθερίας του Τύπου κ.ά. Τελικά, η ανθρωπότητα, και ειδικότερα η πατρίδα μας, θα είναι σε καλύτερη ή σε χειρότερη μοίρα στην προβλεπόμενη νέα διεθνή τάξη; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ιδιαιτέρως δύσκολη, αν όχι αδύνατη, αν ληφθούν επιπλέον υπόψη οι εκκολαπτόμενες συγκλονιστικές μεταβολές, που φέρνει η επιδημία στη ζωή του πλανήτη μας. Ωστόσο, αναφορικά με την Ελλάδα, αυτό που θα μπορούσε θερμά να υποστηριχθεί, είναι η επείγουσα ήδη ανάγκη να προσπαθήσει με όλα τα μέσα να αποκτήσει μια όσο γίνεται πιο ικανοποιητική θέση στη νέα παγκόσμια τάξη, και όχι να παραμένει εγκλωβισμένη στην απερχόμενη.