Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Θέμα: "Τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη Donald Trump" ( To κείμενο της ομιλίας της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, στην Πυρίκαυστη Ελλάδα- Πρόεδρος ο Γιώργος Καλεάδης: 3/12/2016 Καβάλα)



Θέμα: "Τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη Donald Trump"
( To κείμενο της ομιλίας της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη,  στην Πυρίκαυστη Ελλάδα- Πρόεδρος ο Γιώργος Καλεάδης: 3/12/2016 Καβάλα)

=======================================

Η ομιλία μου θα έχει ως σύντομη εισαγωγή το "Που βρισκόμαστε" και αν υπάρχουν ελπίδες πραγματικής εξόδου από την κρίση. Και στη συνέχεια το κύριο σώμα της ομιλίας μου θα επικεντρωθεί  στην προσπάθεια αποκάλυψης τυχόν ευνοϊκών σημείων, για μας, αν υπάρχουν, από την καθοδόν  μεταβολή της διεθνούς οικονομικής τάξης, μετά την εκλογή του Donald Trump.  


Εισαγωγή: Που βρισκόμαστε;
========================
Θα αρκεστώ σε σύντομες διαπιστώσεις των πρόσφατων εξελίξεων του ελληνικού δράματος, καθώς έχω μιλήσει και γράψει άπειρες φορές  στο παρελθόν, για όλα αυτά.

*Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι έχει παγιωθεί μια αβίωτη κατάσταση, που αποδεδειγμένα βρίσκεται σε λάθος κατεύθυνση, και που συνεχώς επιδεινώνεται. Παρότι αδιέξοδη  η αρρωστημένη  αυτή κατάσταση, ωστόσο   εκλαμβάνεται ως δεδομένη, ως μονοδρομική, και έτσι έχει  αποκλειστεί και δεν αναζητείται  άλλη λύση!

*Σε κάθε κομβικό σημείο του 3ου μνημονίου αρχίζουν ατελεύτητες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, επιστρατεύονται νέοι και ταλαντούχοι ειδικοί για τις συνομιλίες, κορυφώνεται η αγωνία, εξαγγέλλονται δήθεν "κόκκινες γραμμές", που δήθεν με τίποτε δεν πρόκειται να τις υπερβεί η ελληνική πλευρά, αλλά το τέλος είναι πάντοτε το ίδιο: οι όποιες "κόκκινες γραμμές" ποδοπατούνται, και η ελληνική πλευρά οριζοντιώνεται στις πιο απάνθρωπες, στις πιο ακραίες, στις πιο εγκληματικές απαιτήσεις των κατακτητών. Οι οποίοι, δεν κάνουν τελικά ούτε βήμα πίσω από τα όσα αρχικά απαιτούν την κάθε φορά. Οι δανειστές βαδίζουν με σχέδιο και  με σύστημα   ξεχαρβαλώνοντας την κάθε φορά ότι έχει εναπομείνει ακόμη όρθιο από την προηγούμενη λαίλαπα. Εντελώς, πρόσφατα, προκειμένου  η κυβέρνηση να διατηρήσει την αυταπάτη της "ελάφρυνσης του χρέους" δέχεται τη βαρβαρότητα των ομαδικών απολύσεων, που θα τροφοδοτήσουν ακόμη περισσότερο την ανεργία (μόνο για τις ΔΕΚΟ προβλέπονται γύρω στους 30.000 σε πρώτη φάση).  Δέχεται  ακόμη την περαιτέρω απάνθρωπη  μείωση των συντάξεων, δέχεται την ακόμη πιο παρανοϊκή πια αύξηση των φόρων. Τα  πρωτογενή πλεονάσματα για το 2017 που οι δανειστές απαιτούν να ανέρχονται σε 3,6 δισ. ευρώ είναι, κυριολεκτικά, αιμοσταγή Και δεν αντιλαμβάνεται ότι οι απαιτήσεις των δανειστών δεν έχουν πάτο..

* Παρόλα αυτά η κυβέρνηση εμφανίζεται αισιόδοξη, αναμένει μονίμως καλά νέα, τα οποία όμως ποτέ δεν έρχονται, και επιμένει να βλέπει χρώματα στο κατάμαυρο ελληνικό φόντο. Να, και μερικά από τα εντελώς πρόσφατα και άκρως  θλιβερά αποτελέσματα:

+ Μεταξύ του 2014-15 καταγράφεται επιπλέον πτώση του εισοδήματος των νοικοκυριών, κατά 5,5 δισ. ευρώ ή 4.5%, που οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσής τους, κατά 1.8% ή κατά 2.3 δισ. ευρώ, σε σύγκριση με το 2014. Να υπενθυμίσω ότι η κατανάλωση αποτελεί στην Ελλάδα τον αποφασιστικότερο μοχλό εξόδου από την κρίση και οικονομικής ανάκαμψης. Η ετήσια αυτή πτώση της ιδιωτικής κατανάλωσης, προστίθεται σε ήδη προηγούμενες    είναι πολύ σημαντική,  έτσι που να φαντάζουν εντελώς αφελείς και εξωπραγματικές οι κυβερνητικές  ελπίδες (και όχι μόνο, γιατί και ορισμένοι ξένοι δείχνουν να συμφωνούν)  για ανάπτυξη που  δήθεν έρχεται. Η ανάκαμψη δεν έρχεται αυτόματα. Χρειάζεται άνετη ρευστότητα που δεν υπάρχει και δεν προβλέπεται να υπάρξει στο μνημονιακό καθεστώς. Ο προϋπολογισμός του 2017,  είναι γιατί, αν και προβλέπει  αφαίμαξη από την οικονομία της τάξης των 6 δισ. Ευρώ, προσδοκά παρά ταύτα  αύξηση του ΑΕΠ κατά 4 δισ. Ευρώ. Μόνο θαυματοποιοί φθάνουν σε τέτοια αποτελέσματα. Αλλά, και  ο ΚΟΦΤΗΣ καραδοκεί πίσω από την πόρτα.

+Την ίδια τρομακτική εικόνα καταποντισμού προσφέρει και η αποταμίευση, που εμφανίζεται αρνητική κατά 7% μέσα στο εισόδημα των νοικοκυριών, και που επιδεινώνεται σε σχέση με το 2014, που ήταν -5%. Και εύλογα ερωτάται από που θα χρηματοδοτηθούν οι αναπτυξιακές επενδύσεις, που τόσο αβάσιμα προσδοκά η Κυβέρνηση; Αναπότρεπτη συνέπεια η συνέχιση μείωσης της επένδυσης, που από το 2010 έχει υποχωρήσει  κατά 62%.

+Η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να ανταποκριθεί στις ολοένα και πιο παράλογες απαιτήσεις των δανειστών, καταφεύγει στην επιβολή ολοένα αγριότερης   φοροκαταιγίδας. Ωστόσο, εκτός  από το ότι αυτή η υπερβολική φορολόγηση  εντείνει την  ύφεση και απομακρύνει την ανάπτυξη, προκαλεί επιπλέον και μείωση των  κρατικών εσόδων αντί της  αύξησης, που προφανώς επιδιώκεται. Πράγματι, τα κρατικά έσοδα εμφανίζουν μείωση της τάξης των 9 δισ. ευρώ από το 2010 ως σήμερα εξαιτίας του φαύλου κύκλου ύφεσης και λιτότητας. Ταυτόχρονα, εξαιτίας  της αποτυχημένης αυτής πολιτικής δεν μειώνεται ούτε το δημόσιο χρέος. Όμως, οι αρμόδιοι εμμένουν στην εφαρμογή της ίδιας αναποτελεσματικής και καταστρεπτικής  πολιτικής, παρότι το συντριπτικά υψηλό ποσοστό των Ελλήνων αποφαίνεται ότι βρίσκεται προς λανθασμένη κατεύθυνση. Και επιτακτικά ερωτάται αν οι          ελληνικές κυβερνήσεις (όλες των τελευταίων 7 ετών) πιστεύουν ότι η πολιτική τους βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Και αν όχι, γιατί δεν προσπαθούν να την αλλάξουν;

+Πρόσφατη έκθεση του CEDEFOP διαπιστώνει ότι οι απόφοιτοι των ελληνικών Πανεπιστημίων υστερούν σε δεξιότητες, για την εξεύρεση απασχόλησης, σε σύγκριση με όλους τους αντίστοιχους της  Ευρώπης. Πρόκειται για την, μακρόχρονα, πιο δραματική διαπίστωση.

+Γενικό ξεπούλημα – ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΠΕ, Αεροδρόμιο μπαίνουν επισήμως στις αποκρατικοποιήσεις. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και πιο μακροχρόνια καταστροφή.


Συμπέρασμα από την αρχή της κρίσης: η παραμονή στα μνημόνια (πάμε για 4ο και δεν θα είναι το τελευταίο) είναι καταστροφή, αλλά δυστυχώς η αλήθεια αυτή δεν γίνεται εδώ και 7 χρόνια κατανοητή.

Κάθε αναφορά στην αλλαγή αυτής της αδιέξοδης επτάχρονης πολιτικής φέρνει πανικό. Αλλά, αντιθέτως, δεν φέρνει πανικό η παραμονή στην ίδια κατάσταση, που οδηγεί στην εξαφάνισή μας.

Περνώ τώρα στο κύριο σώμα της αποψινής μου ομιλίας, που είναι η διερεύνηση των θετικών  ή αρνητικών αλλαγών, που μπορούμε λογικά να προσδοκούμε μετά την εκλογή του Donald Trump ως πλανητάρχη. Να υπογραμμίσω, προκαταρκτικά, το γεγονός, ότι τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, αλλά και στον κόσμο, δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τη νίκη του Donald Trump, όπως άλλωστε και το ΒRΕΧΙΤ. Που σημαίνει ότι τα σύγχρονα  ΜΜΕ είναι ανίκανα να ερμηνεύσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες των πολιτών

Να πω καταρχήν δυό λόγια για τον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπισαν τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ, αλλά και στον κόσμο, αυτή την προεκλογική εκστρατεία των δύο υποψηφίων.

+Δεν ήμουν ούτε υπέρ  της Hillary Clinton, αλλά ούτε και υπέρ του Donald Trump.  Όπως όχι μόνον οι  Αμερικάνοι, αλλά και οι πολίτες του κόσμου, θα επιθυμούσα γενικώς ανώτερης στάθμης υποψήφιους. Ωστόσο, πριν προσπαθήσω να καταγράψω τις πιθανές  μεταβολές της κατάστασής μας, με το νέο πλανητάρχη, να κάνω μια παρατήρηση, ότι δηλαδή  κατά τη γνώμη μου, κάθε άλλο παρά δημοκρατική ήταν στις ΗΠΑ η προεκλογική συμπεριφορά των ΜΜΕ. Θέλω να πω ότι, σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της Hillary Clinton, γελοιοποιώντας και κατατροπώντας τον Donald Trump. Προσπαθώντας έτσι να επιβάλλουν τις δικές τους προτιμήσεις, τις δικές τους επιλογές και τη δική τους κρίση στους ψηφοφόρους. Εξυπηρετώντας, έτσι συμφέροντα, που ενδεχομένως, ήταν αντίθετα από τα συμφέροντα των ψηφοφόρων. Προκαταλαμβάνοντας, έτσι, την ψήφο των πολιτών. Ανεξαρτήτως του ότι δεν επέτυχαν τους στόχους τους,  αυτό που θέλω να υπογραμμίσω είναι ότι δεν είναι αυτός ο ρόλος των ΜΜΕ, που αντιθέτως αναμένεται από αυτά  να προσφέρουν μια,  όσο γίνεται πιο αντικειμενική πληροφόρηση των πολιτών. Και να προσθέσω ότι  εκτός του ότι είναι ασυμβίβαστη μια τέτοια συμπεριφορά, με τη δημοκρατία, είναι επιπλέον και εξαιρετικά επικίνδυνη, δεδομένου ότι δεν συναντιέται μόνο στις ΗΠΑ, και δεν αναφέρεται  μόνο σε εκλογές πολιτικών, αλλά και σε πολλά άλλα κρίσιμα θέματα. Θα αναφερθώ σχετικά στην περίπτωση του πάντοτε επίκαιρου προβλήματος της πιθανής μετάβασής μας σε εθνικό νόμισμα. Είναι γεγονός ότι τα ελληνικά ΜΜΕ , και ίσως όχι τα μόνα, κατατρομοκρατούν, συστηματικά, τον ελληνικό λαό  για την περίπτωση της πιθανής έλευσής του, εξυπηρετώντας εμφανώς τα συμφέροντα των δανειστών, και φράζοντας ταυτόχρονα τη μοναδική έξοδο σωτηρίας της Ελλάδας, από την κόλαση των μνημονίων και της δουλείας.

+Η  δικαιολογία, που έμμεσα προβάλλεται για την απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά των ΜΜΕ είναι δήθεν η ανάγκη να παταχθεί ο "λαϊκισμός", για τον οποίον γίνεται πολύς λόγος τελευταίως.

Αλλά τι είναι λαϊκισμός; και ποιοι είναι οι παράγοντες, που τον ενισχύουν ή και που τον επιβάλουν στην εποχή μας; Να τονίσω, προκαταρκτικά, ότι το περιεχόμενο και οι συνιστώσες του λαϊκισμού δεν έχουν σχέση με τα υποστηριζόμενα από τα ΜΜΕ ή τους πολιτικούς, τα κάθε μορφής σχετικά υπονοούμενα, τις γελοιογραφίες κλπ., κλπ.

Ο ανερχόμενος τις ημέρες μας λαϊκισμός στρέφεται γενικώς εναντίον  του ελιτισμού, των παραδοσιακών πολιτικών και των κυρίαρχων θεσμών, με μια λέξη εναντίον της καθεστηκυίας τάξης. Ο λαϊκισμός επιδιώκει  να  εκπροσωπεί τον απλό πολίτη, που θεωρεί ότι λησμονήθηκε και ότι  προδόθηκε από  τους πολιτικούς του. Ο λαϊκισμός ισχυρίζεται ότι απηχεί τον άδολο πατριωτισμό. Οι οπαδοί του είναι οργισμένοι με τη συμπεριφορά των πολιτικών. Η ψήφος στο Donald Trump ερμηνεύεται ως η επιθυμία των ψηφοφόρων να αφήσουν πίσω τους το κακό πολιτικό παρελθόν.  Δεν ανταποκρίνεται, εξάλλου, στην πραγματικότητα η  επικρατούσα άποψη, ότι ο λαϊκισμός έχει σχέση με το φασισμό,  αλλά μπορεί να καταλήξει εκεί μέσω ενός υπερβολικού εθνικισμού.

 Σε πείσμα του υποτιμητικού τρόπου, με τον οποίον αντιμετωπίζεται ο λαϊκισμός και τα λαϊκίστικα πολιτικά κόμματα  στην Ευρώπη, αυτά έχουν διπλασιάσει την δύναμή τους, από το 1960 ως σήμερα, και ήδη στην Ευρώπη ο δεξιός  κομματικός λαϊκισμός έχει αυξήσει τις έδρες του, κατά μέσο όρο, κατά 13.7%, και ο αριστερός κομματικός λαϊκισμός, αντίστοιχα, κατά 11.5%. Και εύλογα αναμένεται ότι τα κόμματα αυτά θα πολλαπλασιαστούν και θα επικρατήσουν στην Ευρώπη. Ετοιμάζονται στη Γαλλία και στην Αυστρία και αποτελούν, ήδη πραγματικότητα, στην Ουγγαρία, στη Τσεχία, στην Πολωνία, στη Σλοβακία.

Η άνοδος, λοιπόν, του  λαϊκισμού αποτελεί πραγματικότητα, και συνεπώς αντί να τον κατακεραυνώνουμε, θα είναι πιο χρήσιμο να εξετάσουμε πρώτον, τους λόγους, που τον έφεραν στην επιφάνεια και που με την εκλογή του Donald Trump γιγαντώνεται, και δεύτερον τις κυρίαρχες επιλογές και κατευθύνσεις του.

 Οι αιτίες της ανόδου του λαϊκισμού
=============================
Ως γενικότερη αιτία της ανόδου του λαϊκισμού, που συνοψίζει τις επί μέρους, είναι η αθέτηση των υποσχέσεων των παραδοσιακών πολιτικών προς τους πολίτες των επί μέρους εθνικών κρατών, σχετικά με τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Δεν ήταν ρόδινες οι εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης, που βρίσκεται στο επίκεντρο της οργής των λαϊκιστών,  αφού τελικά, οι νικητές  ήταν πολύ λίγοι, ενώ οι ηττημένοι πάρα πολλοί. Είναι, ακριβώς η οργή των ηττημένων της παγκοσμιοποίησης, που έφερε το λαϊκισμό, δηλαδή τη θέληση της μεταβολής, και που εξέλεξε τον Donald Trump, ως το νέο πλανητάρχη.

Αρκετά χρόνια πριν την εξάπλωση του λαϊκισμού   μια σειρά από ενδείξεις προειδοποιεί για το τέλος  της παγκοσμιοποίησης και για την είσοδο σε μια νέα διεθνή οικονομική τάξη, με χαρακτηριστικά όπως  "προστατευτισμός", "εθνικισμός", "κλειστά σύνορα", "σεβασμός στις παραδόσεις", "παρεμβατισμός", "αποπαγκοσμιοποίηση" κ.ά. Να προσθέσω ακόμη ότι περίπου κάθε 50-70 χρόνια ενδογενείς δυνάμεις του διεθνούς συστήματος οδηγούν σε εναλλαγή ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και στην αντιπαγκοσμιοποίηση.

Και ενώ η παγκοσμιοποίηση υπήρξε το αποτέλεσμα σοβαρής προετοιμασίας των ισχυρών της Γης, με κύριο στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών τους,  η αποπαγκοσμιοποίηση, αντιθέτως,  είναι το προϊόν της αντίδρασης των ασθενέστερων του πλανήτη, κυρίως αυτών που στερήθηκαν θέσεις εργασίας, εξαιτίας της απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου ή υπέστησαν επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου εξαιτίας του ανταγωνισμού των μισθών τους, από τους μετανάστες/πρόσφυγες.

Η αλλαγή του διεθνούς σκηνικού, που τώρα προαλείφεται, μπορεί συλλήβδην να αποδοθεί στις ακρότητες, που σταδιακά ενσωματώθηκαν, στον τρόπο λειτουργίας της παγκοσμιοποίησης. Έτσι, βγήκαν στην επιφάνεια οι αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, αφήνοντας  πίσω τις όποιες  θετικές.  Έχω τον πειρασμό να αναφερθώ σε κάποιες διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στο βιβλίο μου, με τίτλο "Συνωμοτική Παγκοσμιοποίηση" που έκανε την πρώτη του έκδοση το 2001,  και από τότε είχε  και άλλες εκδόσεις και μεταφράστηκε  σε αρκετές γλώσσες. Και οι διαπιστώσεις μου αυτές επαληθεύτηκαν: Διαβάζω ένα απόσπασμα: "Το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργεί το νέο διεθνές καθεστώς αναβιώνει συνθήκες που επιτρέπουν την επικράτηση των νόμων της "ζούγκλας", νομιμοποιεί καταστάσεις πολυεπίπεδης εκμετάλλευσης, υποβαθμίζει τη σημασία των εθνικών συνόρων, εξαφανίζει τη στοιχειώδη ανθρώπινη αλληλεγγύη και υποθάλπει το έγκλημα σε όλες του τις μορφές. Ένα πλήθος παράλληλων εξελίξεων, χωρίς οργανική σύνδεση αναμεταξύ τους, συνηγορεί υπέρ της επαναφοράς των συνθηκών που επικρατούσαν στο Μεσαίωνα, στο σύνολο των εκφάνσεων της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής, και συναισθηματικής ζωής". Όταν γράφηκαν αυτές οι γραμμές, υπήρχε ένας γενικότερος ενθουσιασμός υπέρ της παγκοσμιοποίησης, και οι παραπάνω απόψεις μου αντιμετωπίστηκαν, γενικώς, ως μαύρο πρόβατο.

Η παγκοσμιοποίηση, δηλαδή η απελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου  συνδυάστηκε και με άλλες πολιτικές, που  από κοινού προκάλεσαν τις καταστροφές. Πρόκειται συγκεκριμένα για:

* Την  εφαρμογή μιας ακραίας μορφής οικονομικού φιλελευθερισμού, που απορύθμισε πλήρως  τη λειτουργία των επί μέρους εθνικών οικονομιών, καθώς και της παγκόσμιας οικονομίας, εγκαθιστώντας την απόλυτη αναρχία, και ενθαρρύνοντας το οργανωμένο έγκλημα. Επανήλθε το δόγμα του 18ου αιώνα, με βάση το οποίο οι αγορές ρυθμίζονται από "αόρατο χέρι", είναι αλάνθαστες και συνεπώς δεν πρέπει το κράτος να παρεμβαίνει.

* Την έλευση, της αποβιομηχάνισης,  του μεταβιομηχανικού σταδίου, που οδήγησε στην υποχώρηση της πραγματικής οικονομίας  δίνοντας τη θέση της στην εικονική, δηλαδή σε αυτήν των χρηματιστηρίων. Η πρόοδος διαχωρίστηκε, έτσι, πλήρως από την ευημερία των λαών.

* Την επικράτηση ενός υπερκαπιταλισμού, ο οποίος περιόρισε την ισχύ των εθνικών κυβερνήσεων χάριν των αγορών και των πολυεθνικών και  περιόρισε επικίνδυνα  τη σημασία των εθνικών συνόρων, χάριν της δημιουργίας υπερεθνικών ενώσεων, που αποδυνάμωσαν τη δημοκρατία

*Τη συστηματική υποχώρηση του κράτους Πρόνοιας.

Έτσι τώρα, η παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται  από παντού, δίνοντας τη θέση της σε  αποφάσεις κλεισίματος συνόρων . 

  Οι Συνέπειες της παγκοσμιοποίησης
==================================
Οι συνέπειες αυτού του συνονθυλεύματος, που είναι κυρίως αρνητικές και ελάχιστες θετικές διαπιστώνονται με γυμνό οφθαλμό, στο σύνολο των αποφασιστικών οικονομικών δεικτών. Ενδεικτικά, αναφέρω:

αα) Την, χωρίς προηγούμενο, ανισότητα  κατανομής του παγκόσμιου εθνικού πλούτου, έτσι που το 1% των πλουσιότερων κατοίκων της Γης να κατέχει το 45% του παγκόσμιου πλούτου, και 62 άνθρωποι να έχουν στην κατοχή τους το εισόδημα που αναλογεί στα 3,5 δισεκατομμύρια  των φτωχότερων κατοίκων της υφηλίου. Μετά το 2010 οι πλουσιότεροι επωφελούνται από την άνοδο των κερδών του κεφαλαίου ενώ οι πτωχότεροι υφίστανται την ανεργία και την υποχώρηση του κράτους πρόνοιας. Στην ανώμαλη αυτή κατάσταση συμβάλλει μεγάλος αριθμός παραγόντων, που συνόδευσαν την παγκοσμιοποίηση, όπως:
-η ανεξέλεγκτη μετακίνηση του κεφαλαίου από το ένα άκρο του πλανήτη στο άλλο, 
-το υπερδιπλάσιο φορολογικό βάρος επί  των εισοδημάτων των ιδιωτών, σε σχέση με αυτό  επί των επιχειρήσεων,
-η γενικευμένη εφαρμογή πολιτικής λιτότητας,
-η ανοχή ή τουλάχιστον η μη αποτελεσματική αντιμετώπιση των φορολογικών παράδεισων,
-η αποχή του κράτους από την εφαρμογή αναδιανεμητικών πολιτικών,
-οι υπόγειες διασυνδέσεις των πολιτικών με μεγάλες  επιχειρήσεις, αλλά βέβαια και η επιβράδυνση της ανάπτυξης στις προηγμένες οικονομίες.

Παρότι, μέχρι πρόσφατα, η ανισότητα κατανομής του πλούτου αντιμετωπίζονταν, ως  αναπότρεπτη, ως αποκλειστικά κοινωνικό και όχι οικονομικό πρόβλημα, αλλά συχνά και ως επιθυμητή εξέλιξη, επειδή αύξανε τις επενδύσεις και την απασχόληση, νεότερες έρευνες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Ειδικότερα, σε έκθεσή του το ΔΝΤ διαπιστώνει ότι όταν το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού αυξάνει  το εισόδημά του κατά 1%, ο ρυθμός ανάπτυξης μειώνεται κατά 0,08% την προσεχή πενταετία, ενώ αντιθέτως η αύξηση κατά 1% του εισοδήματος του φτωχότερου 20% του πληθυσμού αυξάνει την ανάπτυξη κατά 0,38% την προσεχή πενταετία. Ανάλογες είναι και οι διαπιστώσεις πρόσφατης έκθεσης του ΟΟΣΑ που υποστηρίζει ότι η ανερχόμενη ανισότητα κατά την περίοδο 1990-2010 είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ κατά 4,7%. Η μεγάλη, πάντως, χαμένη της παγκοσμιοποίησης είναι η μεσαία τάξη, που αποτελεί τη βάση της σταθερότητας και ομαλότητας κάθε κοινωνίας, και  που  έχει, ουσιαστικά,  διαλυθεί.

ββ) Η "εργασία", στα πλαίσια  της παγκοσμιοποίησης, αντιμετωπίστηκε περίπου ως  "μαύρο πρόβατο", και η ουσιαστική απουσία κρατικής παρέμβασης επιδείνωσε τη θέση της. Έτσι, καταγράφεται σημαντική και θεωρητικά  εντελώς "ανορθόδοξη" απώλεια του μεριδίου της εργασίας, προς όφελος του κεφαλαίου στο παγκόσμιο ΑΕΠ.

γγ)  Το μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη
Το  σοβαρότερο πρόβλημα που, τώρα διχάζει την Ευρώπη, είναι οι ανεξέλεγκτες ορδές των προσφύγων/μεταναστών, που φθάνουν  αδιάκοπα από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τη Νότια Ασία, μέσω της Μεσογείου. Αυτό το πρόβλημα  βρίσκεται στη ρίζα της δημιουργίας νέων πολιτικών κομμάτων τα οποία δεν είναι δυνατόν να εκληφθούν  ούτε ως ακραιφνώς δεξιά, αλλά ούτε ως ακραιφνώς αριστερά, διότι παίρνουν στοιχεία και από τις δύο τάσεις, και για αυτό θεωρούνται κόμματα-υβρίδια. Υποστηρίζεται ότι αυτά τα νέα πολιτικά κόμματα, που πληθαίνουν στην Ευρώπη, έχουν ουσιαστικά καταργήσει την παραδοσιακή διάκριση αριστεράς και δεξιάς, και στη θέση  της επέβαλαν μία άλλη: αυτήν των ανοικτών ή κλειστών συνόρων.  Το κύριο και κοινό χαρακτηριστικό των νέων υβριδικών κομμάτων είναι η σαφής προτίμησή τους υπέρ κλειστών συνόρων. Για τα έτη 2014, 2015 και 2016 εκτιμάται ότι οι αφίξεις  αυτές των μεταναστών ήταν γύρω στο ενάμιση εκατομμύριο. Σε πείσμα των σχετικών αρχών του Διεθνούς Δικαίου τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη καταφεύγουν σε μεθοδεύσεις κλεισίματος των συνόρων, επίσημες αλλά κυρίως ανεπίσημες και αρνούνται να δεχθούν πρόσφυγες. Και τούτο επειδή το ποσοστό των Ευρωπαίων που είναι αντίθετοι στην έλευση προσφύγων στο έδαφός τους είναι σημαντικό και  ανέρχεται σε  56%, αλλά όμως φθάνει στο 81% στην Τσεχία, στο  78% στη Λετονία και Σλοβακία, και στο 70% στη Λιθουανία. Έτσι, παρότι, η πλειονοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ ψήφισε τις προτάσεις του κ. Junker, περί της ανάγκης κατανομής των προσφύγων μεταξύ τους, ωστόσο στην πραγματικότητα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ουδόλως  είχαν την  πρόθεση να τις  εκτελέσουν, αφήνοντας έκθετη τη χώρα μας.

δδ) Την τρομοκρατία. Να αναφέρω απλώς, τον τίτλο ενός βιβλίου μου, του 2004, που υπογραμμίζει ακριβώς τη σχέση παγκοσμιοποίησης και τρομοκρατίας: "Τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης:"Τρομοκρατία και Φασισμός"

Και τώρα να δούμε τι μπορεί να ελπίζει ή να περιμένει η Ελλάδα από τον νέο πλανητάρχη= πως μπορεί να περιορίσει τα παραπάνω δεινά;
=======================================
Εξυπακούεται  ότι τίποτε, ακόμη, δεν είναι σίγουρο και ότι  μόνο υποθέσεις, που βασίζονται στις εξαγγελίες του  κ. Trump, είναι δυνατές. Ωστόσο, σε οικονομία όπως η ελληνική, που κυριολεκτικά χαροπαλεύει, και που δε βλέπει φως από πουθενά, καθώς οι έννοιες της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς έχουν εγκαταλείψει την Ευρώπη, κάθε προοπτική αλλαγής είναι, καταρχήν καλοδεχούμενη.

α) Και αρχίζω με την παγκοσμιοποίηση, που όπως όλα δείχνουν, θα περιοριστεί, αφού ο νέος πλανητάρχης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έκανε περισσότερο κακό παρά καλό στις ΗΠΑ. Εμείς, στην Ελλάδα, κάνοντας έναν εμπεριστατωμένο απολογισμό των συν και πλην της παγκοσμιοποίησης, είναι βέβαιο ότι δεν θα   θρηνήσουμε για τον περιορισμό της  ή και για την ανατροπή της. Ο νέος πλανητάρχης αναγνώρισε, ακόμη, ότι ήταν λάθος η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ, κάτι που υποστήριξα και εγώ, και όχι μόνο,  από την αρχή.
 Τα συντρίμμια, στα οποία κατέληξε η πρόωρη και απροετοίμαστη είσοδός μας στην παγκοσμιοποίηση και στη μικρογραφία της την ΕΕ και Ευρωζώνη,  είναι υπεράνω  της όποιας αμφισβήτησης, και σύμφωνα με πληροφορίες την καταδίκασε, ήδη, και ο νέος πλανητάρχης

β)  Οι επί μέρους, εξάλλου,   πολιτικές, που φαίνεται ότι θα επιλέξει ο νέος πλανητάρχης, και που θα οδηγήσουν σε ένα νέο διεθνές καθεστώς,  αναπότρεπτα, θα επηρεάσουν  και την Ευρώπη.  Συνεπώς, μας ενδιαφέρουν άμεσα. Ποιες προβλέπεται να είναι αυτές:


* Στα θετικά των προβλεπόμενων αλλαγών, μετά την εκλογή του νέου πλανητάρχη, και για την Ελλάδα είναι και η δήλωσή του ότι δεν θα υπογράψει τη νέα συμφωνία εμπορίου και επενδύσεων μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης (TTIP) η οποία εμφανίζει πολλές σκοτεινές πλευρές, και έχει ήδη προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων, καθώς εκχωρεί στις πολυεθνικές περισσότερες εξουσίες από ότι στα κράτη-έθνη.

*Είναι πολύ σημαντική, αν βέβαια υλοποιηθεί η στάση του  νέου πλανητάρχη,  εναντίον της πολιτικής λιτότητας και, ταυτόχρονα, της μη αντιμετώπισης  του χρέους ως  υπ'αριθμόν 1 πρόβλημα της υφηλίου, καθώς και του πληθωρισμό, ως μη αναγκαστικά καταστρεπτική επιλογή.  Αυτό,  προκύπτει από τις εξαγγελίες του κ. Trump, σχετικά με τη διενέργεια εξαιρετικά σημαντικών δημοσίων επενδύσεων στις ΗΠΑ, 1 περίπου τρισ. δολαρίων, χωρίς να φοβάται τη διόγκωση του χρέους, που έτσι θα προκύψει, αλλά χωρίς να φοβάται ούτε τον πληθωρισμό. Εξάλλου, η δήλωση του νέου πλανητάρχη, για την πρόθεσή του να διενεργήσει σημαντικά δημόσια έργα δείχνει ακόμη ότι δεν  έχει αλλεργία με την ανάληψη δραστηριοτήτων από  το δημόσιο τομέα, όπως  συμβαίνει με τις απόψεις των  ακραίων φανατικών νεοφιλελεύθερων στην Ευρώπη.  Η εναντίωση αυτή του νέου πλανητάρχη στη λιτότητα ελπίζεται ότι θα επαναφέρει την ανάπτυξη, η οποία τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται αναιμική/υφεσιακή, σε σημείο ώστε να φέρει στο προσκήνιο αρνητικά επιτόκια, ακόμη και σκέψεις να ριχτούν δολάρια από ελικόπτερα στην Αμερική, για να αναζωογονηθεί η οικονομία. Για  ολόκληρο τον κόσμο, αλλά κυρίως και για την Ελλάδα, θα είναι σημαντικό επίτευγμα το τέλος αυτής της τόσο επικίνδυνης τρέλας, της υποχρεωτικής δηλαδή επιβολής της λιτότητας χωρίς ημερομηνία λήξης, καθώς  και με την προσπάθεια εξαφάνισης του δημόσιου τομέα.

* Το  προσφυγικό. Πρόκειται για εξαιρετικά  ευαίσθητο, όσο και βαθιά ανθρώπινο θέμα, έτσι που κρίνω δύσκολη τη διατύπωση απόλυτου συμπεράσματος. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν η μη  επίλυση  του τεράστιου αυτού προβλήματος, που  προκλήθηκε κυρίως από σειρά αναίτιων πολέμων και από κακούς χειρισμούς, να βαρύνει σε τόσο απαγορευτικά υψηλό ποσοστό τη χώρα μας, που ουδόλως ευθύνεται. Ενώ   η υπόλοιπη Ευρώπη υπεκφεύγει. Η τυχόν αποτελεσματική αντιμετώπισή αυτού του προβλήματος, όπως και της πάταξης του ισλαμικού κράτους  από το νέο πλανητάρχη, θα είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για την Ελλάδα.

* Ο Donald Trump τάχθηκε  κατά των μεγάλων πολυεθνικών και των ανεξέλεγκτων τραπεζών και δήλωσε ότι θα λάβει μέτρα εναντίον τους και κυρίως ότι θα επαναφέρει τον νόμο Glass-Steagall, που διαχώριζε τις εμπορικές από τις επενδυτικές τράπεζες και που η κατάργησή του ήταν πρόξενος μεγάλων ανωμαλιών.

*Ένα άλλο σημείο ενδιαφέρον των προγραμματικών εξαγγελιών του Donald Trump είναι και η δήλωσή του ότι δεν προτίθεται να  αναμιγνύεται και να παρεμβαίνει σε υποθέσεις άλλων κρατών. Ελπίζεται, έτσι, ότι τα κράτη-έθνη θα επανακτήσουν τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας που τους αφαίρεσε η παγκοσμιοποίηση, ότι θα περιοριστούν οι αναίτιες πολεμικές συρράξεις, που αποτελούν την κύρια αιτία  της αναζωπυρωμένης τρομοκρατίας, και ότι θα επιτραπεί επιτέλους, σε κάθε οικονομία, να αποφασίζει και να εφαρμόζει την οικονομική πολιτική, που εξυπηρετεί καλύτερα τις ιδιαιτερότητές της.

*Η νέα διεθνής οικονομική τάξη, που φαίνεται έτσι να διαμορφώνεται, με βάση τις δηλώσεις του Donald Trump, ανοίγει το δρόμο για τη διάλυση της ΕΕ, που βρίσκεται ήδη σε δεινή θέση. Αυτή η διάλυση, εφόσον συμβεί, θα δώσει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να απαγκιστρωθεί από μια δουλεία, που της απαγορεύει την ανάπτυξη και την μέσω αυτής αποπληρωμή του χρέους.

*Τέλος, η προσέγγιση των ΗΠΑ με τη Ρωσία του Poutin προβλέπεται να λειτουργήσει ως  σταθεροποιητικός  και ειρηνευτικός παράγοντας για τον πλανήτη. Το ίδιο και η αντιπάθειά του προς την ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας.

Μέσα από τις δηλώσεις του νέου πλανητάρχη, ασφαλώς  υπάρχουν κάποιες, που  προβάλλουν αρνητικές ή και απειλητικές για τον κόσμο και για τη χώρα μας, όπως, η εχθρότητα του Trump, για τις παρεμβάσεις στην κλιματολογική καταστροφή, για το ΝΑΤΟ, για την πιθανή αδιαφορία του για τις περιφερειακές συρράξεις, για τη μείωση των φόρων, που θα αυξήσει τις ανισότητες κ.ά.  Η πιο   επικίνδυνη, όμως, από αυτές  είναι η αβεβαιότητα για το τι τελικά θα υλοποιηθεί. Ωστόσο, για την Ελλάδα, που τα 7 τελευταία χρόνια ακολουθεί πορεία καταστροφής, κάθε αλλαγή είναι καλοδεχούμενη, επειδή μπορεί να υπόσχεται βελτίωση της κατάστασής της.



Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΑΝ ΠΡΟΚEIΤΑΙ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ (Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη) 22.12.2016

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΑΝ ΠΡΟΚEIΤΑΙ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

(Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη)                                             22.12.2016
=====================================================================
Προφανώς, οι Νεοναζί μας εκλαμβάνουν ως εντελώς αμόρφωτους, καθυστερημένους και ευκολοχειρίσιμους.  Και, από μια πλευρά έχουν δίκαιο, αφού ότι εγκληματικό εφεύρημα  και αν τους περάσει από το μυαλό, σπεύδουν διασκεδάζοντας να μας  το επιβάλλουν. Και  οι κυβερνητικοί μας, ΟΛΟΙ, και αυτοί που πέρασαν και αυτοί που είναι τώρα στην εξουσία, αλλά και αυτοί που προλειαίνονται, το υπογραμμίζω ΟΛΟΙ, υποκλίνονται, συζητούν επί ώρες-ημέρες-εβδομάδες-μήνες, τις λεπτομέρειες σχεδίων γεμάτων (ας μου επιτραπεί) από  " εγκληματικές ηλιθιότητες", που  εμφανίζονται ως δήθεν σωτήριες, αλλά που μας οδηγούν κατευθείαν σε εξαφάνιση. Και αυτή η πορεία προς το μηδέν δεν τελειώνει, και αν δεν αντιδράσουμε δεν πρόκειται να τελειώσει πριν από την ολοκληρωτική μας καταστροφή.

Αρνούμαι να δεχθώ ότι, έστω και αν οι ιθύνοντες δεν είναι οικονομολόγοι, ή έστω και αν έχουν καταφέρει να αποκτήσουν μόνο κάποια  "πασαλείμματα" οικονομικών γνώσεων, αδυνατούν να κατανοήσουν, τα αυτονόητα, δηλαδή ότι:
* με λιτότητα, και μάλιστα αυτής της στραγγαλιστικής μορφής, η αναμονή ανάπτυξης αποτελεί ευτράπελο,
* η πολιτική  λιτότητας ανήκει στην επικίνδυνη κατηγορία των ιδεολογικών νεοφιλελεύθερων εμμονών, που ουδέποτε είχε (διότι δεν είναι δυνατόν να έχει)  θετικά αποτελέσματα,
*το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο, οι δανειστές αποκλείεται να μην το γνωρίζουν, και συνεπώς  η οποιαδήποτε επιδίωξη οριακών βελτιώσεων αποτελεί  "μέθοδο συνεχούς εξαπάτησής μας"
* βελτιώσεις της πραγματικής ελληνικής οικονομίας, με τα μνημόνια,  αποκλείονται και συνεπώς πρόκειται για καθαρή ουτοπία οι, κατά καιρούς, ενθουσιασμοί των ιθυνόντων ότι δήθεν "μειώνεται η ανεργία", "αυξάνουν οι εξαγωγές" και άλλες ανάλογες  αισιόδοξες ελαφρότητες  που, αναγκαστικά και αναπότρεπτα,  ανατρέπονται  στην "επόμενη στροφή".

Η Ελλάδα τελειώνει και είναι 100% υπεύθυνες οι κυβερνήσεις της, ενώ ο λαός ευθύνεται μόνο, επειδή έχει σε τέτοιο βαθμό εξουθενωθεί από την επτάχρονη κόλαση στην οποία υποβάλλεται, από τα γενικώς και εκτός εξαιρέσεων ανεγκέφαλα και ανέντιμα ΜΜΕ, που τον τρομοκρατούν και τον πείθουν ότι η καταστροφή του είναι μονόδρομος(!!!!), ώστε δεν βρίσκει το σθένος  να σπάσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς, της αναξιοπρέπειας, της κοροϊδίας, της εκμετάλλευσης, της τυραννίας, και να αγωνιστεί για την επιβίωσή του .

Για ακόμη μια φορά οι κυβερνήτες μας εκστόμισαν "μεγάλα λόγια": "κάνουμε ότι θέλουμε με τα πλεονάσματα", "δεν ξεπερνούμε κάποιες κόκκινες γραμμές", "δεν συζητούμε ορισμένα θέματα"....αλλά στη συνέχεια, και μόλις ο κ. Σόιμπλε και οι όμοιοί του τρίξουν τα δόντια, αναφέρουν τη λέξη "δραχμή", υπενθυμίσουν με όσο γίνεται πιο άγριο και άκομψο τρόπο, ότι "εμείς οι Έλληνες δεν δικαιούμαστε να ενεργούμε, να αποφασίζουμε και να αναπνέουμε, παρά μόνο σύμφωνα με τις υποδείξεις", αλλάζουν έντρομοι ρότα κατά 180ο. Και οι δυνάστες μας, δράττονται της ευκαιρίας του κάθε δικού μας δήθεν "παραπατήματος", για να εμφανιστούν ακόμη πιο "μεγαλοπρεπείς" απέναντι στους εξαθλιωμένους  αποίκους τους, ακόμη  πιο αδιάλλακτοι, ακόμη πιο απαιτητικοί.  Και "εμείς";;; Δηλαδή αυτοί που τόσο ανάξια εκπροσωπούν τον ελληνικό λαό, πως συμπεριφέρνονται, μετά  από κάθε κρίση που ακολουθεί αυτούς  τους  "λεονταρισμούς";  Όταν χρειάζεται να μαλώσω το μικρό  μου σκυλάκι, μετά από κάποια ανυπακοή του, βάζει την ουρά στα σκέλια και με κοιτάζει παρακλητικά.....Αυτά....

Ομιλούμε για 4ο μνημόνιο, απόφαση νέων μέτρων κ.ο.κ. ΛΑΘΟΣ, διότι αυτά δεν χρειάζονται πια, εφόσον η υποταγή μας έχει εξελιχθεί και έχουμε υπογράψει (δηλαδή, όχι εμείς, αλλά οι ανάξιοι εκπρόσωποί μας) τον ΚΟΦΤΗ. Χάρη σ' αυτόν οι δανειστές/εταίροι μας τρίβουν τα χέρια τους, για τον αυτοματισμό έλευσης των καταστρεπτικών μέτρων: συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων, ομαδικές και φυσικά αδικαιολόγητες απολύσεις, αυξήσεις φόρων και επιβολή νέων παρανοϊκών μορφών  φοροκαταιγίδας, περιορισμό δημοσίων δαπανών και απάλειψη των τελευταίων σκιών του Κράτους πρόνοιας, σκαιά προτροπή  για άμεσο ξεπούλημα του συνόλου του πλούτου, που αποτελεί την ΕΛΛΑΔΑ.... ξέχασα κάτι;

Είναι όντως, ακατανόητη η όλη φοβική, υποτελής, αναξιοπρεπής, αντεθνική, εξοργιστική, εξωπραγματική, παραπειστική συμπεριφορά των όσων μας εκπροσώπησαν, μας εκπροσωπούν, και εκτός ενός θαύματος, φαίνεται ότι θα μας εκπροσωπήσουν και στο μέλλον. Γι' αυτό, και δεν υπάρχει λόγος να γίνουν εκλογές πριν από το 2019, μια και "τ'είχες Γιάννη με τα μνημόνια, τ'είχα πάντα με τα μνημόνια"!!! Διερωτώμαι, δηλαδή, πως μπορούν  οι κυβερνητικοί μας να  αρνούνται να δεχθούν τα απολύτως εμφανή πραγματικά γεγονότα, και αντιθέτως, να  δέχονται να παίζουν το ασυμβίβαστο, για το περιβάλλον μιας  ΕΕ, που αρέσκεται να  μιλά για αλληλεγγύη και δημοκρατία, αυτό   το παιχνίδι, που λέγεται "πάρτα όλα".  Τελικά, οι δικοί μας ιθύνοντες συντονίζονται πολύ συχνά, με τους δυνάστες μας και εναντίον μας, ισχυριζόμενοι ότι......"μας σώζουν"!!


Αλλά, πως αλήθεια  "μας σώζουν", όταν:
*Στην αρχή της ελληνικής κρίσης το χρέος αντιπροσώπευε 109% του ΑΕΠ, και με  χαμηλότοκο δάνειο, καθώς και με συνέχιση της ανάπτυξης, θα ήταν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΒΙΩΣΙΜΟ, χωρίς να χρειάζεται ο δηλητηριώδης εναγκαλισμός μας με το ΔΝΤ. Ας σημειωθεί ότι από το 1995 ως και το 2007, η Ελλάδα είχε τον ταχύτερο ρυθμό ανάπτυξης της Ευρώπης και ίσο με 3,9%.  Αλλά, τι έκαναν οι "εταίροι μας" , σε αγαθή σύμπνοια με τους δικούς μας; Μα έδεσαν με το ΔΝΤ, του οποίου τα έργα και οι ημέρες, από όπου πέρασαν, ήταν στάχτη-φωτιά-και θάνατος. Επιπλέον, επειδή "έπρεπε να τιμωρηθούμε" μας έδωσαν δάνεια με απαγορευτικά  υψηλό τόκο για να συνετιστούμε. Βέβαια, τα δάνεια αυτά είχαν το μεγάλο πλεονέκτημα του πλουτισμού της Γερμανίας, εφόσον η ίδια δανειζόταν στις αγορές με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο και εμείς της καταβάλαμε λεόντειο επιτόκιο. Και δεν πείραζε, (γιατί, αλήθεια να πειράζει;;;;) που έτσι η Γερμανία  απομυζούσε και κατάστρεφε κάθε προοπτική ανάκαμψης του κράτους-μέλους της ΕΕ,  Ελλάδα, που βρισκόταν σε δύσκολη θέση και που η Τρόϊκα  "προσπαθούσε" να σώσει ;;;; Και επί πλέον μας έβαλαν σε πρόγραμμα, που κατά την ομολογία του ίδιου του συντάκτη του τού Olivier Blanchard, "ήταν τραγικά λανθασμένο γιατί προκαλούσε πολλαπλάσια ύφεση από την προβλεπόμενη". Αλλά όλα αυτά είναι.....ψιλά γράμματα!

*Σε κάθε περίοδο κρίσης, (και οι κρίσεις   ήταν πολύ συχνές), η Ελλάδα έπαιρνε δάνεια, έναντι επιβολής νέων επώδυνων μέτρων, τα οποία αποτελούσαν προϋπόθεση για τη λήψη της εκάστοτε δόσης, που συνδυάζονταν, πάγια, με  αυτοτροφοδοτημένο πανικό υψηλής τάσης. Δηλαδή,  "ή δέχεστε ενίσχυση του βαθμού εξαθλίωσής σας, ή δε δίνουμε δάνειο και πάτε για πτώχευση και για GREXIT".  Αφ' υψηλού  οι "εταίροι μας" μάς άφηναν να εννοήσουμε ότι "μας σώζουν με τα δάνεια". Ωστόσο, τα περί ου ο λόγος δάνεια:
-Πήγαιναν (και εξακολουθούν να πηγαίνουν) κατά το 90% και πλέον στις τράπεζες, για να διασωθούν (και δεν περνούν καν τα ελληνικά σύνορα).

-Με ΑΕΠ, συνεχώς κατερχόμενο μετά το 2009, (και, φυσικά χωρίς ανάπτυξη), τα δάνεια αυτά συσσωρεύονται στο αρχικό χρέος, που  πλησιάζει σχεδόν σε διπλασιασμό. Πως να γίνει πια λόγος για "βιώσιμο χρέος";;; Έχει απόλυτο δίκαιο  το ΔΝΤ, το οποίο θέλει, αλλά  και δεν θέλει να παραμείνει στο μοίρασμα των ελληνικών ιματίων. Γιατί αν αποχωρήσει θα είναι ακόμη πιο κραυγαλέα τα έργα του, που ρήμαξαν την Ελλάδα, αλλά και αν παραμείνει η παραμονή του θα είναι ασυμβίβαστη με "μη βιώσιμο χρέος".  Λαμβάνουν, λοιπόν, χώρα, παραστάσεις κυριολεκτικού σατανισμού, επάνω στο ημιθανές πτώμα της Ελλάδας, για το ποιος από τους δύο θεσμούς (που αμφότεροι είναι οι δήμιοι της πατρίδας μας) θα έχει το επάνω χέρι. Θα γίνει ή όχι δεκτή η άποψη  ότι το "ελληνικό χρέος  είναι βιώσιμο", ώστε  να συνεχιστούν στο διηνεκές  τα βασανιστήρια της Ελλάδας (παρότι, φυσικά, και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι το ελληνικό χρέος, ούτε είναι, αλλά ούτε μπορεί να γίνει βιώσιμο με τις παρούσες συνθήκες). Και είναι, ίσως, κατανοητό ότι οι θεσμοί, νοιάζονται για  το συμφέρον τους   και δεν τους "καίγεται καρφί" για την καταστροφή της χώρας μας....αλλά, όμως, η δική μας Κυβέρνηση πως συμμετέχει σε όλα αυτά; Γιατί, άραγε κόπτεται να επιβάλλει την, παντελώς, αστήρικτη θέση της Κομισιόν περί...."βιωσιμότητας του χρέους";;; Είναι δυνατόν να υποθέτει, σοβαρά, η Κυβέρνησή μας, ότι το ΔΝΤ είναι ο κακός δαίμονας, ενώ η Κομισιόν είναι ο Άγγελος; Είναι δυνατόν να μη γνωρίζει ότι υπάρχει Σκύλλα και Χάρυβδη;;;

*Είναι, βέβαια, και οι περίφημες "διαρθρωτικές μεταβολές" στις οποίες πρέπει να συγκεντρωθούμε και τις οποίες οφείλουμε να υλοποιήσουμε το ταχύτερο, αν θέλουμε "να σωθούμε". Και ακριβώς επειδή "καθυστερούμε, αντιδρούμε, αποδεικνυόμαστε ανίκανοι να τις εφαρμόσουμε....ακριβώς για αυτό δεν έχουμε τα θετικά αποτελέσματα από το πρόγραμμα των θεσμών, που διαφορετικά θα είχαμε"!!!!
Ασφαλώς, κάθε χώρα έχει ανάγκη,  από καιρού σε καιρό, να προσφύγει σε διαρθρωτικές μεταβολές. Οι οποίες, όπως είναι γνωστό, έστω και αν έχουν σωστά επιλεγεί (κάτι που δεν είναι δεδομένο) αποδίδουν με βραδύτητα τα εκάστοτε αναμενόμενα αποτελέσματα. Η ελληνική, ωστόσο, περίπτωση των "διαρθρωτικών μεταβολών" είναι εντελώς ειδικής κοπής. Και τούτο, επειδή οι θεσμοί  χρησιμοποίησαν, χωρίς ενδοιασμό, την Ελλάδα ως πειραματόζωο, επιβάλλοντας της  σωρεία αρρωστημένων ιδεοληψιών, που πουθενά δεν απέδωσαν, ή πουθενά δεν εφαρμόστηκαν, σε μια ύστατη προσπάθεια να επιτύχουν και έτσι να αποτελέσουν την εκκίνηση γενίκευσης  τους στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τα οικτρά αποτελέσματα αυτών των δήθεν διαρθρωτικών μεταβολών (για να αναφερθώ ενδεικτικά,  στην αναίσχυντη βαρβαρότητα που επιβλήθηκε στην αγορά εργασίας) που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε τριτοκοσμική οικονομία, είναι για ακόμη μια φορά διαπιστωτικά των  τραγικά εσφαλμένων βασικών  τους υποθέσεων. Αυτές, μπορούν να συνοψιστούν στο ότι η μείωση των μισθών και η κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, μέχρι και αυτού των συλλογικών συμβάσεων (που ωστόσο ισχύει σε ολόκληρο τον κόσμο) θα αυξήσει δήθεν  την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και μέσω αυτής θα επιτευχθεί η δημοσιονομική ισορροπία. Πρόκειται για τις υποθέσεις των φανατικών νεοφιλελεύθερων, που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, το "αλάνθαστο των αγορών" και το "αόρατο χέρι του Adam Smith, που δήθεν αποκαθιστά ισορροπίες. Αλλά, και στο σημείο αυτό πλανιέται το πολύ βασανιστικό ερώτημα του πως και του γιατί, επί 7 ολόκληρα χρόνια, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έσπευδαν (και εξακολουθούν να σπεύδουν) να εφαρμόζουν με πιστότητα, σχεδόν με κατάνυξη (αφού προηγουμένως τις έχουν υπογράψει) αυτές (ας μου επιτραπεί να διαπιστώσω το αυταπόδεικτο) τις θανατηφόρα επικίνδυνες ανοησίες; Τι το θετικό μπορεί να  αναμένουν  ότι θα συμβεί από αυτές (εκτός, φευ, από του να εξασφαλίσουν μερικές εβδομάδες ή μήνες επιπλέον παραμονής στην εξουσία;;;). Και για αυτό το επιπλέον διάστημα στην εξουσία, δέχονται να καρφώνουν σε σταυρούς μαρτυρίου του συμπατριώτες τους;;; Πως ανέχονται (γιατί, αρνούμαι  πάντοτε να δεχθώ ότι δεν γνωρίζουν, δεν αντιλαμβάνονται, δεν έχουν επαρκείς γνώσεις οικονομίας,  ελπίζουν, αναμένουν καλύτερες ημέρες κλπ., κλπ) να γίνονται συν-δήμιοι του ελληνικού λαού, από κοινού με τους δανειστές; Γιατί, μα γιατί δεν διαχωρίζουν επιτέλους τη θέση τους (τη θέση μας) από όλους αυτούς, που μας εξαφανίζουν σε καθημερινή βάση; Δεν είναι αρκετά εμφανές;;;;  Γιατί δεν αντιδρούμε;;;; Γιατί πηγαίνουμε χαζοχαρούμενοι για σφαγή;

*Αλλά, ας έρθουμε και στο τόσο θλιβερό θέμα της σιωπηρής  απενεργοποίησης του συνόλου του οπλοστασίου μας, από όλες ανεξαρτήτως τις  κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Με την απενεργοποίηση αυτή, ως Έλληνες,  και ως Ελλάδα, αποδεχόμαστε ότι "δεν διαθέτουμε κανένα μα κανένα όπλο",  προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό (δηλαδή, τους εταίρους/δανειστές μας), και συνεπώς είμαστε έρμαιο στις παράλογες, στις καταστρεπτικές, στις εγκληματικές τους απαιτήσεις. Να σημειώσω, παρενθετικά, ότι οι δανειστές μας δεν κόπτονται για την αποπληρωμή των χρεών μας. Γιατί, αν αυτό τους ενδιέφερε, πρωτίστως, θα μας άφηναν (θα μας υποχρέωναν) να  επιτύχουμε αναπτυξιακούς ρυθμούς, όσο γίνεται πιο υψηλούς. Πράγματι, έστω και αν πρόκειται για θεσμούς τυφλωμένους από νεοφιλελεύθερες δοξασίες, στα 7 χρόνια συνεχούς ελληνικού καταποντισμού, θα είχαν αναγκαστικά  αποδεχθεί την ανάγκη μεταβολής της αποτυχημένης συνταγής τους. Αλλά, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν κάποιας διαφορετικής κατεύθυνσης πρόγραμμα, αλλά και εντείνουν το χαρακτήρα του ήδη ισχύοντος. Ακόμη και ένα μικρό τρομοκρατημένο παιδί, όταν άδικα τις τρώει από μεγάλους, θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί τη θέση του, εξηγώντας πως έχει η κατάσταση.  Η Ελλάδα, όμως, ΟΧΙ. Για λόγους, λοιπόν, που θα πρέπει να γνωρίζουν οι κυβερνώντες  (αλλά, όχι και εγώ) η συμπεριφορά τους συνοψίζεται ως ακολούθως:
α) Ουδέποτε απαιτούν τα κατοχικά δάνεια και τις καταστροφές που προκάλεσαν οι Ναζί στη χώρα μας. Αν εξαιρέσουμε κάποια δειλά  σχετικά ψελλίσματα των κυβερνώντων, που αυτόματα σταματούν, μόλις αγριέψει ο κ. Σόιμπλε και δηλώσει χωρίς πρόσθετες εξηγήσεις ότι "η Γερμανία δεν έχει τίποτε να πληρώσει"!!! Και έτσι, εμείς, αν και σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις από διαφορετικές πηγές, έχουμε να παίρνουμε περισσότερα από όσα χρωστούμε, σωπαίνουμε, και δεχόμαστε τα πάνδεινα, αδιαμαρτύρητα. Τις στιγμές που γράφονται αυτές οι γραμμές ο ΥΠΟΙΚ μας συντάσσει, πιθανότατα, την απολογία του, προς τους μαινόμενους, εναντίον μας, εταίρους επειδή....."τολμήσαμε, παραμονές Χριστουγέννων, να διαθέσουμε το αιμοσταγές πλεόνασμα, σε ληστευθέντες χαμηλοσυνταξιούχους",  προκειμένου να γιορτάσουν  και αυτοί. Για το φρικτό αυτό "παράπτωμά" μας και για να μην τολμήσουμε άλλη φορά να σηκώσουμε κεφάλι, η αξιολόγηση δεν θα προχωρήσει, και οι θεσμοί θα επανακάμψουν στην κατεχόμενη Ελλάδα, μόνο, όταν και αν κρίνουν επαρκή τη δήλωση της μεταμέλειας και συντριβής μας, μέσω του ΥΠΟΙΚ μας. Ακριβώς, σε αυτό το σημείο βρίσκεται η εθνική μας κυριαρχία. Στο κατώτατο, δηλαδή, σκαλοπάτι, μαζί με την οικονομία μας. Ωστόσο, τρέμουμε να κουνηθούμε, να διεκδικήσουμε, να επιβάλλουμε μια άλλη πορεία.

β)Υπάρχουν, ήδη, αρκετές μελέτες που αποφαίνονται με βάση αδιάσειστα στοιχεία, ότι ένα σημαντικό τμήμα του φερόμενου ως "ελληνικό χρέος", είναι επαχθές ή και απεχθές. Αλλά, τα συμπεράσματα αυτών των μελετών έχουν καταχωνιαστεί, επειδή  και ο παράνομος πλουτισμός των εταίρων μας, μέσω του χρέους, έχει καταχωρηθεί στην κατηγορία των 'απαγορευμένων συζητήσεων'. Προφανώς επειδή στεναχωρούν  τους εταίρους/δανειστές. Και γιατί, άραγε, να τους στεναχωρούμε;

γ)Έχουν γραφεί ομολογίες και αναλύσεις πολυάριθμων οικονομολόγων (και εκτός του Olivier Blanchard), σχετικά με τις εντελώς εσφαλμένες βάσεις του προγράμματος "διάσωσης" της χώρας μας, καθώς και για την ανάγκη  ριζικής μεταβολής του. Όπως, όμως, φαίνεται αυτές οι ομολογίες και αναλύσεις δεν μας αφορούν, και γι' αυτό ουδέποτε και ουδόλως αντιδράσαμε μέσω των επίσημων εκπροσώπων μας. Αντιθέτως, ακολουθήσαμε πειθήνια τη συμβουλή του κ. Σόιμπλε, που μας επανάφερε στο γύρο του μαγκανοπήγαδου, με κλειστά μάτια, δηλαδή στο "εσείς να μην ασχολείστε με το περιεχόμενο των προγραμμάτων, που σας επιβάλλονται, αλλά να επικεντρώνεστε στην πιστή και ταχεία διεκπεραίωση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων"  (στις οποίες εμπίπτει και το ξεπούλημα της Ελλάδας).

δ) Απαγορευμένη συζήτηση αποτελεί, επίσης, και το μέγα φιάσκο της ηθελημένα καθυστερημένης αναδιάρθρωσης χρέους (προκειμένου να σωθούν προηγουμένως οι ευρωπαϊκές  τράπεζες), που κατέληξε στην καταστροφή των συνταξιοδοτικών ταμείων, των ταμείων των Πανεπιστημίων, των νοσοκομείων, της εκκλησίας κλπ.

ε) Ούτε σκέψη, εξάλλου, για ΡΗΞΗ, με την αποτυχημένη ΕΕ και το εκ γενετής άρρωστο ευρώ, προφανώς για να μην τεθεί σε κίνδυνο το κοινό νόμισμα. Η εκστρατεία πειθούς, στο πεδίο αυτό, έγινε πολύ συστηματικά, αλλοτριώνοντας και όλα σχεδόν τα ελληνικά ΜΜΕ, έτσι ώστε ένα GREXIT να εμφανίζεται ως καταστροφή, και όχι όπως πραγματικά είναι, ως δηλαδή μοναδική ελπίδα σωτηρίας μας. Μεταξύ άλλων παραποιήσεων της πραγματικότητας, εμφανίζουν τον κ. Λαφαζάνη, να οδεύει δήθεν προς το Νομισματοκοπείο,   επιχειρώντας έτσι, με ασύγγνωστη αφέλεια, να δείξουν πόσο επικίνδυνοι και πόσο ανεύθυνοι είναι οι θιασώτες της επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα. Ενώ αν πάσχιζαν να σώσουν τη χώρα από τις αρπακτικές δαγκάνες των ξένων, θα έπρεπε να πουν: "τι κρίμα που ο κ. Λαφαζάνης  (και ο όποιος κύριος) δεν έσπευσε, πράγματι,  με ένα σοβαρό πρόγραμμα, προς το Νομισματοκοπείο.

στ) Ανήκουμε στη Δύση, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη. Και βαυκαλιζόμαστε ότι έχουμε ομπρέλα  ευρωπαϊκή, που δεν παίρνει νερά, για τα εθνικά μας θέματα. "Θα μας σώσει η Ευρώπη, αν κινδυνεύσουμε"-εμφανιζόμαστε αφελώς πεπεισμένοι γι' αυτό. Ωστόσο, στις απανωτές δηλώσεις του κ. Erdogan ότι "δεν αναγνωρίζει τη συνθήκη της Λωζάνης", αυτό που επιτέλους εκλήφθηκε  ως η επίσημη αντίδραση της ΕΕ ήταν κάποιο ψέλλισμα, όντως, δύσκολο να ακουστεί χωρίς ακουστικά! Και όσο για τους καθημερινούς περιπάτους των τουρκικών αεροπλάνων και πλοίων στη Μεσόγειο και στις αυλές των σπιτιών των ελληνικών νησιών.....και αυτή ακόμη  η δειλή αντίδραση  των ευρωπαίων εταίρων μας  κρίθηκε περιττή, από τους ίδιους. Μερικές ημέρες πριν, η εφημερίδα International New York Times είχε ένα αρθράκι, στο οποίο   ο συντάκτης έκφραζε την "έκπληξη" ή  το "θαυμασμό" ή τη "δυσαρέσκεια" για το πόσο "ψύχραιμοι εμφανίζονται οι Έλληνες, απέναντι στις τουρκικές επιθέσεις". Ψύχραιμοι ή απαθείς ή χαμένοι στη μετάφραση;;;

Δυστυχώς, έτσι εμφανίζονται τα πράγματα στην πατρίδα μας, και όχι αλλιώς. Και αν δεν αποφασίσουμε να ξεσηκωθούμε, να σπάσουμε τα δεσμά μας και να ελευθερωθούμε, να πληρώσουμε  όσα  από τα χρέη μας είναι νόμιμα με τη βοήθεια ανάπτυξης και όχι  προϊούσας εξαθλίωσης, και να αγκαλιάσουμε με στοργή και ελπίδα το εθνικό μας νόμισμα, ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΘΕΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ. Ύστερα από όσα βιώσαμε στα 7 προηγούμενα χρόνια, όσα βιώνουμε και όσα με μαθηματική ακρίβεια μας αναμένουν, δεν μπορεί πια να δικαιολογηθούν φόβοι, δισταγμοί και ναι μεν αλλά.

Πως να αντιδράσουμε; Να τολμήσουμε να περιλάβουμε όλα όσα έχουμε υποστεί τα 7 τελευταία χρόνια, με στοιχεία, αποδείξεις και σοβαρές αναλύσεις. Να μεταφράσουμε όλα αυτά σε πολλές γλώσσες, διαψεύδοντας όσες κατηγορίες, εναντίον μας, είναι αστήρικτες. Να στείλουμε το τεύχος, ενώ ταυτόχρονα θα κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο, σε όλες τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών, καθώς και στα ΜΜΕ. Να περιλάβουμε παιδιά που πεινούν, ανέργους που φυτοζωούν, νοσοκομεία που δεν έχουν τα απαραίτητα, σχολεία που δεν έχουν δασκάλους, σωρεία αστέγων που κοιμούνται στο δρόμο, ουρές ανθρώπων για το συσσίτιο. Και να τους ρωτήσουμε αν έτσι εννοείται η Ευρώπη της συνοχής, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας. Να τους ρωτήσουμε σε ποιο βαθμό (μηδενικό, βέβαια)  η ΕΕ τήρησε τις αρχικές της υποσχέσεις. Και στο τέλος, να τους ζητήσουμε να μη μας πολεμήσουν, τώρα που θα επιστρέψουμε με όρους δικούς μας (και όχι του κ. Σόιμπλε)  στο εθνικό μας νόμισμα. Όλα αυτά βέβαια απαιτούν ομοψυχία, και όχι αναμονή της εξουσίας από τον επόμενο, μετά από την πτώση του προηγούμενου. Απαιτούν, να μιλά όλη η χώρα την ίδια γλώσσα. Απαιτούν να εμφανιζόμαστε, προς τα έξω, ως μία γροθιά.

Πιθανολογώ ότι πολλοί θα διαφωνήσουν με μια τέτοια λύση. Και επειδή δεν διεκδικώ "αυθεντία", θα με ενδιέφερε  ειλικρινά η πρόταση και άλλων λύσεων, που εγώ αδυνατώ να δω. Η απαρίθμηση δυσχερειών στο εγχείρημα της ΡΗΞΗΣ, το επιχείρημα ότι "θα έπρεπε αυτή να γίνει πριν ή μετά από το τώρα", είναι σαφές ότι δεν είναι λύσεις. Εδώ, από τη μια πλευρά έχουμε την πραγματικότητα ενός  αργού επιθανάτιου ρόγχου της πατρίδας μας,  που δεν πρέπει να την προσπεράσουμε, και από την άλλη, ΤΙ; ΛΟΙΠΟΝ;



Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Αφορά τη δικαστική αθωωτική απόφαση του κ. Γεωργίου ==================================

Αφορά τη δικαστική αθωωτική απόφαση του κ. Γεωργίου
==================================
Η καταδίκη του κ. Γωργίου εθεωρείτο βέβαιη  στη συνείδηση της πλειονοψηφίας του ελληνικού λαού, καθώς είχε πειστεί για την  ενοχή  του και καθώς περιέβαλε με την  εμπιστοσύνη του την ελληνική δικαιοσύνη. Σε αυτό συνέβαλε αποφασιστικά το γεγονός της συνεχούς και ένθερμης  υποστήριξης  του  κ. Γεωργίου, από κέντρα της αλλοδαπής, που εμφανώς προσπαθούσαν, έστω και με κίνδυνο να εκτεθούν, την αθώωσή του. Αλλά, ακριβώς, αυτή η έξωθεν συμπαράσταση, που εκ πρώτης όψεως φάνταζε  ανεξήγητη όσο και ύποπτη, είχε δημιουργήσει την πεποίθηση ότι δεν θα εισακουστεί από τους Έλληνες δικαστές..

Εξυπακούεται ότι δεν έχω την πρόθεση να  κρίνω την παραπάνω δικαστική απόφαση. Θα αρκεστώ, συνεπώς, να επαναλάβω την άποψη, που έχω εκφράσει και παλαιότερα,  ότι ο ελληνικός λαός ανέμενε πολλά από την πιθανή καταδίκη του κ. Γεωργίου, επειδή θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση διεκδίκησης  μιας καλύτερης αντιμετώπισης του  προβλήματός του.

Η συνάδελφος Ζωή Γεωργαντά, η οποία διαπίστωσε από κοντά τη δραματική, μέσα σε μια νύκτα, όσο και καταρχήν ανεξήγητη διόγκωση του  ελλείμματος,  και η οποία κατήγγειλε το γεγονός, θυσιάζοντας ανεκτίμητο χρόνο, για να καταθέσει ενώπιον των δικαστικών αρχών τις λεπτομέρειες αυτής της  υπόθεσης, με παρακάλεσε να αναρτήσω τις ακόλουθες κρίσεις σχετικά με  την δικαστική αθωωτική απόφαση του κ. Γεωργίου.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                          07.12.2016






Η αθώωση του Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ
για παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση

δικαστική πλάνη, ξεπέταγμα, ή εκτέλεση εντολής των κατακτητών της Ελλάδας;
Ζωή Γεωργαντά και Νικόλαος Λογοθέτης, 7-12-2016
Πού ακούστηκε δίκη για μείζον εθνικό θέμα να διεξάγεται χωρίς δικηγόρο κατηγορίας, χωρίς πολιτική αγωγή, με ουσιαστικά φιμωμένους τους μάρτυρες κατηγορίας, με τους κατακτητές της χώρας μας από την Eurostat και τις Βρυξέλες να ψεύδονται ενόρκως και ασυστόλως, με τον κατηγορούμενο Γεωργίου απόντα, προφανώς απολαμβάνοντα την χλιδάτη ζωή του στις ΗΠΑ (αφού εξετέλεσε το καθήκον του προς τον εργοδότη του, το ΔΝΤ), με τους δύο δικηγόρους του Γεωργίου να ωρύονται με ψεύδη, διαστρεβλωτικές αναφορές στον ν. 3832/2010 ακόμα και αναφορές στον τροποποιημένο ν. 3832/2010 που δεν ίσχυαν κατά την διάπραξη του συζητούμενου ποινικού εγκλήματος. Και το απαύγασμα της κατά τα άλλα ευπρεπούς δικαστικής διαδικασίας: η πρόεδρος του Δ΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών να προσπαθεί να διαβάσει και να καταλάβει, όπως ήταν ολοφάνερο, τον στατιστικό νόμο 3832/2010 κατά τις υποδείξεις των δικηγόρων του Γεωργίου και κατά την διάρκεια του τελικού δεκάρικου λόγου αυτών των δικηγόρων.
Αυτά μόνο σε μια κατεχόμενη κοινωνία μπορούν να συμβούν, και μάλιστα σε μια κοινωνία χωρίς ούτε ίχνος αγάπης για την πατρίδα, χωρίς ούτε ίχνος υπερηφάνειας αλλά με την συνείδηση του ραγιά της πλειοψηφίας των πολιτών της αστικής μεσαίας τάξης της. Δυστυχώς αυτό έχουμε πάθει. Είναι ολοφάνερο: για την όλη υπόθεση της προσχεδιασμένης ψευδούς διόγκωσης του δημοσίου ελλείμματος του 2009 που δημοσιοποιήθηκε στις 9-11-2010, κατάδηλα παράνομα, από τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ (6-12-2016), μόνο δύο Έλληνες επιστήμονες και ένας ακόμα επιστήμονας,  δημόσιος υπάλληλος εν ενεργεία, και με την συνδρομή του ηράκλειου θάρρους λίγων αδέκαστων δικαστών, αγωνίζονται επί επτά συναπτά χρόνια τώρα για την ανάδειξη της αλήθειας για το ποιός επινόησε τα νούμερα του δημοσίου ελλείμματος του 2009, ενώ ταυτόχρονα:
·        Το κράτος, όπως εκφράζεται από την κυβέρνηση, το οποίο υπέστη γιγαντιαία ζημία, ποιεί την νήσσα
·        Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι που, σύμφωνα με το καταστατικό τους και τον Κώδικα Λειτουργίας τους, υποτίθεται προστατεύουν τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών, δηλαδή του Ελληνικού Δημοσίου και του Ελληνικού Κράτους, σιωπούν
·        Οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι των Πανεπιστημίων μας, κυρίως οι οικονομολόγοι και στατιστικοί επιστήμονες, είναι απασχολημένοι με το να γράφουν αρθράκια για να προαχθούν και σιωπούν για να μη «μπλέξουν» έτσι ώστε να είναι «καθαροί» μήπως και αρπάξουν καμιά δεκάρα από ψευτοέργα με τα οποία τους ελεούν οι κατακτητές
·        Το Ελληνικό Στατιστικό Ινστιτούτο σιωπά και αυτό
·        Τα πολιτικά κόμματα σιωπούν και αυτά
Μετά από τόση σιωπή, τι μπορεί ο απλός λαός να περιμένει, τι μπορούμε να περιμένουμε όλοι;


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

"ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΡΙΖΙΚΑ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΥΠΟΥΡΓΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ" (κατά τη δήλωση του νέου υπουργού Οικονομίας ) Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 09.11.2016


"ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΡΙΖΙΚΑ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΥΠΟΥΡΓΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ" (κατά τη δήλωση του νέου υπουργού Οικονομίας )

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                             09.11.2016

       

Αυτή την παραπάνω, όντως, εκπληκτική  δήλωση  έκανε  ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Levy και πανεπιστημιακός κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου, μόλις ανέλαβε τα υπουργικά του καθήκοντα. Η εμφανής δικαιολογία αυτής της δήλωσης ήταν, βέβαια, η ανάγκη αποστασιοποίησης του κ. Υπουργού από προηγούμενες θέσεις του υπέρ της εισαγωγής διπλού νομίσματος στην Ελλάδα.  Θέσεις, άκρως,  ασυμβίβαστες με τις επιλογές  του ΣΥΡΙΖΑ, αφότου ήρθε στην εξουσία, και ακολουθεί κατά γράμμα τις διαταγές των δανειστών[1].

Ακούγοντας αυτήν την υπουργική δήλωση αναρωτήθηκα, και υποθέτω όχι μόνον εγώ, για το ποιά  είναι, τελικά τα επιστημονικά "πιστεύω" ενός οικονομολόγου:
-Είναι οι θέσεις του  που απορρέουν από τις μακρόχρονες μελέτες του, που διατυπώνονται στα πορίσματα των ερευνών του, που προσδιορίζουν τις επιλογές των κοσμοθεωριών του, και που πάνω από όλα  έχουν σμιλεύσει την επιστημονική του συνείδηση;
                                             Ή, αντιθέτως,
-Πρόκειται για επιστημονικές επιλογές, που μεταβάλλονται, και μάλιστα με τόσο ακραίο τρόπο, όπως η ημέρα με τη νύκτα, έτσι που να  συμπορεύονται   με τις τυχάρπαστες   πολιτικές φυσιογνωμίες των εκάστοτε κυβερνήσεων;

Η ευκολία με την οποία, ο νέος υπουργός Οικονομίας, εγκατέλειψε τις προηγούμενες απόψεις του, και κυρίως οι εξηγήσεις που έδωσε για τη μεταβολή αυτή, έχει προκαλέσει μεγάλες και εύλογες  ανησυχίες, που συζητούνται ευρέως και που συνοψίζονται ως εξής:
*Δηλαδή, οι οικονομολόγοι λένε ό,τι τους καπνίσει; Και άσπρο και μαύρο, αδιακρίτως, προκειμένου  να εξασφαλίσουν "καρέκλα";
*Και πότε οι οικονομολόγοι λένε την αλήθεια; Όταν είναι απλώς "οικονομολόγοι", ή όταν γίνονται και πολιτικοί;
* Και τι, ακριβώς, διδάσκουν στους φοιτητές τους; Αυτά που πιστεύουν ως οικονομολόγοι, ή αυτά που νομίζουν ότι πρέπει να δηλώσουν για να είναι αρεστοί στις εκάστοτε κυβερνήσεις που αποφασίζουν να "χρησιμοποιήσουν  τις γνώσεις  τους";
*Αλλά.....και τι εμπιστοσύνη μπορεί να εμπνεύσουν οι "οικονομολόγοι", σε όσα υποστηρίζουν, σε όσα υπόσχονται, σε όσα προβλέπουν, όταν αποδεικνύεται με τρόπο τόσο (μα τόσο) τραυματικό, ότι μεταβάλλουν τα πιστεύω τους με τέτοια ευκολία;

Προσωπικά, έχω χρησιμοποιήσει αρκετές φορές, στην ερευνητική μου εργασία, στοιχεία, πορίσματα και προβλέψεις του Ινστιτούτου Levy's, που έκρινα τότε σοβαρές. Αλλά, τώρα, εύλογα διερωτώμαι: τι είναι και τι ήταν το σωστό;

Ασφαλώς, οι απόψεις των οικονομολόγων ενδέχεται να μεταβάλλονται, και πρέπει να μεταβάλλονται, όταν αποδεικνύεται από ευρήματα  νεότερων ερευνών ή εξαιτίας νέων απρόβλεπτων εξελίξεων, ότι δεν ανταποκρίνονται (πλέον ή και γενικώς) στα πράγματα.

Στην προκείμενη, ωστόσο, περίπτωση, αυτό που προκαλεί, σχεδόν, πανικό,  για το που οδεύουμε, και πως να μπορέσουμε ποτέ να βγούμε από την κρίση, κάτω από τέτοιες συνθήκες,  δεν είναι η  εκ των υστέρων ειλικρινής  αναγνώριση εσφαλμένης της άποψης, ότι "η Ελλάδα θα έπρεπε να υιοθετήσει διπλό νόμισμα" (που κατά τη γνώμη μου ήταν από την πρώτη στιγμή εσφαλμένη), αλλά  ο λόγος της εγκατάλειψης αυτής της λύσης (που πιθανότατα θεωρείται ακόμη ορθή στην ελεύθερη βούληση του κ.Παπαδημητρίου).



Στη συνέχεια, και σε αντίθεση με τις δυσμενείς προβλέψεις, για την ελληνική οικονομία, του Ινστιτούτου Levy στο παρελθόν: "Συνεπώς, είμαστε περισσότερο απαισιόδοξοι για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας από τις προβλέψεις που κάνει είτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) είτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή"[2], o νέος υπουργός Οικονομίας εξέφρασε αδίστακτα την αισιοδοξία του ότι "τώρα, θα πάμε καλά, γιατί  έρχονται επενδύσεις".

Τι να πιστέψει κανείς;;;;



[1] Που, όπως είναι γνωστό, παθαίνουν αλλεργία με ό,τι έχει σχέση με πιθανή εγκατάλειψη του ευρώ
[2]Strategic Analysis.  Greece Η ελληνική οικονομική κρίση και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας: Μια στρατηγική ανάλυση Των Δημήτρη Β. Παπαδημητρίου, Μιχάλη Νικηφόρου και Gennaro Zezza, Ιούλιος 2013

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

FOREIGN POLITICAL PRIORITIES OF KAZAKHSTAN AND THE RELEVANCE OF CHINA (1) K.K. Smagulova G.O. Mukhametkaliyeva Kazakh National University named after Al-Farabi Almaty city, Republic of Kazakhstan






FOREIGN POLITICAL PRIORITIES OF KAZAKHSTAN AND THE RELEVANCE OF CHINA (1)
K.K. Smagulova
G.O. Mukhametkaliyeva
Kazakh National University named after Al-Farabi
Almaty city, Republic of Kazakhstan


Аннотация
paполитики Казахстана и роль Китая во внешней политике нашей республики 
Ключевые слова: Казахстан, Китай, внешняя политика, сотрудничество, стратегическое партнерство

Summary
In article the priority directions of foreign policy of Kazakhstan and a role of China in foreign policy of our republic are considered
Keywords: Kazakhstan, China, foreign policy, cooperation, strategic partnership

       Since Kazakhstan declared independence, our country has been playing a significant role in the international community, worldwide economic and political space. Having presented many international initiatives, Kazakhstan has been leading a multi-vector policy. Our country became an active actor of foreign relations nowadays and is a dynamic participant in solving global and regional problems collectively.
Our leader N. Nazarbayev has once again determined key directions of Kazakhstan’s foreign policy in his message to Kazakh people called “Kazakhstan-2015” strategy – new political direction of a formed state”: “Our priorities will not change – development of the cooperation with our neighbors – Russia, China, Central Asian states, as well as the USA, European Union and Asian countries. We will improve the Customs Union and Common economic space. Our short-term goal is to establish the Eurasian economic union. Thus, we state that any issues will be solved by consensus” [1].
As we see, as the main priorities of Kazakhstani foreign policy were, first of all, mentioned our neighbors – Russia and China. This priority has never changed and will stay as so. Because, the relations with international community are always realized through neighboring countries. And it’s essential that in the sphere of regional security the security built with neighboring states is the most important part. That’s why our Northern neighbor Russia and our Eastern friend China are the key actors in Kazakh foreign politics. Also, in his message our President emphasized the importance of renovating the foreign policy as well as the domestic policy to make them suitable for countering new threats to national security in Central Asia. In this regard, leader of the nation mentioned the following as the priorities of renovating our foreign policy:
·        Strengthening regional and national security;
·        Active development of economic and trade diplomacy;
·        Increasing international partnerships in cultural-humanitarian, scientific-educational and other spheres;
·        Reinforcing the protection of citizens by law, protecting their individual, family and professional interests abroad.
It's the prudent and farsighted politics of our leader that made our country a competent and famous participant of international community. The proof of that could be examples of Kazakhstan’s heading OSCE in 2010, OIC in 2011-2012, SCO in 2010-2011, launching of the 7 winter Asian games in Kazakhstan and our country’s selection as a host for “EXPO-2017” international specialized exhibition.
People’s Republic of China is one of the most rapidly developing countries of our time. It’s the first worldwide by population (more than 1 billion 300 million people) and third by territory (9.6 million square kilometers).
       It’s been more than 20 years since Kazakhstan established diplomatic relations with its Eastern neighbor – China. PRC was in the list of countries which recognized the independence of our country immediately from the first days. It is absolutely reasonable to say that the bilateral relations, based on peaceful neighborhood and mutual benefit principles, has nowadays reached a significantly high level. A sustainable law basis was founded and issues that seemed hard to solve at first were resolved through peaceful negotiations. The cooperation that has started as a simple trade partnership has transformed into a strategic partnership of a highest importance.
Chinese foreign policy also appoints the relations on various fields with Central Asian republics, and most importantly our country, as a priority direction. Chinese Ambassador to Kazakhstan on the foreign political concepts of China: “Since the very establishment, People’s Republic of China has never started any wars first, has never struggled for military expansion, moreover, it follows the five principles of peaceful co-existence in developing the connections with other countries. Chinese development not only never destructed and never threatened in any way the development of Central Asian states, but also has always been trying to form a sustainable external environment and huge possibilities for helping it. We aren’t evolving the cooperation to make an influence sphere in Central Asia. We aren’t developing the SCO to form a military bloc; we aren’t going to transform SCO to any kind of unity of NATO or the Warsaw Pact organization. We are improving our relations in order to ensure the peace, security and economic development together with the countries of our region. China will keep on developing its economic relations with Central Asia, and especially with Kazakhstan. In 2011 the goods turnover between China and Kazakhstan amounted 24.7 billion USD. Parties have pointed a target to risen this category to 40 billion USD until 2015. The geographic location is very convenient and the level of cooperation is strong enough for that” [2].
       The rapid development of Chinese-Kazakh strategic partnership was influenced by political dialogue of the highest level, effective business relations and personal friendship of two countries’ leaders. Head of China Hu Jintao has visited Kazakhstan 7 times and N.Nazarbayev has been to China with official visits and as a participant of international conferences for 17 times. That kind of an often meetings is a rare thing in international experience, and it also emphasizes the importance of the heads of states in the development of bilateral relations [3].
As a result of the President Nazarbayev’s state visit to PRC in February 2011 a mutual communique was signed. This document once again pointed outthat Kazakhstani-Chinese relations are developing rapidly and effectively: “Parties agree that during latest years Kazakh-Chinese strategic partnership connections have been undergoing a stable development. Bilateral relations at highest and high level are becoming closer, the level of mutual understanding and trust is rising non-stop, trade-economic, energy, humanitarian, security spheres, also cooperation on international and regional problems are deepening”. According to the fourth article of the document, parties were satisfied with the measures undertaken right on time to tackle the world financial crisis together [4].
The relevant issue of today –regional security has never been replaced from the agenda of the heads of states’ meetings. Drugs and weapons trafficking, illegal migration, as well as the international terrorism, religious extremism and national separatism problems keep worried not only Kazakhstan and China, but almost all members of international community. For the solution of these problems, parties have been improving their relationships in the framework of Shanghai Cooperation Organization that was established in 2001. Apart from Kazakhstan and China, Russia, Kyrgyz Republic, Tajikistan and Uzbekistan are the members of the SCO. The arising interest of other countries in SCO demonstrates its importance and effectiveness, the relevance of its principles. Nowadays SCO consists of 6 member-states, 4 observers (India, Pakistan, Iran, Mongolia) and 2 dialogue-partners (Belarus, Sri-Lanka). Kazakhstan and China shares the cooperation in the SCO not only in political sphere, but also trade-economic and cultural-humanitarian.
The stable periodic visits of Kazakhstan’s and Chinese presidents, the signing of agreements on strategically important objects for both, but especially Kazakhstan, have been a push towards the development of bilateral relations to the level of the strategic partnership. In particular, realization of such infrastructure projects like building the modern types of railways, automobile roads, oil and gas tubes, big amounts of credits for the construction of energetic infrastructure have deepened the mutual cooperation. Equally distributing the rights to procession of its oil production sites between Western, Chinese and Russian investors, Kazakhstan tried to balance its interests. But the world financial crisis gave China the opportunity not only to process its oil sector, but also to strengthen its influence on other spheres of economy. Apparently, the rapid activeness of Chinese companies in Kazakhstan is a good thing to help diversifying our economy, but Kazakh people view the rising influence of Chinese in our country with suspicion.
During the SCO summit held on 6 June 2012 Chinese Head of state Hu Jintao and President N. Nazarbayev had a conversation. Hu Jintao made some proposals for deepening their diverse strategic partnership: “Firstly, strengthening mutual political trust, improving connections on different levels, securing both countries’ strategic security and development interests. Secondly, widening business cooperation, motivating bilateral production relations, opening new directions of partnership, deepening energy cooperation, developing the atomic energy, solar energy, wind energy spheres, renew bordering points, updating their infrastructure, widening mutual investment. Thirdly, widening humanitarian connections, improving cooperation in culture, education, travelling and medicine. Fourth - deepening security cooperation, effectively countering drug trafficking, organized transnational crime, improving systematic and information security. Fifth – developing multilateral cooperation, strengthening relations in the frameworks of UN, SCO, CICA, forming a convenient environment for two countries’ development according to the concept based on mutual trust, mutual efficiency, equality and partnership [5].
One of the latest and most important occasions in China was the decision of XVIII meeting of Chinese Communist party, held on 8 November 2012, about replacement of the leadership and transferring of it to the fifth generation representatives. The post of the Head of PRC and Secretary General of Chinese Communist Party which changes each 10 years was given to former deputy Head of China – Xi Jinping. According to Russian scholar S.G. Luzyanin, the great importance of Chinese leadership will continue to exist. It’s essential that despite many changes in development of “socialism with Chinese features” model, the main direction of the Party will remain. Those include: powerful state; leadership role of Chinese ComParty; binds between successors of the leadership in realization of reforms and development strategy [6].
It is quite confirmed that the new Chinese leadership will continue the position which was held until today in the foreign policy. Even though main issues are resolved, there are still many problems that haven’t been regulated. The most outstanding one of them – is transboundary rivers question. There were some declarative documents generally coordinating this issue, but there was no concrete decision on it. But it’s vital to mention that last few years this problem’s regulation process has moved forward quite far. That was caused by the work of mutual Kazakhstani-Chinese commission on usage and defense of transboundary rivers, formed on the basis of bilateral agreement. Though the basic agreement defining the normative status of those rivers hasn’t been reached yet.
In conclusion, it is essential that People’s Republic of China will remain one of the main priorities of our foreign political concept. Both sides are interested in that. Kazakhstani-Chinese relations haven’t lost their development rapidity even in the conditions of latest financial crisis. We can divide the 20 years of cooperation into first ten years of building the normative basis, defining main priorities and basic directions of bilateral partnership and last ten years of raising the cooperation to the higher quality level, solving urgent issues and transforming the economic spheres of strategic importance into the main object of cooperation. Nowadays, huge economic projects started up, the development of non-resource economic spheres is coming up; all of that shows us the sustainability of Kazakhstani-Chinese relations future development. Mutual trust and interest will always remain as the strongest foundation for bilateral connections.

(1)My friend and colleague Gulnar Mukhametkaliyeva, an academic at Almata, Kazakhstan, sent me her article knowing that I am particularly interested in what is happening in her country. I had the opportunity to visit Kazakhstan on three occasions, on teaching assignments at the University of Kainar as part of a scientific collaboration program with France. I have decided to post it on my blog and to spread it as widely as possible, because I think that its content is particularly interesting for Greece, in many aspects. As may be seen, the article offers valuable insights as to the objectives of this wealthy, peaceful and rapidly developing Asian country, and I believe that a collaboraion of the latter with Greece would have a lot of benefits for our country.

Maria Negreponti-Delivanis
former Rector and Professor at the University of Macedonia                        

Thessaloniki, 08.11.2016


References:
1. Message of the President of the Republic of Kazakhstan N.A.Nazarbayev to the nation of Kazakhstan (2014.14.12) // http://www.mod.gov.kz
2. From Marx to Confucius // Express K. 6 November 2012.
3. Evening Astana. 4 December 2012.
4. Mutual communique of the Republic of Kazakhstan and People’s Republic of China http://www.inform.kz/rus/article/2354461
5. HuJintao tong hasakesitan zongtong Nazaerbayefu juxing huitan // http://kz.chineseembassy.org/chn/zhgx/t938702.htm
6. Foreign policy of China in global and regional dimensions // http://www.ras.ru/news/shownews.aspx?id=4c408f27-e0a2-4b39-a08c-018156e18392