Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 27.03.2013 (απάντηση σε ενημερωτικό σημείωμα του κ. Ευρυπίδη Μπίλλη) Αγαπητέ κύριε Μπίλλη,



Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ                                                                             27.03.2013
(απάντηση σε ενημερωτικό σημείωμα του κ. Ευρυπίδη  Μπίλλη)

Αγαπητέ κύριε Μπίλλη,

Δεν είστε οικονομολόγος, αλλά όμως βλέπετε σωστά τις εξελίξεις. Αυτή τη στιγμή-και το είπα και το έγραψα ήδη- η μόνη ελπίδα σωτηρίας της Κύπρου είναι η επιστροφή στη λίρα. Σήμερα, κατά σύμπτωση, το ίδιο  υποστηρίζει και ο νομπελίστας Paul Krugman. Πιστεύω ότι οποιοσδήποτε αντικειμενικός κριτής, με στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας, θα κατέληγε στο παραπάνω συμπέρασμα. Με την προσθήκη, ότι αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα, και πριν καταστραφεί το παν στη Μεγαλόνησο.

Βεβαίως, όλα θα ήταν ευκολότερα αν η Κύπρος ΜΑΣ είχε την ειλικρινή δική μας συμπαράσταση….αλλά, τι να λέμε τώρα! Είναι φοβερά αυτά που συμβαίνουν, δεν χρειάζονται πια γνώσεις οικονομολογικές, αλλά γνώσεις  των νόμων της ΜΑΦΙΑΣ.  Αυτή είναι η κατάσταση και το νέο ληστρικό δόγμα αρχίζει από τη μαρτυρική Κύπρο, στην οποία –το επαναλαμβάνω- δημιουργήθηκε εντελώς ΤΕΧΝΗΤΑ η κρίση. Ουδείς αντικειμενικός λόγος δικαιολογούσε    την επιβολή αυτής της ολικής καταστροφής. Που εξυπακούεται ότι αποτελεί την αρχή, ενώ η συνέχεια έχει ήδη προγραμματιστεί και δεν είναι διόλου σίγουρο ότι θα εξαιρεθεί η Ελλάδα. Οι διαβεβαιώσεις του κ. Στουρνάρα περί  δήθεν «ειδικής περίπτωσης της Κύπρου», λυπάμαι να πω ότι όχι μόνο δεν έχουν απολύτως ι καμιά βάση, αλλά επιπλέον  έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με  τις  σχετικές αναλύσεις του  παγκόσμιου ημερήσιου Τύπου.

Να προσθέσω, ακόμη,  ότι η ΕΕ-ευρωζώνη δεν αναμένω  ότι θα παραμείνει για πολύ μαζί μας. Προβλέπω, αντιθέτως,  ότι θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη και θα είναι πολύ κρίμα να έχει τόσο κακό τέλος, μια θεωρητικά τόσο εξαιρετική ιδέα. Αλλά, εφόσον, η λειτουργία της και η τύχη της  ανατέθηκε ΕΝ ΛΕΥΚΩ στη Γερμανία, το τέλος θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο.

Η ΕΕ-ευρωζώνη δίνει τώρα την εντύπωση ενός πλοίου που κλυδωνίζεται, λίγο πριν καταποντιστεί. Η μόνη, λοιπόν, δυνατότητα σωτηρίας των επιβατών της, είναι η  άμεση εγκατάλειψή του.  

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Πληροφορία για εξαιρετική μετάφραση από ελληνικά στα γαλλικά----------------


Πληροφορία για εξαιρετική μετάφραση από ελληνικά στα γαλλικά
---------------------------------------------------------------------------

Στις 13.03. 2013 έστειλα ένα άρθρο μου στην εφημερίδα Le Monde, με τίτλο «To λάθος του ΔΝΤ-μια απαγορευμένη συζήτηση». Ήλπιζα  να γίνει δεκτό, παρότι η έγκριτη αυτή εφημερίδα λαμβάνει ημερησίως τεράστιο αριθμό άρθρων, πράγμα που την υποχρεώνει σε πολύ αυστηρή επιλογή.

Το άρθρο μου επελέγη- ήταν το δεύτερο μέσα στους τελευταίους μήνες- και μάλιστα δημοσιεύθηκε χωρίς καμιά περικοπή. Στις πρώτες τρεις ημέρες, που ακολούθησαν τη δημοσίευσή του, 730 αναγνώστες το συνιστούν, ενώ ταυτόχρονα έχει ήδη αναδημοσιευτεί από αρκετές   ηλεκτρονικές εκδόσεις.

Εκτός από την προσωπική μου ικανοποίηση, το άρθρο αυτό που έχει αναρτηθεί και στα ελληνικά από το blogger μου, πιστεύω ότι αναφέρεται σε προβλήματα των οποίων η δημοσιοποίηση  μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα.

Θέλω, τελειώνοντας, να προσθέσω ότι για την επιλογή  αυτών των δύο άρθρων μου συνέβαλε αποφασιστικά η εξαιρετική τους μετάφραση στα γαλλικά, που έγινε από την κυρία  CAROLINE LUIGI- η οποία τα δύο τελευταία χρόνια επιμελείται το σύνολο των ανακοινώσεων και δημοσιεύσεών μου, στα γαλλικά- και την οποία ευχαριστώ θερμά με την παρούσα.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. πρύτανης και καθηγήτρια στο Παν/μιο Μακεδονίας
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη                                                  17.03. 2013


=============================================================


Information:
----------------------
Le 13 mars 2013, j'ai envoyé un article signé de mon nom au journal Le Monde intitulé "L'erreur du FMI passée sous silence". J'avais dans l'espoir qu'il soit accepté, étant malgré tout consciente du fait que ce grand journal reçoit quotidiennement de nombreux articles, ce qui l'oblige à se montrer très exigent.
Mon article a été retenu - c'est le deuxième en quelques mois - et a en plus été publié dans son intégralité. Depuis sa parution, pas moins de 730 lecteurs le recommandent, et il a été repris par un certain nombre de publications électroniques.
Au-delà de ma satisfaction personnelle, je crois que cet article, que j'ai également publié en grec dans mon blog, s'il circule suffisamment, peut aider la Grèce.
Enfin, je tiens à ajouter que si ces articles ont été retenus, c'est aussi grâce à la qualité de leur traduction, effectuée par Caroline Luigi qui, depuis deux ans, s'occupe de mes communications et publications en langue française et que je remercie chaleureusement.
Maria Negreponti-Delivanis                                               Le 17 mars 2013.
Ancien recteur et professeur à l'Université de Macédoine
Présidente de la Fondation Delivanis 

1ο ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ (συνέχεια) Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 24.03.2013


1ο ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ (συνέχεια)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                           24.03.2013

Αναφέρομαι στην ανάρτησή μου της 15.03.2013 «Για τους μαθητές του  1ου Λυκείου Καλλιθέας», σχετικά  με την πρωτοβουλία τους να διοργανώσουν διάλεξη με θέμα την κρίση της οικονομίας μας και με ομιλήτρια την υπογράφουσα.

Η διάλεξη, από άποψη οργάνωσης, υπήρξε υπόδειγμα σοβαρής προετοιμασίας, επιτυχούς πρόβλεψης και των πιο φαινομενικά ασήμαντων λεπτομερειών, απόλυτης συνοχής και αποτελεσματικού καταμερισμού εργασίας  μεταξύ των οργανωτών/μαθητών.  Πιο συγκεκριμένα:
*Το ακροατήριο ήταν όντως εκπληκτικά   πολυπληθές, για ένα μικρό Λύκειο που οργάνωσε μια εκδήλωση εκτός των παραδοσιακών μαθητικών του καθηκόντων.    Όπως διαπίστωσα, το ακροατήριο αυτό ήταν το αποτέλεσμα της επιμονής και  του άρτιου συντονισμού των μαθητών, που  τελικά δεν άφησαν τίποτε στην τύχη.

*Παρότι όλοι οι παριστάμενοι στα πλαίσια μιας  διάλεξης είναι  αξιόλογοι  και «επώνυμοι», θα πρέπει ωστόσο να παρατηρηθεί ότι  ένα σημαντικό ποσοστό ανάμεσά τους  ζήτησε το λόγο, μετά το πέρας της ομιλίας, και ακούστηκαν τοποθετήσεις και παρατηρήσεις πολύ ενδιαφέρουσες.

*Η συζήτηση, με συντονιστή μαθητή του Λυκείου, υπήρξε ήρεμη, παρότι το θέμα θα μπορούσε να δημιουργήσει εντάσεις.

*Η παρουσίαση της ομιλήτριας, από μαθητές, έγινε με τρόπο συμπαθητικό, χωρίς υπερβολές, και με απόλυτη σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

*Οι καθηγητές του  Λυκείου ήταν, εκεί, όλοι παρόντες, σε ρόλο γενικής επίβλεψης, αλλά ταυτόχρονα και, επισήμως, βοηθητικό, αφήνοντας έτσι επιδεικτικά την πρώτη θέση στους μαθητές τους. Μου φάνηκαν ικανοποιημένοι και αρκετά υπερήφανοι για το δικό τους, τελικά, έργο.

Συνοπτικά, έφυγα από την εκδήλωση, εξαιρετικά συγκινημένη,  πολύ ικανοποιημένη διαπιστώνοντας πόσο σοβαρή μπορεί να είναι η νεολαία μας, όταν το αποφασίσει, αλλά και  υπερήφανη, για την αυθόρμητη επικοινωνία των απόψεών μου με τη  νέα γενιά. Η αναμνηστική πλακέτα, που το 1ο Λύκειο της Καλλιθέας ετοίμασε για μένα, με την ευκαιρία αυτής της εκδήλωσης, θα είναι πάντα μαζί μου για να μου θυμίζει πως υπάρχει πάντα ελπίδα στον τόπο μας, ακόμη και στις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορικής του διαδρομής.


Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013


Είναι απίστευτο! Αποκαλύπτεται ότι από χθες υπάρχει επίσημη και, όσο μπορώ να κρίνω, σε πολλά της σημεία θετική απάντηση της Ρωσίας, για συμβολή της στη λύση του κυπριακού αδιέξοδου και …..ουδείς ασχολείται με το μέγα αυτό θέμα. Γιατί; 
Επειδή το περιεχόμενό της δυσαρεστεί την ΕΕ. Επειδή, απευθύνεται στον κ. Λιλλήκα που δεν είναι ο εκλεκτός της ΕΕ. Πως, όμως, θα προχωρήσουν οι συζητήσεις, και ενδεχομένως η εξεύρεση κάποιας λύσης , αφού οι Ρώσοι από την πλευρά τους, δηλώνουν ότι «δεν έχουν εμπιστοσύνη στον πρόεδρο της Κύπρου κ. Αναστασιάδη»;;



Η «σιωπή τάφου» από ελληνικής πλευράς για την εξαιρετικά σημαντική αυτή και επίσημη απάντηση της Ρωσίας  προς τον κ. Λιλλήκα, προστίθεται στη, χωρίς όρους, χωρίς αντιρρήσεις, χωρίς διαπραγμάτευση- ακριβώς, ως είθισται και με τα ελληνικά μνημόνια-  αποδοχή του προσβλητικού ultimatum εναντίον της Κύπρου. Το αρχικό ultimatum συμπληρώνεται με τη σημερινή, όντως, τρομοκρατική δήλωση της ΕΚΤ, που βάζει πια το όπλο στον κρόταφο του νησιού δηλώνοντας ότι……θα σταματήσει τη χρηματοδότηση των τραπεζών την ερχόμενη Δευτέρα. Που σημαίνει, ότι δεν δίνεται ο ελάχιστα απαραίτητος χρόνος στην Κύπρο, για να οργανώσει την άμυνά της στη  λαίλαπα από ΕΕ.



Και διερωτώμαι: η όλη συμπεριφορά της ΕΕ προς την Κύπρο περιέχει, έστω και ψήγματα αλληλεγγύης;;;; Είναι αυτή  συμπεριφορά εταίρου προς άλλο ισότιμο εταίρο;;;; Και διερωτώμαι, ακόμη: αν αυτό το κατάντημα της ΕΕ,που δεν τήρησε ούτε μία από τις αρχικές της υποσχέσεις, που λαμβάνει άνετα αποφάσεις, οι οποίες είναι καταστρεπτικές για τα πιο αδύναμα μέλη της, που απροκάλυπτα βάζει το όπλο στον κρόταφο των μελών-θυμάτων της χάριν της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των κραταιών οικονομιών της….διερωτώμαι λοιπόν, πόσα από  τα κράτη-μέλη της ΕΕ, και αργότερα της ευρωζώνης, θα ψήφιζαν την είσοδό τους σ’αυτήν αν γνώριζαν από τότε τις εξελίξεις. Αν γνώριζαν, δηλαδή, ότι απροειδοποίητα ένα πρωί θα έπαυαν να είναι κυρίαρχα κράτη και θα γινόταν αποικίες των τραπεζών.



 Σε παρένθεση να παρατηρήσω, ακόμη,  ότι το πρόβλημα της Κύπρου αποτελεί προμελετημένο έγκλημα,  με κατασκευασμένη και όσο μπορώ να κρίνω αδικαιολόγητη κρίση. Η Κύπρος κατηγορείται επειδή υπήρξε χώρα προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων, που επετύγχαναν υψηλές αποδόσεις και, σε μεγάλο ποσοστό,  δεν κατέβαλαν φόρους. Κάποιες πολύ γενικές παρατηρήσεις σχετικά είναι:  

  • πρώτον ότι η Κύπρος δεν αποτελεί σημαντικό φορολογικό παράδεισο, δεδομένου ότι βάσει έρευνας του ΔΝΤ και του ΜΚΟ, οι παράδεισοι αυτοί κακώς πιστεύεται ότι βρίσκονται σε μικρά και απόμερα νησιά, ενώ ως σημαντικότερα κέντρα καταγράφονται η Μ. Βρετανία, η Ολλανδία, η Σιγκαπούρη, το Λουξεμβούργο, η Ελβετία, το Χόγκ- Κονγκ

  • δεύτερον, δεδομένου ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι ρωσικές  καταθέσεις ανέρχονται σε πάνω από 20 δις. €,  θα έπρεπε να ανησυχεί η Ρωσία για την τυχόν φοροδιαφυγή τους και όχι η ΕΕ

  • τρίτον είναι φυσικό να δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά για την ειλικρίνεια της Γερμανίας να εφαρμόζει εξισορροπητικούς κανόνες για την ευρωπαϊκή  οικονομία, όταν η ίδια διατηρεί επί δεκαετίες τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα , με αντίκρισμα το μόνιμο εμπορικό έλλειμμα του ευρωπαϊκού νότου
  • τέταρτον, πριν ακόμη συζητηθεί λύση για την Κύπρο εμφανίστηκαν στο προσκήνιο  οι πιθανοί διάδοχοί της που προσκαλούν τις καταθέσεις της στο έδαφός τους. Φυσικά, πρώτη και καλύτερη η Γερμανία, που  με τη συμπεριφορά της ενισχύει την υποψία ότι τέτοιες βίαιες επιδρομές σε μικρές οικονομίες, αν και καταστρεπτικές για την εμπιστοσύνη, γενικά, της ευρωζώνης, είναι όμως  πολύ συμφέρουσες για την ίδια- οι πολλές καταθέσεις πουθενά δεν αναφέρονται ως λόγος «κουρέματός»  τους, ιδίως και που το χρέος της Κύπρου στο ΑΕΠ της δεν είναι υπερβολικό- λίγο πάνω  από 80%, που θεωρείται απολύτως διαχειρίσιμο. 
Πρόκειται για αυθαιρεσία μεγάλης ολκής, που δημιουργεί υπόνοιες για μεγάλα παιχνίδια που παίζονται σε βάρος της Κύπρου, της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του ευρωπαϊκού νότου, και είναι απελπιστικό το γεγονός ότι η Κύπρος είναι τελείως μόνη και εγκαταλελειμμένη, ενώ θα έπρεπε να έχει συμπαραστάτισσα σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη. Αλλά, να, το κάθε κράτος-μέλος διατηρεί ακόμη την ψευδαίσθηση ότι οι μπόρες είναι για τους άλλους τους «κακούς», και αυτά θα σωθούν!


Η Κύπρος είναι, πράγματι, αβοήθητη. Γιατί, βέβαια, η Ελλάδα σε πλήρη ευθυγράμμιση με την ΕΕ δεν αποτελεί βοήθεια. Η Ρωσία, που θα μπορούσε πολύ εύκολα να σώσει την Κύπρο, προσκρούει στην Ευρώπη που δεν την επιθυμεί «στα πόδια της». Η λύση; Να μην υπολογίσει τις συμπληγάδες η Κύπρος, και να επιλέξει την αξιοπρέπεια, μέχρι τέλος. Μια μικρή οικονομία, με κοιτάσματα πετρελαίου που εκτιμώνται πάνω από 600 δις. € θα είναι γελοίο να καταστραφεί για 5.8 δις €. 



Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                                               21.03.2013


*Docteur ès Sciences Economiques de la Sorbonne
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Παν/μιο Μακεδονίας
Chevalier  de la Légion d’Honneur
Membre de l’Académie des Sciences de la Roumanie
Docteur Honoris Causa des 5 Universités
delimar@uom.gr



ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ================


ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
================

Της Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                                                    21.03.2013

Είναι απίστευτο! Αποκαλύπτεται ότι από χθες υπάρχει επίσημη και, όσο μπορώ να κρίνω, σε πολλά της σημεία θετική απάντηση της Ρωσίας, για συμβολή της στη λύση του κυπριακού αδιέξοδου και …..ουδείς ασχολείται με το μέγα αυτό θέμα. Γιατί; Επειδή το περιεχόμενό της δυσαρεστεί την ΕΕ. Επειδή, απευθύνεται στον κ. Λιλλήκα που δεν είναι ο εκλεκτός της ΕΕ. Πως, όμως, θα προχωρήσουν οι συζητήσεις, και ενδεχομένως η εξεύρεση κάποιας λύσης , αφού οι Ρώσοι από την πλευρά τους, δηλώνουν ότι «δεν έχουν εμπιστοσύνη στον πρόεδρο της Κύπρου κ. Αναστασιάδη»;;

Η «σιωπή τάφου» από ελληνικής πλευράς για την εξαιρετικά σημαντική αυτή και επίσημη απάντηση της Ρωσίας  προς τον κ. Λιλλήκα, προστίθεται στη, χωρίς όρους, χωρίς αντιρρήσεις, χωρίς διαπραγμάτευση- ακριβώς, ως είθισται και με τα ελληνικά μνημόνια-  αποδοχή του προσβλητικού ultimatum εναντίον της Κύπρου. Το αρχικό ultimatum συμπληρώνεται με τη σημερινή, όντως, τρομοκρατική δήλωση της ΕΚΤ, που βάζει πια το όπλο στον κρόταφο του νησιού δηλώνοντας ότι……θα σταματήσει τη χρηματοδότηση των τραπεζών την ερχόμενη Δευτέρα. Που σημαίνει, ότι δεν δίνεται ο ελάχιστα απαραίτητος χρόνος στην Κύπρο, για να οργανώσει την άμυνά της στη  λαίλαπα από ΕΕ.

Και διερωτώμαι: η όλη συμπεριφορά της ΕΕ προς την Κύπρο περιέχει, έστω και ψήγματα αλληλεγγύης;;;; Είναι αυτή  συμπεριφορά εταίρου προς άλλο ισότιμο εταίρο;;;; Και διερωτώμαι, ακόμη: αν αυτό το κατάντημα της ΕΕ,που δεν τήρησε ούτε μία από τις αρχικές της υποσχέσεις, που λαμβάνει άνετα αποφάσεις, οι οποίες είναι καταστρεπτικές για τα πιο αδύναμα μέλη της, που απροκάλυπτα βάζει το όπλο στον κρόταφο των μελών-θυμάτων της χάριν της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των κραταιών οικονομιών της….διερωτώμαι λοιπόν, πόσα από  τα κράτη-μέλη της ΕΕ, και αργότερα της ευρωζώνης, θα ψήφιζαν την είσοδό τους σ’αυτήν αν γνώριζαν από τότε τις εξελίξεις. Αν γνώριζαν, δηλαδή, ότι απροειδοποίητα ένα πρωί θα έπαυαν να είναι κυρίαρχα κράτη και θα γινόταν αποικίες των τραπεζών.

 Σε παρένθεση να παρατηρήσω, ακόμη,  ότι το πρόβλημα της Κύπρου αποτελεί προμελετημένο έγκλημα,  με κατασκευασμένη και όσο μπορώ να κρίνω αδικαιολόγητη κρίση. Η Κύπρος κατηγορείται επειδή υπήρξε χώρα προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων, που επετύγχαναν υψηλές αποδόσεις και, σε μεγάλο ποσοστό,  δεν κατέβαλαν φόρους. Κάποιες πολύ γενικές παρατηρήσεις σχετικά είναι:  
-πρώτον ότι η Κύπρος δεν αποτελεί σημαντικό φορολογικό παράδεισο, δεδομένου ότι βάσει έρευνας του ΔΝΤ και του ΜΚΟ, οι παράδεισοι αυτοί κακώς πιστεύεται ότι βρίσκονται σε μικρά και απόμερα νησιά, ενώ ως σημαντικότερα κέντρα καταγράφονται η Μ. Βρετανία, η Ολλανδία, η Σιγκαπούρη, το Λουξεμβούργο, η Ελβετία, το Χόγκ- Κονγκ
-δεύτερον, δεδομένου ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι ρωσικές  καταθέσεις ανέρχονται σε πάνω από 20Ε δις.,  θα έπρεπε να ανησυχεί η Ρωσία για την τυχόν φοροδιαφυγή τους και όχι η ΕΕ
-τρίτον είναι φυσικό να δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά για την ειλικρίνεια της Γερμανίας να εφαρμόζει εξισορροπητικούς κανόνες για την ευρωπαϊκή  οικονομία, όταν η ίδια διατηρεί επί δεκαετίες τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα , με αντίκρισμα το μόνιμο εμπορικό έλλειμμα του ευρωπαϊκού νότου
-τέταρτον, πριν ακόμη συζητηθεί λύση για την Κύπρο εμφανίστηκαν στο προσκήνιο  οι πιθανοί διάδοχοί της που προσκαλούν τις καταθέσεις της στο έδαφός τους. Φυσικά, πρώτη και καλύτερη η Γερμανία, που  με τη συμπεριφορά της ενισχύει την υποψία ότι τέτοιες βίαιες επιδρομές σε μικρές οικονομίες, αν και καταστρεπτικές για την εμπιστοσύνη, γενικά, της ευρωζώνης, είναι όμως  πολύ συμφέρουσες για την ίδια
- οι πολλές καταθέσεις πουθενά δεν αναφέρονται ως λόγος «κουρέματός»  τους, ιδίως και που το χρέος της Κύπρου στο ΑΕΠ της δεν είναι υπερβολικό- λίγο πάνω  από 80%, που θεωρείται απολύτως διαχειρίσιμο. Πρόκειται για αυθαιρεσία μεγάλης ολκής, που δημιουργεί υπόνοιες για μεγάλα παιχνίδια που παίζονται σε βάρος της Κύπρου, της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του ευρωπαϊκού νότου, και είναι απελπιστικό το γεγονός ότι η Κύπρος είναι τελείως μόνη και εγκαταλελειμμένη, ενώ θα έπρεπε να έχει συμπαραστάτισσα σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη. Αλλά, να, το κάθε κράτος-μέλος διατηρεί ακόμη την ψευδαίσθηση ότι οι μπόρες είναι για τους άλλους τους «κακούς», και αυτά θα σωθούν!

Η Κύπρος είναι, πράγματι, αβοήθητη. Γιατί, βέβαια, η Ελλάδα σε πλήρη ευθυγράμμιση με την ΕΕ δεν αποτελεί βοήθεια. Η Ρωσία, που θα μπορούσε πολύ εύκολα να σώσει την Κύπρο, προσκρούει στην Ευρώπη που δεν την επιθυμεί «στα πόδια της». Η λύση; Να μην υπολογίσει τις συμπληγάδες η Κύπρος, και να επιλέξει την αξιοπρέπεια, μέχρι τέλος. Μια μικρή οικονομία, με κοιτάσματα πετρελαίου που εκτιμώνται πάνω από 600Ε δις. θα είναι γελοίο να καταστραφεί για 5.8Ε δις.

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Και η καταστροφή συνεχίζεται και επεκτείνεται Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 16.03.2013


Και η καταστροφή συνεχίζεται και επεκτείνεται
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                  16.03.2013


Διερωτώμαι αν υπάρχει νουνεχής άνθρωπος στη χώρα μας που,- αν δεν έχει κάποιο συμφέρον-, να εξακολουθεί να πιστεέυει ότι τα μνημόνια με την εγκληματική τους λιτότητα μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση. Γιατί, ως τώρα, όσοι από μας υποστήριζαν ότι εφαρμόζουμε Σισύφειο έργο, ότι πρέπει να αντιδράσουμε και να απαιτήσουμε μια διαφορετική οικονομική πολιτική, χαρακτηριζόμασταν αφελείς, λαικιστές κ.ο.κ. Επιτέλους, όμως, οι σαφείς δηλώσεις ότι το πρόγραμμα στην Ελλάδα  είναι τραγικά λανθασμένο, έρχονται από τους πρωτεργάτες που το αποφάσισαν και το επέβαλαν: Ολιβιέ Μπλανσάρ (ΔΝΤ) και Κλωντ Γιούνκερ (ΕΕ).

Όταν, λοιπόν, ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ λένε ότι το πρόγραμμα ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟ ΒΑΘΜΟ ΥΦΕΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΡΝΑΝΔΙΑ,  τι υπαγορεύει η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ στους πολίτες μιας χώρας που οδεύει προς το γκρεμό ( έ,  δεν χρειάζεται  και ιδιαίτερες γνώσεις οικονομίας για να φθάσει κανείς σ'αυτό το συμπέρασμα );;;; Δεν επιτάσσει, επειγόντως αλλαγή πλεύσης, για να περισωθεί ότι είναι ακόμη ζωντανό;;;

Αλλά....εμείς αγνοούμε και τις μελέτες και  τις γνώμες και τις προειδοποιήσεις  των οικονομολόγων, αλλά τώρα πια και τις ομολογίες των πρωτεργατών του ελληνικού δράματος.

Εμείς, απτόητοι, εξακολουθούμε να καταναλίσκουμε χρόνο και φαιά ουσία για το πως θα.....καρατομήσουμε 25.000 συμπολίτες μας, που είχαν την ατυχία να υπηρετήσουν τον ελληνικό δημόσιο τομέα,  επειδή έτσι επιθυμούν οι δανειστές/δυνάστες μας, που επικαλούνταιι αορίστως και αβασίμως ως λόγους συνέχισης της εξαθλίωσης, ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ!!!. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ποιές είναι αυτές οι αόρατες και μυστηριώδεις μεταρρυθμίσεις;;;;

Εμείς, αντί να τυπώσουμε σε μεγάλα πανώ τις δηλώσεις των παραπάνω αξιωματούχων της ελληνικής καταστροφής, και να τις περιφέρουμε ανά την υφήλιο, απαιτώντας έστω και την ύστατη στιγμή λιγη ανθρωπιά και δικαιοσύνη,  εξακολουθούμε να συζητούμε το πως θα πείσουμε το Κατάρ κλπ, να δεχθεί ως δώρο τα "ασημικά μας".

Εμείς, σπαταλάμε αλύπητα  πολύτιμο  ανθρώπινο δυναμικό,- που θα έπρεπε να διοχετευθεί σε κατευθύνσεις του πως θα σωθούμε-  προκειμένου να περιορίσουμε το φόρο επί του κεφαλαίου, ελπίζοντας ότι έτσι θα προσελκύσουμε "επενδυτές" σε μια οικονομία που χαροπαλεύει. ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ!!!!!

Και, τώρα, ο χορός του Ζαλόγγου συνεχίζεται ακάθεκτος και επεκτείνεται. Τώρα, απαγχονίζεται και η Κύπρος μας .......

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Για τους Μαθητές του 1ου Λυκείου Καλλιθέας 15.03.2013 Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη


Για τους Μαθητές του 1ου Λυκείου Καλλιθέας    15.03.2013
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
================================================
Αισθάνομαι την ανάγκη να πω λίγα λόγια για την πρόσκληση, σε διάλεξη, που έλαβα από τους μαθητές του 1ου Λυκείου Καλλιθέας, την οποία και   παραθέτω στη συνέχεια.
Σπεύδω να υπογραμμίσω ότι η  εκλογή μου ως  ομιλήτριας,  είναι το στοιχείο που εδώ  ενδιαφέρει το λιγότερο,  ενώ αντιθέτως πιστεύω ότι αυτή η πρωτοβουλία των μαθητών θα πρέπει να ιδωθεί ως φορέας   πολλών και αισιόδοξων μηνυμάτων, για το μέλλον αυτής της χώρας.
Η πρόσκληση, που  προήλθε  από μαθητές  ενός  δημοσίου Λυκείου  της Αθήνας,  περικλείει όλα όσα θα μπορούσαν να είναι μια βάσιμη υπόσχεση ότι τίποτε δεν έχει χαθεί στην πατρίδα μας, και ότι η Ελλάδα θα ξαναγεννηθεί μέσα από τη νέα γενιά της.
Ναι, θεωρώ πολύ εντυπωσιακή, σημαντική, αλλά  και ποιοτική  αυτή την πρωτοβουλία των μαθητών, που  η προσπάθεια αποκρυπτογράφησης τής, θα έλεγα,  δωρικής της  έκφρασης, μας καθιστά κοινωνούς πολύτιμων πληροφοριών, όπως:
*Τα παιδιά περιφέρονται στο Διαδίκτυο, αναζητώντας  απαντήσεις στις αγωνίες τους, και αυτές αφορούν στα ακανθώδη προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
*Ανεξαρτήτως των κομματικών τους προτιμήσεων, που είναι φυσικό να επεκτείνονται σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, κατορθώνουν ωστόσο να συμφωνήσουν αναφορικά με τις πηγές άντλησης των πληροφοριών τους. Η διαπίστωση αυτή σημαίνει, πιθανότατα, ότι τα νέα παιδιά πασχίζουν να εξασφαλίσουν  όσο γίνεται πιο αντικειμενικές πληροφορίες, τις οποίες στη συνέχεια  θα επεξεργαστεί ο καθένας τους,  στο εργαστήρι της δικής του κρίσης.
* Στη συνάντηση που είχα με επιτροπή των μαθητών, παρουσία και ορισμένων  καθηγητών τους, ήταν εύκολο να  διαπιστώσω το πόσο ενήμεροι ήταν οι μαθητές με τις εξελίξεις του ελληνικού δράματος, το πόσο απέφευγαν τα μονομερή συμπεράσματα,  αλλά και το πόσο σέβονταν τις απόψεις ο ένας του άλλου. Διαπίστωσα, όμως, ακόμη και τη στάση των καθηγητών τους, που αθόρυβα και δήθεν από το περιθώριο, ενθάρρυναν  τις  μαθητικές αυτές πρωτοβουλίες, και μάλιστα νομίζω πως διέκρινα και κάποια περηφάνια  γι αυτές.  
*Το ενδιαφέρον αυτό των νέων παιδιών για τα κοινά, η άρνησή τους να δεχθούν, γενικά, τους μονόδρομους, η προσπάθειά τους να ετοιμαστούν για έναν αγώνα βελτίωσης της κατάστασης μου φάνηκαν σαν    «χελιδόνια» που θα φέρουν την άνοιξη.
*Σκέφθηκα, ακόμη, και φυσικά με κάποια  πικρία, ότι όλη αυτή η προετοιμασία των λεγεώνων, που ελπίζεται ότι θα ξαναδώσουν στην Ελλάδα την αξιοπρέπειά της, γίνεται  στο πλαίσιο  του ελληνικού δημόσιου τομέα. Αυτού, δηλαδή, που βρίσκεται τώρα, στο στόχαστρο μιας ανελέητης κριτικής, που δεν είναι απλώς άδικη, όταν γενικεύει μεμονωμένες νοσηρές του καταστάσεις, αλλά και θανάσιμα επικίνδυνη.
Προσωπικά, εξέλαβα αυτή την  πρόσκληση ως   πολύ διαφορετική από τις πολυάριθμες και τις συνηθισμένες. Παρά τις εμφανείς δυσκολίες της επιλογής των όσων  θα ταίριαζε να αναλύσω στην ομιλία μου, είναι αλήθεια ότι η προτίμηση των παιδιών στο πρόσωπό μου,  με συγκίνησε ιδιαίτερα. Κυρίως, όμως, μου έδωσε δόσεις αισιοδοξίας για το μέλλον, έτσι που να πιάνω τελευταία τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».
====================================================

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Τετάρτη 20 Μαρτίου και ώρα 7 το απόγευμα, οι μαθητές του 1ου
Λυκείου Καλλιθέας διοργανώνουν εκδήλωση – διάλεξη, στο Αμφιθέατρο του
σχολείου [συγκρότημα ΙΖΟΛΑ, Αιγέως 41-43],

με θέμα: « Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ»

με προσκεκλημένη ομιλήτρια την πρ. Πρύτανη και Καθηγήτρια του
Πανεπιστημίου Μακεδονίας, κα ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ, η οποία σήμερα
διατελεί Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Οικονομολόγων Γαλλικής
Γλώσσας, Αντιπρόεδρος του CEDIMES που εδράζεται στο πανεπιστήμιο των
Παρισίων και επίτιμος Εταίρος της Ακαδημίας της Ρουμανίας.  Έχει,
επίσης, διδάξει και κάνει έρευνα σε 31 πανεπιστήμια, σε 20 χώρες, σε 5
ηπείρους
. Επιπλέον, έχει τιμηθεί με το ανώτατο γαλλικό παράσημο της
Λεγεώνας της  Τιμής (Chevalier de l’ Ordre national de la Légion
d'honneur), με παράσημα από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, με το
πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Είναι από τους λίγους Έλληνες
επιστήμονες που έχουν τιμηθεί με τον τίτλο του Επιτίμου Διδάκτορος από
5 Πανεπιστήμια. Τέλος, έχει συγγράψει 44 βιβλία και πάνω από 600 άρθρα
πολλά εκ των οποίων αναφέρονται στην κρίση που περνά σήμερα η πατρίδα
μας. Η παρουσία της κ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη είναι μεγάλη τιμή για το
σχολείο μας.

   Προσδοκούμε στην επιτυχία της εκδήλωσης με την παρουσία όλων.



                            ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ

           ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ 1ΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

                                                                                         Είσοδος ελεύθερη


Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: ΕΝΑΣ ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ


ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: ΕΝΑΣ ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
=========================================================
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                      11.03.2013

Με την εγκληματική προοπτική  των απολύσεων στο δημόσιο έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν[1]. Το θέμα ωστόσο αυτό, που καθημερινά μας καταρρακώνει ως οικονομία και ως κοινωνία, όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά αντιθέτως εξακολουθεί να σέρνεται και να χρησιμοποιείται από την τρόικα, ως το ισχυρότερο εκβιαστικό μέσο εναντίον της τρικομματικής κυβέρνησης. Η τρόικα απαιτεί το αίμα 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, απειλώντας πως αν δεν αρχίσει άμεσα η σφαγή κι αν δεν έχει τα ονοματεπώνυμα και τις διευθύνσεις των μελλοθάνατων, εδώ και τώρα,  δεν πρόκειται να εγκρίνει την αποταμίευση της δόσης των 2,8Ε δις. Που σημαίνει, αν δεν έκανα λάθος στον υπολογισμό, ότι η τρόικα είναι διατεθειμένη να πληρώσει την κάθε απόλυση  περίπου 2Ε  εκατομμύρια.

Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε  για την προετοιμασία της κοινής γνώμης, στο κεφάλαιο των απολύσεων στο δημόσιο, βασίστηκε ακριβώς στις ίδιες κατευθυντήριες γραμμές, που  πάγια επιλέγονται από την τρόικα, σε  ανάλογες περιπτώσεις.   Δηλαδή, οι   κατηγορίες με τις οποίες  πιθανόν βαρύνεται μια ελάχιστη μειοψηφία της συγκεκριμένης  κοινωνικής ομάδας,  που  αποφασίζεται να εξοστρακιστεί, γενικεύονται εντέχνως, ωσάν να αφορούν  στο σύνολο των μελών της. Ταυτόχρονα,  προβάλλεται   έμμεσα η εξαίρεση, από τις κατηγορίες,  όλων όσοι δεν ανήκουν στη συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, που ανελέητα σφυροκοπείται, έτσι που να αισθάνονται ένα είδος υπεροχής απέναντι  σ’ αυτούς που εμφανίζονται ως «μαύρα πρόβατα», αλλά και να συναινούν σταδιακά στην τιμωρία τους. Η ακατάπαυστη επανάληψη, αλλά και η  προοδευτική εντατικοποίηση των  κατηγοριών,  με συχνή προσκόμιση και κάποιων αποδεικτικών στοιχείων, ώστε να καταπνιγεί κάθε  αντιδραστική τάση ολοκληρώνει τον κύκλο αυτών των χαλκεύσεων. 

Το πρώτο κύμα κατηγοριών, που εξαπολύθηκε εναντίον του ελληνικού δημόσιου τομέα ήταν το δήθεν  υπερβολικά μεγάλο μέγεθός  του, και γι αυτό έπρεπε κατεπειγόντως να περιοριστεί.   Η κατηγορία, ωστόσο, αυτή αποδείχθηκε πολύ σύντομα, εντελώς, εσφαλμένη, καθώς τα πορίσματα ad hoc μελετών κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι το μέγεθος του δημόσιου ελληνικού τομέα ήταν απολύτως  εντός του  αντίστοιχου μέσου ευρωπαϊκού. Ωστόσο, συνεχίστηκε απτόητα και για πολύ καιρό, στη συνέχεια, η προτροπή της ανάγκης περιορισμού του δήθεν «υπερμεγέθους ελληνικού δημόσιου τομέα». Αλλά, και όταν έγινε κάποτε αντιληπτό ότι το σαθρό αυτό επιχείρημα  δεν προχωρούσε πια, ουδέποτε δόθηκαν επίσημες εξηγήσεις για το λάθος και ούτε για το ποια ήταν η πραγματικότητα. Αντιθέτως, παρέμεινε, εντελώς μετέωρη φυσικά και χωρίς δικαιολογία, η υποχρέωση της Ελλάδας «να περιορίσει τον δημόσιο τομέα της», παρότι το αρχικό επιχείρημα  του μεγάλου μεγέθους δεν μπορούσε πια να υποστηριχθεί.





1. Ο ρόλος των   «επίορκων»

Η τρόικα εξακολουθούσε με φανατισμό να απαιτεί τον περιορισμό του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς και να εξηγεί το γιατί, και έτσι ήταν κατεπείγουσα η   ανάγκη εξεύρεσης άλλης  κατηγορίας εναντίον τους, που αυτή τη φορά ήταν  ποιοτική και όχι πια ποσοτική. Κατασκευάστηκαν, γι αυτό, οι «επίορκοι», και άρχισαν να εμπλουτίζουν με τη βαριά τους παρουσία τις καθημερινές  ειδήσεις, που τους εμφάνιζαν σε περίοπτη  θέση.  Παρότι, βέβαια, η  απόλυση «επίορκων»  δημόσιων υπαλλήλων υπόκειται σε άλλης  κατηγορίας  προβλήματα και δεν μπορεί, σε καμιά περίπτωση,  να συνδεθεί με την όποια γενικότερη ανάγκη περιορισμού του αριθμού τους, ωστόσο σκηνοθετήθηκε  και  αυτό το θέατρο του παράλογου στην ταλαίπωρη χώρα μας. Συγκεκριμένα, οι  Έλληνες αρμόδιοι, αφού ανέλαβαν εντελώς αδικαιολόγητα την υποχρέωση περιορισμού του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, συνειδητοποίησαν ξαφνικά στη συνέχεια τη δυσκολία μεθόδευσης των απολύσεων: από πού να αρχίσουν, και πώς να τις δικαιολογήσουν; Ο από μηχανής Θεός φάνηκε, τότε, να είναι η κατηγορία των «επίορκων». Χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, χωρίς να έχουν προηγουμένως καταδικαστεί,  χωρίς να γνωρίζει κανείς ποια υπήρξαν τα παραπτώματά τους και ποιες ποινές προβλέπονταν για κάθε ένα απ’ αυτά, αλλά και το κυριότερο χωρίς να έχει γίνει γνωστός  ο αριθμός τους, αναγγέλθηκε ότι «πρώτοι  στις απολύσεις θα είναι οι 7000 επίορκοι»! Προφανώς, επρόκειτο για τον αριθμό των Ιφιγενειών, που άμεσα απαιτούσε η τρόικα. Εξυπακούεται ότι πέρασε στα εντελώς αόρατα, με γυμνό οφθαλμό, γράμματα η  είδηση ότι οι «επίορκοι», και βέβαια όχι όλοι με παραπτώματα που προβλέπουν απόλυση, είναι μόνο γύρω στους 800.

Η τρόικα απαιτεί απολύσεις, και η τρικομματική κυβέρνηση, σε κατάσταση  πλήρους αμηχανίας, προσπαθεί να την ικανοποιήσει με κάθε τρόπο, ακόμη και με την επίκληση του παράλογου. Αυτό, όμως, που είναι ακόμη τραγικότερο είναι η πεποίθηση αρκετά μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού, ότι ναι, η λύση είναι η απόλυση των 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, επειδή δήθεν αμείβονται με υψηλούς μισθούς, επειδή δήθεν δεν εργάζονται αρκετά, επειδή δήθεν είναι διεφθαρμένοι, επειδή δήθεν δεν έγιναν απολύσεις στο δημόσιο ενώ έγιναν στον ιδιωτικό κ.ο.κ. Κάτι που δείχνει ότι η «πλύση εγκεφάλου» είναι επιτυχής!

Δεν θα  επιχειρήσω την υπεράσπιση του δημόσιου τομέα, του οποίου η παρουσία δίπλα στον ιδιωτικό είναι, απολύτως, απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία οποιασδήποτε οικονομίας. Αλλά, και ούτε  θα αρνηθώ ότι οι υπηρεσίες του δημόσιου τομέα προς τους πολίτες είναι,  πολύ συχνά, μη ικανοποιητικές. Θα αρκεστώ στις  ακόλουθες, αυταπόδεικτες άλλωστε,   παρατηρήσεις:
  1. Η αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα δεν αντιμετωπίζεται με τον μαζικό περιορισμό του αριθμού των υπαλλήλων του. Αντιθέτως, η μείωση αυτή επιδεινώνει τις όποιες ελλείψεις.  Εξυπακούεται ότι αν υπάρχουν επίορκοι, αυτοί θα πρέπει να  τιμωρηθούν,  αλλά οι υπόλοιποι, που δεν είναι υπεράριθμοι, και που όλες οι σχετικές  έρευνες δείχνουν ότι τα προσόντα τους είναι, γενικά, ικανοποιητικά, οφείλουν να καταστούν πιο αποτελεσματικοί….κάτι, που φυσικά δεν εξαρτάται από τον καθένα απ’ αυτούς, αλλά από τους γενικότερους κανόνες που θεσπίζονται και που ακολουθούνται στον δημόσιο τομέα. Κανόνες, που οφείλουν να στοχεύουν στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα.
  2. Θα πρέπει πια να είναι ξεκάθαρο, στη χώρα μας, ότι η  τρόικα μεθοδεύει  ένα πογκρόμ, που στρέφεται εναντίον του συνόλου των εργαζομένων και όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων, και που έχει ήδη μετατρέψει την αγορά εργασίας σε κρανίου τόπο. Η δημιουργία, συνεπώς, τεχνητής  αντιπαλότητας, ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα διευκολύνει, αφάνταστα, την ολοκλήρωση του έργου των τροικανών, σ’αυτό το πεδίο. Διευκολύνει, συγκεκριμένα, την περαιτέρω εξαθλίωση του συνόλου των εργαζομένων, δεδομένου ότι ιδιωτικός και δημόσιος τομέας λειτουργούν, αναγκαστικά, ως  συγκοινωνούντα δοχεία.

  1. Τι, ακριβώς, επιδιώκει η τρόικα;

Η μανιώδης επιμονή της τρόικας για τον  δραστικό περιορισμό του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, στη χώρα μας,  έχει ιδεολογική, και σε μεγάλο βαθμό, φανατική  βάση.  Γιατί, βέβαια, θα ήταν παράλογη η υπόθεση ότι δήθεν  επιδιώκεται, έτσι, εξοικονόμηση κόστους, δεδομένου ότι η οικονομία αυτή εκτιμάται γύρω στα 750Ε εκατομμύρια, δηλαδή γλίσχρο ποσό, σε σύγκριση με τη θεομηνία και τις τραγικές συνέπειες  των μαζικών απολύσεων.  Όλα, δυστυχώς, συνηγορούν στο ότι πρόκειται  για την απέλπιδα αναζήτηση αποδείξεων, σχετικά με την επιτυχία  ενός  πειράματος, που τολμήθηκε  πριν 4 χρόνια στη χώρα μας, και που έχει αποτύχει παταγωδώς. Το πρωτόγνωρο αυτό πείραμα, που όπως είναι γνωστό απαγορεύεται δια ροπάλου στο πλαίσιο κοινωνικών επιστημών, επέλεξε την Ελλάδα ως πειραματόζωο, με την ελπίδα  να αποδείξει την ορθότητα ενός μοντέλου, ακραίας νεοφιλελεύθερης προέλευσης, από το οποίο απουσιάζει το  κράτος, και στο οποίο οι αγορές επιλύουν, αυτόματα, το σύνολο των προβλημάτων της οικονομίας. Η δραματικών συνεπειών  αποτυχία αυτού του προγράμματος αναγγέλθηκε επίσημα στις 3 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, από τον Olivier Blanchard,  τον επικεφαλής μακροοικονομολόγο του ΔΝΤ, που άλλωστε είναι  και αυτός που κατέστρωσε το περί ου ο λόγος πρόγραμμα/πείραμα. Η τρόικα, ωστόσο, αρνείται να παραδεχθεί  την αποτυχία του,  και επιμένει με νύχια και δόντια στη συνέχιση του εγκληματικού λάθους, που θα ολοκληρώσει την καταστροφή της Ελλάδας.  Δυστυχώς, στην πορεία αυτή προς το χάος  η τρόικα  εξασφαλίζει, ακόμη, συνεργούς. Τα μέλη της  τρικομματικής κυβέρνησης, δείχνουν να μην  προβληματίζονται  για τους λόγους που εξηγούν  αυτό το πάθος των τροικανών υπέρ των απολύσεων, αλλά  αντιθέτως καταναλίσκονται σε ατέρμονες συζητήσεις για τον τρόπο που θα επιτελεστεί  αυτό το έγκλημα. Και, ας προστεθεί σχετικά, ότι εκτός από την ιδεολογική ερμηνεία αυτής της εκατόμβης των  150.000 δημοσίων υπαλλήλων, η δαιμονοποίηση του δημόσιου τομέα καθιστά ευκολότερη τη μαζική ιδιωτικοποίηση της ελληνικής κρατικής περιουσίας. Δηλαδή το γενικό ξεπούλημα, που απογυμνώνει την Ελλάδα από κάθε προοπτική μελλοντικής της ανόρθωσης.

  1. Και οι συνέπειες

Σε μια οικονομία, στην οποία η ανεργία αγγίζει το 30% του ενεργού πληθυσμού, είναι καθαρή τρέλα η  εν ψυχρώ  κατασκευή και  προσθήκη και  άλλων 150.000 ανέργων. Διότι, βέβαια, τα περί μετακινήσεων κλπ, στερούνται βάσης. Γιατί, και  αν, ακόμη, υποτεθεί ότι ένας κάποιος αριθμός των απολυμένων θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε άλλες δημόσιες θέσεις, η λύση αυτή   θα πρέπει να αποκλειστεί εξαιτίας  του τρόπου με τον οποίον εφαρμόζεται το όλο εγχείρημα.  Δηλαδή, κάτω από συνθήκες άγχους και πανικού, χωρίς έστω και στοιχειώδη εθνικό προγραμματισμό,  με όρους που μεταβάλλονται καθημερινά, με πονηριές που επιδιώκουν να ξεγελάσουν  την τρόικα. Μέσα σε  καθεστώς, δηλαδή, αδιέξοδης απελπισίας.

Μερικές από τις τραγικές συνέπειες  αυτής της απεγνωσμένης πορείας  150.000  μελλοθανάτων αναμένονται να είναι:
  • Η ακόμη μεγαλύτερη ανεργία που θα ξεπεράσει το 35%, ποσοστό που δεν μπορεί πια να συγκρατήσει την κοινωνική έκρηξη.
  • Η  επιπλέον φτωχοποίηση, τουλάχιστον μισού εκατομμυρίου Ελλήνων, που θα προστεθεί στα μέχρι σήμερα 3,4 εκατομμύρια.
  • Η περαιτέρω κατρακύλα των μισθών, που φυσικά δεν θα περιοριστεί  στον δημόσιο τομέα, αλλά αυτόματα θα επεκταθεί και στον ιδιωτικό, και θα τείνει να σταθεροποιηθεί, όπως πλήθος ενδείξεων αναγγέλλουν,  γύρω στα 400Ε.
  • Η άνοδος της ύφεσης που θα ξεπεράσει το 10%, και σωρευτικά από την αρχή της κρίσης θα πλησιάσει στο 35%, η επιτάχυνση του καταποντισμού των εσόδων, η γιγάντωση του χρέους ως ποσοστό στο ΑΕΠ, και φυσικά η τελεσίδικη αδυναμία  βιωσιμότητας του χρέους, με ότι αυτή συνεπάγεται.

Ωστόσο, και μετά τις  καταστρεπτικές αυτές  συνέπειες, ουδόλως θα απέκλεια ότι  ενδέχεται  να  υπάρξουν ορισμένοι αρμόδιοι, οι οποίοι θα συνεχίσουν να είναι  πρόθυμοι  να καταρτίζουν εκθέσεις, στις οποίες θα αναγγέλλουν  ότι «άρχισε η βελτίωση», «φάνηκε η ανάκαμψη», «καλυτέρευσε το κλίμα», «γίναμε αξιόπιστοι», και άλλα τινά. Και, φυσικά, θα υπάρχουν και έξωθεν φωνές υποστήριξης των θέσεών τους. Δυστυχώς, όμως, αυτή τους η αισιοδοξία προβλέπω ότι δεν θα εμποδίσει τη συνέχιση της υποβάθμισης  της πραγματικής ελληνικής οικονομίας. Όπως είναι γνωστό, πριν λίγες εβδομάδες, η Ελλάδα από την κατηγορία των ανεπτυγμένων οικονομιών όπου βρισκόταν υποβιβάστηκε  στις αναδυόμενες. Και εφόσον, έτσι συνεχίσουμε, σε λίγο, αναμφίβολα,  θα βρεθούμε και επίσημα, στην ομάδα των τριτοκοσμικών οικονομιών.  

Για όσους  από  τους αναγνώστες αυτού του άρθρου,  θα  σκεφθούν πιθανόν ότι η διαπίστωση προβλημάτων, χωρίς την πρόταση λύσεων δεν οδηγεί πουθενά, ας μου επιτραπεί  να υπενθυμίσω ότι  οι ίδιες προτάσεις εξόδου από την κρίση,  που συστηματικά και συνεχώς υποστηρίζω στα βιβλία και στα άρθρα μου, από το 2009 και μέχρι σήμερα, παραμένουν κατά την κρίση μου ισχυρές. Μαγικές συνταγές, δυστυχώς, δεν υπάρχουν, που σημαίνει ότι  οι ορθές αποφάσεις θα είναι επίπονες, αλλά θα συνοδεύονται από ελπίδα.  Συνοπτικά: έξοδος από το  ασφυκτικό καθεστώς των μνημονίων, που μας εξαφανίζει ως κυρίαρχο κράτος και αγώνας να σταθούμε στα πόδια μας με κάθε τρόπο και με  όσες θυσίες χρειαστούν. Εξυπακούεται  ότι, οπωσδήποτε,  αυτό πρέπει να γίνει  πριν ξεπουληθεί ο δημόσιος πλούτος μας.





[1] . «Θέλουν αίμα…απαιτούν ανθρωποθυσίες», στο Ριζοσπάστη της 8.10.2011, και επανάληψη στο Ιντερνετ στις 20.09.2012, Αντιμνημονιακά, , Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Κορνηλία Σφακιανάκη, Θεσσαλονίκη 2010, Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πως θα σωθούμε, Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Ιανού, Θεσσαλονίκη-Αθήνα 2012

 


Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013


Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ


ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη    04.03.2013
-----------------------------------------------------------
ΔΙΙΕΡΩΤΏΜΑΙ ΜΕ φρίκη, από τι είδους αισθήματα θα πρέπει να διακατέχεται ο κ Μανιτάκης, οδεύοντας στη συνάντησή του με τους τροικανούς, προκειμένου να αποφασιστούν οι ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ των ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ, και ειλικρινά δεν θέλω να το σκέπτομαι.
Ωστόσο, διερωτωμαι, ακόμη, πως καθορίστηκαν τα ποσοστά που αποφασίσστηκε να δημοσιοποιηθούν. Δηλαδή πόσοι επίορκοι, πόσοι μετακινούμενοι, πόσοι στο δρόμο, και με ποιά κριτήρια.
Λέω κάθε φορά, και μπρος σε κάθε νέα διαδικασία εξαθλίωσής μας. ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, Έλληνες να αποδεχθούν κάτι τέτοιο, τόσο υποτιμητικό, τόσο αδικαιολόγητο, τόσο επιδεικτικά προσβλητικό, για τον αρμόδιο που το δέχεται, αλλά και για ολόκληρο το Έθνος μας. Αλλά, όμως, στη συνέχεια, ΝΑΙ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ χωρίς συζήτηση την αρχή, αλλά….συζητούν βέβαια τις λεπτομέρειες!!!! Τηρουμένων των αναλογιών, να πούμε ότι συζητούν και προβληματίζονται με τις ώρες και τις εβδομάδες, με τι σχοινί θα κρεμάσουν τους θανατοποινίτες….άσπρο, μαύρο, λεπτό, χοντρό….τέτοια συζητούν, αλλά όχι το αν και το ΓΙΑΤΙ θα τους κρεμάσουν. ΟΧΙ, γιατί υποτίθεται ότι η ΚΡΕΜΑΛΑ-η όποια ΚΡΕΜΑΛΑ, αποτελεί προυπόθεση ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ! Αν δεν αποδεχθούμε ότι μας επιβάλλουν οι τροικανοί, η καταστροφή είναι μπροστά μας, με το όνομα ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ΜΗ ΕΓΚΡΙΣΗ ΔΟΣΗΣ ΔΑΝΕΙΟΥ….ΝΑΙ, λοιπόν, στις όποιες κρεμάλες, χωρίς συζήτηση, ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!
Πληροφορούμαι ότι μας υποβίβασαν στην παγκόσμια αναπτυξιακή κλίμακα, και από ανεπτυγμένη οικονομία μας πήγαν στην κατηγορία των αναδυόμενων. Καιρός ήταν, βέβαια, γιατί επειδή άργησαν, πολύ σύντομα θα δούμε την Ελλάδα στην ακόμη χαμηλότερη κατηγορία, αυτήν των αναπτυσσόμενων (άλλως, τριτοκοσμικών).
ΑΛΛΑ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ αυτοί όλοι κάνουν λάθος!Όπως, ΛΑΘΟΣ έκανε και ο κορυφαίος μακροοικονομολόγος του ΔΝΤ Olivier Blanchard, που
ομολόγησε ότι η δόση της ύφεσης, που μας έδωσαν τα μνημόνια ήταν μέχρι και 200% μεγαλύτερη αυτής που είχε, αρχικά υπολογιστεί.Τελικά, “δεν ξέρουν τι λένε” όλοι όσοι βλέπουν την Ελλάδα να καταστρέφεται. Γιατί, να φαίνονται ήδη τα φώτα της ανάπτυξης, της ανάκαμψης, της εξόδου από την κρίση. Τα “λαμπερά αυτά φώτα” μας έρχονται, πρώτον από τις μεταρρυθμίσεις -βλέπε, απολύσεις, άνοδο της ανεργίας, αύξηση των αυτοκτονιών κλπ, κλπ) και δεύτερον από το ξεπούλημα νησιών, ενέργειας, νερού κλπ. σε τιμές γύρω στο 10-15% της αξίας τους. ΣΩΖΟΜΑΣΤΕ ΕΤΣΙ.
(Καμία σοβαρή οικονομική ανάλυση δεν συμβιβάζεται πια με τα όσα φρικώδη συμβαίνουν στην ελληνική οικονομία.ΚΑΜΙΑ! ΜΟΝΟ Η ΦΑΡΣΟ ΚΩΜΩΔΙΑ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΘΕΣΗ, ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ, ΤΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΦΥΣΙΚΟ)

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ


ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη    04.03.2013
-----------------------------------------------------------
ΔΙΙΕΡΩΤΏΜΑΙ ΜΕ φρίκη, από τι είδους αισθήματα θα πρέπει να διακατέχεται ο κ Μανιτάκης, οδεύοντας στη συνάντησή του με τους τροικανούς, προκειμένου να αποφασιστούν οι ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ των ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ, και ειλικρινά δεν θέλω να το σκέπτομαι.
Ωστόσο, διερωτωμαι, ακόμη, πως καθορίστηκαν τα ποσοστά που αποφασίσστηκε να δημοσιοποιηθούν. Δηλαδή πόσοι επίορκοι, πόσοι μετακινούμενοι, πόσοι στο δρόμο, και με ποιά κριτήρια.
Λέω κάθε φορά, και μπρος σε κάθε νέα διαδικασία εξαθλίωσής μας. ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, Έλληνες να αποδεχθούν κάτι τέτοιο, τόσο υποτιμητικό, τόσο αδικαιολόγητο, τόσο επιδεικτικά προσβλητικό, για τον αρμόδιο που το δέχεται, αλλά και για ολόκληρο το Έθνος μας. Αλλά, όμως, στη συνέχεια, ΝΑΙ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ χωρίς συζήτηση την αρχή, αλλά….συζητούν βέβαια τις λεπτομέρειες!!!! Τηρουμένων των αναλογιών, να πούμε ότι συζητούν και προβληματίζονται με τις ώρες και τις εβδομάδες, με τι σχοινί θα κρεμάσουν τους θανατοποινίτες….άσπρο, μαύρο, λεπτό, χοντρό….τέτοια συζητούν, αλλά όχι το αν και το ΓΙΑΤΙ θα τους κρεμάσουν. ΟΧΙ, γιατί υποτίθεται ότι η ΚΡΕΜΑΛΑ-η όποια ΚΡΕΜΑΛΑ, αποτελεί προυπόθεση ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ! Αν δεν αποδεχθούμε ότι μας επιβάλλουν οι τροικανοί, η καταστροφή είναι μπροστά μας, με το όνομα ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ΜΗ ΕΓΚΡΙΣΗ ΔΟΣΗΣ ΔΑΝΕΙΟΥ….ΝΑΙ, λοιπόν, στις όποιες κρεμάλες, χωρίς συζήτηση, ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!
Πληροφορούμαι ότι μας υποβίβασαν στην παγκόσμια αναπτυξιακή κλίμακα, και από ανεπτυγμένη οικονομία μας πήγαν στην κατηγορία των αναδυόμενων. Καιρός ήταν, βέβαια, γιατί επειδή άργησαν, πολύ σύντομα θα δούμε την Ελλάδα στην ακόμη χαμηλότερη κατηγορία, αυτήν των αναπτυσσόμενων (άλλως, τριτοκοσμικών).
ΑΛΛΑ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ αυτοί όλοι κάνουν λάθος!Όπως, ΛΑΘΟΣ έκανε και ο κορυφαίος μακροοικονομολόγος του ΔΝΤ Olivier Blanchard, που
ομολόγησε ότι η δόση της ύφεσης, που μας έδωσαν τα μνημόνια ήταν μέχρι και 200% μεγαλύτερη αυτής που είχε, αρχικά υπολογιστεί.Τελικά, “δεν ξέρουν τι λένε” όλοι όσοι βλέπουν την Ελλάδα να καταστρέφεται. Γιατί, να φαίνονται ήδη τα φώτα της ανάπτυξης, της ανάκαμψης, της εξόδου από την κρίση. Τα “λαμπερά αυτά φώτα” μας έρχονται, πρώτον από τις μεταρρυθμίσεις -βλέπε, απολύσεις, άνοδο της ανεργίας, αύξηση των αυτοκτονιών κλπ, κλπ) και δεύτερον από το ξεπούλημα νησιών, ενέργειας, νερού κλπ. σε τιμές γύρω στο 10-15% της αξίας τους. ΣΩΖΟΜΑΣΤΕ ΕΤΣΙ.
(Καμία σοβαρή οικονομική ανάλυση δεν συμβιβάζεται πια με τα όσα φρικώδη συμβαίνουν στην ελληνική οικονομία.ΚΑΜΙΑ! ΜΟΝΟ Η ΦΑΡΣΟ ΚΩΜΩΔΙΑ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΘΕΣΗ, ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ, ΤΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΦΥΣΙΚΟ)