Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ


(από το τελευταίο βιβλίο μου)

Ημερίδα ΤΕΙ Μεσολογγίου 11/11.2011



Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

---------------------------------------------------------------------------------------------------------



Θέλω, καταρχήν να ευχαριστήσω θερμά τους συναδέλφους του ΤΕΙ Μεσολογγίου για τη πρόσκλησή τους να λάβω μέρος στο συνέδριο, που σήμερα αρχίζει με τόσο επίκαιρο θέμα. Εύχομαι, λοιπόν, λαμπρή επιτυχία στο συνέδριο και εξαγωγή εποικοδομητικών και ωφέλιμων συμπερασμάτων για την Ελλάδα.

Όπως είχαμε μείνει σύμφωνοι, η δική μου συμβολή στο συνέδριό σας θα είναι η παρουσίαση των βασικών κατευθύνσεων και συμπερασμάτων, που απορρέουν από το νέο βιβλίο μου, που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο «Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πως θα σωθούμε». Ωστόσο, μετά την εξαιρετική παρουσίαση των απόψεων, που περιλαμβάνονται στο βιβλίο μου, από το συνάδελφο κ. Βαγγέλη Πολίτη- Στεργίου, θα πρέπει να αποφύγω επαναλήψεις και να αρκεστώ στην προσπάθεια υπογράμμισης και συμπλήρωσης ορισμένων σημείων.



Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να σας εκθέσω τις σκέψεις μου σχετικά με την υφή του προβλήματος, που αντιμετωπίζουμε και ποιες διεξόδους έχουμε στη διάθεσή μας.



Η φρικτή αλήθεια είναι ότι κάθε ημέρα η κατάστασή μας γίνεται χειρότερη, είμαστε σε μια καταπακτή και δε βλέπουμε φως, και το κυριότερο είμαστε χωρίς ελπίδα. Πρέπει, λοιπόν, να βγούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται στο φως κι αυτό αποκλείεται αν εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε ως Τιτανικός έτοιμος να φουντάρει στο βυθό, ως βαριά ασθενείς που βρίσκονται στην εντατική ή ακόμη ως ένας λαός βαθιά διεφθαρμένος.



Συνοπτικά, θέλω να τονίσω ότι, βεβαίως, δεν φταίει ο ελληνικός λαός για όσα μαρτύρια του επιβάλλονται. Θα μπορούσε μόνο να κατηγορηθεί επειδή τίμησε με την ψήφο του τις ανάξιες και επικίνδυνες κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Το ερώτημα είναι αν σε ένα πολιτικό σύστημα τόσο έντονα δικομματικό ο λαός θα μπορούσε να βρει άλλη λύση. Να προσθέσω, ακόμη, ότι οι μη αποτελεσματικές και διεφθαρμένες κυβερνήσεις στην εξουσία δεν αποτελούν ελληνικό μονοπώλιο καθώς σε ολόκληρη την υφήλιο εμφανίζεται το ίδιο, περίπου, πρόβλημα. Ωστόσο, παρά τα πολύ σοβαρά σφάλματα των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων 30 ετών, σαφέστατα δεν είναι τα μόνα και ίσως ούτε τα κυρίαρχα, αυτά που μας έφεραν στο σημείο μηδέν, όπου τώρα βρισκόμαστε



Στο πρώτο Μέρος της εισήγησής μου, θα αναφερθώ στις όψεις του ελληνικού δράματος και στο δεύτερο Μέρος στο πως θα σωθούμε.











Ι. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ



Σαφέστατα, δεν φθάσαμε εδώ επειδή είμαστε ένας τεμπέλης, διεφθαρμένος και ανάξιος λαός, όπως προσπάθησαν και εξακολουθούν να προσπαθούν να μας πείσουν οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι εντός και εκτός της Ελλάδος. Ωστόσο, από τη στιγμή που ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Νότος καταποντίζεται, και μέσα σ’ αυτόν και το χαϊδεμένο παιδί των νεοφιλελεύθερων η Ιρλανδία, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να φταίει η Ελλάδα για όλα και ότι επιβάλλεται να αναζητηθούν και άλλες σοβαρότερες ερμηνείες, όπως:



1) Ο πρώτος ένοχος που μας οδήγησε στην καταστροφή είναι άυλος, γιατί πρόκειται για μια φανατική ιδεολογία, γνωστή ως νεοφιλελευθερισμός. Πρόκειται για το σύστημα, που αφού επικράτησε στην υφήλιο, μετά το ’80, χάρη στην κυρία Θάτσερ και τον κύριο Ρήγκαν, προκάλεσε τη δεύτερη μεγάλη οικονομική κρίση του 2007, με τους ίδιους άλλωστε τρόπους που προκάλεσε και την πρώτη του 1929.

Εξακολουθούν, ωστόσο, οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού, και μάλιστα οι πιο φανατικοί ανάμεσά τους, να κατέχουν θέσεις-κλειδιά στην υφήλιο, και να υπαγορεύουν λύσεις για την αντιμετώπιση των καταστροφών που οι ίδιοι προκάλεσαν:

Να υπενθυμίσω, πολύ σύντομα, τις κυρίαρχες απόψεις των φανατικών νεοφιλελεύθερων:

*Η οικονομία αυτορυθμίζεται, χάρη στα αόρατα χέρια που, αυτόματα, αποκαθιστούν την ισορροπία. Συνεπώς, η όποια κρατική παρέμβαση όχι μόνο είναι περιττή, αλλά και βλαβερή δεδομένου ότι εξ’ ορισμού το Κράτος είναι κακό, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό.

*Η ανεργία είναι ηθελημένη, γιατί οι άνεργοι δεν επιθυμούν να εργαστούν με το μισθό που εκάστοτε τους προσφέρεται-είναι άπληστοι και τεμπέληδες.

*Ο ασπονδότερος εχθρός των νεοφιλελεύθερων είναι το Κράτος, και κυρίως το Κράτος Πρόνοιας, που πρέπει να εξαφανιστεί από προσώπου Γης.

*Ο μόνος τρόπος αύξησης της ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας είναι ο περιορισμός των μισθών.



Με τις αναπόδεικτες, όσο και επικίνδυνες αυτές υποθέσεις των νεοφιλελεύθερων πορεύθηκε η οικονομία μετά το 1980 και μέχρι το 2007 που ξέσπασε η κρίση. Κρίση, όχι μόνο οικονομική, αλλά και κοινωνική, και ηθική, και πολιτική, και θεσμική. Και σ’ αυτές ακριβώς τις αναπόδεικτες υποθέσεις βασίζεται το απάνθρωπο και αδιέξοδο σχήμα που μας επιβάλλει η τρόικα με τα Μνημόνια Ι και ΙΙ, τις δανειακές συμβάσεις και όλο το απερίγραπτο συνονθύλευμα .



Η εφαρμογή ακραίων μορφών νεοφιλελευθερισμού, ενθάρρυνε, ανάμεσα και σε άλλα, τις τράπεζες να αναλαμβάνουν παράλογα υψηλούς κινδύνους με την αφελή υπόθεση ότι τα αόρατα χέρια αυτορρυθμίζουν την αγορά. Όταν, ωστόσο, ήρθε η καταστροφή, οι τράπεζες δεν δίστασαν να ζητήσουν τη σωτηρία τους από το δήθεν κακό, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο Κράτος, που έπρεπε, κατά τους νεοφιλελεύθερους να εξαφανιστεί. Και η σωτηρία των τραπεζών βασίστηκε στις οικονομίες των φορολογουμένων. Τα κέρδη λοιπόν ατομικά, ενώ τα χρέη συλλογικά. Αξίζει, ακόμη, να αναφέρω την επίδραση που άσκησε αυτή η ιδεολογία στις επιλογές ορισμένων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανά την υφήλιο, που κατέληξαν στο να εκπαιδεύουν ειδικούς, που δεν αισθάνονται διόλου υπεύθυνοι απέναντι στην κοινωνία αλλά εξομοιώνονται με τα συμφέροντα των μετόχων. Η αναζήτηση του μέγιστου δυνατού κέρδους με κάθε τρόπο, ακόμη και επί πτωμάτων είχε, έτσι, νομιμοποιηθεί ενώ η ανάπτυξη και ο πλουτισμός των οικονομιών δεν ήταν διόλου απαραίτητο να συμπίπτουν με την ευημερία των λαών τους. Κορυφώθηκαν έτσι οι ανισότητες της κάθε μορφής, με αποκλεισμό από την πρόοδο ενός ολοένα μεγαλύτερου τμήματος των πολιτών. Αυτή η ανήθικη φιλοσοφία επεκτάθηκε ταχύτατα στις σύγχρονες οικονομίες και με τη βοήθεια της ανερχόμενης σημασίας των χρηματιστηριακών δραστηριοτήτων και της κερδοσκοπίας στις σύγχρονες οικονομίες κατέκλυσε την υφήλιο.



2) Συνένοχος, επίσης, είναι και η πρόωρη είσοδός μας στην ΕΕ, και στην Ευρωζώνη, που κατέληξε, όπως θα έπρεπε εξαρχής να αναμένεται, σε πολυσχιδές πλέγμα σχέσεων εκμετάλλευσης του φτωχού Νότου από τον πλούσιο Βορρά.

Οι εμφανείς αυτοί κίνδυνοι, όμως, δεν μας απασχόλησαν, δυστυχώς, όταν συζητούσαμε την είσοδό μας στην ΕΕ και αργότερα στην Ευρωζώνη, επειδή ήμασταν πολύ υπερήφανοι που μας έκαναν δεκτούς στην Ευρώπη…. σ’ αυτήν την Ευρώπη που θεμελιώθηκε με το δικό μας πολιτισμό.

Όπως είναι γνωστό οι ιδρυτές της ΕΕ υποσχέθηκαν σύγκλιση ανάμεσα στις λιγότερο αναπτυγμένες και στις πιο προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες. Ωστόσο, όχι μόνο η σύγκλιση αυτή, ουδέποτε υλοποιήθηκε, αλλά επιπλέον διευρύνθηκαν και οι αρχικές αναπτυξιακές διαφορές ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Δηλαδή, οι ισχυρότερες ευρωπαϊκές οικονομίες πλούτισαν σε βάρος των ασθενέστερων. Συγκεκριμένα, η Γερμανία που ήταν η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, στην έναρξη της ΕΕ, ήταν και αυτή που τελικά επωφελήθηκε περισσότερο από όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ από την Ένωση, και από το ευρώ, εμφανίζοντας για το 2009 εμπορικό πλεόνασμα της τάξης των €122,4 δισεκατομμυρίων. Εξυπακούεται ότι το αντιφέγγισμα αυτού του γερμανικού εμπορικού πλεονάσματος είναι το μόνιμο εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδος, καθώς και ολόκληρου του ευρωπαϊκού Νότου. Αυτή η ανισορροπία υπήρξε το αποτέλεσμα του ταχύτερου ρυθμού ανάπτυξης και του υψηλότερου ρυθμού πληθωρισμού του ευρωπαϊκού Νότου, σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό Βορρά. Και όχι μόνο, αλλά η περίφημη Συνθήκη Σταθερότητας εφαρμόστηκε, πάγια, σε βάρος των λιγότερο ανεπτυγμένων κρατών-μελών, δεδομένου ότι Γερμανία και Γαλλία έδωσαν στον εαυτό τους το δικαίωμα να το εφαρμόζουν όταν τις συνέφερε, δηλαδή à la carte.

Τελικά η Γερμανία ανέλαβε σιωπηρά και τα ηνία της διακυβέρνησης της ΕΕ, βυθίζοντάς την σε καθεστώς μόνιμης ύφεσης, διαρκούς ανεργίας, πρωτόγνωρων μορφών ανισότητας και μερκαντιλιστικής νοοτροπίας. Η Ευρώπη προώθησε, έτσι, μια νέα μορφή καπιταλισμού, με λιγότερους εργαζόμενους και χαμηλότερη παραγωγή καταναλωτικών αγαθών.

Αντιθέτως, η Ελλάδα που ήταν η πιο αδύναμη οικονομία της Ένωσης, τη στιγμή της ένταξής της, εξακολουθεί να παραμένει η ασθενέστερη 30 χρόνια αργότερα. Να αναφέρω, σχετικά, έναν κατεξοχήν αντιπροσωπευτικό δείκτη, για τη μέτρηση του βαθμού ανταγωνιστικότητας των οικονομιών: δηλαδή, το ποσοστό συμμετοχής μιας χώρας στο διεθνές εμπόριο. Αυτό, το 1990 ήταν για την Ελλάδα 0,23% και έπεσε στο 0,16% το 2009. Στο ίδιο αυτό έτος, το 2009, η Ελλάδα πραγματοποίησε από τη Γερμανία εισαγωγές αξίας €6,1 δις, ενώ η αξία των ελληνικών εξαγωγών προς τη Γερμανία ήταν μόνο €1,7 δις.

Να προσθέσω, ακόμη, ότι χάρη στην ευκολία δανεισμού, με πολύ χαμηλό επιτόκιο, σε συνδυασμό και με την παγκοσμιοποίηση, που εξασφάλιζε απόλυτη ελευθερία συναλλαγών, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα μια, χωρίς προηγούμενο, καταστροφή της παραδοσιακής μας παραγωγής, με αποτέλεσμα το 2011 η γεωργική παραγωγή να συμβάλλει στο ΑΕΠ μόνο κατά 3.4%.

Το 1981 σε βιβλίο μου για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας έκανα την ακόλουθη προειδοποίηση: «σ. 479….δεν θελήσαμε να καταλάβουμε ότι το συμφέρον μας είναι να γίνουμε τακτικό μέλος της Κοινότητας μόνο αφού θα έχουμε προχωρήσει αρκετά στην εξυγίανση της οικονομικής μας διαρθρώσεως…..γιατί τα οποιαδήποτε οφέλη, που θα μπορούσε να μας εξασφαλίσει η ένταξη δεν θα αντιστάθμιζαν ποτέ την οριστική απώλεια της δυνατότητας εξυγιάνσεως της οικονομίας μας. Αυτή θα έμενε (θα μείνει) πάντα στο περιθώριο των αναπτυγμένων οικονομιών». Δυστυχώς, είχα δίκαιο!



3) Η πρόκληση της κρίσης





Από την Ελλάδα άρχισε η κρίση χρέους που επεκτάθηκε, στη συνέχεια, σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο. Ωστόσο, πλήθος χαρακτηριστικών αυτής της κρίσης συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι αυτή προκλήθηκε, αν και ήταν απολύτως δυνατόν να είχε αποφευχθεί (όπως αναπτύσσω εκτενώς στο τελευταίο βιβλίο μου «Όλη η Αλήθεια για το Χρέος και τα Ελλείμματα….»).

Η κρίση αυτή ήταν σε μεγάλο βαθμό συνέπεια της δεύτερης μεγάλης οικονομικής κρίσης του 2007, δεδομένου ότι πριν από το ξέσπασμά της τα δημόσια ελλείμματα στην Ευρωζώνη ήταν μόνο 0,6% του ΑΕΠ της, ενώ αμέσως μετά ανέβηκαν στο 6,3% αντίστοιχα.

Τα ελλείμματα, εξάλλου, στο σύνολο της ΕΕ, αλλά ιδιαίτερα και στην Ελλάδα, ενισχύθηκαν σημαντικά από τη σαφή στροφή, που άρχισε από τις ΗΠΑ του προέδρου Μπους, για μείωση των φορολογικών συντελεστών. Εκτός από την δυσμενέστατη επίδραση, που είχε αυτό το μέτρο, στην κατανομή του εισοδήματος, ήταν καταστρεπτικό για την Ελλάδα, με την τόσο σημαντική φοροδιαφυγή. Αλλά, και η επί μακρόν διατήρηση των επιτοκίων, σε τόσο χαμηλό επίπεδο, που συχνά δεν κάλυπτε τον πληθωρισμό ενθάρρυνε τη δημιουργία ελλειμμάτων.

Έτσι, βιώσαμε τα χειρότερα, και σε πρώτη ματιά τα πιο δυσεξήγητα, όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση χρέους. Εκεί φάνηκε ότι όχι μόνο δεν υπήρχε ίχνος αλληλεγγύης στο εσωτερικό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, αλλά και ότι δεν είχε ληφθεί πρόνοια για την αντιμετώπιση κρίσεων, προφανώς επειδή η ΕΕ ήταν αφελώς πεπεισμένη ότι οι αγορές αυτορυθμίζονται, με βάση το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Έτσι, το διευθυντήριο της ΕΕ έδωσε για εβδομάδες την εντύπωση ότι βρίσκεται σε κατάσταση ανεξέλεγκτου πανικού, πλήρους αμηχανίας και εγκληματικής αδράνειας, σε κατάσταση δηλαδή ιδανική για την πρόσκληση των πιο αδίστακτων κερδοσκόπων της υφηλίου, που ανενόχλητοι μας απομυζούσαν και μας αποτελείωναν.

Παράλληλα, περνούσαν ποικιλοτρόπως και σε καθημερινή βάση πολυάριθμα σενάρια τρομοκρατίας, για τη δήθεν επιδρομή τεράτων της Αποκάλυψης, που έπαιρναν τη μορφή χρεοκοπίας, αποπομπής μας από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, αδυναμίας του ελληνικού κράτους να καταβάλει μισθούς και συντάξεις, ανάγκης πώλησης ελληνικών νησιών ή και ελληνικών μνημείων και άλλων τινών. Και έτσι υπογράφηκε το τραγικό, για την επιβίωσή μας, και επαίσχυντο Μνημόνιο, χωρίς να προηγηθεί η παραμικρή διαπραγμάτευση. Κι έτσι, εκχωρήσαμε στους δανειστές-εταίρους μας την ελευθερία μας, την αξιοπρέπειά μας, το σύνολο του δημόσιου πλούτου, αλλά και την εθνική μας κυριαρχία. Και, ακριβώς, έτσι απειλείται να συνεχίσει και το Μνημόνιο ΙΙ.

Ωστόσο, ήταν εξαιρετικά απλό να αποφύγουμε την καταστροφή. Αν, δηλαδή, από την πρώτη στιγμή, κάποιος επικεφαλής της ΕΕ έβγαινε και έκανε μια δήλωση, όπως λ.χ. «στηρίζουμε σε όλα το μέλος μας την Ελλάδα», το πρόβλημα θα είχε λυθεί, τουλάχιστον, σε ότι αφορούσε την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία. Δεν θέλησαν όμως να το κάνουν και όχι μόνο, αλλά παράλληλα οι λεπτομερείς καθημερινές και πρωτοσέλιδες δηλώσεις, σχετικά με το πόσο κακή είναι η δημοσιονομική μας κατάσταση, πόσο αναξιόπιστος και άχρηστος λαός είμαστε, πόσο δεν έχουμε μοίρα στον ήλιο, τροφοδοτούσαν με παχυλά περιθώρια τα spreads. Tο ερώτημα είναι γιατί οι ευρωπαίοι εταίροι μας βοηθούμενοι και από τους φίλους μας Αμερικανούς, επέλεξαν την έσχατη των ποινών για μας.

Η δικαιολογία που έντεχνα πλανάται είναι ότι η Ευρώπη πανικοβλήθηκε για την αποσταθεροποίηση, που θα μπορούσε να προκαλέσει η ελληνική κρίση στο ευρώ. Δικαιολογία, ωστόσο, που δεν μπορεί να σταθεί. Πράγματι, το λιλιπούτειο μέγεθος της ελληνικής οικονομίας, που εκπροσωπεί το 2,6% της οικονομίας της Ευρωζώνης και το 4% περίπου του συνολικού χρέους δεν ήταν ικανό να προκαλέσει πανικό και φόβους αποσταθεροποίησης του ευρώ. Και αν, πράγματι, το πρόβλημα της ΕΕ ήταν τα ελλείμματα και τα χρέη των κρατών-μελών της, κι αν πράγματι φοβόταν αποσταθεροποίηση μέσω αυτών, το λογικό θα ήταν να αρχίσει με την Ισπανία, της οποίας το τεράστιο μερίδιο στο χρέος (περισσότερο από €1τρισεκατομμύριο) θα μπορούσε να είναι πράγματι απειλητικό.

Αλλά, κι αν ακόμη δεχθούμε, ότι το διευθυντήριο της ΕΕ ανησυχούσε πράγματι, ειδικά για τα δικά μας ελλείμματα και χρέη, παραμένει το βασανιστικό ερώτημα του γιατί και πως το ΔΝΤ εμφανίστηκε ως η μοναδική διέξοδος, και δεν αναζητήθηκαν ηπιότερες, αλλά και αποτελεσματικότερες λύσεις, όπως επιμήκυνση του χρόνου ωρίμανσης του χρέους, όπως αναζήτηση δανείων με όρους μη τοκογλυφικούς, ακόμη και εκτός Ευρώπης, όπως ακόμη και ένα ελαφρό hair-cut (=κούρεμα) του χρέους μας. Και, ακόμη, γιατί δεν έγινε καμιάς μορφής διαπραγμάτευση, αν και αναλαμβάναμε να υποστούμε πλήθος απάνθρωπων θυσιών. Δεν θα ήταν τραγικό αν απαιτούσαμε, από την αρχή, τη μείωση του χρέους, δεδομένου ότι ένα αρκετά σημαντικό τμήμα του έχει ήδη καταβληθεί στους τοκογλύφους και τους κερδοσκόπους, που ας μη γελιόμαστε, πρόκειται για τις μεγαλύτερες τράπεζες της υφηλίου, αμερικανικές και ευρωπαϊκές. Πράγματι, με βάση εκτιμήσεις, οι τόκοι εκπροσωπούν €211 δις, σε συνολικό – προς το παρόν- δάνειο €360 δις..



Από την αρχή, βέβαια, φάνηκε περίεργη αυτή η απότομη αφύπνιση των εταίρων μας για τα δημοσιονομικά μας προβλήματα….λες και ζούσαν ως τότε σε άλλο πλανήτη και λες και ξυπνώντας ένα πρωί διαπίστωσαν, έτσι ξαφνικά, ότι το ελληνικό χρέος απειλεί με κατάρρευση το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Και στη συνέχεια, χωρίς δισταγμό, ως λύση έτοιμη από καιρό, πέταξαν το μέλος τους, την Ελλάδα, για να γίνει βορά των ακόρεστων θηρίων, του ΔΝΤ. Να μη σηκώσει κεφάλι, η Ελλάδα, για τουλάχιστον 30 χρόνια από σήμερα. Να αναπτύξει, όπως προκύπτει από το ιστορικό όλων των οικονομιών που ρίχνονται στα νύχια του ΔΝΤ, πάνω από 20% ανεργία, πτώση του ΑΕΠ της πάνω από 10%, φτώχεια που ξαπλώνεται και στη μεσαία τάξη, αφόρητη ανασφάλεια, κορύφωση της εγκληματικότητας και κοινωνικό χάος. Να καταστρέψει, εντελώς την παιδεία της και το κράτος Πρόνοιάς της. Να καταποντίσει τους μικρομεσαίους, και να κομματιάσει κάθε μορφή κοινωνικής συνοχής.



Αυτό είναι το ΔΝΤ και έτσι λειτουργεί πάντα. Κι αυτό, γιατί έτσι εκτελεί τα καθήκοντά του, ως όργανο αποκλειστικά των πιστωτών, που αδιαφορεί πλήρως για την τύχη των λαών που πέφτουν στα νύχια του. Στην οικτρή αυτή κατάσταση που βρισκόμαστε, οι λίβελοι εναντίον μας, μέχρι να απορροφηθούμε από το Μνημόνιο, ως λαός διεφθαρμένος, ανίκανος, αλκοολικός, κρατικοδίαιτος και αναξιόπιστος αντικαταστάθηκαν ήδη από εμπαιγμούς. Αναφέρομαι, ειδικότερα, στις σοβαροφανείς συζητήσεις περί της δήθεν ανάγκης τα μέτρα να αποκτήσουν και αναπτυξιακή διάσταση! Μοιάζει, αλήθεια, με κακόγουστο ανέκδοτο αυτή η αναπτυξιακή διάσταση σε μια οικονομία που αργοπεθαίνει μέσα στο ζοφερό περιβάλλον βαθύτατης ύφεσης.



Και το χειρότερο είναι ότι η Ελλάδα έσυρε το χορό του Ζαλόγγου, παρασύροντας στην άβυσσο του ΔΝΤ και άλλες οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου.



Αναντίρρητα είναι βαρύτατες και οι ευθύνες όλων των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, αδιάφορο αν επέλεγαν να εμφανίζονται με σοσιαλιστικές ή συντηρητικές ταμπέλες. Και, βέβαια, μετά από τις αποκαλύψεις του Ντομινίκ Στρος Καν, έχει πλήρως καταρρεύσει η όποιας μορφής δικαιολογία ότι δήθεν η τελευταία κυβέρνηση κατελήφθη εξ απήνης και πανικοβλήθηκε. Αντιθέτως, αποκαλύπτεται, ότι ο πρωθυπουργός μας γνώριζε από τον Ιανουάριο του 2009 την κακή δημοσιονομική μας κατάσταση, αλλά βέβαια και το ότι δεν υπήρχαν λεφτά, όπως επίσης την κατάσταση αυτή γνώριζαν, εδώ και δεκαετίες, οι ηγέτες της ΕΕ, σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του Jean-Claude Junger, ηγέτη του eurogroup. Απέφευγαν, όμως, να προβούν σε διορθωτικές κινήσεις, που απειλούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τις σημαντικές εξαγωγές τους, προς την Ελλάδα, κυρίως πολεμικού υλικού, που είτε δεν το είχαμε ανάγκη, είτε δεν ήταν πάντοτε καλής ποιότητας.



Ένα χρόνο μετά την έναρξη του προγράμματος διάσωσης της Ελλάδος, ουδείς πλέον αρνείται την παταγώδη αποτυχία του. Το Μνημόνιο επιδείνωσε αφόρητα την ήδη κρίσιμη κατάσταση και εκτιμάται ότι αύξησε το χρέος κατά περίπου €60 δις, χωρίς να κατορθώσει να υλοποιήσει ούτε έναν από τους αρχικούς του στόχους. Και τα ακόμη χειρότερα προβλέπονται με το Μεσοπρόθεσμο. Η οικονομία καταρρέει, η κοινωνία διαλύεται, η αγορά εργασίας εξαθλιώνεται, η ανεργία πλησιάζει το εκρηκτικό ποσοστό του 20% του ενεργού πληθυσμού, τα λουκέτα στις επιχειρήσεις πολλαπλασιάζονται, τα κρατικά έσοδα, παρά τις αιματηρές περικοπές μισθών και συντάξεων καταποντίζονται, ο κάθε πολίτης της χώρας έχει γίνει φτωχότερος μεταξύ του 2008-2011 κατά €1623 σε σταθερές τιμές, και συνεχίζεται η κατρακύλα. Οι προβλέψεις των πολιτών είναι στο ναδίρ. Επιπλέον, δεν υπάρχει πια ούτε ένα έγκυρο οικονομικό έντυπο, διεθνώς, που να υποστηρίζει την παντελώς αναποτελεσματική πολιτική του Μνημονίου. Ακόμη και ο άκρως νεοφιλελεύθερος Economist, στα τελευταία του τεύχη υποστηρίζει την κατεπείγουσα ανάγκη αναθεώρησης της οικονομικής στρατηγικής στην Ελλάδα, και όχι μόνο, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη του Νότου. Δεν υπάρχει ούτε ένας σοβαρός αναλυτής, Έλληνας ή αλλοδαπός, που να πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να εξέλθει από την κρίση, με το περιεχόμενο του Μνημονίου Ι και ήδη του ακόμη σκληρότερου ΙΙ. Και είναι, ακόμη, χαρακτηριστικό το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος της Public Issue, στο οποίο το 87% των ερωτηθέντων συμπατριωτών μας δηλώνει ότι η οικονομική μας πολιτική είναι εσφαλμένη. Αλλά, οι αρμόδιοι της ΕΕ είναι τόσο απορροφημένοι στην προσπάθειά τους να αποφύγουν την απειλούμενη κατάρρευση των 17 οικονομιών της Ευρωζώνης, ώστε δεν έχουν το χρόνο να ασχοληθούν με λογικές προβλέψεις του τέλους αυτής της, όντως, τρομακτικής ευρωπαϊκής ιστορίας.

Και στο σημείο αυτό επιβάλλεται να υπογραμμιστεί ότι η αδυναμία του Μνημονίου να δώσει λύση στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους ήταν οφθαλμοφανής από την πρώτη στιγμή, ακόμη και για πρωτοετείς φοιτητές Οικονομικών. Ωστόσο, όσοι Έλληνες οικονομολόγοι υποστήριξαν την καταστροφική φύση του Μνημονίου, είτε αγνοήθηκαν προκλητικά, και αποκλείστηκαν συστηματικά από τα ΜΜΕ, είτε κατηγορήθηκαν ως εχθροί του Έθνους και, ακόμη, ότι υποστήριζαν τέτοιες απόψεις επειδή εξυπηρετούσαν προσωπικά τους συμφέροντα, είτε τέλος και ότι είναι λαϊκιστές.

Το πρόβλημα, βέβαια, από τη αρχή, δεν ήταν και δεν είναι οι απάνθρωπες θυσίες που απαιτούνται από το λαό. Το πρόβλημα είναι η βεβαιότητα ότι οι θυσίες αυτές είναι και θα μείνουν χωρίς αντίκρισμα. Οι όροι του Μνημονίου καταλήγουν με μαθηματική ακρίβεια στην αδιάκοπη ανάγκη της χώρας να δανείζεται, να εξαθλιώνεται, εξαιτίας των πράγματι απάνθρωπων μέτρων λιτότητας που πολλαπλασιάζονται και εντατικοποιούνται συνεχώς, αλλά το χρέος της και σε απόλυτους και σε σχετικούς αριθμούς να διογκώνεται.

Γι αυτό, και δεν μπορεί να υπάρξει καμιά, μα καμιά δικαιολογία γι αυτούς που έθεσαν την υπογραφή τους κάτω απ’ αυτό το επαίσχυντο Μνημόνιο, που καθιστά τους Έλληνες δούλους, μέσα στην ίδια τη χώρα τους. Ούτε ότι δήθεν πανικοβλήθηκαν, μια και γνώριζαν πολύ καλά την κατάσταση, ούτε ότι δεν είχαν άλλη δυνατότητα για να αποφύγουν τη χρεοκοπία, αφού αποδεδειγμένα δεν προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν άλλες δυνατότητες δανεισμού, όπως π.χ. από την Κίνα ή και από τη Ρωσία, ούτε ότι δεν είχαν περιθώρια διαπραγμάτευσης αυτών των εξωφρενικών όρων του Μνημονίου, αφού η Ιρλανδία και η Πορτογαλία το έπραξαν, αλλά ούτε ότι δήθεν φρόντισαν να σώσουν την Ελλάδα, αφού ούτε καν αισθάνθηκαν την ανάγκη να έχουν μια ευρύτερη συναίνεση του ελληνικού λαού πριν υπογράψουν, ερήμην του, τη θανατική του καταδίκη. Όσο κι αν πρόκειται για δραματική διαπίστωση η Ελλάδα δεν ανήκει πια στους Έλληνες, αλλά στους δανειστές της, δηλαδή κυρίως στις τράπεζες, που αποφασίζουν μέσω των εκπροσώπων τους, δηλαδή της τρόικας, για τις τύχες μας, και τις τύχες των παιδιών μας, αλλά και των μακρινών απογόνων μας. Με τις δηλώσεις του Γιώργου Παπανδρέου, ότι «κυβερνά λαό διεφθαρμένο», ότι «είμαστε Τιτανικός» κλπ, δόθηκε το πράσινο φως στους εταίρους μας να μας χλευάζουν σε καθημερινή βάση, ως τεμπέληδες, ως ανεύθυνους, ως κλέφτες. Γι αυτό, η υπογραφή του επαίσχυντου αυτού Μνημονίου - με κλειστά μάτια;;- ήταν αυτόχρημα εγκληματική και η εξήγησή της, θα πρέπει να αναζητηθεί στις μακρές ενδοσυνεννοήσεις του Γιώργου Παπανδρέου με τον επικεφαλής του ΔΝΤ, ενόσω μας αποκοίμιζε με διαβεβαιώσεις ότι «σε καμιά περίπτωση δεν διανοείται να θέσει την Ελλάδα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ, γιατί πρόκειται για τον σκληρότερο διεθνή οργανισμό που ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για τους δανειστές».

Καθώς στο προτελευταίο μου βιβλίο τα Αντι-Μνημονιακά, εξηγώ τους λόγους, για τους οποίους οι όροι του Μνημονίου ήταν εντελώς ανέφικτοι, όσες θυσίες και αν απαιτούνται από τον δύσμοιρο λαό, δεν θα τους επαναλάβω εδώ. Θα αρκεστώ, μόνο, να υπενθυμίσω ότι υφιστάμεθα την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, που άλλωστε έχει να επιδείξει μόνο κραυγαλέες αποτυχίες στο παρελθόν, και που υποθέτει ότι η μέχρι εξόντωσης μείωση των μισθών, θα περιορίσει το κόστος παραγωγής και θα αυξήσει, έτσι, την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, θα αυξηθούν οι εξαγωγές και η οφειλέτης χώρα θα είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος της!

Τα μέτρα των δύο Μνημονίων είναι διαμετρικά αντίθετα αυτών που θα χρειαζόταν η ελληνική οικονομία για να ανακάμψει. Μέτρα δηλαδή αναπτυξιακά και όχι στραγγαλιστικά της δραστηριότητάς της.



Αυτό, λοιπόν, το θλιβερό κατασκεύασμα επιβλήθηκε, μέσω του Μνημονίου, στους Έλληνες, και η ηγεσία τους το αποδέχθηκε, χωρίς την ελάχιστη αντίδραση. Αν και ήταν ξεκάθαρο, από την αρχή, και στους εταίρους μας ευρωπαίους, αλλά και στους αρμόδιους έλληνες που το υπέγραψαν, ότι θα κατέληγε σε παταγώδη αποτυχία. Πως, λοιπόν, να δικαιολογηθεί η προθυμία της κυβέρνησης να δεσμευτεί και με νέο Μνημόνιο ΙΙ, με την ίδια φιλοσοφία, αλλά με ακόμη αγριότερους όρους, μετά την απερίγραπτη αποτυχία του πρώτου;



Είναι σαφές ότι οι δικοί μας αρμόδιοι προσπαθούν να επιβιώνουν, δηλαδή να εξασφαλίζουν ρευστότητα, κυριολεκτικά, μέρα με τη μέρα. Μπορεί, όμως, να είναι λύση αυτή; Σαφέστατα, όχι. Και πιο συγκεκριμένα με το Μνημόνιο ΙΙ, του οποίου οι αδυσώπητοι όροι χρησιμεύουν ως εκβιασμοί για να δοθεί η 5η δόση του δανείου προβλέπονται ανάμεσα σε άλλα απολύσεις στο δημόσιο τομέα της τάξης των 200.000 εργαζομένων, άρση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα, κατάργηση 73 δημόσιων οργανισμών (προς το παρόν, βέβαια) νέες περικοπές μισθών και συντάξεων και αύξηση φόρων που όλα μαζί ελπίζεται ότι θα εξασφαλίσουν €6.4 δις. Αυτά τα πρόσθετα μέτρα, θα βυθίσουν τη χώρα σε ακόμη πιο έντονη ύφεση από ότι το Μνημόνιο Ι, και θα αποδιοργανώσουν πλήρως το δημόσιο τομέα.



Είναι πολύ απλό: χωρίς ανάπτυξη, το χρέος όχι μόνο είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί, αλλά αντιθέτως, διαχρονικά, αυξάνει. Αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία, αλλά που τα Μνημόνια τής το αρνούνται είναι ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ ταχύτερος του αντίστοιχου του χρέους.. Άρα, οι εταίροι μας δεν ενδιαφέρονται, ή και πιθανότατα δεν επιθυμούν να γίνει βιώσιμο το χρέος μας. Και γιατί να το θέλουν; Αν και διατείνονται ότι δήθεν μας βοηθούν, και δήθεν οι φορολογούμενοί τους θυσιάζονται για τη σωτηρία μας, στην πραγματικότητα εξασφαλίζουν συνεχή και υψηλά κέρδη σε βάρος μας. Ανάμεσα και σε άλλα, δανείζονται με 1.50-2% και μας περνούν το δάνειο με τριπλάσιο επιτόκιο. Και, δεν κινδυνεύουν να μην εξοφληθούν, αφού έχουν βάλει ενέχυρο ολόκληρη την Ελλάδα. Με το Μνημόνιο, όχι απλώς το χρέος δεν έχει πιθανότητες να αντιμετωπιστεί, αλλά ούτε και το πρωτογενές έλλειμμα. Και έτσι μπορούν να μας εκβιάζουν.



Φθάνουμε, έτσι, στο δραματικό, αλλά αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για προγραμματισμένη κρίση, με κυρίαρχους στόχους εντελώς διαφορετικούς από αυτούς που επίσημα εμφανίζονται. Χωρίς, ασφαλώς, να μπορεί να παραβλεφθεί και η πιθανότητα πρόκλησης της κρίσης, από τις ΗΠΑ, με πρόθεση να ανακόψουν την πορεία καθιέρωσης του ευρώ ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος, θα αρκεστώ στην αποκάλυψη ορισμένων ευρωπαϊκών στόχων, που είναι αδιαφανείς, αλλά όμως που πια είναι δύσκολο να διαψευστούν. Τα μέτρα των Μνημονίων Ι και ΙΙ, μέσω της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, επιδιώκουν σαφέστατα 3 στρατηγικούς στόχους, η υλοποίηση των οποίων θα σημάνει την, επ’ αόριστον, εξαφάνιση της Ελλάδος από το χάρτη των αναπτυγμένων οικονομιών:



Α. Ο πρώτος στόχος, που άλλωστε έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, είναι η επιστροφή της αγοράς εργασίας στις οικτρές συνθήκες που επικρατούσαν στις αρχές του 19ου αιώνα. Μέσα, σχεδόν, σε μια νύκτα καταργήθηκε ουσιαστικά το σύνολο των μέτρων, που ήταν αποτέλεσμα μακρόχρονων αγώνων των εργαζομένων και που στόχευαν στην προστασία τους από κάθε μορφή εκμετάλλευσης. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε από τους ακραιφνείς νεοφιλελεύθερους, ως πειραματόζωο. Η δύσκολη οικονομική της θέση, οι ασθενείς και περιορισμένων ικανοτήτων κυβερνήσεις της των τελευταίων δεκαετιών, καθώς και η μεθοδευμένη τρομοκράτησή της, της αφαίρεσαν εκ προοιμίου κάθε δυνατότητα αντίστασης. Αυτή, ακριβώς, η εντελώς ασύδοτη και χωρίς ρυθμιστικούς κανόνες αγορά εργασίας αποτελούσε μακροχρόνιο όνειρο των νεοφιλελεύθερων. Και έτσι, κατορθώθηκε το αδιανόητο: η δουλοποίηση των Ελλήνων εργαζομένων, που εμφανίζονται εντελώς ανίσχυροι και στο έλεος των εργοδοτών, ενώ ήδη ο μισθός που τείνει να επικρατήσει δεν υπερβαίνει τα €400-450. Η κορύφωση των ανισοτήτων κατανομής, στην Ελλάδα, που εκτιμάται ότι μετέφερε περισσότερες από 10 εισοδηματικές μονάδες από την εργασία στο κεφάλαιο, στο διάστημα των τελευταίων τριών δεκαετιών, θα αποδειχθεί το ισχυρότερο εμπόδιο για ανάπτυξη, όταν και αν αντιμετωπιστεί η λαίλαπα της κρίσης του χρέους.

Αυτό το μεσαιωνικό σχήμα εργασιακών σχέσεων, που σχεδιάζεται να επιβληθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη, θα χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως γέφυρα.



Β) Ο δεύτερος στόχος, που ήδη υλοποιείται με ταχύτατους ρυθμούς, είναι η κατεδάφιση του δημόσιου τομέα, στον οποίο περιλαμβάνεται και το Κράτος Πρόνοιας, αφού επί αρκετά μεγάλο διάστημα εκτοξεύτηκαν εναντίον του γκεμπελικές μέθοδοι δαιμονοποίησής του: δήθεν υπερμεγέθης, δήθεν με τεράστιους μισθούς οι εκεί εργαζόμενοι, δήθεν τεμπέληδες όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Πρόκειται, βέβαια, για επικίνδυνες γενικεύσεις, που βασίζονται σε ευρείας κατανάλωσης μύθους (όπως εκθέτω στο άρθρο μου: Η κατεδάφιση του κράτους», Μανιφέστο 1/2011). Η αναντίρρητη αναποτελεσματικότητα του ελληνικού δημόσιου τομέα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με βάρβαρες ποσοτικές μειώσεις του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά αντιθέτως απαιτεί ποιοτικές βελτιώσεις. Περιττό να τονίσω το πόσο επικίνδυνη είναι η ακολουθούμενη πρακτική, εφόσον βασική αρχή της ομαλής λειτουργίας κάθε οικονομίας είναι η, επί ίσων βάσεων, συνεργασία και αλληλοσυμπλήρωση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, ιδίως τώρα που έχουμε απόλυτη ανάγκη από ενότητα και συνοχή.



Γ) Και ο τρίτος, και οδυνηρότερος στόχος, είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Το έντονο ενδιαφέρον των εταίρων μας είναι δύσκολο να κρυφτεί: πιέζουν και βιάζονται να τους τα δώσουμε όλα, να πάρουν τα πάντα: λιμάνια, αεροδρόμια, τρένα, κτίρια, τις υπηρεσίες κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων και δεν έχει τέλος. Χρησιμοποιούν, εξάλλου, αδόκιμους για την περίπτωση όρους και παραπειστικές εκφράσεις, όπως αξιοποίηση, ιδιωτικοποίηση και μεταρρυθμίσεις, ενώ πρόκειται για αλύπητη εκποίηση “οικογενειακών κειμηλίων και ασημικών». Εκποίηση που θα μας μετατρέψει σε πένητες της Ευρώπης στο διηνεκές, και σε δια βίου αποικία του πλούσιου Βορρά. Εκποίηση, που πρέπει με δόντια και νύχια να αποτρέψουμε, γιατί εκτός του ότι αυτή σημαίνει ουσιαστικά πτώχευση, η βιασύνη και ο πανικός με τον οποίο οι εταίροι μας μάς υποχρεώνουν να λειτουργήσουμε, θα καταλήξει σε ρευστοποίηση των πάντων έναντι πινακίου φακής.







ΙΙ. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ - ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ



Η sine-qua-non προϋπόθεση για τη σωτηρία μας είναι η, με όλα τα μέσα, με κάθε κόστος και κάθε θυσία, με δόντια και νύχια, απαλλαγή μας από την τρόικα και τα Μνημόνια, γιατί μέσα στο συρφετό τους κυριολεκτικά διαλυόμαστε. Εκτός από τη διαρκή προσβολή στην εθνική μας αξιοπρέπεια, η παραμονή των κατακτητών στη πατρίδα μας αποκλείει ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε το περισσότερο, για να βγούμε από την κρίση, δηλαδή Ανάπτυξη.

H Ανάπτυξη, όμως, απαιτεί μέτρα διαμετρικά αντίθετα από αυτά που μας επιβάλλει η τρόικα. Γιατί, δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας, που να κατόρθωσε να πληρώσει το χρέος της σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και απερίγραπτης λιτότητας. Αν, λοιπόν, καταδικαστούμε να παραμείνουμε στο θανατηφόρο αυτό περιβάλλον, και αφού θα έχουμε πια ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία, ο ρόλος μας θα είναι να εξασφαλίζουμε στην Ευρωζώνη, που μεταλλάσσεται ταχύτατα σε Ηνωμένες Πολιτείες της Γερμανίας, φθηνά εργατικά χέρια. Αυτά θα τα χρειαστεί, σίγουρα, η Γερμανία στα προσεχή 50 χρόνια, γιατί ο πληθυσμός της προβλέπεται ότι θα μειωθεί κατά 17, από τα 82 εκατομμύρια που αριθμεί τώρα, και ακόμη γιατί οι περιοριστικοί όροι αποδοχής μεταναστών από την Πολωνία, τις Βαλτικές Χώρες, την Τσεχία και τη Σλοβακία, καθώς και οι χαμηλοί μισθοί που πρόσφερε για εξειδικευμένη εργασία, της στέρησαν τη δυνατότητα ανανέωσης του πληθυσμού της με νέους. Για αφρικανοποίηση, και όχι πια για κινεζοποίηση των Ελλήνων εργαζομένων θα γίνεται λόγος, εφεξής, εφόσον η Κίνα προχωρεί σε θεαματική αύξηση μισθών και στη λήψη προστατευτικών μέτρων των εργαζομένων της. Και η πορεία αυτή προς την εξαθλίωση θα ολοκληρωθεί χάρη στο νέο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, που προωθείται στα πλαίσια της ΕΕ και που προβλέπει συνεχή μείωση μισθών, σε μια Σισύφεια, όσο και ουτοπική προσπάθεια να καταστούμε εξίσου ανταγωνιστικοί με τη Γερμανία.

Σε πείσμα του περιβάλλοντος πανικού, που έντεχνα μας δημιουργούν, στις παραμονές καταβολής των δόσεων δανείων, ωστόσο η λύση στα ακανθώδη προβλήματά μας, δεν είναι η συνεχής προσθήκη νέων δανείων, στα ήδη υπάρχοντα. Η συσσώρευση δανείων μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο σε πλήρες αδιέξοδο, αυξάνει το χρέος μας, αλλά και τους τόκους που πρέπει να καταβάλουμε και που αντιπροσωπεύουν, σε ετήσια βάση, το 8- 10% του ΑΕΠ μας, καθιστώντας έτσι αδύνατη και την εξάλειψη του πρωτογενούς μας ελλείμματος. Δυστυχώς, όμως, η μόνιμη σύγχυση της διχασμένης Ευρώπης, αλλά και η παντελής έλλειψη αντιδράσεων της Αθήνας δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν το τεράστιο αυτό πρόβλημα του χρέους. Αποτέλεσμα αυτού του διαρκούς αδιέξοδου είναι και το ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της η Standard and Poor προχώρησε σε ταυτόχρονη υποβάθμιση τεσσάρων μεγάλων ελληνικών τραπεζών βαθμολογώντας τες με CCC .

Αλλά, και από την πλευρά των δυνατοτήτων εξόδου μας από την κρίση υπάρχει στενότητα, αν η ΕΕ δεν αποφασίσει να δώσει αποτελεσματική και οριστική λύση στο πρόβλημα χρέους ολόκληρου του Νότου της, αλλά εξακολουθήσει να λειτουργεί ως τιμωρός της.

Σ’ αυτή την περίπτωση, προβάλλει ουσιαστικά μια και μοναδική λύση, ικανή να μας ξαναδώσει μια θέση στον πολιτισμένο κόσμο. Πρόκειται για την αναδιάρθρωση/ αναδιαπραγμάτευση του χρέους, που έχω προτείνει από τις πρώτες φάσεις του ελληνικού δράματος με άρθρα και ομιλίες μου (Βλ. Αντι- Μνημονιακά). Θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι εκτός του ότι δεν πρόκειται για μέθοδο με προκαθορισμένους όρους, αλλά αντιθέτως έχει την ευχέρεια να προσαρμόζεται στα δεδομένα της κάθε περίπτωσης, δεν στερείται κινδύνων και δεν είναι πανάκεια, ούτε για την Ελλάδα, αλλά ούτε για την ΕΕ. Στη δεινή θέση, ωστόσο, που τώρα βρισκόμαστε, και που Μνημόνια και δάνεια εντείνουν τα αδιέξοδα και μας διαλύουν, μια καλά μεθοδευμένη αναδιάρθρωση/αναδιαπραγμάτευση, που να συνοδεύεται και από ένα γενναίο κούρεμα, είναι δυστυχώς η μοναδική λύση στον ορίζοντά μας.



Πρέπει να καταφύγουμε κατεπειγόντως στη λύση αυτή:

• Πρώτον επειδή, είναι σαφές ότι η ΕΕ-Ευρωζώνη, μας εκλαμβάνει ως βαρίδιο, το οποίο με μεγάλη χαρά θα εκτόξευε εκτός της και στο πυρ το εξώτερο, αν δεν έτρεμε τις συνέπειες του ισχυρότατου όπλου μας, που είναι η άλλη όψη του υψηλού μας χρέους. Αυτή η πλευρά του χρέους μας εξηγεί το πώς και το γιατί, οι εταίροι μας αποφασίζουν με τόση ευκολία να μας εξασφαλίζουν συνεχή και τεραστίου ύψους δάνεια. Όχι, βέβαια, για να μας σώσουν, αλλά ελπίζοντας ότι έτσι θα σωθούν οι ίδιοι από τους κερδοσκόπους (Βλ. τις μεγαλύτερες τράπεζες της υφηλίου) που οι ίδιοι εξέθρεψαν. Και τίποτε δεν μπορεί να συγκαλύψει την αγωνία, από την οποία διακατέχονται, στην ιδέα κυβερνητικής αλλαγής στην Ελλάδα, που θα μπορούσε να καταλήξει σε καταγγελία αυτού του μηχανισμού στήριξης και που, άλλωστε, εξηγεί τις φορτικές πιέσεις για συναίνεση, που τολμήθηκαν τελευταίως προς την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Καθώς, ωστόσο, τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα μεταβάλλονται με απρόβλεπτο τρόπο και με ιλιγγιώδη ταχύτητα, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το ενδεχόμενο ότι ίσως κάποτε στο προσεχές μέλλον, αυτό το όπλο μας να έχει, κατά κάποιο τρόπο, απενεργοποιηθεί. Γιατί είναι απολύτως βέβαιο ότι ουδείς στις Βρυξέλλες, Βερολίνο και Φραγκφούρτη είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι η Ελλάδα θα σωθεί με το Μνημόνιο !! Απλώς, γίνονται απέλπιδες προσπάθειες να κερδηθεί χρόνος, και να ρυθμιστεί έτσι η κατάσταση, ώστε να έχει εξουδετερωθεί, αν είναι δυνατόν, η απειλή από την Ελλάδα. Ο χρόνος, έτσι, δουλεύει εναντίον μας.



• Δεύτερον, επειδή κάθε ημέρα που περνά καθιστά δυσκολότερη τη θέση μας, αυξάνοντας το απαιτούμενο ύψος του hair-cut, προκειμένου να είναι αποτελεσματικό, διαλύοντας σε βάθος και πλάτος τις βάσεις της δημόσιας διοίκησης, της παιδείας, της οικονομίας και της κοινωνίας μας, έτσι που η ανασυγκρότηση θα εμφανίσει τεράστιες δυσχέρειες-θα χρειαστεί έναν νέο Καποδίστρια.



• Τρίτον, η χώρα είναι ήδη χρεοκοπημένη και διατηρείται στην επιφάνεια με τεχνητά μέσα. Παράταση, απλώς, της δίνει η νέα κυβέρνηση, που άλλωστε είναι ανίκανη να της προσφέρει κάτι το ουσιαστικό, εφόσον παραμένει αναλλοίωτη η στραγγαλιστική οικονομική πολιτική, που επιβάλλει η τρόικα.



• Και τέλος τέταρτον, όλα δείχνουν ότι οι υπέρογκες, και χωρίς αποτέλεσμα, θυσίες του ελληνικού λαού άγγιξαν τα όριά τους, και τώρα η χώρα απειλείται σοβαρά από κοινωνική έκρηξη και εμφύλιο πόλεμο.

Και δυο λόγια για τη «λύση» στην οποία συμφώνησαν Σαρκοζί και Μέρκελ (στις 17.06.2011) προκειμένου να δοθεί στην Ελλάδα η πέμπτη δόση του δανείου και να αναβληθεί, προς το παρόν, η επίσημη χρεοκοπία της. Πρόκειται για την πρόταση συμμετοχής των ιδιωτών, σε μια μερική χρεοκοπία της Ελλάδος, που θα ψαλλιδίσει κάπως το κεφάλαιό τους, αλλά που δεν πρέπει να δώσει μήνυμα κουρέματος ή πτώχευσης προς τα έξω. Γι αυτό και πρέπει να τηρηθούν τα ακόλουθα τέσσερα κριτήρια : πρώτον, η συμμετοχή των ιδιωτών να είναι εθελοντική και όχι υποχρεωτική, δεύτερον να μην εμπίπτει στην κατηγορία του «πιστωτικού γεγονότος» -δηλαδή της χρεοκοπίας ή του κουρέματος-, τρίτον να έχει εξασφαλίσει τη συναίνεση της ΕΚΤ και τέταρτον να γίνει γρήγορα. Πρόκειται, βέβαια για λύση, που δεν είναι λύση για το ελληνικό πρόβλημα, του οποίου απλώς μεταθέτει χρονικά την έκρηξη. Εμπνέεται από τη γνωστή πρωτοβουλία της Βιέννης, στην οποία το 2009 διεθνείς επενδυτές δέχθηκαν να διακρατήσουν ομόλογα χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που είχαν λήξει, προκειμένου να αποφευχθεί η χρεοκοπία τους.

Δεν είναι αυτή λύση για την Ελλάδα, πρώτον επειδή με τον τρόπο αυτό δεν θα είναι εύκολο να επανέλθει στις αγορές, εφόσον ο κίνδυνος απώλειας των επενδυτών ελληνικών ομολόγων γίνεται πια χειροπιαστός, δεύτερον, επειδή το ποσό στο οποίο αναφέρεται η συμμετοχή των ιδιωτών εκτιμάται ως σταγόνα στον ωκεανό του συνολικού ελληνικού χρέους, που άλλωστε συνεχώς εμπλουτίζεται με νέα δάνεια και τέλος επειδή στην ουσία πρόκειται για υποχρεωτική και όχι εθελοντική διακράτηση ομολόγων, για επτά επιπλέον χρόνια, από τις τράπεζες τα ασφαλιστικά ταμεία και τους άλλους επενδυτές, και έτσι κινδυνεύει να κινητοποιήσει τους κερδοσκόπους. Η αντιμετώπιση, εξάλλου, αυτή διαιωνίζει και βαθαίνει, ουσιαστικά, το ελληνικό πρόβλημα, στην προσπάθεια να προστατευθούν οι τράπεζες από την υποχρέωση να πληρώσουν μερικές δεκάδες δισεκατομμυρίων ευρώ σε CDS (=στοιχήματα ότι θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα), πράγμα που τελικά δεν θα αποφύγουν. Στο μεταξύ, η κατάσταση στην Ελλάδα επιδεινώνεται με ταχείς ρυθμούς, και τα πάντα μπορεί να προκύψουν.

Συνεπώς, φαίνεται να μην υπάρχει άλλη λύση, για την Ελλάδα, παρά:

Να καταγγείλουμε τα Μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση. Εξυπακούεται ότι η καταγγελία αυτή δεν μπορεί να αναμένεται από την παρούσα κυβέρνηση, όχι μόνο επειδή υπέγραψε αυτές τις καταδικαστικές αποφάσεις, εναντίον μας, όχι μόνο επειδή με σκυμμένο αυχένα και χωρίς αντίδραση δέχεται να εφαρμόσει τα αιματηρά, αλλά παντελώς αναποτελεσματικά μέτρα, που της επιβάλλει η τρόικα, αλλά και πάνω απ’ όλα επειδή αυτή η κυβέρνηση δίνει, σαφώς, την εντύπωση ότι συμπορεύεται με την τρόικα και εναντίον του ελληνικού λαού. Οι επιλογές της αναβιώνουν, έτσι, συνεχώς, τη ρήση του Πρωθυπουργού, που δήλωσε σε επήκοο ολόκληρης της υφηλίου ότι «κυβερνά έναν διεφθαρμένο λαό», στον οποίον προφανώς δεν ανήκει ο ίδιος και από τον οποίον σαφώς αποστασιοποιείται, και μόνο από γενναιοψυχία προσπαθεί να τον σώσει.

Να τολμήσουμε ταυτόχρονα να δηλώσουμε προσωρινή στάση εξωτερικών πληρωμών, μέχρις ότου συμφωνήσουμε με τους εταίρους μας, σε όρους ανθρώπινους και πραγματοποιήσιμους, για την αντιμετώπιση του χρέους. Βεβαίως, κάποιο σημαντικό κούρεμα, γύρω στο 50% του συνολικού χρέους θα είναι αναπόφευκτο. Πράγματι, η Standard and Poor με το βαθμό 4 που δίνει στην Ελλάδα, προδικάζει ότι οι επενδυτές της θα λάβουν 30-50 από το κεφάλαιό τους.

Σ’αυτή μας την ενέργεια, και παρά τους κινδύνους που αυτή περιέχει, θα πρέπει να μας ενισχύσει:

*Πρώτον, το ότι η κατάστασή μας εκλαμβάνεται, γενικώς, ως χρεοκοπία με αναστολή. Οι πιθανότητες, που ήδη δίνονται για την ελληνική χρεοκοπία, ανέρχονται στο 80%. Είναι, συνεπώς, προτιμότερες οι εξελίξεις, τις οποίες θα έχουμε προβλέψει, θα έχουμε προγραμματίσει και θα μπορούμε, σε κάποιο βαθμό, να επηρεάσουμε.

*Δεύτερον η πεποίθηση ότι οι εταίροι μας είναι περισσότερο φοβισμένοι από μας, για την πιθανότητα μιας σφοδρότατης κρίσης στην Ευρωζώνη, που δεν είχαν προβλέψει και που απειλεί να τη διαλύσει. Να επισημανθεί ότι οι απώλειες που υπέστησαν ήδη τα χρηματιστήρια, στην υφήλιο, κάτω από τον πανικό της ενδεχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδος, ανέρχονται σε περίπου €1 τρις, δηλαδή τριπλάσιο περίπου ποσό του ελληνικού χρέους. Ακόμη, και ενώ εκτιμάται ότι η αναδιαπραγμάτευση θα στοιχίσει στις ευρωπαϊκές τράπεζες γύρω στα €81 δισεκατομμύρια, οι εταίροι μας προτιμούν να μας δανείζουν συνεχώς και περισσότερα, προκειμένου να μην κινδυνεύσουν οι τράπεζες, αλλά και γιατί τις συμφέρει, χάρη στη διαφορά των επιτοκίων, όπως αναγνώρισε πρόσφατα και η πρωθυπουργός της Αυστρίας. Μας δίνουν 1, και εξασφαλίζουν 2 ή 3. Και μας θυσιάζουν, χωρίς ενδοιασμό, στο βωμό των τραπεζών. Και το χειρότερο είναι ότι, παράλληλα, μας εκβιάζουν ασύστολα.

* Τρίτον, το γεγονός ότι η κατάσταση στην ΕΕ-Ευρωζώνη είναι, άκρως, προβληματική και υπάρχουν πολυάριθμα σκοτεινά σενάρια σχετικά με την εξέλιξή της, χωρίς πια και να αποκλείεται η διάλυσή της. Συνεπώς, η καταρχήν δικαιολογημένη φοβία των Ελλήνων, για την περίπτωση εξαναγκασμού μας να επιστρέψουμε στο εθνικό μας νόμισμα οφείλει να εκτιμηθεί και κάτω απ’ αυτό το πρίσμα της μεγάλης αβεβαιότητας γύρω από το μέλλον του ευρώ.

*Τέταρτον, οι όποιες απειλές γύρω από την τυχόν έξοδο της Ελλάδος από την Ευρωζώνη δεν είναι λογικό να εξετάζονται μεμονωμένα, αλλά σε άμεση σύγκριση με τις συνθήκες διαβίωσής μας, ως δούλων δηλαδή της τρόικας. Δεν υπάρχει καμιά προοπτική, δεν υπάρχει ελπίδα για μια οικονομία που αργοπεθαίνει, σε καθημερινή βάση, χωρίς πρόσβαση στην ανάπτυξη. Υπάρχει μόνο και αποκλειστικά απελπισία για μια ως και τρεις χαμένες γενιές από σήμερα, σε χώρα που υποχρεώνεται να ξεπουλήσει τα πάντα στους δανειστές της. Και, οπωσδήποτε, τώρα φαίνεται να είναι η πιο ακατάλληλη στιγμή για την ΕΕ-Ευρωζώνη, για να αποβάλλει μέλος της, ενώ αύριο μπορεί να είναι διαφορετικά.

*Πέμπτον, το νέο κυβερνητικό σχήμα από 17.06.2011 εξασφαλίζει κάποια παράταση της εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, πριν από τις εκλογές ή πριν από τον σχηματισμό οικουμενικής. Εφόσον, η τραγικά αναποτελεσματική οικονομική πολιτική παραμένει αναλλοίωτη, οι κατακτητές μας εξακολουθούν να αποφασίζουν για μας, αλλά και το σχέδιο ξεπουλήματος της Ελλάδος δρομολογείται, η μοναδική δυνατότητα του νέου υπουργού Οικονομικών, που είναι συνταγματολόγος, είναι να προσπαθήσει να πείσει ότι είναι σε θέση να κάνει βελτιώσεις. Αλλά, πως;;;



Με την αναδιαπραγμάτευση, που έχει προ πολλού προεξοφληθεί από τις αγορές, και που επιβάλλεται να συνδυαστεί με την αποπομπή της τρόικας, θα πρέπει να εξασφαλίσουμε:

*καλύτερους όρους, δηλαδή ουσιαστική επιμήκυνση του χρόνου ωρίμανσης του συνολικού μας χρέους, επιτόκια που να μην υπερβαίνουν αυτά με τα οποία δανείζονται οι εταίροι μας, και βέβαια κούρεμα

*και, ταυτόχρονα, την χωρίς απώλεια χρόνου έναρξη ενός επιθετικού αναπτυξιακού προγράμματος, που θα αναβιώσει το δικαίωμα επιβίωσης των Ελλήνων.



Εξυπακούεται ότι οι κατευθυντήριες γραμμές αυτού του αναπτυξιακού προγράμματος θα είναι διαμετρικά διαφορετικές, πρώτον με την υπόθεση παραμονής και δεύτερον μη παραμονής μας στην Ευρωζώνη. Στη δεύτερη περίπτωση η δυνατότητα χάραξης στρατηγικής για το εθνικό μας νόμισμα μπορεί να μας εξασφαλίσει πρόσθετα πλεονεκτήματα.

Η έναρξη της αναπτυξιακής μας προσπάθειας θα πρέπει να βασιστεί σε επεκτατική νομισματική πολιτική, αν επανέλθουμε στη δραχμή, ή στην άμεση εξασφάλιση αναπτυξιακού δανείου από έξω-ευρωπαϊκή πηγή, αν παραμείνουμε στο ευρώ.

Απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση της αναπτυξιακής προσπάθειας θα είναι η γενναία ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων και των ανέργων, δεδομένου ότι η ανισοκατανομή έφθασε σε τόσο δυσθεώρητα ύψη, ώστε να αποκλείει την ομαλή λειτουργία της οικονομίας. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρω ότι το 2009, η σχέση εισοδημάτων ιδιοκτησίας προς εισοδήματα εργασίας έφθασε να είναι στην Ελλάδα 0,43, έναντι 0,25 στην ΕΕ-15.

Τηλεγραφικά, θα έλεγα, αναφέρω στη συνέχεια κάποιες βασικές κατευθύνσεις της προσπάθειας ταχύρρυθμης ανάπτυξης- που βεβαίως απαιτούν εκτενέστερη ανάλυση και μεγαλύτερη εμπέδωση:

*Ισχυρή κρατική παρουσία και πρόγραμμα, στην έναρξη της αναπτυξιακής προσπάθειας.

*Διενέργεια σημαντικών δημοσίων επενδύσεων, που θα ενθαρρύνουν τις ιδιωτικές.

*Συγκεκριμενοποίηση του τι εννοούμε με «μεταρρυθμίσεις» στις οποίες θα πρέπει να προχωρήσουμε, δεδομένου ότι γίνεται κατάχρηση και ο όρος χρησιμοποιείται, τελικά, επί παντός του επιστητού. Π.χ. η λήψη μέτρων για την εξαθλίωση της αγοράς εργασίας, εμφανίστηκε ως «μεταρρύθμιση», όπως και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

*Επανασχεδιασμός, ενίσχυση και καταγραφή των ιδιαίτερων αναγκών της παιδείας, που έχει δεινοπαθήσει τα τελευταία χρόνια. Επανεισαγωγή στα εκπαιδευτικά προγράμματα των αρχαίων ελληνικών και της ιστορίας, με υπογράμμιση των εποχών και των σημείων που μας κάνουν υπερήφανους, και που τώρα τα έχουμε απόλυτη ανάγκη.

*Συντονισμένες προσπάθειες για την αναγέννηση της παραδοσιακής γεωργικής μας παραγωγής, που έχει πεθάνει, εξαιτίας των ασύδοτων εισαγωγών γεωργικών προϊόντων, των φθηνών εργατικών χεριών, κυρίως χάρη στους παράνομους μετανάστες, αλλά και της γενικότερης παρασιτικής κατεύθυνσης των δραστηριοτήτων στη χώρα μας, που ενισχύεται αποφασιστικά από την κορύφωση των ανισοτήτων κατανομής.

*Καταγραφή των βιομηχανικών και βιοτεχνικών δραστηριοτήτων, που υπόσχονται κάποιο μέλλον, και κρατική ενίσχυσή τους, στην αρχή.

* Προσπάθεια αύξησης των χαμηλών, γενικά, φορολογικών μας εσόδων (είμαστε στην ουρά των 27 της ΕΕ, σε πείσμα του μύθου της υψηλής φορολογίας, γιατί χωρίς επαρκή κρατικά έσοδα δεν μπορεί τίποτε να επιτευχθεί), πολιτική βούληση για να παταχθεί επιτέλους η φοροδιαφυγή και, βέβαια, δικαιότερη κατανομή του φορολογικού βάρους.

* Τέλος, ναι, θα απαιτηθεί και κάποιος έλεγχος στις εισαγωγές (που, άλλωστε, αποτελεί τον κανόνα σε ολόκληρη την υφήλιο) για να ενισχυθεί η εθνική μας παραγωγή.

Οι ελπίδες για να βγούμε από την κρίση, τελικά, εναποτίθενται στον ελληνικό λαό. Είναι βέβαιο ότι η αγωνιστική του παρουσία στις ελληνικές πλατείες πυροδότησε τις πρόσφατες πολιτικές αλλαγές. Οι τελευταίες δεν ήταν, ασφαλώς, αρκετές για να μεταβάλλουν το πολύ ζοφερό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό τοπίο, εφόσον οι πολιτικοί έσπευσαν να εξουδετερώσουν, μερικώς, τη συμβολή τους. Ωστόσο, ο λαός, εξακολουθεί και θα εξακολουθήσει να ζει στις πλατείες. Και μέσα από τις τάξεις του ελπίζεται η ανάδειξη ενός νέου πολιτικού σχηματισμού, ικανού να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και να γιατρέψει τις πληγές του.
















































































Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ….

Μέρος Ι
Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                 17.02.2012
==================================================
Αυτό το επονείδιστο για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό δεύτερο μνημόνιο, με περιεχόμενο ακόμη πιο εγκληματικό, και πιο αποτρόπαιο  από το πρώτο, εξασφάλισε ωστόσο την υπογραφή  199 πατέρων του Έθνους.  Για το πρώτο μνημόνιο η  δικαιολογία  που προβλήθηκε ήταν ότι ορισμένοι δεν γνώριζαν το περιεχόμενό του γιατί «δεν το  είχαν διαβάσει». Όπως φαίνεται, για το δεύτερο μνημόνιο,  η δικαιολογία θα είναι η ανάγκη συμμόρφωσης  με την «κομματική πειθαρχία», που προφανώς για όσους υπέγραψαν, αυτή είναι  υπεράνω της  συνείδησής τους.  Ομολογώ ότι έχω δυσκολία να διακρίνω τι είναι λιγότερο αποκρουστικό για τον ελληνικό λαό: το να συνειδητοποιεί, δηλαδή, ότι η εξαθλίωσή του για πολλές δεκαετίες από σήμερα  αποφασίζεται  από βουλευτές που  αποδεικνύονται  παντελώς ανεύθυνοι, ή   ότι στις  κρισιμότερες εθνικές μας στιγμές  ορισμένοι  εκλεγμένοι αντιπρόσωποι  του Έθνους αποδέχονται με εκπληκτική ελαφρότητα το ρόλο μαριονέττας. Να υπενθυμίσω, ακόμη,  ότι όλα αυτά συμβαίνουν, ενόσω είναι παγκοίνως γνωστά τα αποτελέσματα σχετικών δημοσκοπήσεων, που δείχνουν ότι το 90% των Ελλήνων είναι αντίθετοι με τα μνημόνια και όλο το σχετικό τους ανεκδιήγητο συνονθύλευμα.

Ι. Η καταδίκη σε γενοκτονία
-----------------------------------
Η καταδίκη των Ελλήνων,  σε γενοκτονία διαρκείας, αποφασίστηκε από 4 πολιτικούς: τον πρωθυπουργό, επιλογής της διεθνούς τραπεζοκρατίας, του υπουργού οικονομικών, που δε γνωρίζει οικονομικά,- αλλά  και που είναι το πρόβλημα;;;- ,  και των αρχηγών δύο πολιτικών κομμάτων, οι οποίοι παρά τους έντονους ή και πολύ έντονους αρχικούς δισταγμούς τους, τελικά πείστηκαν να  είναι η  τιμητική φρουρά,  της πορείας του ελληνικού λαού προς την πυρά.
Το αρχικό επιχείρημα, ολοένα πιο έωλο, ότι δηλαδή τα μνημόνια  μας σώζουν, και με συνεχώς συχνότερη αναφορά στην έλευση ενός καταστρεπτικού  χάους που περιμένει να μας καταπιεί, αν δεν ψηφιστεί το δεύτερο αυτό μνημονιακό έκτρωμα,   αναμασιέται από την κυβέρνηση,  και φυσικά και  από τα ΜΜΕ –εκτός ελαχιστότατων εξαιρέσεων.  Δακρύβρεκτα τα γνωστά  παπαγαλάκια διαμόρφωναν μέχρι το βράδυ της 12ης Φεβρουαρίου, ένα κλίμα υπέρτατης  συλλογικής αγωνίας, όχι για να μην ψηφιστεί, όπως φυσικά θα όφειλαν, αλλά αντιθέτως για να ψηφιστεί το δεύτερο αυτό μνημόνιο της συμφοράς.
Το πρόβλημα, ωστόσο, πέρα από τις  δυσβάστακτες και αυτοκτονικές  θυσίες, που απαιτούν από μας οι εταίροι μας, θα έπρεπε  λογικά να επικεντρωθεί στο τι   μπορεί να  αναμένεται απ’ αυτές, έστω κι όταν θα έχει περιέλθει σε κατάσταση λιμοκτονίας το ήμισυ του ελληνικού πληθυσμού, έστω κι όταν  η ανεργία θα ξεπεράσει το 28%,  έστω κι όταν το ΑΕΠ μας θα έχει κυριολεκτικά καταποντιστεί, έστω κι όταν 2 στα 3 καταστήματα και επιχειρήσεις θα έχουν κλείσει, έστω κι όταν θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ, έστω κι όταν συρρικνωθούν ακόμη περισσότερο τα δημόσια έσοδα,  έστω και όταν οι 6 στους 10 νέοι μας θα έχουν μεταναστεύσει, έστω κι όταν θα επικρατεί ο τρόμος στους δρόμους, αλλά και μέσα στα σπίτια μας.
Ο πρωθυπουργός μας, εμφανώς ικανοποιημένος για την ψήφιση του δραματικού δεύτερου αυτού  μνημονίου, το οποίο εμφάνισε ωστόσο ως μια από τις πολυάριθμες μέχρι τώρα «σωτηρίες μας»,  επιδόθηκε σε ευρεία ανάλυση των αναμενόμενων δήθεν θετικών αποτελεσμάτων, που κατ’ αυτόν θα ξεπηδήσουν, ως εκ θαύματος,  μέσα από τις στάχτες, τα συντρίμμια  και την άγρια λεηλασία της χώρας μας. Ο κ. Παπαδήμος επανέλαβε τα γνωστά επιχειρήματα των φανατικών νεοφιλελεύθερων, που αφού με τα θεωρήματά τους  προκάλεσαν και  τη δεύτερη  αυτή μεγάλη  παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007 –όπως και αυτήν του 1929- , ύστερα από βραχύτατη περίοδο  αυτοκριτικής τους, επανήλθαν δριμύτεροι στο διεθνές προσκήνιο,  επιβάλλοντας  μέτρα για την  αντιμετώπιση των δεινών, που οι ίδιοι προκάλεσαν.  Ανάμεσα στα κοινότοπα αυτά επιχειρήματα, που ουδέποτε ωστόσο,  επαληθεύτηκαν είναι και η δήθεν αύξηση της ανταγωνιστικότητας  που δήθεν βρίσκεται  σε άμεση συνάρτηση με την πτώση του επιπέδου των μισθών, η ανάγκη εξαφάνισης του κράτους και ιδίως του κράτους πρόνοιας, η ανάγκη εξάλειψης κάθε  κρατικής παρέμβασης γιατί  δήθεν παρεμποδίζει τη λειτουργία των αόρατων χεριών κ.ο.κ. Πρόκειται, δηλαδή, για  ακραίας μορφής  ουτοπία των φανατικών νεοφιλελεύθερων, που  περιγράφεται  με πολλή ειρωνεία από τον Paul Krugman, ως εξής: «οι οποίοι –δηλαδή οι νεοφιλελεύθεροι- δεν είναι τεχνοκράτες, αλλά βαρετοί ρομαντικοί, που επινοούν μέτρα για μια οικονομία όπως θα την  ήθελαν να είναι, αλλά όπως δεν είναι». Να προστεθεί, ωστόσο, ότι και αυτήν την, οπωσδήποτε, μη αποτελεσματική συνταγή των ακραίων νεοφιλελεύθερων δεν την  εφαρμόζουν σωστά στην Ελλάδα. Πράγματι, όπως είναι γνωστό, στη συνταγή αυτή ουδόλως περιλαμβάνεται  η αύξηση των φόρων, που αντιθέτως  αντιμετωπίζεται με εχθρότητα. Το σχέδιο, λοιπόν, που επιβάλλεται στη χώρα μας είναι ένα  θανατηφόρο κοκτέιλ, του οποίου αυξάνουν οι  δόσεις θανατικού, κάθε φορά που η υλοποίηση των επιδιωκόμενων στόχων,  στους οποίους φυσικά δεν περιλαμβάνεται η σωτηρία μας, - αλλά, αντιθέτως,  η πλήρης εξαθλίωση του λαού μας, έτσι που η  αποικιοποίηση και το γενικό ξεπούλημα να υλοποιηθούν χωρίς δυσκολία-, εμφανίζουν βραδύτητα.  
Τα οικτρά αποτελέσματα του πρώτου μνημονίου,  αλλά και τα ερείπια που άφησε πίσω του το ΔΝΤ, παντού από όπου πέρασε, εφαρμόζοντας το πανομοιότυπο, άλλωστε,  αυτό νεοφιλελεύθερο παραλήρημα, θα  αρκούσαν ως απάντηση στις αισιόδοξες, αλλά φευ παντελώς αστήρικτες αναμονές του πρωθυπουργού, για καλύτερες ημέρες, στην προσπάθειά του  να διασκεδάσει την όντως  εγκληματική υπογραφή του δεύτερου μνημονίου. Επιπλέον, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι  ο πρωθυπουργός δεν έχει πρόσβαση στη σωρεία  άρθρων, που βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας, που υπογράφονται από τους γνωστότερους οικονομολόγους της υφηλίου, και  που, χωρίς τον ελάχιστο δισταγμό, υποστηρίζουν ότι το δεύτερο αυτό μνημόνιο, κοινώς,  θα μας αποτελειώσει. Εύλογο, συνεπώς, είναι το ερώτημα στο που  ακριβώς αποβλέπουν  οι έωλες αυτές  πρωθυπουργικές υποσχέσεις προς τον δεινά δοκιμαζόμενο  ελληνικό λαό.

ΙΙΙ. Οδεύουμε προς ολοκληρωτική καταστροφή
-----------------------------------------------------------
Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι ο πρωθυπουργός και  όσοι γύρω του  υπέγραψαν το καταστροφικό, από κάθε άποψη μνημόνιο, έχουν πειστεί ότι  οι ίδιοι εκφράζουν την απόλυτη αλήθεια και, συνεπώς, έτσι δικαιολογούν την περιφρόνηση των απόψεων των  επαϊόντων, ιθαγενών και αλλοδαπών.  Ωστόσο, πέρα από τις απόψεις σοβαρών  οικονομολόγων, με τις οποίες  οι δικοί μας αρμόδιοι   απαξιούν να ασχοληθούν, υπάρχουν και  γύρω τους και πάνω τους κατάμαυρα σύννεφα, που συσσωρεύονται σε καθημερινή βάση και που  ακυρώνουν παταγωδώς το σύνολο των δικαιολογιών, για τις  εγκληματικές υπογραφές τους. Πρόκειται:
*Για την τελευταία ανάλυση του ΔΝΤ, που  ανεβάζει  το ποσοστό του χρέους  μας στο ΑΕΠ, για το 2020, από 120-που ήταν η προηγούμενη εκτίμηση- σε 135% αντίστοιχα. Αυτό,  πολύ απλά σημαίνει ότι το 2020 η ελληνική οικονομία, θα είναι ακόμη πιο απελπιστικά βυθισμένη  στο χρέος από όσο στο  έτος έναρξης του προβλήματος, δηλαδή το 2009. Αυτό σημαίνει, ακόμη, ότι επί 11 χρόνια, ο ελληνικός λαός θα λιμοκτονεί, προκειμένου να ικανοποιούνται στο έπακρον οι τραπεζίτες, αλλά ωστόσο το χρέος του, ακατάπαυστα θα ανέρχεται. Αυτό σημαίνει, επίσης, ότι  συνεχώς  μέχρι το 2020, αλλά και μετά, θα χρειαστούν και άλλες αυτοκτονικές θυσίες –μισθός, ας πούμε που θα κατέλθει στα 200Ε – για να καταστεί διαχειρίσιμο το χρέος, που ειρήσθω εν παρόδω, τέτοιο  θα είναι μόνο κάτω από 90%   του ΑΕΠ .  Να υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η αισιοδοξία και οι  πρωθυπουργικές υποσχέσεις για έξοδο από την κρίση, και για επανεκκίνηση της βιωσιμότητας του ελληνικού λαού αναβάλλονται για τη δεκαετία του 2040-50, και βλέπουμε; Αν όμως είναι έτσι, είναι προφανές ότι   το μέγεθος των θυσιών του ελληνικού λαού και η διάρκειά τους ουδόλως ενδιαφέρει τον κ. πρωθυπουργό, καθώς και τους 199 που έβαψαν τα χέρια τους στο αίμα, δεδομένου ότι  το μόνο που μετρά εν προκειμένω είναι  να πάρουν οι δανειστές μέχρι τελευταίας ρανίδας τα απεχθή και επαχθή δάνειά τους προσαυξημένα και με τα ληστρικά επιτόκια. Η κόλαση που, στο μεταξύ, θα βιώσουν οι ιθαγενείς δε συγκινεί κανέναν.  Αντιθέτως, μάλιστα, κρίνεται από αυτούς που επέβαλαν το μνημόνιο αυτό της ντροπής, ότι οι Έλληνες  πρέπει να τιμωρηθούν σκληρά, να γίνουν παράδειγμα προς αποφυγή και για τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, να πειστούν πέρα για πέρα ότι παρότι  άχρηστοι, ωστόσο η γερμανική μεγαλοψυχία τους  επιτρέπει να βιώνουν εκτός στρατοπέδων συγκέντρωσης και κρεματορίων. Γι αυτό και  επιβάλλεται  να εκχωρήσουν ειρηνικά  την εθνική τους κυριαρχία και το δημόσιο πλούτο τους, πρωτίστως στους Γερμανούς και, ουσιαστικά, στη διεθνή τραπεζοκρατία.
Και βέβαια, γύρω στο 2040-50 είναι πολύ πιθανόν να επαληθευτεί  τωρινή πρωθυπουργική αισιοδοξία, δεδομένου ότι  γι αυτό θα βοηθήσει πολύ η σημαντική μείωση του ελληνικού πληθυσμού, εξαιτίας ομαδικών θανάτων από πείνα, αλλά και η  ομαδική μετανάστευση. Έτσι θα δικαιωθεί, εκ των υστέρων, ο κ. πρωθυπουργός, αλλά με τραγικό τρόπο.
* Ωστόσο, το μεγάλο αγκάθι, που τελευταία αποσιωπάται μεθοδικά, είναι η επιτέλους  συνειδητοποίηση της  μη  διαχειρισιμότητας του χρέους μας από τους ευρωπαίους εταίρους μας.  Η κακή αυτή εξέλιξη- που είναι πανομοιότυπη και για την περίπτωση της Πορτογαλίας, έστω κι αν απεγνωσμένα προσπαθεί «να μην είναι Ελλάδα»- οφείλεται αποκλειστικά και μόνο  στις συνταγές των μνημονίων, που κατέστρεψαν όλες τις πηγές πλούτου της χώρας και στέρεψαν  όλες ανεξαιρέτως τις    στρόφιγγες  εσόδων του κράτους. Η ελληνική οικονομία χαροπαλεύει,  και στην κατάσταση που  έχει περιέλθει το μέλλον της είναι ζοφερό και χωρίς αχτίνα φωτός. Συνεπώς, εξυπακούεται ότι κάθε συζήτηση, και κάθε λύση που βασίζεται  στην έωλη υπόθεση ότι το  ελληνικό χρέος είναι διαχειρίσιμο, θα πρέπει πάραυτα να εγκαταλειφθεί και να αναζητηθεί άλλη πορεία.  Περιττό να προσθέσω ότι μνημόνια και δανειακές συμβάσεις εκλαμβάνουν ως διαχειρίσιμο το ελληνικό χρέος και με βάση αυτή την υπόθεση επιβάλλουν αιματηρές, αλλά εμφανώς χωρίς αντίκρισμα, θυσίες στον ελληνικό λαό.
*Επιπλέον, θα πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη, στις  όποιες επιλογές μας, η διόλου ικανοποιητική πορεία του PSI.  Παρότι το τοπίο είναι αρκετά ομιχλώδες, και οι επί μέρους  παράμετροί  του εμφανίζονται κυριολεκτικά ως κινούμενη άμμος, φοβούμαι ωστόσο ότι θα καταλήξει σε «φιάσκο». Η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο εξαιτίας της απόφασης της Poor &Standard   να υποβαθμίσει τα ελληνικά ομόλογα στην κατηγορία χρεοκοπίας.  Να προσθέσω, στο σημείο αυτό, ότι το «κούρεμα» έπρεπε να επιχειρηθεί από την αρχή, όπως το είχα άλλωστε προτείνει, οπότε θα αρκούσε μείωση της τάξης του 20-25% για να  καταστεί το χρέος μας βιώσιμο. Τότε, όμως, οι αρμόδιοι μας δήλωναν, με περισσή αλαζονεία,  ότι «όποιος υποστηρίζει την ανάγκη αναδιάρθρωσης-αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου είναι εχθρός του Εθνους, γιατί το μνημόνιο αποτελεί την ευτυχία μας». Και όσο αυτά υποστηρίζονταν στο εσωτερικό, οι δανειστές μας εξασφάλιζαν άνεση χρόνου, για να ξεφορτωθούν τα ελληνικά χαρτιά….έτσι που τώρα που οι αρμόδιοι το αποφάσισαν επιτέλους, δε φθάνει «κούρεμα ούτε 90%, προκειμένου το χρέος να γίνει διαχειρίσιμο.  Εγκληματική άγνοια στοιχειωδών χρηματοοικονομικών κανόνων ή κάτι, ακόμη,  χειρότερο;;
*Οι δραματικές αυτές εξελίξεις, στις οποίες μας οδήγησαν οι ευρωπαίοι εταίροι μας, με τη σύμπραξη και των  δικών  μας αρμοδίων, κατόρθωσαν να μετατρέψουν ένα, απολύτως, αντιμετωπίσιμο πρόβλημα του 2009, σ’ ένα παγόβουνο, που πιθανόν τώρα να απειλεί την ΕΕ-ευρωζώνη. Αμήχανοι και πανικόβλητοι  οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά οπωσδήποτε πολύ κατώτεροι των περιστάσεων, ναι μεν ικανοποιήθηκαν  μερικώς από την απόφαση τής, εις θάνατον καταδίκης του ελληνικού λαού στις 12 Φεβρουαρίου, αλλά ούτε πια κι  αυτό  τους είναι  αρκετό. Έτσι, οι ιθύνοντες την Ευρώπη εμφανίζονται αντιφατικοί, χωρίς να  έχουν εντελώς ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλουν  από τη λιλιπούτεια χώρα μας, αλλά και ούτε  με ποιους τρόπους  θα το εξασφαλίσουν. Ενθαρρυμένοι, ωστόσο, από την πεποίθηση ότι τα πάντα τους επιτρέπονται, από   μια πειθήνια  Ελλάδα, που δεν  αντιδρά, αλλά ευσεβάστως σκύβει το κεφάλι και αναμένει τις όποιες διαταγές τους, έχουν υπερβεί κάθε επιτρεπτό όριο. Έτσι, ορισμένοι  ανάμεσά τους  προβαίνουν, σε καθημερινή πια βάση, σε αδιανόητου περιεχομένου ύβρεις, ταπεινώσεις  και προσβολές, λησμονώντας ότι απευθύνονται προς   κράτος-μέλος τους, που    θεωρητικά τουλάχιστον, τυγχάνει ακόμη  ισότιμο με όλα τα υπόλοιπα. Καταπατώντας, με βαρβαρότητα,  όλες εκείνες  τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, της  ισότητας, της σύγκλισης  και της αλληλεγγύης, που θεμελίωσαν το οικοδόμημα της ΕΕ-ευρωζώνης, αναζητούν ουσιαστικά μεθόδους βασανισμού των Ελλήνων και όχι τρόπους επίλυσης του χρέους.

IV. Ελλάς: Η πρώτη αποικία της ΕΕ
-------------------------------------------
Αυτές, ακριβώς,  οι θανάσιμα επικίνδυνες  συνέπειες της  σταδιακής εντατικοποίησης του «δόγματος του σοκ»,  που στρέφονται κάθετα εναντίον του ελληνικού λαού, αποτελούν και τον προάγγελο του τι ακόμη  μας επιφυλάσσεται  στη συνέχεια. Όλες αυτές οι δραματικές εξελίξεις, που φευ δεν θα  είναι αποκλειστικά οικονομικής υφής, σκιαγραφούνται με ολοένα  μεγαλύτερη πιστότητα στις σχεδόν καθημερινές εξάρσεις της κυρίας Μέρκελ, του κ. Σόιμπλε, αλλά και ορισμένων εκπροσώπων των χωρών της γερμανικής εμπροσθοφυλακής.
*Μερικές από τις εξελίξεις αυτές, που ήδη διαφαίνονται στον ελληνικό ορίζοντα είναι:
α) Η ανάθεση του  απόλυτου οικονομικού ελέγχου της χώρας μας,  είτε σε Γερμανό Υπουργό Οικονομικών, που θα κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, είτε –που είναι περίπου το ίδιο – σε ειδικό ταμείο, προς το οποίο θα οδεύει το σύνολο των εσόδων του δημοσίου, για να εξυπηρετείται το χρέος. Και μόνο αν περισσεύουν κάποια ψίχουλα θα μπορεί να επιβιώνει τμήμα των «ιθαγενών». Επίσης, προβλέπεται ορισμός  επιτηρητή σε κάθε ελληνικό υπουργείο, έτσι που να διερωτάται κανείς τι μας χρειάζονται, εφεξής, οι εκλογές. Και τότε θα δικαιωθούν απολύτως  όλοι όσοι μέχρι τώρα  ψεύδονταν  παταγωδώς,    ότι δηλαδή  σε περίπτωση χρεοκοπίας «δεν θα υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις». Η ατέρμονη συνέχεια επιβολής όλο και πιο επαχθών μέτρων είναι βέβαιο ότι εκεί θα καταλήξει, στην αδυναμία δηλαδή, καταβολής μισθών και  συντάξεων.
 β) Το μέσο βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού  θα κατρακυλήσει σύντομα, στο 40-45% του σημερινού, γιατί παράλληλα θα εξακολουθεί να καταποντίζεται το ΑΕΠ μας, εφόσον δεν προβλέπεται αναπτυξιακή διάσταση στο τροικανό σχέδιο.
γ) Οι ήδη επικίνδυνα υψηλές  ανισότητες κατανομής, τώρα  θα κορυφωθούν,  υπό την επίδραση της ανεργίας, που θα υπερβεί το 27%, της κατακόρυφης πτώσης των μισθών, της μόνιμα ανέπαφης φοροδιαφυγής που διαιωνίζει την άδικη  φορολογική επιβάρυνση  μισθωτών και συνταξιούχων, της προϊούσας  εξαφάνισης των μικροεπαγγελματιών και καταστηματαρχών, προς όφελος των μεγάλων πολυεθνικών, της συνέχισης στήριξης των τραπεζών, με υπέρογκα δάνεια της ΕΚΤ, τα οποία ωστόσο δεν θα διαχέονται στην ελληνική οικονομία, αλλά θα εξακολουθήσουν να κεφαλαιοποιούνται,  της αύξησης των εξαγωγών εξαιτίας της κάθετης πτώσης της εσωτερικής κατανάλωσης, και της διατήρησης υψηλού επιπέδου τιμών.  Να προσθέσω, εδώ,  και την επίδραση του Χρηματιστηρίου Αθηνών, που παρότι  σταδιακά θα  αποψιλώνεται, θα εξακολουθεί, όμως, να εξασφαλίζει υψηλά  κερδοσκοπικά κέρδη χάρη στην  ενίσχυση φαινομένων εσωτερικής πληροφόρησης. Αυτά και άλλα θα εξοντώσουν όχι μόνο την πτωχότερη, αλλά και τη μεσαία τάξη, μεγεθύνοντας έτσι το ειδικό βάρος των πλούσιων και πολύ πλούσιων, στην ελληνική κοινωνία.
δ) Ο ελληνικός πληθυσμός θα αποδεκατιστεί. Πρώτον, εξαιτίας της  μαζικής μετανάστευσης των νέων και  των πιο μορφωμένων Ελλήνων, που αναζητούν οποιαδήποτε δυτική ή και ανατολική χώρα, ως  δεύτερη πατρίδα τους. Αλλά, και δεύτερον, εξαιτίας της δραματικής αύξησης των θανάτων από ασιτία,  από έλλειψη στοιχειωδών υπηρεσιών δημόσιας υγείας και πρόνοιας, από ανεπαρκή θέρμανση το χειμώνα, καθώς και από ασθένειες που σχετίζονται με κακή διατροφή. Συνοπτικά, οι επερχόμενες γενιές των Ελλήνων θα  αντιμετωπίζουν, τηρουμένων των αναλογιών, παρόμοια προβλήματα με αυτά του  τέλους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και της κατοχής. Και αυτά εξισώνουν τις απάνθρωπες απαιτήσεις των Τροικανών, με έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας.
ε) Οι άστεγοι, από 30.000, τώρα,  προβλέπεται ότι τουλάχιστον θα διπλασιαστούν. Στην τραγική αυτή εξέλιξη θα συμβάλλει, αποφασιστικά, και η κατάργηση της εργατικής εστίας.
στ) Ο απολογισμός  των καταστημάτων και επιχειρήσεων, που θα  κλείσουν θα φθάσει τις 2 στις 3, αφήνοντας  χωρίς δουλειά τους εργαζόμενους σ’ αυτά, και ξενοίκιαστα σωρεία καταστημάτων.
ζ) Τα έσοδα του κράτους θα μειωθούν ακόμη περισσότερο και δραστικά, εξαιτίας της ύφεσης, η οποία δεν προβλέπεται να αντιστραφεί, αλλά αντιθέτως θα παγιωθεί.  
Δυστυχώς, όλα τα παραπάνω από α-ζ ουδόλως αποτελούν αποκύημα νοσηρής φαντασίας. Αντιθέτως, ξετυλίγονται ήδη μπροστά μας και η συνέχειά τους φαίνεται να είναι νομοτελειακή, αν παραμείνουμε δέσμιοι των μνημονίων και του απερίγραπτου συρφετού που τα συνοδεύουν αν, δηλαδή,  παραμείνουμε στο τροικανό περιβάλλον:
*η πλήρης απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, και η μετάλλαξή μας σε πρώτη αποικία της ΕΕ
*το πλήρες ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας.

V. Τι μπορούμε, ακόμη, να περιμένουμε από τους εταίρους μας;
----------------------------------------------------------------------------
          Η εμφανώς κλιμακούμενη ένταση της  απαράδεκτης συμπεριφοράς των ευρωπαίων εταίρων μας, και οι συχνά σιβυλλικές  εκφράσεις τους υποκρύπτουν, πιθανότατα,  την προσπάθειά τους, να μας σπρώξουν σε οικειοθελή έξοδο από την ΕΕ-ευρωζώνη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει  νομική πρόβλεψη αποβολής κράτους-μέλους.  Και τούτο,  επειδή είναι στους πάντες ξεκάθαρο ότι  οι εταίροι μας μάς εκλαμβάνουν, ως βαρίδιο, και μας ανέχονται, αποκλειστικά και μόνο,  επειδή δεν είναι βέβαιοι  ακόμη  ότι μια πιθανή μας αποχώρηση δεν θα μολύνει ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο και δε θα σημάνει, συνεπώς, το τέλος του ευρώ. Πρόκειται για όπλο, που θα μπορούσε να αποδειχθεί αποτελεσματικό, από την πλευρά μας,  στο πλαίσιο διαπραγματεύσεων, αλλά  οπωσδήποτε βραχύβιο, εφόσον πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι  οι εταίροι μας θα βρουν τρόπους λιγότερο επικίνδυνους, στο προσεχές μέλλον, για να απαλλαγούν από μας.
Τα τελευταία δύο χρόνια ζούμε σε περιβάλλον, που είναι για μας   αποπνικτικό και όλα τα δεδομένα καθιστούν εντελώς παραλογή την αναμονή βελτίωσής του.  Αντιθέτως, τα πάντα ενισχύουν την υπόθεση ότι οι εκβιασμοί, οι ταπεινώσεις και η περιφρονητική  αντιμετώπισή μας θα εντείνονται, κάθε φορά που θα χρειάζεται η λήψη κάποιας νέας δανειακής δόσης. Αυτή, όμως, η ανάγκη είναι σίγουρο ότι με τις παρούσες ασφυκτικές συνθήκες  θα διαιωνίζεται, καθώς το χρέος μας δεν είναι διαχειρίσιμο, και δεν θα καταστεί βιώσιμο αν μείνουμε στα μνημόνια και στην τρόικα. Στο  ατέλειωτο αυτό διάστημα εμείς θα τελούμε σε καθεστώς  πλήρους  εποπτείας και  σε κατάσταση  πλήρους εξαθλίωσης, ενόσω θα αυξάνονται συνεχώς οι δόσεις εθνικής ανεξαρτησίας και ξεπουλήματος της πατρίδας μας, που θα δίνονται ως  αντάλλαγμα για  κάθε νέα μονάδα δανείου.
Θα πρέπει  επίσης, τώρα, να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη η   πιθανότητα διάλυσης της ΕΕ-ευρωζώνης, όπως προβλέπεται από πολυάριθμους γνωστούς οικονομολόγους, που τοποθετούν το τέλος αυτού του μεγάλου πειράματος, μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Και τότε, όλες οι θυσίες και κυρίως ο απαράδεκτος, πολύπλευρος  και διαρκής εξευτελισμός μας θα αποδειχθούν χωρίς νόημα.
         
          Οπωσδήποτε, είναι πια αναμφισβήτητο, ότι οι εταίροι μας με την όλη τους συμπεριφορά  μας σπρώχνουν σε σίγουρη καταστροφή. Δεν πρέπει, όμως, να μας διαφεύγει ούτε στιγμή, ότι η μη βιωσιμότητα του χρέους μας, το 2012, καθώς και το 2020, σύμφωνα με τις σχετικές προβλέψεις, θα πρέπει ολοκληρωτικά να αποδοθεί στα  μέτρα του μνημονίου και της απερίγραπτης συνοδείας τους, που είναι αδιέξοδα και διαμετρικά αντίθετα των επιβαλλομένων. Εάν, λοιπόν,  παραμείνουμε, όπου μας έχουν  εγκλωβίσει  οι ευρωπαίοι εταίροι μας είναι πια σίγουρα  ότι οδεύουμε, σε μια καταστροφή συνολική, μια πλήρη διάλυση των πάντων, μια εξαφάνισή μας από προσώπου Γης. Δεν είναι υπερβολή να υποστηριχθεί ότι βιώνουμε μια ιδιότυπη μορφή  γενοκτονίας. Γι αυτό, και είναι θέμα ζωής και θανάτου  να διερευνήσουμε την πιθανότητα ύπαρξης εναλλακτικών λύσεων.  
Μας δόθηκαν, ασφαλώς, πολλές ευκαιρίες, στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, που δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκαν, για λόγους που είναι, όχι απλώς ανεξήγητοι, αλλά και αυτόχρημα εγκληματικοί. Και τώρα; Ακόμη και τώρα που κυριολεκτικά καιγόμαστε, εξακολουθούμε να δεχόμαστε απειλές, εκβιασμούς, τελεσίγραφα, ταπεινώσεις και ύβρεις χωρίς να αντιδρούμε. Οι ηγέτες μας αρνούνται να λάβουν υπόψη ότι η εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια μιας χώρας είναι αξίες αδιαπραγμάτευτες. Και λησμονούν ότι, με το να δέχονται αδιαμαρτύρητα συνεχείς  εξευτελισμούς και ταπεινώσεις,  τραυματίζουν ανεπανόρθωτα τον ελληνικό λαό, και  τον ωθούν  σε ανεξέλεγκτες αντιδράσεις. Λησμονούν, ακόμη, ότι δεν είναι ούτε στο ελάχιστο εξουσιοδοτημένοι να επιτρέπουν, με τέτοια ελαφρότητα, να λοιδορείται ο λαός, να αιμορραγεί και να εξαθλιώνεται.
          Δυστυχώς, όμως, τα εγκλήματα της προκληθείσης υπαγωγής  της Ελλάδας στις δαγκάνες του ΔΝΤ, της υπογραφής του αρχικού μνημονίου, της μη διαπραγμάτευσής του, της υπογραφής του δεύτερου μνημονίου, της υλοποίησης του ξεπουλήματος της χώρας, της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας συνεχίζονται. Ήδη, τώρα, το κέντρο του βάρους φαίνεται ότι στοχεύει στο φραγμό κάθε εναλλακτικής λύσης, από τον ελληνικό λαό, και στην καταδίκη του να παραμείνει εγκλωβισμένος, και να αποτεφρωθεί στο κολαστήριο  της τρόικας και των μνημονίων. Το σχήμα αυτό εξακολουθεί να εμφανίζεται ως  η μοναδική  «σωτηρία μας», και να αποκλείεται με μεθόδους σχεδόν βέτο,  ακόμη και σκέψη αναζήτησης άλλης λύσης. Ακόμη χειρότερο, ακολουθούνται  και στην περίπτωση αυτή οι γνωστές μέθοδοι των «μονόδρομων», που και πρόσφατα χρησιμοποιήθηκαν για την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης, της υπαγωγής μας στο ΔΝΤ, της μη διαπραγμάτευσης και της τυφλής υπογραφής των μνημονίων κλπ.   Οι μέθοδοι αυτές διενεργούνται σε δύο σκέλη, που λειτουργούν ταυτόχρονα. Στο πρώτο, κατηγορούνται όσοι τολμούν να προτείνουν παράλληλες λύσεις, εκτός αυτής που επιβάλλεται  άνωθεν με το μαστίγιο. Οι διαφωνούντες μ’ αυτήν τη μοναδιαία λύση αποκαλούνται συνήθως  «συμμορίτες»- η συμμορία της δραχμής-, κατηγορούνται ότι κατευθύνονται από προσωπικά ελατήρια και  άνομα συμφέροντα, εμφανίζονται ως εχθροί του Έθνους και του λαού, ενώ συχνά επιστρατεύονται και  αφελή επιχειρήματα για να πείσουν περί του λόγου το αληθές. Το δεύτερο σκέλος αυτής της επιχείρησης αναφέρεται στα τέρατα και σημεία, που θα συμβούν αν παρεκκλίνουμε από τη μονοδρομική,  αλλά και φευ, αδιέξοδη και καταστρεπτική επιλογή της συμμόρφωσης με τα μνημόνια και τις εμπνεύσεις των Τροικανών: δεν θάχουμε να φάμε, δεν θα υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις, η περιουσία μας θα εξαϋλωθεί, θα πεθάνουμε από το κρύο χωρίς πετρέλαιο, το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει κατά 85%, κυρίως οι ασθενέστεροι θα κακοπάθουν  και πολλά άλλα εξίσου ευτράπελα, που ωστόσο υποστηρίζονται στον αέρα και χωρίς να έχει προηγηθεί στοιχειώδης σχετική έρευνα.

Στο  Μέρος ΙΙ της Εκ βαθέων ανάλυσης  θα επικεντρωθώ στην παρουσίαση εναλλακτικών λύσεων στο  κολαστήριο που βιώνουμε.  
         


Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΝΥΧΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ


9.2.2012. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

=======================================================



Ι. Η μέχρι σήμερα καταστροφή μας

Τώρα, που μας χωρίζει μια μόνο σπιθαμή από την άβυσσο, που χαίνει και περιμένει να μας καταπιεί.

Τώρα, που καταποντίζεται η Ελλάδα, αφού επί δύο χρόνια διασύρθηκε βάναυσα, και χωρίς αντίλογο, στο εξωτερικό.

Τώρα που στη ρημαγμένη μας χώρα κυκλοφορούν τα θλιβερά φαντάσματα του ενός και πλέον εκατομμυρίου ανέργων, των χιλιάδων αστέγων, που στοιχειώνουν τα βράδια τις πόλεις μας, της στρατιάς των εξαθλιωμένων συμπατριωτών μας (1 περίπου στους 3 Έλληνες), που αναζητούν στα σκουπίδια την τροφή τους, των μικρών μαθητών που λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία, των νοικοκυραίων της μεσαίας τάξης, που αναγκάζονται να κλείνουν το ένα μετά το άλλο τις επιχειρήσεις τους.

Τώρα, που ουδείς νουνεχής Έλληνας είναι δυνατόν να βαυκαλίζεται ακόμη, με τη σκέψη πως τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις, τα μεσοπρόθεσμα και το σύνολο της επαίσχυντης ακολουθίας τους είναι αποκυήματα της αγωνίας των ευρωπαίων εταίρων μας, που δήθεν πασκίζουν, και που δήθεν θυσιάζονται για να μας σώσουν.

Τώρα, που οι ανείπωτες θυσίες του λαού μας, για περισσότερο από δύο χρόνια, κατέληξαν σε πρωτοφανές φιάσκο, που αβίαστα άλλωστε αναγνωρίζεται από την πλειοψηφία των σοβαρών οικονομολόγων, εντός αλλά και εκτός της Ελλάδος. Ναι, η συνταγή του ΔΝΤ είναι λανθασμένη και θανάσιμα επικίνδυνη. Να υπενθυμίσω, απλώς, σχετικά, ότι τα δεινά μας, το 2009, άρχισαν με ένα χρέος 120% στο ΑΕΠ μας, και πριν από μερικές εβδομάδες οι εταίροι μας μάς έπεισαν, ανερυθρίαστα ότι θα πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι, αν και το 2020, κατορθώσουμε να έχουμε το ίδιο χρέος με αυτό του 2009. Δηλαδή, επί 11 ολόκληρα χρόνια οι απάνθρωπες θυσίες που μας επιβάλλουν θα ήταν χωρίς αντίκρισμα, θα ήταν ένα Σισύφειο έργο. Ωστόσο, μια εντελώς πρόσφατη ανάλυση του ΔΝΤ, που στην Ελλάδα κρατήθηκε ως επτασφράγιστο μυστικό, εκτιμά ότι το 2020 το χρέος μας, ως ποσοστό, στο ΑΕΠ δεν θα είναι 120% αλλά 135%- και σήμερα 160%. Αυτό εξηγεί το γιατί οι εταίροι μας αποθρασύνθηκαν τελευταίως και επιδίδονται σε αντιφατικού περιεχομένου δηλώσεις.

Δεν νοείται να μη γίνονται πλήρως αντιληπτές αυτές οι αλήθειες από αρμόδιους εντός και εκτός της Ελλάδος….. Γι αυτό, και είναι αδιανόητος ο τρόπος αντιμετώπισής τους, από του πατέρες του Έθνους.





ΙΙ. Η νέα δανειακή σύμβαση: Διάσωση ή ολοκλήρωση της καταστροφής;

Τώρα που στις 8 Φεβρουαρίου οι μάσκες έπεσαν, και οι υποτιθέμενοι «σωτήρες» μας βυθίζουν αδίστακτα πια το μαχαίρι στο λαιμό μας, οι εταίροι μας απαιτούν ήδη, εκτός από τον δημόσιο πλούτο μας, και τις ίδιες τις σάρκες μας. Απαιτούν αίμα και ανθρωποθυσίες. Τώρα, σαρώνουν αλύπητα τα πάντα, αδιαφορώντας πλήρως αν, έτσι, στερούν από ένα ολόκληρο λαό τη στοιχειώδη ιατρική περίθαλψή, τη στοιχειώδη παιδεία, τη στοιχειώδη διατροφή, τις στοιχειώδεις υπηρεσίες του κράτους πρόνοιας. Δηλαδή, τώρα, οι εταίροι μας, που αλλοίμονο, συμπεριφέρονται απροκάλυπτα πια ως οικονομικοί δολοφόνοι, μας επιβάλλουν με απύθμενη σκληρότητα μια γενοκτονία διαρκείας.



Πως μπορεί ποτέ να περιλαμβάνει νόμιμα μέτρα μια επιχείρηση γενοκτονίας; Πως μπορεί να είναι νόμιμα τα φονικά αυτά μέτρα που στρέφονται εναντίον ενός λαού σε περίοδο ειρήνης; Πώς, αλήθεια, θα μπορούσαν αυτά να είναι σύννομα, όταν είναι οφθαλμοφανές ότι πρόκειται για απάνθρωπα μέτρα, που ελάχιστα απέχουν από τα αντίστοιχα εξοντωτικά στα γερμανικά στρατόπεδα του Βου Παγκόσμιου Πολέμου; Πώς να γίνουν αποδεκτά μέτρα, που εξαθλιώνουν έναν μικρό ευρωπαϊκό λαό του 21ου αιώνα, τον αυτοκτονούν και τον μετατρέπουν από κυρίαρχο κράτος σε περιφρονημένη αποικία του Δ’ Ράιχ;



Και, όμως, στην προσπάθειά τους, ορισμένοι πολιτικοί αρχηγοί, να διασκεδάσουν την προειλημμένη απόφασή τους να υπερψηφίσουν τη θανατική καταδίκη του ελληνικού λαού, προφασίστηκαν την ανάγκη διαβεβαιώσεων –από ποιούς ακριβώς;;;- ότι τα φονικά μέτρα που θα υπέγραφαν ήταν νόμιμα! Στη συνέχεια, φυσικά, λησμονήθηκε αυτό το αίτημα, αλλά παρέμεινε η συμφωνία για την εξαθλίωση του ελληνικού λαού.

Και τι να πει κανείς για τα μεγάλα ΜΜΕ τα οποία, αντί να αγωνιούν για τον κίνδυνο τυχόν ψήφισης της νέας τραγικής σύμβασης, εμφανίζουν αντιθέτως ως δεδομένη την ανάγκη υπογραφής της;



ΙΙΙ. Όλα χάριν του ευρώ

«Μας έσωσαν» λοιπόν κι αυτή τη φορά της 8.2.2012! Βέβαια, η πάγια δακρύβρεκτη δικαιολογία, για όλα αυτά τα απαράδεκτα και τα δολοφονικά είναι η γνωστή και από παλιά επαναλαμβανόμενη: να μην χρεοκοπήσουμε, δηλαδή, και να μη βγούμε από την ευρωζώνη.

Αλλά, αναφορικά με τη χρεοκοπία, είμαστε ήδη χρεοκοπημένοι, όπως κάθε οικονομία με χρέος που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί. Απλώς, η συγκυρία δεν είναι ευνοϊκή για την επίσημη ανακοίνωσή της, καθώς δεν έχουν ακόμη περατωθεί εκείνες οι απαραίτητες προετοιμασίες, που αποβλέπουν στην απομόνωση των συνεπειών μιας δικής μας χρεοκοπίας από τις λοιπές οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου, παρότι κι αυτές βρίσκονται σε δεινή θέση. Γι αυτό και μας διατηρούν σε κατάσταση κεκαλυμμένης χρεοκοπίας με τεχνητή υποστήριξη. Πρέπει, όμως, να είναι ξεκάθαρο, από τη μεταβολή των δηλώσεων, κυρίως των Γερμανών, ότι η περίοδος αυτή χάριτος τελειώνει, και τα μαχαίρια ακονίζονται. Θεωρώ σίγουρο –εκτός απροόπτου- ότι πολύ σύντομα θα αναγγελθεί και η επίσημη χρεοκοπία μας, με τους δυσμενέστερους δυνατούς όρους, που θα αποκλείουν τη δυνατότητα ανόρθωσής μας για πάνω από 50 χρόνια. Αν, τελικά, υπογραφεί η τερατώδης αυτή σύμβαση από τους Έλληνες βουλευτές, θα έχουν όλα τελειώσει. Άποικοι και υπηρέτες στον τόπο μας, θα διαβιώνουμε με τα ψίχουλα που θα ευαρεστούνται να μας πετούν οι δυνάστες μας, οι οποίοι θα εκμεταλλεύονται τον πλούτο μας, το κλίμα μας και το σύνολο της υπέροχης πατρίδας μας. Η οδυνηρή αρχή θα γίνει με τη μη έγκριση του δανείου των 130Ε δις, από το οποίο θα δοθούν μόνο τα 30Ε δις για να στηριχθούν οι τράπεζες.

Για όσους αρνούνται, ακόμη και τώρα, την ύπαρξη προμελέτης στο ελληνικό έγκλημα, να υπενθυμίσω ότι το 2009 το χρέος μας θα μπορούσε να καταστεί σύντομα βιώσιμο, με μικρές προσπάθειες. Η παντελής, ωστόσο, αδυναμία διαχειρισιμότητάς του, η οποία και καθίσταται βαθύτερη, σε καθημερινή βάση, συντελέστηκε με προγραμματικές προδιαγραφές, από την τρόικα, έτσι ώστε να δικαιολογείται τώρα η άρνηση του ΔΝΤ να συνεχίσει την εκταμίευση προς την Ελλάδα. Αυτό το ανοσιούργημα οφείλεται πλήρως στα μέτρα του Μνημονίου, που επί δύο χρόνια στραγγάλιζαν ενσυνείδητα κάθε αναπτυξιακή δυνατότητα της οικονομίας, οφείλεται στα ληστρικά επιτόκια με τα οποία μας χορηγούσαν τα δάνεια, που έφθαναν στο 6%, καθώς και στην κάθετη άρνηση της τρόικας να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση-αναδιαπραγμάτευση του χρέους όσο ήταν ακόμη καιρός. Επρόκειτο, λοιπόν, για προμελετημένη απόφαση καταστροφής, κατάκτησης και καταλήστευσής μας.



Και αν υπάρχει χειρότερο….αυτή η προδιαγεγραμμένη καταστροφή εμφανίστηκε ως δήθεν δικό μας λάθος, επειδή δήθεν δεν ήμασταν σε θέση να εκτελέσουμε ορθά τα μεγαλεπήβολα τροїκανικά σχέδια. Και οι δικοί μας αρμόδιοι, αντί να βγουν και να βροντοφωνήσουν, με όλα τα μέσα και προς κάθε γωνιά της οικουμένης, ότι μας γενοκτούν και μας εξαφανίζουν, συμπεριφέρονται αντιθέτως ως να επαναλαμβάνουν τη ρύση του κ. Παπανδρέου ότι «κυβερνά ένα διεφθαρμένο λαό», παραφράζοντάς την για την περίπτωση σε «λαό ανίκανο και ειδικών αναγκών».



Η καταστροφή της Ελλάδας συνιστά, αναμφίβολα, έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας, για το οποίο, αν και όταν βρεθεί αντικειμενικό δικαστήριο, θα πρέπει να μας χορηγήσει αστρονομικές αποζημιώσεις, για να ξαναφτιάξουμε τη χώρα που μας ρήμαξαν οι εταίροι μας.



Οι πατέρες, ωστόσο, του Έθνους μας εξακολουθούν να υπογράφουν χαρτιά που βαθαίνουν την καταστροφή μας και μας οδηγούν στο ικρίωμα. Και δε νοιάζονται, για το απύθμενο χάσμα που έχει δημιουργηθεί, ανάμεσα στις αποφάσεις τους και στη λαϊκή βούληση. Αδιαφορούν, ακόμη, και για την αδυναμία τους να περπατήσουν, σαν άνθρωποι, στους ελληνικούς δρόμους, χωρίς να γιουχαϊστούν. Ωστόσο, εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι «μας σώζουν».



IV. Αλλά….το ευρώ χαροπαλεύει



Και τώρα ας περάσουμε στο ευρώ, αν και ως γνωστόν αποτελεί είδος απαγορευμένης συζήτησης στη χώρα μας. Αυτό σημαίνει ότι, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, όπου από καιρό επεξεργάζονται, με μεγάλη σοβαρότατα, διάφορα σενάρια, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την πιθανότητα καταποντισμού του, στην Ελλάδα αντιθέτως καλλιεργείται συνειδητά κλίμα τρομοκρατίας γύρω απ’ αυτό, ή γίνονται δηλώσεις που στερούνται βάσης και σοβαρότητας, σχετικά με το μέγεθος των καταστροφών που μας αναμένουν αν….Και για να μην, είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε τα πάντα. Στην κυριολεξία ΤΑ ΠΑΝΤΑ:

*Ανείπωτης ολκής προσβολές στην εθνική μας κυριαρχία

*Γενικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου μας

*Αποικιοποίηση της πατρίδας μας

*Δούλοποίησή μας στο Δ’Ράιχ

*Αφρικανοποίηση της αγοράς εργασίας μας

*Πλήρη εξαθλίωση του βιοτικού μας επιπέδου

*Πλήρη αποσύνθεση της κοινωνίας, της οικονομίας, του κράτους πρόνοιας μας

*Ολική καταστροφή της παραγωγικής μας ικανότητας.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ! Γι αυτό το ευρώ που, ωστόσο, οι προοπτικές για τη συνέχιση της ύπαρξής του είναι εξαιρετικά δυσοίωνες.



Ουδείς, βεβαίως, με σώες τις φρένες θα επέλεγε εν ψυχρώ την εγκατάλειψη του ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή. Και γι αυτό, από την πλευρά αυτή είναι εντελώς περιττές οι κραυγές ότι «μένουμε στο ευρώ». Αν, ωστόσο, η παραμονή μας στην ευρωζώνη μας εξαφανίζει από το πρόσωπο της Γης, αν πρέπει πια να πειστούμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα εξόδου από την κρίση στο εχθρικό περιβάλλον της τρόικας, αν παραμένοντας στην ευρωζώνη χάνουμε την Ελλάδα, τότε οφείλουμε να αποφασίσουμε το πήδημα στο κενό. Και, τότε κάθε δισταγμός θα μεταφράζεται σε μια αρρωστημένη έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητες μας .Θα αποδεικνύει το πόσο επιτυχές ήταν, στην ελληνική περίπτωση, το δόγμα του σοκ.



Αποτελεί υπέρτατη επιπολαιότητα η προσπάθεια εκτίμησης, ιδίως από μη ειδικούς, της έκτασης των δυσκολιών μας, αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Γιατί, αυτές πράγματι είναι εν πολλοίς άγνωστες, δεδομένου ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα κράτους μέλους της ευρωζώνης θα γίνει για πρώτη φορά.



Ωστόσο:

1. Η προετοιμασία μιας τέτοιας μετάβασης θα περιορίσει σημαντικά τις όποιες δυσμενείς συνέπειες.

2. Είναι μεγάλο λάθος να γίνεται εκτίμηση των πιθανών συνεπειών σε στατικό περιβάλλον, γιατί η ανάπτυξη που θα πρέπει να επιδιωχθεί με νύχια και δόντια, και που θα είναι σημαντική ύστερα από τη χρόνια και άγρια ύφεση, θα είναι σε θέση να φέρει γρήγορα καρπούς.

3. Φυσικά, θα μας χρειαστούν δάνεια, που να κατευθύνονται ολοκληρωτικά στην ανάπτυξη, αρχίζοντας από τη γεωργία για να επιβιώσουμε.

4. Η επίκληση της δραχμής θα μπορούσε ακόμη να μας εξασφαλίσει παραμονή, εντός της ευρωζώνης, βελτιώνοντας ουσιαστικά την τύχη μας, αλλά και τη συνταγή της εξόδου από την κρίση. Οπωσδήποτε, όμως, με τρόικα και ΔΝΤ σωτηρία δεν υπάρχει.

Και κάτι ακόμη. Το κυριότερο επιχείρημα, προκειμένου να αποστομωθούν όσοι τολμούν να συζητούν περί δραχμής είναι ότι πρόκειται για τους κακούς Έλληνες, που έχουν βγάλει τα χρήματά τους εκτός της Ελλάδος, και περιμένουν να πλουτίσουν με την επιστροφή στη δραχμή. Εκτός της ακραίας αφέλειας ενός τέτοιου επιχειρήματος διαφεύγει, ωστόσο, σε όσους το επικαλούνται ότι ακριβώς αυτά τα χρήματα, που θα επανέλθουν στην Ελλάδα, όταν τελειώσει η κατοχή, θα αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα ταχείας ανάπτυξής της. Και όσο για τις ανισότητες κατανομής, που δείχνουν ότι τους πονούν ιδιαίτερα, η αντιμετώπισή τους θα είναι απλή, αν και όταν αποκτήσουμε κυβέρνηση, που θα θέλει πραγματικά να πατάξει τη φοροδιαφυγή, αλλά και να επιβάλλει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, που θα τις περιορίσει.