Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

PSI:REQUIEM ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΔΑ

Δημοσιεύθηκε στο «Ποντίκι» που κυκλοφορεί, και στη σελ. 53


PSI: REQUIEM ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

=============================

Προϊόν ενός αναίσχυντου εκβιασμού, που έγινε ωστόσο δεκτός με την, χωρίς δικλείδες ασφαλείας, δουλικότητα της κυβέρνησής μας, το PSI –κοινώς κούρεμα- λειτούργησε, ως «ταύρος σε υαλοπωλείο», καταπατώντας με ανείπωτη βαρβαρότητα κάθε ελπίδα ανόρθωσης της άμοιρης ελληνικής οικονομίας. Έτσι, οι θετικές συνέπειες των 4Ε δισεκατομμυρίων που θα εξοικονομήσουμε, σε ετήσια βάση, από τόκους του χρέους, αναιρούνται δραματικά από τις βραχυχρόνιες, αλλά κυρίως μακροχρόνιες υποχρεώσεις, που αναλάβαμε απέναντι στους δανειστές μας, και που μας εξαφανίζουν, στην κυριολεξία, από προσώπου Γης.

Από το τέλος του 2010 είχα υποστηρίξει σε πολυάριθμα άρθρα μου το αυταπόδεικτο: ότι δηλαδή η αναδιάρθρωση-αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας ήταν η μοναδική οδός που θα το καθιστούσε βιώσιμο χωρίς ταυτόχρονα να οδηγήσει το λαό σε πλήρη εξαθλίωση. Ωστόσο, η λύση αυτή απορρίφθηκε από την κυβέρνηση, ως δήθεν καταστρεπτική για την Ελλάδα, με την επιπολαιότητα ανίδεων που, όμως, είναι πεπεισμένοι ότι εκφράζουν την απόλυτη αλήθεια.

Και έτσι, οδεύοντας ακάθεκτοι, από τότε, προς την ολοκληρωτική καταστροφή, συρθήκαμε, τελικά, χωρίς αντίσταση, σε μια υποχρεωτική μονομερή αναδιάρθρωση-αναδιαπραγμάτευση του χρέους, που πια απέβλεπε στην εξυπηρέτηση των δανειστών μας, και όχι του ελληνικού λαού.

Μετά το πέρας του όντως εκτρωματικού αυτού κουρέματος του ελληνικού χρέους, που σίγουρα μας εξασφάλισε μια ζηλευτή θέση στο Guinness, οικονομίας δηλαδή που πανηγυρίζει επειδή χρεοκόπησε, θα προσπαθήσω να οριοθετήσω τις παραμέτρους της νέας πορείας μας προς την άβυσσο. Σε τρείς ενότητες θα εξετάσω πρώτον τι επιδιώξαμε και τι τελικά επιτύχαμε, δεύτερον τις συνέπειες του PSI και τρίτον το πώς θα αναβιώσει η ελπίδα στον τόπο μας.



Ι. Επιδιώξεις-Επιτεύγματα του PSI

--------------------------------------------

1. Να γίνει το χρέος διαχειρίσιμο.

Η προσφυγή σε κούρεμα χρέους αποτελεί, γενικώς, ομολογία της αδυναμίας εξυπηρέτησής του. Ακριβώς, το κούρεμα αποσκοπεί στο να το καταστήσει ελέγξιμο. Με βάση νεότερες σχετικές έρευνες, ένα χρέος θεωρείται βιώσιμο όταν δεν υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ συγκεκριμένης οικονομίας. Για την ελληνική περίπτωση, ωστόσο, φαίνεται ότι ακολουθήθηκε ειδική αντιμετώπιση, εφόσον το ΔΝΤ δέχεται ότι το 120% μπορεί να εκληφθεί ως βάση βιωσιμότητας. Αποφασίστηκε, λοιπόν, ότι θα έπρεπε να είμαστε ικανοποιημένοι, Τρόικα πρωτίστως και στη συνέχεια, εμείς οι Έλληνες αν, ύστερα από αιματηρές θυσίες 11 ολόκληρων ετών, το χρέος μας το έτος 2020 θα επανερχόταν στο ίδιο ύψος με το 2009, σημείο εκκίνησης των προβλημάτων μας. Φυσικά, η επάνοδος αυτή θα σήμαινε ότι επί 11ολόκληρα χρόνια ο ελληνικός λαός θα βίωνε ένα Σισύφειο έργο. Δυστυχώς, όμως, και αυτό το υποτιθέμενο «ευνοϊκό σενάριο» γρήγορα αποδείχθηκε εξωπραγματικό, εφόσον πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά το PSI, εκτιμά το χρέος στο ΑΕΠ, για το 2020, σε 145,5%.



2. Να αποφύγουμε την χρεοκοπία.

Παρότι η χρεοκοπία μας, -αφότου δραστηριοποιήθηκαν τα CAC’s, που έκαναν υποχρεωτικό και όχι πια εθελοντικό το κούρεμα, στην ουρά του, και που έτσι αφυπνίστηκαν τα στοιχήματα CDS-, επισημοποιήθηκε, δηλαδή αναγνωρίστηκε ως πιστωτικό γεγονός, η κυβέρνησή μας, ωστόσο, προσπάθησε να αποσιωπήσει αυτή την εξέλιξη, υποστηρίζοντας με νοητικές ακροβασίες ότι η ελληνική χρεοκοπία δεν είναι, ακριβώς, χρεοκοπία. Και, όμως, πολυάριθμες αιματηρές θυσίες, και πάνω απ’ όλα το αυτόχρημα εγκληματικό Μνημόνιο ΙΙ, προωθήθηκαν με την ουτοπική υπόσχεση ότι έτσι θα αποφευχθεί η χρεοκοπία.



3. Να μετριαστεί το βάρος των θυσιών του ελληνικού λαού.

Παρότι η κυβέρνηση μεταχειρίζεται κάθε μορφής μεθοδεύσεις, αποπροσανατολισμού, τρομοκράτησης του λαού με την εξαγγελία της έλευσης τεράτων της Αποκάλυψης, αν δεν συμμορφωθούμε προς τις υποδείξεις, επίκλησης μονόδρομων, επιβολής στραγγαλιστικών εκβιασμών, απειλής σκληρών τιμωριών κ.ο.κ. πιστεύω ωστόσο ότι πια είναι αδύνατον να υποστηριχθεί, έστω και αναμασώντας τα μέχρι τώρα ιλαροτραγικά επιχειρήματα, ότι χάρη στο PSI περιορίστηκαν οι καταστροφές της ελληνικής γενοκτονίας. Πράγματι, πιστεύω ότι έγινε πια ξεκάθαρο στη συνείδηση του ελληνικού λαού ότι οι απανωτές «σωτηρίες μας», στην πραγματικότητα μας σέρνουν σε πορεία χωρίς επιστροφή. Γιατί πια ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι οι πολυπληθείς «σωτήρες του», εντός και εκτός της Ελλάδας, τον καταδίκασαν ερήμην του, να διαβιώνει εφεξής στον τόπο του ως δουλοπάροικος και ως ζήτουλας των περισσευμάτων, από τα πλουσιοπάροχα τραπέζια των δανειστών του.



4. Να ανοίξει ο δρόμος για τη βελτίωση της ελληνικής οικονομίας.

Αμέσως μετά από το πέρας του PSI, ο πρωθυπουργός μας εμφανίστηκε σχεδόν δακρύβρεκτος από τη συγκίνηση για το «αίσιο τέλος» του, και χωρίς βέβαια να συγκεκριμενοποιήσει τα πολλαπλά κατ’ αυτόν οφέλη της Ελλάδας από την υπ’ αριθμόν 10η αυτή «σωτηρία μας», προέβλεψε ωστόσο ότι «ανοίγει ο δρόμος για την ανάκαμψη». Μπορεί, τελικά, να αποδειχθεί σωστός. Γιατί, αν αποδεκατιστεί ο πληθυσμός της χώρας, εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης των νέων μας, εξαιτίας της πείνας και των κακουχιών που, καθημερινά, πλήττουν μεγαλύτερο ποσοστό του λαού, αν πληθύνουν οι αυτοκτονίες εξαιτίας του ξέφρενου πολλαπλασιασμού των λουκέτων, εξαιτίας της ανεξέλεγκτης ανεργίας, που σύντομα θα εμπλουτιστεί και με τους 150.000 υπαλλήλους που θα πεταχτούν, ως σκουπίδια, στο δρόμο, αν περιοριστούν ακόμη περισσότερο οι γεννήσεις, αν αυξηθούν τα θύματα ληστειών και ανθρωποκτονιών, τότε, ναι, θα επαληθευτούν οι «αισιόδοξες» πρωθυπουργικές προβλέψεις. Γιατί, τότε, τα ψίχουλα του ελληνικού μόχθου θα αποδειχθούν αρκετά για να διατηρήσουν στη ζωή τα εξαθλιωμένα απομεινάρια του ελληνικού λαού.

Πρώτο συμπέρασμα: κανένας από τους συνήθεις στόχους που τίθενται στο κούρεμα χρέους δεν υλοποιήθηκε στην ελληνική περίπτωση. Αντιθέτως, η κατάσταση χειροτέρεψε σημαντικά, ακριβώς, και εξαιτίας του κουρέματος.







ΙΙ. Συνέπειες του PSI

----------------------------

Η υπογραφή των Μνημονίων, των διαφόρων συμβάσεων και του συνόλου αυτού του φρικιαστικού συρφετού, αφού διαβάστηκαν ή και χωρίς να διαβαστούν, βασίστηκε προφανώς στην υπόθεση ότι «οι ευρωπαίοι εταίροι μας πασκίζουν να μας σώσουν, αλλά εμείς είμαστε ανεπίδεκτοι».

Υπόθεση, που πρέπει, πάραυτα, να εγκαταλειφθεί, γιατί αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα. Αντιθέτως, οι ευρωπαίοι εταίροι μας, επιδιώκοντας στενά εθνικά τους συμφέροντα, αγνοώντας βασικές ιδιορρυθμίες της ελληνικής οικονομίας, λειτουργώντας κάτω από το βάρος απειλών για το μέλλον της ευρωζώνης, υιοθετώντας επικίνδυνες για την ανθρωπότητα, φανατικές ιδεολογίες, αδυνατώντας να υψωθούν στις ανάγκες των περιστάσεων, έχοντας το ενδιαφέρον τους στραμμένο σε επικείμενες βουλευτικές εκλογές, αντιμετώπισαν αρχικά την Ελλάδα ως «φύγε κακό από τα μάτια μου», επιβάλλοντας λύσεις, που ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν.

Αλλά, στη συνέχεια…… το ξανασκέφθηκαν:

*γιατί όχι και στο ολοκαύτωμά της Ελλάδας;

*γιατί όχι και στο ξεπούλημά της;

*γιατί όχι και στην αποικιοποίησή της;

Ιδίως, που η κατακαημένη Ελλάδα κατρακυλούσε σε ελεύθερη πτώση προς το βάραθρο, εφόσον οι φυσικοί της υπερασπιστές, οι ταγμένοι εκπρόσωποι του λαού της έσπευδαν, αδίστακτα, να δηλώσουν «Ναι σε Όλα». Γιατί, λοιπόν, να μην απομυζηθεί, μέχρι το μεδούλι, η φτωχότερη, αλλά και η μεσαία τάξη; Γιατί να τεθεί κάποιο όριο στον καταποντισμό μισθών κ αι συντάξεων, στον αποδεκατισμό του κράτους Πρόνοιας, στην πλήρη ζουγκλοποίηση της αγοράς εργασίας, στη νοσηρή φαντασία ενίων υπουργών της κυβέρνησης για τη θέσπιση παρανοϊκών φόρων, στην πλήρη αποδιοργάνωση της δημόσιας παιδείας, της υγείας, της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας, στις μαζικές απολύσεις εργαζομένων; Ουδείς λόγος υπάρχει για τέτοιας μορφής δισταγμούς, εφόσον οι έλληνες αρμόδιοι, σχεδόν με ευγνωμοσύνη, αποδέχονται αυτές τις φρικαλεότητες, και μάλιστα τις εμφανίζουν στο λαό ως «σωτηρία του».



Πολύ συνοπτικά, το απερίγραπτο φιάσκο του PSI, έχει ως εξής:

Α. Οικονομικά στοιχεία

*Το χρέος μας ανέρχεται, ήδη, σε 430Ε δισεκατομμύρια, επειδή, στο ήδη υπάρχον χρέος έχουν προστεθεί και τα 130Ε δισεκατομμύρια –ή και 173Ε όπως τελευταίως ανακοινώθηκε- του νέου δανείου. Σε πείσμα των αξιωματούχων της ΕΕ και των δικών μας, που ισχυρίζονται ότι δήθεν θυσιάζονται και δήθεν «μας βοηθούν», στην πραγματικότητα δεν θα δούμε ούτε σταγόνα από το δάνειο αυτό, εφόσον και αυτό- όπως και το προηγούμενο- θα πάει αυτούσιο για την πληρωμή τόκων στους δανειστές, καθώς βέβαια και για τη βελτίωση της υγείας των τραπεζών μας.

Είναι, ασφαλώς, ξεκάθαρο ότι το ποσό αυτό δεν είναι δυνατόν να πληρωθεί, έστω κι αν υποβληθούν σε συνεχείς και απάνθρωπες θυσίες 10 γενιές Ελλήνων. Είναι σαφές ότι γι ακόμη μια φορά, με το PSI, κερδίζουμε χρόνο. Η ανεπάρκεια, ωστόσο, του κουρέματος, εξαιτίας κυρίως της εγκληματικής αργοπορίας να αποφασιστεί, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη πια πτώση του ΑΕΠ μας, διαπιστώθηκε από τις αγορές, και πριν ακόμη περατωθεί το PSI, γι αυτό και ήδη συζητιέται η παροχή και νέου δανείου. Το φάσμα, όμως, της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας μας, σε πείσμα του PSI, εξηγεί το πώς και το γιατί οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, εξακολουθούν να αγγίζουν βουνοκορφές. Πράγματι, οι υψηλές αυτές αποδόσεις ενσωματώνουν υψηλή πιθανότητα-νέας- ελληνικής χρεοκοπίας.



*Προαπαιτούμενο για τη χορήγηση του δανείου αυτού των 130Ε –ή 173Ε-δισεκατομμυρίων, είναι η πλήρης και χωρίς ημερομηνία λήξης εξαθλίωσή μας. Πέρα, ωστόσο, από τις ανθρωποκτονίες, στις οποίες μας υποβάλλουν οι δυνάστες μας, με την αμέριστη πάντοτε συμπαράσταση των δικών μας πολιτικών, είναι απαραίτητο να στιγματιστεί και το εντελώς παρανοϊκό πρόγραμμα που, σε πείσμα της μέχρι τώρα, τραγικής αποτυχίας του, μας υποχρεώνουν να εφαρμόσουμε. Θεωρώ βέβαιο, και σε πείσμα του νεοφιλελεύθερου φανατισμού από τον οποίο διακατέχονται οι κατακτητές μας, ότι ούτε οι ίδιοι πιστεύουν στην αποτελεσματικότητα των Μνημονίων, και συνεπώς ουδόλως αναμένουν ότι από τα ερείπια της ελληνικής οικονομίας, θα ξεπηδήσει η ανόρθωσή της. Πράγματι, έστω κι αν οι δυνάστες μας περιφρονούν βαθύτατα τις γνώμες ελλήνων και ξένων οικονομολόγων, έστω κι αν εμφανίζονται με την αλαζονική πεποίθηση ότι τα «ξέρουν όλα», δεν νοείται ωστόσο να αγνοούν τη γενική πια κατακραυγή, εναντίον της λιτότητας χωρίς ημερομηνία λήξης και ως αυτοσκοπό της ζωής. Είναι αδύνατον οι αρμόδιοι, έλληνες και ξένοι που μας στραγγαλίζουν, να μην έχουν πρόσβαση στις αναλύσεις των γνωστότερων, διεθνώς, οικονομολόγων, που φιλοξενούνται στα επιφανέστερα διεθνή περιοδικά και που αποδεικνύουν την παντελή έλλειψη βάσης όλων αυτών των προγραμμάτων της συμφοράς. Και δεν είναι πιστευτό ότι στοιχειωδώς νουνεχή άτομα μπορούν να βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι, παρά ταύτα, οι ίδιοι έχουν δίκαιο και η υπόλοιπη υφήλιος άδικο.

Συνεπώς, πρέπει να συμπεράνουμε ότι τα όποια συμφέροντα των ευρωπαίων εταίρων μας, τα οποία συμμερίζονται και οι δικοί μας κυβερνητικοί είναι, διαμετρικά, αντίθετα των δικών μας. Δηλαδή, πρέπει να συμπεράνουμε ότι το πρόβλημα των ευρωπαίων εταίρων μας ουδόλως είναι το πώς θα μας σώσουν, και ακόμη ουδόλως τους ενδιαφέρει αν καταστραφούμε, φθάνει αυτή η καταστροφή μας να μη βλάψει και τους ίδιους. Επομένως, μόνο αν έχουμε αποφασίσει να προχωρήσουμε σε εθνική αυτοκτονία, μπορεί να δικαιολογηθεί η παραμονή μας στο θανατηφόρο καθεστώς της Τρόικας. Καθεστώς αιματηρών θυσιών χωρίς αντίκρισμα.



*Με τις ακροβασίες του PSI το χρέος μας από κυρίως ιδιωτικό μετατράπηκε σε κυρίως επίσημο, δηλαδή προς κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς. Συγκεκριμένα, ενώ πριν από το PSI, το 62% του χρέους μας βρισκόταν στον ιδιωτικό τομέα, μετά το PSI το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε στο 27%. Αντιθέτως, το 77% του χρέους πέρασε, έτσι, στο ΔΝΤ, στην ΕΚΤ και στους ευρωπαίους εταίρους μας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε μελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους μας, που είναι ήδη προ των πυλών, θα εμφανιστούν ανυπέρβλητες δυσκολίες πραγματοποίησής της.



*Με το Μνημόνιο ΙΙ και με το PSI υποχρεωθήκαμε να καταθέσουμε το σύνολο των διαθεσίμων όπλων μας, που θα μπορούσαν να μας σώσουν από την καταστροφή. Δεθήκαμε, δηλαδή, με το αγγλικό δίκαιο, που περιορίζει την αποτελεσματικότητα της επιστροφής μας στη δραχμή, εφόσον δεν μπορούμε πια να αποπληρώσουμε το χρέος με πληθωριστικές δραχμές. Δεχθήκαμε, ακόμη, να επιταχύνουμε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, βαφτίζοντάς το «αξιοποίηση» ή/και «απαραίτητη μεταρρύθμιση». Δεχθήκαμε να αποκεφαλίσουμε 150.000 δημόσιους υπαλλήλους, γιατί έτσι θα αυξηθεί, δήθεν η «ανταγωνιστικότητά μας». Δεχθήκαμε, παρά τον μεγάλο αριθμό των Πανεπιστημίων μας, του υψηλού ποσοστού νέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και των πολύ σημαντικών επιστημονικών επιτευγμάτων μας, διεθνώς, ότι είμαστε «ανίκανοι να ελέγξουμε τα οικονομικά μας», γι αυτό και «χρειαζόμαστε αλλοδαπό επίτροπο, καθώς και στρατό 160 Γερμανών υπαλλήλων, που θα μας ελέγχει». Δεχθήκαμε να παραιτηθούμε από τη δυνατότητα να δηλώσουμε παύση εξωτερικών πληρωμών, σε χρόνο που θα μας συνέφερε, και συναινέσαμε σε χρεοκοπία με όρους και σε χρόνο που συμφέρει τους δυνάστες μας, αλλά όχι εμάς. Πρόκειται για συμπεριφορά σαφέστατα, προδοτική των εθνικών μας συμφερόντων, που επιπλέον θέτει σε άμεσο κίνδυνο την επιβίωση του λαού μας.



*Είναι, βέβαια, γεγονός ότι, χάρη στο PSI, θα μπορέσουμε να καταβάλουμε τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις μας στις 20 Μαρτίου. Θα αποφύγουμε, έτσι, την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Ποιος, όμως, θα ωφεληθεί τελικά από μια τέτοια εξέλιξη; Σαφώς και αποκλειστικά οι δανειστές μας! Σε ότι μας αφορά, το τίμημα που καταβάλουμε για κάθε ευρώ που μας δίνεται είναι, αυτόχρημα, απαγορευτικό. Και τούτο γιατί το αντάλλαγμα αυτό αφορά αδιαπραγμάτευτες αξίες, όπως η εθνική μας ανεξαρτησία, η εθνική μας κυριαρχία, η εθνική μας αξιοπρέπεια, η δυνατότητα να ρυθμίζουμε τα του οίκου μας, η διατήρηση ενός βιοτικού επιπέδου ευρωπαϊκής και όχι αφρικανικής χώρας.



*Άρχισαν να μας σέρνουν στα δικαστήρια, αμέσως και τόσο γρήγορα μετά την περάτωση του PSI. Μας απειλούν, ήδη, με κατασχέσεις κρατικών περιουσιών εκατοντάδες περιπτώσεις θεσμικών επενδυτών ή φυσικών προσώπων, που αρνήθηκαν να υπαχθούν στο κούρεμα και που ήδη προσφεύγουν ενώπιον διεθνών δικαστηρίων. Οι κατασχέσεις προβλέπεται ότι θα αρχίσουν μέσα σε τρία χρόνια.



*Το PSI δεν μας έσωσε από τη χρεοκοπία, αν και η απειλή της υπήρξε η βασική δικαιολογία για να δεχθούμε τα πάνδεινα. Η πιθανότητα χρεοκοπίας μας εξακολουθεί να ανέρχεται σε 80%. Και πριν αλέκτωρ λαλήσει…..οι εταίροι μας απαιτούν και άλλα αιματηρά μέτρα, ύψους 11Ε δισεκατομμυρίων, ως το 2014. Από πού θα βρεθεί αυτό το τεράστιο ποσό; Μα από τις συνήθεις πια πηγές των απολύσεων, των περικοπών μισθών, συντάξεων και επιδομάτων, της ακατάσχετης αύξησης των φορολογικών βαρών, που επιπίπτουν μονίμως επί μισθωτών και συνταξιούχων, αλλά βέβαια και από το ξεπούλημα της Ελλάδας. Μια Λερναία Ύδρα, που πίνει το αίμα μας. Και, φυσικά, το PSI δεν πρόκειται να μας οδηγήσει στην ανάπτυξη, όπως αβάσιμα προβλέπει η Τρόικα για το 2014. Γιατί, για όλες αυτές τις ανεδαφικές προβλέψεις είναι σαφές ότι δεν λαμβάνεται υπόψη η καταστρεπτική και διαρκής επίδραση των αρνητικών πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων, που θα γονατίσουν οριστικά την ελληνική οικονομία. Θα την καταστήσουν κρανίου τόπο. Και βέβαια, το PSI δεν πρόκειται να μας επιστρέψει στις αγορές πριν, ίσως, από το 2040.

Σ’ αυτήν τη δραματική περίοδο, μέσα στην οποία επιταχύνεται η επιχείρηση της γενοκτονίας μας, θέλω να στιγματίσω γι ακόμη μια φορά, μια άθλια εκστρατεία, που βαίνει παράλληλα και που ενισχύεται από πολλά ΜΜΕ. Πρόκειται για την επανάληψη προσπαθειών γενίκευσης κάποιων μεμονωμένων κρουσμάτων διαφθοράς, στο δημόσιο τομέα, για να δικαιολογηθεί αυτή τη φορά η κατάργηση επιδομάτων κλπ, σε δικαιούχους του δημοσίου. Συνεχίζονται, δυστυχώς, ακάθεκτες, οι γκεμπελικής έμπνευσης, μεθοδεύσεις.



Β. Το PSI και η υπόστασή μας

*Με το Μνημόνιο ΙΙ και το PSI, που με εκβιαστικό τρόπο μας επιβλήθηκαν ως προαπαιτούμενα για τη χορήγηση του νέου δανείου, εκχωρήσαμε την υπόστασή μας ως ανεξάρτητο ευρωπαϊκό κράτος. Εκχωρήσαμε, για ένα κομμάτι ψωμί, το μέλλον της Ελλάδας και του λαού μας.



*Αποτέλεσμα της πλήρους υποταγής μας στους κατακτητές είναι και η ταπεινωτική και άκρως προσβλητική απόφαση των φορέων του PSI, σε απόλυτη σύμπνοια του δικού μας υπουργού οικονομικών, για την «μη αποζημίωση των ελλήνων ιδιωτών, κατόχων ελληνικών ομολόγων». Ιδίως, και αν η απόφαση αυτή συνδυαστεί, με μια άλλη που απαλλάσσει τη γνωστή μας Siemens από το κούρεμα των ομολόγων μας. Ανταλλάξαμε την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με την επίσημη κατάληξη μας σε προτεκτοράτο της ΕΕ. Και στο μεταξύ, η Γερμανίδα καγκελάριος έδωσε εντολή σε εξειδικευμένη επιτροπή να καταρτίσει σχέδιο, με την ονομασία ΕΥΡΗΚΑ, για τους όρους και τις μεθόδους της πλήρους ρευστοποίησης του δημόσιου πλούτου μας.

Συμπέρασμα δεύτερο: Το PSI μας αποτελειώνει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να παραμείνουμε αδρανείς, όταν η πατρίδα μας χάνεται.





ΙΙΙ. Πως θα αναβιώσει η ελπίδα

---------------------------------------

Υπάρχει ένα προβληματικό εύρημα στις δημοσκοπήσεις, που επαναλαμβάνεται και που καταλήγει σε ασύμβατο συνδυασμό προτιμήσεων του ελληνικού λαού. Αναφέρομαι στο περίπου 80% των Ελλήνων, που αντιτίθενται στα Μνημόνια, κάτι απολύτως κατανοητό, αλλά που ταυτόχρονα, και με το ίδιο υψηλό ποσοστό, αντιτίθενται σε πιθανή επάνοδο, στο εθνικό μας νόμισμα, και συνεπώς εκφράζουν την επιθυμία παραμονής στην ευρωζώνη.

Δυστυχώς, όμως, δεν γίνεται να υπηρετεί κανείς και το Θεό και το Μαμμωνά. Δυστυχώς, πρέπει να είναι σαφές ότι είμαστε ανεκτοί στην ευρωζώνη, μόνο με την προϋπόθεση ότι υποτασσόμαστε στα εγκληματικού περιεχομένου Μνημόνια, και μόνο ως δουλοπάροικοι, που εκχωρούν αδιαμαρτύρητα το βιός τους στους δυνάστες τους.

Η ΕΕ-ευρωζώνη είναι πολύ πιθανόν να καταρρεύσει στο προσεχές μέλλον, αλλά στο μεταξύ προσχωρεί ολοένα και πιο βαθιά σε σχήματα διακυβέρνησης, με έντονα φασιστικό άρωμα.

Αν, πράγματι, οι εταίροι μας ήθελαν να μας σώσουν, είχαν στη διάθεσή τους πολλές εναλλακτικές λύσεις. Η πρώτη απ’ αυτές θα μπορούσε να είναι η χορήγηση αυτού του δανείου των 130Ε δισεκατομμυρίων στην Ελλάδα, για να το χρησιμοποιήσει αποκλειστικά και μόνο για ανάπτυξη, απορρόφηση της ανεργίας της και εκσυγχρονισμό της οικονομίας της. Παράλληλα, θα έπρεπε να μας αναγνωριστεί διαγραφή του χρέους, τουλάχιστον κατά το ήμισυ, περίοδος χάριτος 15 ετών, για την έναρξη αποπληρωμής του υπολοίπου, επιτόκιο που να μην υπερβαίνει το αντίστοιχο με το οποίο δανείζονται οι τράπεζες, δηλαδή 1%. Κάποιος διακριτικός έλεγχος του τρόπου χρησιμοποίησης αυτού του δανείου θα ήταν αναπόφευκτος, αλλά θα όφειλε να διενεργείται με απόλυτο σεβασμό στα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αντιθέτως, δάνειο που δίνεται με τους όρους αυτού του τελευταίου, και που αποκλείει 1000% την ανάπτυξη, δεν αποτελεί βοήθεια, αλλά απλώς διαιωνίζει τον ελληνικό επιθανάτιο ρόγχο. Μια δεύτερη εκδοχή βοήθειας, για να σωθεί η Ελλάδα, θα ήταν η διαγραφή του τμήματος εκείνου του χρέους, που είναι εμφανώς απεχθές και επαχθές, ο χωρισμός του πραγματικού χρέους από τα όντως ληστρικά επιτόκια, που είχαν εκτιμηθεί μέχρι πριν λίγο σε 212Ε δισεκατομμύρια, καθώς και συμψηφισμός του με τις γερμανικές επανορθώσεις, που ουδέποτε καταβλήθηκαν. Σ’ αυτή την περίπτωση, θα μας χρωστούσαν και δεν θα χρωστούσαμε. Μια τρίτη εναλλακτική εκδοχή πραγματικής βοήθειας προς την Ελλάδα, θα μπορούσε να είναι ο προσωρινός απεγκλωβισμός μας από την ευρωζώνη και τις υποχρεώσεις μας εκεί, η εντατικοποίηση της αναπτυξιακής μας διαδικασίας, ας πούμε επί τρία χρόνια και η επάνοδός στη συνέχεια, με έναρξη αποπληρωμής τοκοχρεολυσίων και τόκων, με το προϊόν της ανάπτυξής, και όχι μέσω αφαίμαξης μισθών και συντάξεων.

Ωστόσο, δεν υπάρχει ίχνος ενθαρρυντικό στους κόλπους της ΕΕ-ευρωζώνης, που να ενισχύει την πιθανότητα προσφυγής σε λύσεις όπως οι παραπάνω. Γι αυτό, και χωρίς φόβο και πάθος οφείλουμε πια να εξετάσουμε πολύ προσεκτικά τους όρους, καθώς και τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μιας οικειοθελούς επιστροφής μας στη δραχμή. Εξυπακούεται ότι θα έχει προηγηθεί στάση εξωτερικών πληρωμών, θα έχει καταγγελθεί το σύνολο των εγκληματικών Μνημονίων και του συρφετού που τα συμπληρώνει, θα έχει προβλεφθεί ο πανικός στις τράπεζες μας, θα έχει μελετηθεί η ενδεδειγμένη αρχική ισοτιμία δραχμής/ευρώ, θα έχουν εξασφαλιστεί δάνεια από έξω ευρωπαϊκές πηγές, θα έχει καταρτιστεί σχέδιο ταχύρυθμης ανάπτυξης με αιχμή την αναδιανομή εισοδήματος κλπ.,κλπ. Μια τέτοια εξαγγελία θα μπορούσε να λειτουργήσει συγχρόνως και ως απλή απειλή προς την ΕΕ-ευρωζώνη, προκειμένου να εξασφαλιστούν ευνοϊκότεροι όροι, αν τελικά παραμείνουμε στην ευρωζώνη. Ωστόσο, όσο περνά ο καιρός και οι εταίροι μας οχυρώνονται απέναντι σε μιας τέτοιας μορφής απειλή, από την πλευρά μας, τόσο περιορίζονται οι δυνατότητές μας προς αυτή την κατεύθυνση.

Αξιολογώντας τα συν και πλην της επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα δεν πρέπει να παραβλεφθεί και η, όχι ευκαταφρόνητη, πιθανότητα της κεκαλυμμένης προσπάθειας της ΕΕ, να πείσει την Ελλάδα να αποχωρήσει, οικειοθελώς, αφού δεν προβλέπεται διάταξη αποβολής κράτους-μέλους. Με βάση, ακριβώς, αυτή την υπόθεση, θα μπορούσε, ενδεχομένως, να ερμηνευτεί η όντως απαράδεκτη συμπεριφορά των εταίρων μας, που αδίστακτα μας φορτώνουν με μέτρα, όλο και πιο επαχθή, όλο και πιο απάνθρωπα, αλλά όλο και πιο αναποτελεσματικά, που βυθίζουν την ελληνική οικονομία σε απύθμενο βάθος ύφεσης. Για να μας διώξουν!

Αθόρυβα, η λύση της δραχμής κερδίζει καθημερινά έδαφος, παρότι εντείνεται, συγχρόνως, το κλίμα εκφοβισμού για την κόλαση, που δήθεν μας αναμένει, έξω από την ευρωζώνη. Παραδόξως, ωστόσο ουδείς προσπαθεί να συγκρίνει την υποτιθέμενη αυτή κόλαση που θα συνοδεύσει την επάνοδο στη δραχμή, με την κόλαση που είναι, ήδη, μαζί μας εδώ και δυόμισι χρόνια, παρότι και βρισκόμαστε πάντοτε στην ευρωζώνη. Για το προσεχές μέλλον, και εφόσον δεν αλλάξουμε προδιαγραφές, προβλέπω πτώση του ΑΕΠ, που θα ξεπεράσει το 30%, ανεργία που θα φθάσει στο 28% του ενεργού πληθυσμού, μισθούς και συντάξεις που θα σταθεροποιηθούν γύρω στα 300Ε, λουκέτα που θα μπουν στο 50% των καταστημάτων, φτώχεια που θα αγκαλιάσει το μισό του ελληνικού πληθυσμού, επιτάχυνση του ρυθμού πτώσης των δημοσίων εσόδων και του ΦΠΑ, πλήρης διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, αφανισμός της δημόσιας διοίκησης, απώλεια του 60% των νέων μας, που θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα, αδυναμία εξόδου από τις οικίες μας εξαιτίας της ξέφρενης εγκληματικότητας, ξεπούλημα ολόκληρης της Ελλάδας στους δυνάστες μας. Με τις συνθήκες αυτές, εκλαμβάνω ως ευτράπελο, την εκτίμηση περί δήθεν ανάπτυξη της οικονομίας μας, με ρυθμό 2.50% το 2014.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν, ασφαλώς, πολλά και σοβαρά πλεονεκτήματα, για μια οικονομία που διαθέτει εθνικά κυρίαρχο νόμισμα. Παράλληλα, βέβαια, είναι γεγονός ότι ελλοχεύουν πολλοί κίνδυνοι, εν πολλοίς απροσδιόριστοι, εφόσον οι συνθήκες που θα επικρατούν σε μια πιθανή επάνοδο της Ελλάδας στο εθνικό της νόμισμα είναι terra incognita.

Προβλέπω, όμως, ότι η συνέχιση αυτής της δραματικής και αδιέξοδης κατάστασης θα αυξάνει, σε καθημερινή βάση, το ποσοστό των Ελλήνων που θα επιθυμούν την επάνοδο στη δραχμή. Αυτή, όσο εντείνεται η απόγνωση στην Ελλάδα, θα εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο ως η μοναδική λύση για τη διέξοδο από την κρίση. Η ελαχιστοποίηση των κινδύνων αυτής της μετάβασης απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό, αλλά και την ανάδειξη ενός φωτισμένου ηγέτη, που να μπορεί να τον υλοποιήσει με επιτυχία.



Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη 14.3.2012























Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (γαλλικά)-για το χρέος και την αντιμετώπισή τους

http://www.youtube.com/watch?v=bRSVNeVWUeY&feature=related

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

CV de Maria Negreponti-Delivanis. Informations supplémentaires pour la période 2005-2009


-------------------------------------------------------------------------------------



A. Distinctions

-----------------------

I. DHC

Pendant cette période (2005-2009) elle a reçu encore 3 autres DHC (qui ont été ajoutés au 2 précédents : celui de l’Université de Comotini (Thrace), et celui de l’Université Valahia à Targoviste). Ce sont :

1a) Le 7.7.2005 de l’Université Kainar à Almaty du Kazakhstan

1b) Le 21.11.2006 de l’Université Altai à Barnaul de la Sibérie Russe

1c) Le 11.9.2007 de l’Université Annaba en Algérie.



II. Tome d’honneur

Le 11.12.2006, dans le cadre d’une cérémonie solennelle à l’aula de l’Université Macédonienne, le Recteur Ilias Kouskouvelis (en présence du Recteur de l’Université Valahia de Targoviste Ion Cucui et du Vice-Recteur Ion Stegaroiu) lui a remis de deux volumes avec des articles en grec, en français et en anglais écrits en son honneur, de la part de 67 économistes de partout dans le monde.



III. Vice-Présidente du CEDIMES

Depuis le mois d’avril de 2006, et à la suite de proposition du Président, Prof. Claude Albagli elle a assume la responsabilité de la Vice-Présidence du CEDIMES (Union Francophone Scientifique des Economistes, qui fonctionne dans 36 pays du globe) .



IV. Club des DHC de l’Université de Valahia

Le 5.10.2007 le Club des DHC de l’Université Valahia à Targoviste fut créé (unique dans le monde), et sa Présidence a été confiée à M.N.-D. Depuis, les activités du Club sont importantes, avec 4 nouveaux DHC, cours des DHC aux étudiants de l’Université Valahia, publications de leurs articles dans les annales de l’Université et organisation des Colloques Internationaux.



V. Membre du Comité International des prix CEDIMES

Le 18.3.2008, elle a été nommée membre d’un International Comité, qui doit choisir les meilleures recherches des candidats de partout dans le monde pour l’obtention des prix CEDIMES (premiers prix le 21.5.2008 à la Sorbonne).



VI. Décoration pour ses années de Rectrice

Le 17.4.2008 elle a été décorée par le Recteur de l’Université Macédonienne Ilias Kouskouvelis, comme Rectrice trois fois (1974 et 1985-86 et 1986-88).



VII.Chevalier de la Légion d’Honneur

A la suite du décret de 11.7.2008 signé par le Président de la France Nicolas Sarcozy, on lui accordé la décoration suprême, celle de Chevalier de la Légion d’Honneur.





B. Publications

LIVRES

1b) Les impasses de l’économie grecque, Editions de la Fondation Delivanis et Sbilias, Athènes 2006 (en grec)

2b) Réformes- l’holocauste des travailleurs européens, Fondation Delivanis et Editions Livanis, Athènes 2007 (en grec)

3b) Le 26.4.2007, dans le cadre d’une cérémonie solennelle tenue à l’Université Valahia, lancement de la 2nde édition de son livre « Mondialisation Conspiratrice », en traduction roumaine

4b) Le livre « Mondialisation Conspiratrice » a circule en Russie, en traduction russe, en 2009.



ARTICLES



*En grec

Une 500aine d’ articles en grec, dans des Revues Scientifiques et dans des journaux quotidiens sur des sujets économiques de l’ordre du jour



*En français

1. «Le nouvel ordre économique international», Ekonomia 13 2005, Acta Universitatis Wratislaviensis, No 2787, 2006,



2. “Panorama de la pensée francophone dans la théorie et dans la politique de développement économique», Les sciences sociales confrontées au développement, Sous la direction de J.-P. Gern, CEDIMES-L’Harmattan, Chapitre 7, pp. 183-200.



3. « L’Union Européenne : ses problèmes, les réformes envisagées et sa politique macroéconomique », XVIIe Colloque fédérateur CEDIMES Europe sans frontières. Elargissement et Coopération, Les Actes du Colloque, Atelier 2, 3-4.11.2006, Targoviste, pp. 147-158



4. “Mondialisation, Pays en Voie de Développement et Organisations Internationales », Actes du Colloque International sur les impacts Economiques et Politiques de la Mondialisation, Avec la participation de l’ Association des Facultés, Εcoles et Ιnstituts d’Economie d’Amérique Latine et des Caraibes (AFEIEAL) et du Centre d’Etudes Internationales des Mouvements Economiques et Sociaux (CEDIMES), 1-3 septembre 2004-Port-au-Prince, Haïti, pp.48-61



5. .Présentation de «Claude Albagli-Notre Ami, Claude Albagli. L'homme qui rêver” comme DHC à l’Université de Targoviste, bouclet special, Editura Bibliotheca 2005.





6.Présentation de J.-C. Dischamps, comme DHC à l’Université de Targoviste-28.4.2007, bouclet special, Editura Bibliotheca, 2007, pp. 31-34



7. Présentation de Sorica Sava., comme DHC à l’Université de Targoviste, bouclet special ,Editura Bibliotheca 2007, pp 15-21



8. Presentation de George Hadziconstantinou en “Ami et Collaborateur”, à l’occasion de sa nomination en DHC à l’Universite “Valahia” à Targoviste le 17.12.2007 et publiée dans le bouclet special, Editura Bibliotheca, 2007, pp. 31-34



9.Présentation de Alain Bienaymé en “Optimiste Debordant”, à l’occasion de sa nomination en DHC de l’Universite “Valahia” à Targoviste le 16.1.2008 et publiée dans le bouclet special, pp.17-20.



10. «Les conséquences économiques de la guerre contre le terrorisme»,

dans les Cahiers du CEDIMES, Vol 2-No 1-Nelle série –Eté 2008, pp.3-20



11. «Mondialisation innocente et mondialisation conspiratrice”,

sciences, Technologies et Développement, Algerie,No 4-2008pp.235-247

12. Jean Fericelli-la sagesse du mot dit, Editura Bibliotheca, Targoviste 2009 (παρουσίασή μου όταν έγινε επίτιμος διδάκτωρ)

13. «Réformes économiques et structurelles dans le marché européen du travail” (un point critique), Mélanges en hommage à J.-C. Dischamps. Targoviste 2009, pp.213-230. Editeurs, Ion Cucui, Maria Negreponti-Delivanis, Ion Stegaroiu

14. « L’économie mondiale après la crise », Les Annales de l’Université Valahia de Targoviste, section Sciences Economiques, XIVème Année-No 24-2009, pp.57-72







*En anglais



1. «The economic impacts of terrorism»

in the The book by N. Slanevskaya, Theory and Methods of Political Analysis. A Handbook with Resource Material, St. Petersburg, St.Petersburg Institute of External Economics Affairs, Economics and Law, 2008











C. Rapporteur à des colloques/congrès internationaux :

*Le 24-25.10.2006 à l’Université Kainar (Almaty-Kazakhstan) avec titre de rapport « Mondialisation et commerce international »

* Le 3.11.2006, à l’Université Valahia à Targoviste, avec titre de rapport « L’ Union Européenne : ses problèmes, les réformes envisagées et sa politique macroéconomique », XVIIe Colloque fédérateur CEDIMES Europe sans frontières. Elargissements et coopérations.



*A l’Université de Florina (Macédoine Occidentale), le 10-13.11.2006, avec titre de rapport: «Le phénomène de la délocalisation des entreprises-Mythes et réalité»

* Le 21-25.11.2006 à l’ Université Altai de Baranul avec titre de rapport «Le problème du développement économique dans le passé et dans l’ère de la mondialisation (με ιδιαίτερη αναφορά στα προβλήματα της περιοχής τουAltai) ».



*Le 19-20.4.2007 à l’Université de Rijeka en Croatie en collaboration avec CEDIMES avec titre de rapport: «Les effets des derniers elargissements sur l’Europe sociale »



*LE 21.5.2007 et au 55e Congrès de l’AIELF à Varsovie avec titre de rapport : «Réformes économiques et structurelles dans le marché du travail européen: une vue critique».



* Le 10-11.9.2007 à l’Université d’Annaba en Algérie avec titre de rapport : “Mondialisation innocente et conspiratrice



*Le 26.5.2009 au Congrès de l’AIELF à Targoviste titré : L’ »conomie mondiale après la fin de la crise systèmique »

A. CURRICULUM VITAE de Maria Negreponti-Delivani (résumé)




*Née a Thessaloniki

* 1955, Licenciée en Droit et Sciences Economiques de l’Université Aristote de Thessalonique avec Mention Honorable (en tête de sa classe-bourse )

* 1956, Boursière du Gouvernement Français, admise à la Sorbonne, pour faire un doctorat d’Etat ès Sciences Economiques

* 1957, Diplôme d’Etudes Supérieures en Economie Politique

*1958, Diplôme d’Etudes Supérieures en Sciences Economiques

* 1959, London School of Economics, tout en écrivant sa thèse ayant comme Président le Professeur et Membre de l’Institut Emile James

*1959 (26.10.), Docteur d’Etat ès Sciences Economiques de la Sorbonne, avec Mention Très Bien et thèse retenue pour le concours- jury : Emile James, Maurice Byé, René Courtin (prolongement de la Bourse du Gouvernement Français). Sa thèse fut publiée avec le concours du CNRS dans la série SEDES

*1960, Dozent à l’Université Aristote de Thessaloniki

*1961, Boursière de l’OTAN (bourse accordée pour la première fois à la Grèce) à l’Université de Berkeley (USA), pour étudier « le problème de la pression sur le dollar» qui fut publié en anglais par Sithhoff-Leyden (OTAN)

*1968, Professeur titulaire à l’Université Macédonienne de Thessalonique (ex Ecole Industrielle des Htes Etudes)

*1968-73, Consultante à l’OCDE-Paris. Elle a publié (en français et en anglais) un livre intitulé : « Industrialisation, Emploi et Répartition des Revenus » -le cas de la Grèce(OCDE)

*1974 (immédiatement après la chute de la dictature), élue première Femme- Recteur en Grèce et réélue en 1984 et en 1986

*1978, Elle a organisé avec son mari le Professeur Dimitri Delivanis, à l’Université de Thessaloniki, et a reçu le Congrès des Economistes de Langue Française (AIELF)

*1984, Elue Jean Monnet Fellow, pour passer une année à l’Institut Universitaire Européen de Florence, y donner des cours et des séminaires et écrire un livre publié en grec et en anglais, intitulé « Europe’s life-buoy : its less developed regions »

*Elle fut honorée de 5 docteurs honoris causa, par les Universités :

-Comotini (Grèce),

-Targoviste (Roumanie),

-Kaïnar (Almaty-Kazakhstan),

-Altai de Barnaoul (Sibérie-Russie) et

-Annaba (Badji-Mokhtar) en Algérie.

* 1999-,Vice Président de l’Association des Economistes de Langue Française (AIELF)

*2000-, Directeur du CEDIMES en Grèce

*2001, Elle a, de nouveau, organisé le Congrès des Economistes de Langue Française à Athènes (AIELF)

*2006-, Vice-Président du CEDIMES

*2006, Elle a inauguré à l’Université de Kaïnar (Almaty-Kazakhstan) un département « mastère », de la part du CEDIMES et elle y a enseigné l’ Economie Politique

*2008-, Chevalier de la Légion d’ Honneur

*2011,-,Membre honorifique de l’Académie Scientifique de la Roumanie



*Elle a été invitée pour enseigner ou pour donner des cours et des conférences par les Universités de la Sorbonne (par ses anciens Professeurs Emile James, André Marchal ainsi que A. Piatier), de l’Ecole Pratique (Paris), de Rome, Bonn, Trieste, Marseille, Florence, Varsovie, Cracovie, Sofia, Bratislava, Melbourne (par l’Association Grecque), Corée du Sud, Buenos Aires, Cordova, Kaïnar, Targoviste, Port au Prince, Washington D.C., Rijeca-Croatie, Fribourg, et a participé comme rapporteur, organisatrice et président dans un grand nombre des congrès et des colloques internationaux, partout dans le monde. Elle a été chargée, pour faire la recherche, par le CNRS, l’OTAN, l’OCDE, le KEPE (Athènes), l’Institut Universitaire Européen de Florence, l’Université Macédonienne, le CEDIMES et autres.

Son œuvre publié comprend 43 manuels, livres, monographies, recherches et plus de 600 articles, interview, opinions et a été honorée par des prix, éloges et critiques, ainsi que par des traductions dans des langues étrangères :français, anglais, roumain, espagnole et à présent en russe. Son œuvre a paru par les maisons d’ édition et séries scientifiques, entre autres, de Macmillan, Cujas, Tiers Monde, OCDE, Sithoff-Leyden, Etudes du Sud-Est Européen, Atlantic Series de l’OTAN, Editura Efficient, L’Harmattan et autres. Sur une base quotidienne elle participe à la formation de l’opinion publique de son pays, à travers ses articles et interviews aux Medias. Ses CV se trouvent, entre autres, dans Who is Who,Who is Who in Women, Men and Women of Distinction, Five Thousand Personalities of the World, Dictionnaire Biographique Européen, Who is Who en Europe, Who is Who Grec, Encyclopédie Papyrus etc. Elle est membre de l’Association Française de Sciences Economiques et des Docteurs ès Sciences Economiques.







*Après la mort de son mari elle a fondé la Fondation “Dimitri et Maria Delivanis”, dont elle est Président, elle est aussi Président du Comité du Parrainage-Cedimes, Vice-Président de l’AIELF et Vice-Président du CEDIMES-Grèce, ainsi que Président du Club des Docteurs Honoris Causa de l’Université « Valahia » de Targoviste (Roumanie). Ses nombreux docteurs et ses milliers d’étudiants encadrent les secteurs publics et privés en Grèce.



*Elle a une fille et deux petits-enfants

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Οδεύουμε προς ολοσχερή καταστροφή


ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ  Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, στις 9.3.2012,   ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, στα πλαίσια εκδήλωσης του ΕΠΑΜ


Ι. Οδεύουμε προς ολοσχερή καταστροφή. ΙI. Διαθέτουμε μόνο δύο λύσεις
============================================
Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω  τον κ. Δημήτρη Καζάκη, που με την πρόσκλησή του μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι απόψε εδώ και να προβληματιστούμε μαζί  με το δράμα που ζούμε  για πάνω από 2 χρόνια στον τόπο μας, για την έκβασή του που δυστυχώς πάει από το κακό στο χειρότερο, αλλά και για το πώς θα βγούμε από τη σκοτεινή καταπακτή όπου μας  έχουν πετάξει.  Καθώς μετρώ πολύ  στις ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ και στη ΣΥΖΗΤΗΣΗ, που θέλω να ελπίζω ότι θα ακολουθήσει δεν θα είμαι διεξοδική.  Τα όσα θα σας εκθέσω, αλλά και αυτά που θα παραλείψω,  βρίσκονται αναλυτικά στο τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο  «Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πως θα σωθούμε…».

Γράφοντας  αυτό το βιβλίο, ήλπιζα ότι θα διαψευστώ στις απαισιόδοξες προβλέψεις μου, αλλά δυστυχώς για τη χώρα μας είχα δίκαιο σε όλα.

ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ.   ΕΔΩ και πάνω από 2 χρόνια βιώνουμε μια μορφή ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ, για το λαό της λιλιπούτειας ευρωπαϊκής οικονομίας  μας του 21ου αιώνα. Και αυτό, αναμφισβήτητα, αποτελεί ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Αντί, λοιπόν, να συζητούν οι Έλληνες  αρμόδιοι, για το πώς θα εκτελέσουν καλύτερα τα εγκληματικά και, οπωσδήποτε ανεφάρμοστα μέτρα που μας επιβάλλει η Τρόικα, θα έπρεπε κατεπειγόντως να τα καταγγείλουμε και να αναζητήσουμε αντικειμενικά διεθνή δικαστήρια, για να απαιτήσουμε  υψηλές αποζημιώσεις.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα  Μνημόνια  μας ΣΩΖΟΥΝ. ΕΙΠΑΝ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΤΙ ΜΑΣ ΕΣΩΣΑΝ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ.   Η ψήφιση των Μνημονίων  και του ανεκδιήγητου  συνονθυλεύματος  των συνοδευτικών τους ψηφίζονται εκβιαστικά και κάτω από την απειλή της έλευσης ενός καταστρεπτικού  χάους που περιμένει να μας καταπιεί, αν δεν ψηφιστεί. Και, δυστυχώς,  τα ΜΜΕ –εκτός ελαχιστότατων εξαιρέσεων- μεταφέρουν την αγωνία του τι θα γίνει αν δεν ψηφιστούν αυτά τα εκτρώματα, ενώ  ακριβώς  το αντίθετο θα έπρεπε να προσπαθούν,  δηλαδή ΤΙΠΟΤΕ  να μην  ψηφιστεί.

    Το ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ωστόσο, πέρα από τις  δυσβάστακτες και αυτοκτονικές  θυσίες, που απαιτούν από μας οι εταίροι μας, θα έπρεπε  λογικά να επικεντρωθεί στο τι  μπορεί να  αναμένεται απ’ αυτές, έστω κι όταν θα έχει περιέλθει σε κατάσταση λιμοκτονίας το ήμισυ του ελληνικού πληθυσμού, έστω κι όταν  η ανεργία θα ξεπεράσει το 28%   έστω κι όταν το βιοτικό μας επίπεδο  θα έχει κυριολεκτικά καταποντιστεί (ήδη έχει πτώση που ξεπερνά το 25%-πρωτοφανές για περίοδο ειρήνης), έστω κι όταν 2 στα 3 καταστήματα και επιχειρήσεις θα έχουν κλείσει, έστω κι όταν θα γιγαντωθεί ακόμη περισσότερο το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ, έστω κι όταν ελαχιστοποιηθούν τα δημόσια έσοδα,   που συρρικνώνονται συνεχώς, έστω και όταν οι 6 στους 10 νέοι μας θα έχουν μεταναστεύσει, έστω κι όταν θα επικρατεί ο τρόμος στους δρόμους, αλλά και μέσα στα σπίτια μας. Αυτές οι συμφορές αύξησαν τη φτώχεια  στην Ελλάδα με τον υψηλότερο ρυθμό της τελευταίας πενταετίας στην ΕΕ, τετραπλασίασαν τους άστεγους καταστρέφουν τη μεσαία τάξη, νέκρωσαν την αγορά, ακόμη και σε περίοδο δραστικών εκπτώσεων- 7  στους 10 επιχειρηματίες έχουν πρόβλημα ρευστότητας, αύξησαν την πραγματική ανεργία που ξεπέρασε κατά τους υπολογισμούς μου το 24% του ενεργού πληθυσμού, κορύφωσαν  τις  κάθε μορφής ανισότητες.  Εξάλλου, ουδείς στόχος πραγματοποιήθηκε, εφόσον τα δημόσια έσοδα καταρρέουν, το έλλειμμα διευρύνθηκε αν  και καταβάλαμε 3Ε δις, περισσότερους φόρους το 2011 από όσο το 2010. Ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού κυριολεκτικά πεινάει και είμαστε μάρτυρες σκηνών κατοχής. ΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝΟΜΑΣΤΕ  ΧΕΙΡΟΠΟΔΑΡΑ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΤΑ ΒΑΦΤΙΖΟΥΝ ΩΣ  Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

 ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΕΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΥΤΑ ΟΔΗΓΟΥΜΕΘΑ ΣΕ  ΣΙΓΟΥΡΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
 Ωστόσο, ο πρωθυπουργός μας, εμφανώς ικανοποιημένος για την ψήφιση του δραματικού δεύτερου αυτού  Μνημονίου, το οποίο φυσικά εμφάνισε ως μια από τις πολυάριθμες μέχρι τώρα «σωτηρίες μας»,  επιδόθηκε σε ευρεία ανάλυση των αναμενόμενων δήθεν θετικών αποτελεσμάτων, που κατ’ αυτόν θα ξεπηδήσουν, ως εκ θαύματος,  μέσα από τις στάχτες, τα συντρίμμια  και την άγρια λεηλασία της χώρας μας.

Ο νομπελίστας Paul Krugman, σε πρόσφατο άρθρο του, περιγράφει αυτά τα παραληρήματα των φανατικών νεοφιλελεύθερων ως εξής: « οι νεοφιλελεύθεροι δεν είναι τεχνοκράτες, αλλά βαρετοί ρομαντικοί, που επινοούν μέτρα για μια οικονομία όπως θα την  ήθελαν να είναι, αλλά όπως δεν είναι».

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ;;; ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΞΕΚΑΘΑΡΟ- έστω κι αν δεν ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΟΥΜΕ θεωρίες συνωμοσίας- ΟΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΣ ΣΤΟΧΟΙ με απροκάλυπτες παρεμβάσεις οι ακόλουθοι:

Α. Επιστροφή της αγοράς εργασίας στη ΖΟΥΓΚΛΑ των αρχών του 19 αιώνα (ανέκαθεν την επιθυμούσαν  οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι). ΚΑΜΜΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ γιατί δήθεν παρεμποδίζονται τα αόρατα χέρια, που δήθεν εξασφαλίζουν ισορροπία στην αγορά.
Ανάμεσα στα κοινότοπα αυτά επιχειρήματα, που ουδέποτε ωστόσο,  επαληθεύτηκαν είναι και η δήθεν αύξηση της ανταγωνιστικότητας  που δήθεν βρίσκεται  σε άμεση συνάρτηση με την πτώση του επιπέδου των μισθών, ενώ στην Ελλάδα αποδείχθηκε πρόσφατα ακριβώς το αντίθετο.
ΜΕ ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ  ΕΥΡΩΠΗ.
Μέθοδος επίτευξης γκεμπελικής έμπνευσης: ο δημόσιος εναντίον του ιδιωτικού τομέα.  Ανεδαφικές κατηγορίες για να εξαφανιστεί η όποια προστασία.

Β. Το ΓΕΝΙΚΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ, του δημόσιου τομέα για ένα κομμάτι ψωμί, γιατί πρέπει να γίνει γρήγορα και βρέθηκαν Έλληνες που  προωθούν αυτό το ανοσιούργημα, το οποίο βάφτισαν «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας».

Γ. Η ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ της Ελλάδας (απροκάλυπτα πια τα άρθρα, εναντίον δημοκρατίας στην περιφέρεια, και ανάγκης  ελιτίστικης διακυβέρνησης της ευρωζώνης από τη Γερμανία-Ευρώπη με ελεύθερους και δουλοπάροικους)
Θα τολμήσω να πω ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρώπη δεν είναι  οι δημοσιονομικές δυσχέρειες των επί μέρους εθνικών οικονομιών της, αλλά τα πολύ σοβαρά  προβλήματα,  που αφορούν στη   διακυβέρνησή  της. Απροκάλυπτα πια, η ΕΕ-ευρωζώνη μεταλλάσσεται, και μάλιστα  με ταχύτατους ρυθμούς σε ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ της Γερμανίας. Επιβάλλεται, έτσι, ένα  νέο καθεστώς στην Ευρώπη, που όχι μόνο απομακρύνεται από τις βασικές δημοκρατικές αρχές της ισότητας των κρατών-μελών της, αλλά επιπλέον διανθίζεται επικίνδυνα με έντονης υφής φασιστικά χαρακτηριστικά.  Ζούμε, ήδη, κάτω από την κυριαρχία του ΙV Ράιχ, που κατέλαβε  αθόρυβα την Ευρώπη  και με αναίμακτο  αυτή τη φορά οικονομικό πόλεμο.

Το ΙV αυτό  Ράιχ, με όπλο την εσαεί λιτότητα και το χρέος, κινδυνεύει να  είναι πιο αποτελεσματικό από το ΙΙ και το ΙΙΙ, που αιματοκύλισαν την Ευρώπη. Ας ελπίσουμε ότι τα ευρωπαϊκά κράτη θα ξυπνήσουν και δεν θα δεχθούν την αιώνια λιτότητα, που άλλωστε ανταλλάσσεται  με μεγάλες δόσεις  εθνικής κυριαρχίας των χρεωμένων οικονομιών, αλλά και με το σύνολο του δημόσιου πλούτου τους.
Ωστόσο, πίσω και από το ΙV αυτό  Ράιχ βρίσκεται η τραπεζοκρατία.

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΟΚΡΑΤΙΑ.  ΕΤΣΙ, Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΩΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ. Εντελώς πρόσφατα, στις 21 Δεκεμβρίου του 2011 η ΕΚΤ δάνεισε τις ευρωπαїκές τράπεζες για 3 χρόνια το ποσό των 489Ε δις. τα οποία ωστόσο προτίθενται να κεφαλαιοποιήσουν και όχι να τα δανείσουν στους επιχειρηματίες. Η τελευταία δόση στις ελληνικές τράπεζες είναι 30Ε δις. και τώρα θα λάβουν άλλα 60Εδις. Λεφτά υπάρχουν, αλλά για τις τράπεζες, όχι για τους λαούς.

Σχετικά αναφέρομαι σε δημοσίευμα της έγκριτης γαλλικής εφημερίδας Le Monde με υπογραφή του γνωστού δημοσιογράφου Marc Roch που γράφει:                                                             

"Τι κοινό έχουν οι τρεις άνδρες ο" Μάριο Ντράγκι (πρόεδρος της ΕΚΤ), ο Μάριο Μόντι (πρωθυπουργός της Ιταλίας) και ο Λουκάς Παπαδήμου, διερωτάται η Le Monde, δίνοντας η... ίδια την απάντηση: Την Goldman Sachs.
Η εφημερίδα αναφέρει πως η αμερικανική επενδυτική τράπεζα τους συνδέει ενώ τους χαρακτηρίζει ως "μέλη της ευρωπαϊκής κυβέρνησης Goldman Sachs".
Υπενθυμίζω ότι η Goldman Sachs είχε στήσει ένα δίκτυο στην Ευρώπη και βοήθησε στο μαγείρεμα του χρέους της Ελλάδας, αλλά μετά πρωτοστάτησε  και στην κερδοσκοπική μας απομύζηση   
Μια  ανήθικη φιλοσοφία που ενθάρρυνε τον πλουτισμό των τραπεζών με  αποκλεισμό από την πρόοδο ολοένα  ευρύτερων κοινωνικών ομάδων 



Ι. Οδεύουμε προς ολοσχερή καταστροφή
==============================================
Δεν υπάρχει σοβαρός οικονομολόγος στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, η σοβαρό οικονομικό έντυπο, που να μην κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, καταλήγοντας ότι οδεύουμε προς ολοσχερή καταστροφή. Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι ο πρωθυπουργός και  όσοι γύρω του  υπέγραψαν  το καταστροφικό, από κάθε άποψη Μνημόνιο ΙΙ, έχουν πειστεί ότι  οι ίδιοι εκφράζουν την απόλυτη αλήθεια και, συνεπώς, έτσι δικαιολογούν την περιφρόνηση των απόψεων των  επαϊόντων, ιθαγενών και αλλοδαπών.  Ωστόσο, πέρα από τις απόψεις σοβαρών  οικονομολόγων, με τις οποίες  οι δικοί μας αρμόδιοι   απαξιούν να ασχοληθούν, υπάρχουν και  γύρω τους και πάνω τους κατάμαυρα σύννεφα, που συσσωρεύονται σε καθημερινή βάση. Και γελοιοποιούν  και τον λόγο που κατά κόρον επικαλούνται  για να δικαιολογήσουν τις υπογραφές, και που είναι η αποφυγή της  ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ. Δυστυχώς, όμως, είμαστε χρεοκοπημένοι από καιρό, όπως κάθε χώρα που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της. Και μας διατηρούν, με τεχνητά μέσα, όχι βέβαια από αλληλεγγύη ή γιατί θέλουν να μας σώσουν, αλλά γιατί δεν είναι ακόμη έτοιμοι να μας πετάξουν από την ευρωζώνη. Ετοιμάζονται, ωστόσο, μεθοδικά εδώ και καιρό, με πολλούς τρόπους, ενόσω εμείς αδρανούμε, πασκίζοντας  να εξασφαλίσουμε ως ναρκομανείς, νέα δάνεια, τα οποία έχουν όλα ληστρικά επιτόκια και προστίθενται στο ήδη υπάρχον χρέος μας, μεγεθύνοντάς το συνεχώς. Η κατάστασή μας συνοψίζεται ως εξής:
με περίσ
*Το χρέος μας είναι μη διαχειρίσιμο, που σημαίνει ανεξέλεγκτο. Μετά το κούρεμα, το γνωστό ως PSI το χρέος μας ως ποσοστό στο ΑΕΠ μας επιδεινώνεται, εξαιτίας της άγριας ύφεσης που νεκρώνει την οικονομία μας. Ξεκινήσαμε με χρέος 120% στο ΑΕΠ μας το 2009, και θα έπρεπε να είμαστε ευτυχείς  αν και το 2020 το χρέος μας θα ήταν πάλι 120% στο ΑΕΠ. Ωστόσο,  πρόσφατη  ανάλυση του ΔΝΤ,   ανεβάζει  το ποσοστό του χρέους  μας στο ΑΕΠ, για το 2020, σε 135%  με αντίστοιχα. Αυτό,  πολύ απλά σημαίνει ότι το 2020 η ελληνική οικονομία, θα είναι ακόμη πιο απελπιστικά βυθισμένη  στο χρέος από όσο στο  έτος έναρξης του προβλήματος, δηλαδή το 2009. Αυτό σημαίνει, ακόμη, ότι επί 11 χρόνια, ο ελληνικός λαός θα λιμοκτονεί, προκειμένου να ικανοποιούνται στο έπακρον οι τραπεζίτες, αλλά ωστόσο το χρέος του, ακατάπαυστα θα ανέρχεται. ΕΝΑ ΣΙΣΥΦΕΙΟ ΕΡΓΟ.  Αυτό σημαίνει, επίσης, ότι  συνεχώς  μέχρι το 2020, αλλά και μετά, θα χρειαστούν και άλλα εγκληματικά μέτρα –μισθός και συντάξεις, ας πούμε που θα κατέλθουν γύρω στα 200Ε, σε ορισμένες περιπτώσεις – για να καταστεί διαχειρίσιμο το χρέος, που ειρήσθω εν παρόδω, τέτοιο  θα είναι μόνο κάτω από 90%   του ΑΕΠ.  Αν όμως είναι έτσι, είναι προφανές ότι   το μέγεθος των θυσιών του ελληνικού λαού και η καθημερινή τραγωδία   την οποίαν βιώνει, δεν πρόκειται να τελειώσει, έστω κι αν το PSI εξελιχθεί κατευχήν.  Ωστόσο, το δράμα των ιθαγενών δεν φαίνεται να συγκινεί  τον κ. πρωθυπουργό, ούτε και τους 199 που έβαψαν τα χέρια τους στο αίμα, υπογράφοντας το Μνημόνιο ΙΙ,  δεδομένου ότι  το μόνο που μετρά εν προκειμένω είναι  να πάρουν οι δανειστές μέχρι τελευταίας ρανίδας τα απεχθή και επαχθή δάνειά τους προσαυξημένα και με τα ληστρικά επιτόκια. Αυτό σημαίνει η αισιόδοξη ρήση του πρωθυπουργού ότι  δηλαδή «θα τα καταφέρει η Ελλάδα».
Και βέβαια, το κούρεμα θα μπορούσε να κάνει ελεγχόμενο το χρέος μας, στην αρχή, και πριν συσσωρευτούν τα δάνεια επί δανείων, όπως το είχα προτείνει από την αρχή. Ωστόσο, τότε, όταν ακόμη ήταν καιρός πραγματικά «να σωθούμε», επικίνδυνα  ανίδεοι και άσχετοι εκπρόσωποί μας, υποστήριζαν με  στόμφο ότι «η αναδιάρθρωση-αναδιαπραγμάτευση   θα ήταν καταστρεπτική για την Ελλάδα». Τώρα, που κατ αυτούς  έπαψε να είναι «καταστρεπτική», ακριβώς τώρα είναι πια μη αποτελεσματική, γιατί  αργήσαμε και χάθηκε η ευκαιρία. Γιατί, τώρα  δε φθάνει πια ούτε  90% κούρεμα -ενώ στην αρχή θα αρκούσε 20-25%. Τώρα, όχι μόνο οι σημαντικοί κάτοχοι ελληνικών ομολόγων τα έχουν ξεφορτωθεί-γιατί εμείς τους δώσαμε το χρόνο γι’ αυτό- αλλά παράλληλα  μαίνεται και μια πιο βρόμική κερδοσκοπία του συνήθους, δηλαδή ελληνικά ομόλογα που αγοράστηκαν τελευταίως για 20 ή 30% της ονομαστικής τους αξίας, οι κάτοχοί τους απαιτούν να αποζημιωθούν για 53%. Τώρα, καιροφυλακτούν τα CDS που η αξία τους έφθασε σε δυσθεώρητα  ύψη, και βέβαια δεν απειλούν κατευθείαν την Ελλάδα, αλλά τους εταίρους μας, που τρέμουν την «επίσημη» χρεοκοπία μας, γιατί τη θεωρούν επικίνδυνα μολυσματική για τις υπόλοιπες οικονομίες του Νότου, που βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση.  Τώρα, ουδείς γνωρίζει πως και που θα  καταλήξει αυτό το κούρεμα,  γι’ αυτό και είναι έτοιμα σχέδια Β, που θα μας αναγκάσουν να εγκαταλείψουμε την ευρωζώνη. Ωστόσο, αυτή η επιχείρηση του PSI, που άρχισε αλλά ουδείς γνωρίζει πως θα τελειώσει, μας φορτώνει με επιπλέον  δάνειο  130Ε δισεκατομμύρια, που δε θα τα δούμε, γιατί θα πάνε κατευθείαν στους δανειστές μας, ενώ εμείς θα επιβαρυνθούμε και με άλλα απάνθρωπα μέτρα, που θέτουν απραγματοποίητους στόχους, αλλά που εξαθλιώνουν όχι μόνο την πτωχότερη αλλά και τη μεσαία τάξη. Το κυριότερο πρόβλημα με το PSI,  από πλευράς Ελλάδας φαίνεται να είναι οι κάκιστες προοπτικές της οικονομίας της, που απωθούν τους κατόχους ελληνικών ομολόγων, να δεχθούν τη συμφωνία, που τους προτείνεται.

*Οι δραματικές αυτές εξελίξεις, στις οποίες μας οδήγησαν οι ευρωπαίοι εταίροι μας, με τη σύμπραξη και των  δικών  μας αρμοδίων, κατόρθωσαν να μετατρέψουν ένα, απολύτως, αντιμετωπίσιμο πρόβλημα το 2009, σ’ ένα παγόβουνο, που πιθανόν τώρα να απειλεί και  την ΕΕ-ευρωζώνη. Αμήχανοι και πανικόβλητοι  οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά οπωσδήποτε πολύ κατώτεροι των περιστάσεων, ναι μεν ικανοποιήθηκαν  μερικώς από την απόφαση τής, εις θάνατον καταδίκης του ελληνικού λαού στις 12 Φεβρουαρίου, αλλά ούτε πια κι  αυτό  τους είναι  αρκετό. Έτσι, οι ιθύνοντες την Ευρώπη εμφανίζονται αντιφατικοί, χωρίς να  έχουν εντελώς ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλουν  από τη μικρή μας χώρα, αλλά και ούτε  με ποιους τρόπους  θα το εξασφαλίσουν. Ενθαρρυμένοι, ωστόσο, από την πεποίθηση ότι τα πάντα τους επιτρέπονται, απέναντι σε    μια πειθήνια  Ελλάδα, που δεν  αντιδρά, αλλά ευσεβάστως σκύβει το κεφάλι και αναμένει τις όποιες διαταγές τους, έχουν υπερβεί κάθε επιτρεπτό όριο. Έτσι, ορισμένοι  ανάμεσά τους  προβαίνουν, σε καθημερινή πια βάση, σε αδιανόητου περιεχομένου ύβρεις, ταπεινώσεις  και προσβολές, λησμονώντας ότι απευθύνονται προς   κράτος-μέλος τους, που    θεωρητικά τουλάχιστον, τυγχάνει ακόμη  ισότιμο με όλα τα υπόλοιπα. Καταπατώντας, με βαρβαρότητα,  όλες εκείνες  τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, της  ισότητας, της σύγκλισης  και της αλληλεγγύης, που θεμελίωσαν το οικοδόμημα της ΕΕ-ευρωζώνης, αναζητούν ουσιαστικά μεθόδους βασανισμού των Ελλήνων και όχι τρόπους επίλυσης του χρέους.

*Προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα αυτά γίνονται για  «να σωθούμε» από τη χρεοκοπία. Αλλά…είμαστε ήδη και προ πολλού χρεοκοπημένοι. Ήδη και με την επίσημη βούλα της Fitch και της  Standard &Poor και Moodys τις τελευταίες ημέρες, μας κατατάσσουν στην κατηγορία της «επιλεκτικής χρεοκοπίας» και δεν αποκλείεται η ολοκληρωτική χρεοκοπία, αν ενεργοποιηθούν, που είναι πολύ πιθανόν, τα CDS-τα στοιχήματα για τη χρεοκοπία μας.  Ωστόσο, έτσι μετέωροι οφείλουμε να παραμείνουμε, να συνειδητοποιούμε όσο γίνεται λιγότερο  την οικτρή μας κατάσταση, για να μην ανατρέψουμε τα σχέδια των εταίρων μας. Δηλαδή, να βοηθήσουμε τους εταίρους μας  να σταθεροποιηθούν –παρά τις τεράστιες δυσκολίες- έτσι που να μη φοβούνται πια την επίσημη  χρεοκοπία μας και την παραδειγματική μας έξοδο από τη ευρωζώνη, που φαίνεται ότι έχει προγραμματιστεί.  Από την πλευρά μας, σχεδόν με ευγνωμοσύνη,  δεχθήκαμε  να γίνουμε παρανάλωμα του πυρός, με αντάλλαγμα να μη θιγούν στο ελάχιστο οι «αγαπητοί μας εταίροι», από  μια στάση πληρωμών και έξοδό μας από την ευρωζώνη, που θα γινόταν σε αδόκιμο χρόνο για την ΕΕ, αλλά σε δόκιμο για την Ελλάδα.  Ωστόσο, η χρεοκοπία είναι αναπότρεπτη, εφόσον με το Μνημόνιο ΙΙ όλοι μα όλοι οι δείκτες καταρρακώνονται, η ελληνική οικονομία καταποντίζεται εξαιτίας  της λήψης τραγικά λανθασμένων μέτρων, που την καταστρέφουν σε μακρόχρονη βάση. Εξάλλου, το πιθανότερο είναι ότι πριν μας επιτραπεί η  «έντιμη» χρεοκοπία και η έξοδος από το ευρώ, θα υπάρξει και νέα σειρά μέτρων, μέχρι που να φθάσουν μισθοί και συντάξεις σε επίπεδα  απόλυτης φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης.
Η αναβολή της χρεοκοπίας μας είναι χρήσιμη για  τους  εταίρους μας, αλλά καταστρεπτική για την Ελλάδα, και να γιατί:
-Πρώτον, στο διάσημα αυτό θα έχει συντελεστεί , πλήρως, η επιστροφή στο σκοτεινό παρελθόν, σε ότι αφορά τις συνθήκες της αγοράς εργασίας. Θα υπάρχει, έτσι, ένα έτοιμο σχήμα που θα μπορεί, άνετα, να μεταφυτευθεί  στην υπόλοιπη Ευρώπη. Εξ ου και η μεγάλη ανησυχία των ευρωπαϊκών λαών, σε συνδυασμό με την αλληλεγγύη τους στα βασανιστήριά μας.     -Δεύτερον, θα έχει πλήρως εμπεδωθεί,  στο μεταξύ,  η αποικιακή μας υπόσταση, με την  εγκατάσταση  επιτρόπου, καθώς και αυτού του μικρού γερμανικού στρατού  κατοχής  των 160,  που θα μας μεταφέρει γνώσεις δημοσιονομικής  πειθαρχίας και σταθερότητας. Πληροφορούμαι ότι,  στη Γερμανία, υπήρξε αρχικά μαζική προσέλευση υποψηφίων για τις θέσεις αυτές, αλλά στη συνέχεια φοβούνται να έρθουν.
-Τρίτον, θα έχει  προχωρήσει και, ενδεχομένως, θα έχει ολοκληρωθεί το ξεπούλημα- συγνώμη: η «αξιοποίηση»- της δημόσιας περιουσίας μας, που φαίνεται να εκτιμάται στο εντελώς ευκατοφρόνητο ποσό των 19Ε δισεκατομμυρίων ως το 2015! Δηλαδή τη χαρίζουμε! Η ευόδωση τού, όντως, μακάβριου αυτού έργου έχει εναποτεθεί «στον πατριωτισμό των Ελλήνων», και δυστυχώς βρήκε καλοθελητές.
-Τέταρτον, θα λειτουργεί αυτό το περίφημο Ταμείο, που θα απορροφά το σύνολο των δημοσίων εσόδων, για να τα μεταφέρει αυτούσια και  εσαεί στους δανειστές, αφού το χρέος θα διευρύνεται συνεχώς, και το έλλειμμα θα είναι αδύνατον να μετατραπεί σε πλεόνασμα, εκτός κι αν μειωθεί δραστικά ο πληθυσμός μας, πράγμα πολύ πιθανόν: μέσω μαζικής μετανάστευσης, και μέσω πείνας και κακουχιών, αφού εμείς οι ιθαγενείς θα επιβιώνουμε με τα περισσευούμενα ψίχουλα. Από το νέο δάνειο των 130Ε δισεκατομμυρίων, προβλέπεται ότι μόνο τα 2Ε δισεκατομμύρια θα καλύψουν ανάγκες της χώρας. Αλλά, κι αν ακόμη ευοδωθεί η επιχείρηση PSI, η χρεοκοπία της χώρας απλώς αναβάλλεται και δεν ματαιώνεται.


Διερωτώμαι αν υπάρχει, ακόμη, Έλληνας σ’ αυτή τη χώρα,  σε πείσμα  βέβαια των μανιωδών προσπαθειών της πλειοψηφίας των ΜΜΕ για το αντίθετο, που να εξακολουθεί να  πιστεύει ότι τα πράγματα μπορεί να  εξελιχθούν διαφορετικά, να πάνε προς το καλύτερο, όσο η χώρα καταδυναστεύεται από την τρόικα. 

Και το ερώτημα είναι «τι περιμένουμε»; Κάτω απ’ αυτές τις ζοφερές συνθήκες, «τι φοβόμαστε»; και «τι ελπίζουμε»; Φοβόμαστε, ναι, τη χρεοκοπία και τρέμουμε, ναι και τη δραχμή. Αλλά, στο βάθος δεν ξέρουμε γιατί….εκτός από το τρομοκρατικό ύφος και το απειλητικό κούνημα  του αντίχειρα με το οποίο προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν ορισμένοι  υπουργοί: μας λένε ότι δεν θα έχουμε να φάμε, ότι οι μισθοί και οι συντάξεις θα μειωθούν 60-80%, ότι δεν θα έχουμε θέρμανση, δεν θα έχουμε  ούτε φάρμακα, εν ολίγοις θα πεθάνουμε όλοι, και πια δεν θα υπάρχει ελληνικός πληθυσμός εντός των ελληνικών συνόρων! Αστειότητες, ελαφρότητες και επιπολαιότητες ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα περί τίνος ομιλούν αλλά κυρίως προτιμούν να αγνοούν το υπέρογκο τίμημα  σωρείας αδιαπραγμάτευτων αξιών, που δεν έχουν τίμημα. Αν τα χάσουμε, δεν υπάρχουμε.

Στο άκουσμα των μελλοντικών αυτών δεινών, που άρρηκτα δήθεν συνδέονται με την επιστροφή στη δραχμή, κατά την κυβέρνησή μας, λησμονούμε σχεδόν που βρισκόμαστε και που οδεύουμε, έστω και μακριά από τη δραχμή. Συγκεκριμένα, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα εκτιμάται ότι μειώθηκε ήδη  κατά 25%, το ΑΕΠ μας κατά 16%,  η ανεργία μας έχει υπερβεί το 20%,  μαθητές λιποθυμούν από πείνα στα σχολεία, και  βιώνουμε το πέμπτο έτος σκληρής ύφεσης. Τα νέα μέτρα θα επιδεινώσουν, ακόμη περισσότερο, και με δραματικό τρόπο, την κατάσταση. Αναμένεται, σχετικά: επιπλέον μείωση για μισθούς και συντάξεις κατά 25%, πτώση του ΑΕΠ κατά 7%  φθάνοντας έτσι  σε σωρευτική μείωσή  του, κατά 23%, ανεργία που θα ξεπεράσει  το 27%,  φτώχεια που θα  αφορά σχεδόν τον μισό ελληνικό πληθυσμό, αλλά, παράλληλα  και ανεξέλεγκτες αυξήσεις φόρων, που όμως θα είναι δεν θα εμποδίσουν την υστέρηση των εσόδων. Αναμένεται, όμως, και συνέχεια, αφού  η τελευταία αυτή «διάσωσή» μας, είναι πολύ απίθανο να  είναι και η τελευταία. Θα μπορούσε, συνεπώς, να υποστηριχθεί, με  μεγάλη δόση μαύρου χιούμορ φυσικά, ότι δεν θα έχουν μείνει  πια σημαντικά περιθώρια καταστροφής, για να συντελεστεί αν επιστρέψουμε  στη δραχμή.  Κι αυτό, επειδή πρέπει, οπωσδήποτε, έστω κι αν κονιορτοποιηθεί  ο ελληνικός λαός, έστω κι αν διαλυθεί πλήρως η ελληνική οικονομία, να  επιτευχθεί το επόμενο έτος πρωτογενές πλεόνασμα. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το έχουμε γιατί  υπάρχει ένα αξεπέραστο όριο, ακόμη και στις πιο απάνθρωπες θυσίες, που εμφανίζεται απρόβλεπτα και βάζει φρένο σ’ αυτές. Μιλούν ήδη για στρατιωτικό πραξικόπημα, αλλά εγώ ελπίζω στην αντίδραση του ελληνικού λαού.

Προκαλεί, προς το παρόν απόγνωση η συμπεριφορά των πολιτικών μας. Οι οποίοι εναντίον  χλευάζονται  και  λοιδορούνται, με εξευτελιστικούς  τρόπους, οι εξαιτίας της  αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς τους, αλλά αυτοί  εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι…δεν τρέχει τίποτε και ότι ….προσπαθούν να μας σώσουν. Είναι, πράγματι, άξιο απορίας το πως είναι δυνατόν δικοί μας συμπατριώτες και εκπρόσωποι της δικής μας αξιοπρέπειας να μην επαναστατούν, ενόσω έχει ξεσηκωθεί ολόκληρη  η υφήλιος για να διαμαρτυρηθεί για τα όσα φρικτά μας επιβάλλονται. Πως είναι δυνατόν οι κυβερνήτες  μας να καταπατούν με τόσο βάρβαρο τρόπο αδιαπραγμάτευτες αξίες, όπως η εθνική μας κυριαρχία, η εθνική μας αξιοπρέπεια, το μέλλον της χώρας μας και των παιδιών μας;

Ζούμε μια κόλαση, που δεν προσφέρει την ελάχιστη ελπίδα βελτίωσής της πριν από 30-40 χρόνια, από σήμερα. Και τότε, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα υπάρχει Ελλάδα…θα έχει διαμελιστεί, θα έχει λάβει το όνομα μιας κάποιας αποικίας, θα βρίσκεται υπό ξένη κατοχή.

Για όλους αυτούς τους επείγεται η αναζήτηση λύσεων, για τη σωτηρία μας,  εκτός τρόικας φυσικά. Μια τέτοια αναζήτηση, σαφέστατα,  μας είναι απαγορευμένη από την τρόικα, αλλά  και από τους συνεργούς της, στην Ελλάδα. Δεν μας αποθαρρύνουν, απλώς, μας τρομοκρατούν με κάθε μέσο που έχουν στη διάθεσή τους, ενώ ταυτόχρονα επεξεργάζονται  λύση, εκτός Ευρώπης, αλλά με τους χειρότερους δυνατούς όρους, για μας.

Η Ελλάδα, δεν αναζητεί ακριβώς λύση εκτός Ευρώπης, γιατί η Ευρώπη είναι το γεωγραφικό και πολιτιστικό της σπίτι. Η Ευρώπη, όμως, είναι δυστυχώς βαρύτατα ασθενής και, κυριολεκτικά, τρώει τα παιδιά της, ένα-ένα, μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον μιας παρανοϊκής λιτότητας, που εμφανίζεται ως  αυτοσκοπός της, και που αποκλείει την ανάπτυξη. Αυτή η Ευρώπη απαιτεί από την Ελλάδα την πληρωμή χρεών, που το μεγαλύτερο τμήμα τους  δημιουργήθηκε με ανορθόδοξες μεθοδεύσεις, γι αυτό είναι επαχθές και απεχθές. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη μας αποκλείει από κάθε μέσο, από κάθε πηγή, που θα μας βοηθούσε να αποπληρώσουμε το χρέος μας. Και καθώς  η Ελλάδα αδυνατεί να πληρώσει, κάτω από τις συνθήκες αυτές, η Ευρώπη αποφάσισε  να την κατασπαράξει.

Για όλους αυτούς τους λόγους, που τους βιώνουμε βασανιστικά, περισσότερο από δύο χρόνια, είναι ξεκάθαρο, αν και τραγικό, το ότι για την Ελλάδα δεν υπάρχει άλλη διέξοδος σωτηρίας, παρά εκτός της ευρωζώνης.  Επειδή, ακριβώς, η Ευρώπη δεν μας φέρεται φιλικά. Αντιθέτως, μας φέρεται εξαιρετικά εχθρικά, περιφρονητικά και απομυζητικά. Καταστρώνει, καταχθόνια σχέδια για να μας  δολοφονήσει εν ψυχρώ, προσπαθώντας η δολοφονία μας να μην έχει συνέπειες. Κοιτάξτε και πως λειτούργησε με το PSI: μας άφησε δηλαδή μόνους να διαπραγματευτούμε με τους κατόχους κρατικών ομολόγων, ενώ θα όφειλε να προχωρήσει η ίδια. Μας  ρίχνει στάχτη στα μάτια και προσπαθεί να μας  παραπλανήσει, για να μην αναζητήσουμε τη σωτηρία μας  προς άλλη κατεύθυνση. Μας  υποχρεώνει να εκτελούμε  θανατηφόρα προγράμματα, και αρνείται να συζητήσει τη σίγουρη αποτυχία τους, αν και αυτή προεξοφλείται από τους πάντες. Μας δίνει να καταλάβουμε ότι με τα Μνημόνια αυτά της συμφοράς και της ντροπής  πρέπει να τιμωρηθούμε σκληρά, να γίνουμε παράδειγμα προς αποφυγή και για τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, να πειστούμε πέρα για πέρα ότι παρότι  άχρηστοι, ωστόσο η γερμανική μεγαλοψυχία μας   επιτρέπει να βιώνουμε εκτός στρατοπέδων συγκέντρωσης και κρεματορίων. Γι αυτό και  επιβάλλεται  να εκχωρήσουμε  ειρηνικά  την εθνική μας  κυριαρχία και το δημόσιο πλούτο μας, πρωτίστως στους Γερμανούς και, ουσιαστικά, στη διεθνή τραπεζοκρατία.

 Επιτέλους, να το συνειδητοποιήσουμε: τα συμφέροντα της ΕΕ-ευρωζώνης συγκρούονται τώρα με τα ελληνικά, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν και έτσι λειτουργούν  οι ιθύνοντες της Ευρώπης.

Υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα; «Η ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει»! Και στην περίπτωσή μας, αυτή έρχεται από μια αλληλεγγύη των λαών της Ευρώπης που αφυπνίζεται και εντείνεται καθημερινά. Αποκτά έδαφος η πεποίθηση ότι η ελληνική περίπτωση είναι όντως  μοναδική, όχι βέβαια εξαιτίας των «κακών και άχρηστων Ελλήνων», αλλά εξαιτίας της, πράγματι, βάρβαρης αντιμετώπισής τους από την τρόικα. Αλλά, και ο ίδιος ο ελληνικός λαός συνειδητοποιεί  ότι μόνο με δικές του ενέργειες μπορεί  να σώσει το μέλλον του.

ΙI. Διαθέτουμε μόνο δυο λύσεις
-----------------------------------------------

Α. Ή να παραμείνουμε, εντός του τροїκανού καθεστώτος, και να  «σαπίσουμε»,  μέσα σ’ αυτό, χωρίς την ελάχιστη ελπίδα σωτηρίας.

Β. Ή να επιχειρήσουμε το μεγάλο «πήδημα στο κενό», δηλαδή στην επιστροφή στη δραχμή ή στην ανεξαρτησία, χρησιμοποιώντας την, ενδεχομένως, και ως απειλή. Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο, εφόσον δεν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία οικονομίας-μέλους της ευρωζώνης που να την εγκατέλειψε. Είναι, συνεπώς, βέβαιο ότι θα υπάρξουν προβλήματα, το εύρος των οποίων, ωστόσο, θα είναι δυνατόν να περιοριστεί σημαντικά αν, εκ των προτέρων, προετοιμαστεί μεθοδικά αυτή η μετάβαση. Ενδεικτικά αναφέρω, σχετικά, ότι  θα πρέπει να έχουμε, προηγουμένως,  εξασφαλίσει δανεισμό από εξωευρωπαϊκές πηγές, και να υπάρχει έτοιμο ένα λεπτομερές σχέδιο έναρξης και συνέχισης  μιας ταχύρρυθμης αναπτυξιακής διαδικασίας, με ταυτόχρονη αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών, νέων και παλαιότερα γνωστών.  Αυτή η ανάπτυξη, που θα επιχειρηθεί μετά από μακρόχρονη και βαθιά ύφεση, υπόσχεται να έχει φαντασμαγορικά αποτελέσματα, ιδίως αν αυτή αρχίσει με την αναζωογόνηση τής, σε χειμερία  νάρκη,  γεωργίας μας. Χάρη σ’ αυτά  τα αποτελέσματα, μπορεί βάσιμα να ελπίζεται ότι οι αρνητικές συνέπειες της μετάβασης στο νέο νομισματικό καθεστώς θα είναι βραχείας διάρκειας και, ως ένα βαθμό, ελεγχόμενες.
Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι, αναγκαστικά, η καταγγελία του συνόλου αυτών των επαίσχυντων Μνημονίων, δανειακών συμβάσεων κλπ. και η δήλωση παύσης των εξωτερικών μας πληρωμών. Εξυπακούεται, βέβαια, ότι είναι πολύ πιθανόν, στην κατάσταση που βρίσκεται η ευρωζώνη, μια τέτοια ελληνική αντίδραση να παραμείνει στο στάδιο της απειλής, εξασφαλίζοντας, για το μέλλον, ανθρώπινους όρους αποπληρωμής του χρέους μας και πάνω απ’ όλα  αναπτυξιακές δυνατότητες,  που είναι θέμα ζωής και θανάτου για την οικονομία μας.
Η διασφάλιση ενός εθνικά κυρίαρχου  νομίσματος είναι μεγάλη  δύναμις. Εξασφαλίζει, πρώτον τη δυνατότητα ελέγχου  της οικονομικής δραστηριότητας και διενέργειας ανάπτυξης, δεύτερον τη βελτίωση του τρόπου κατανομής του εισοδήματος, που χρειάζεται  άμεσα η Ελλάδα, τρίτον τη δημιουργία ελεγχόμενου πληθωρισμού, που θα ενισχύσει το ρυθμό μεγέθυνσης, θα χρηματοδοτήσει δημόσιες επενδύσεις, και θα περιορίσει την ανεργία και τέλος, την προσφυγή σε υποτίμηση του εθνικού νομίσματος,  που κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.
Τελειώνοντας, να υπογραμμίσω ότι από μας και από τις αποφάσεις μας θα εξαρτηθεί η επιβίωσή μας. Δεν είμαστε ούτε λαός άχρηστος, ούτε καθυστερημένος, ούτε βεβαίως διαφθαρμένος, όπως επιχειρούν να μας πείσουν κέντρα εντός και εκτός της Ευρώπης. Αντιθέτως, μπορούμε και πρέπει να αντιδράσουμε. Και μπορούμε, τότε, να μεγαλουργήσουμε.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας