Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΝΟΣΩ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ Η ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙ Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 23.09.2012


ΕΝΟΣΩ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ  Η ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙ
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                                   23.09.2012
=============================================================

 Το πιθανότερο είναι ότι  η τριτοκομματική  μας κυβέρνηση δεν έχει και δεν μπορεί να έχει εναλλακτική πολιτική απ’ αυτήν που ακολουθεί. Γιατί, είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι  επικρατεί απόλυτο νοητικό χάος στο εσωτερικό της: με τον ταυτόχρονο χαρακτηρισμό του Μνημονίου ως  «καταστρεπτικού» αλλά  και «μονοδρομικού». Με τη λήψη «μέτρων που  μας σώζουν» αλλά που ταυτόχρονα  μας «αποτελειώνουν». Με δηλώσεις «τήρησης των υποχρεώσεών μας» που όμως πέφτουν στο κενό αφού αφορούν  «χρέος μη διαχειρίσιμο». Με  υποσχέσεις για «επιμήκυνση του χρέους» αφού όμως «εκτελεστούν τα  απάνθρωπα μέτρα»!. Με διαβεβαιώσεις ότι «θα τα καταφέρουμε», αλλά ποιοι (;), εφόσον  ένα «ολοένα  μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού εξαθλιώνεται πλήρως». Με τον παραλογισμό της ανάγκης διενέργειας  «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» όταν αυτές  οι δήθεν μεταρρυθμίσεις εξισώνονται με «πογκρόμ εναντίον των εργαζομένων», με «απολύσεις στα τυφλά για να φθάσουμε σε κάποιο αριθμό που έχει αυθαίρετα επιλέξει η Τρόικα» και με αλύπητο αφανισμό της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, της στοιχειώδους άμυνας, της  δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας και της διοίκησης. Με  ακατάσχετη και αυταπόδεικτη ψευδολογία για το ότι δήθεν «τα απάνθρωπα μέτρα θα είναι τα τελευταία», ενώ έχουν ήδη υπογραφεί τα «ακόμη χειρότερα για το 2014».

Με τις τραγικές αυτές συνθήκες,  σε συνδυασμό και με την θλιβερή και ασυνεπή συμπεριφορά που η ίδια επέλεξε, είναι σαφές ότι η τρικομματική κυβέρνηση δεν έχει άλλη διέξοδο,  από του να βλέπει τα κατάμαυρα σύννεφα που απειλητικά σωρεύονται πάνω στην Ελλάδα, και να νομίζει ότι έχουν χρώμα τριανταφυλλί!

Έτσι, λοιπόν, και με την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ, η κυβέρνηση περιχαρής διαπιστώνει  «βελτίωση του διεθνούς κλίματος υπέρ της Ελλάδας»: η κυρία Μέρκελ ήταν δήθεν πιο «μαλακή» από πριν…..έδωσε και οδηγίες στα διεθνή ΜΜΕ «να μη θίγουν θέμα GREXIT και στεναχωρούν τους Έλληνες”, ενώ και  η ίδια δήλωσε ότι «επιθυμεί την Ελλάδα μέσα στο ευρώ» -  φυσικά, δεν είπε ότι η Ελλάδα θα μείνει! Και με βάση αυτές τις δήθεν «κλιματικές βελτιώσεις», είχαμε  κυβερνητικούς και τηλεοπτικούς  πανηγυρισμούς, απ’ αυτούς τους πολύ συνηθισμένους, άλλωστε, τα τελευταία δυόμισι χρόνια.

Ωστόσο, ο άρχοντας της αποικίας «Ελλάς», με την ακολουθία του, απεχώρησε πριν την περάτωση των συνομιλιών, από ότι φαίνεται εξοργισμένος, γιατί  η ποσότητα του αίματος  που υποσχέθηκαν οι δικοί μας να του εξασφαλίσουν, από τη  συνεχιζόμενη γενοκτονία  μισθωτών και    συνταξιούχων,   του φάνηκε ανεπαρκές.

Είναι, λοιπόν, πια καιρός να διερωτηθούμε όλοι εμείς οι εκτός της τρικομματικής κυβέρνησης, τι μπορεί  αυτή να επιδιώκει, σε τι μπορεί ακόμη να ελπίζει και πάνω απ’ όλα πως τολμά να ρίξει τη χαριστική βολή σε μια Ελλάδα που ήδη ψυχορραγεί και που με τίποτε, με καμιά δύναμη, αλλά ούτε πια  με κάποιο θαύμα, δεν πρόκειται να τα καταφέρει,  αν παραμείνει στο σάπιο  περιβάλλον αυτής της  τραγικής μνημονιακής πολιτικής. Με τίποτε!



Οι παράμετροι αυτής της κατάστασης αναδύονται  ως εξής:
1. Εξακολουθούν οι εταίροι μας να μην ξέρουν τι να κάνουν μαζί μας, να μην έχουν ακόμη αποφασίσει πως θα μας χειριστούν, γι αυτό και το μόνο που επιδιώκουν είναι να κερδίσουν καιρό, έχοντας να αντιμετωπίσουν ακόμη σοβαρότερα προβλήματα. Πράγματι, όλες μα όλες οι μελέτες που τους περιέρχονται, περιγράφουν μεγάλης έκτασης καταστροφές για την Ευρώπη- και όχι μόνο- αν η Ελλάδα εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Έτσι, δεν τολμούν να μας πετάξουν προς το παρόν, περιμένοντας ωστόσο την κατάλληλη ευκαιρία.  Γι αυτό, και οι συζητήσεις γύρω από το GREXIT  εξακολουθούν να οργιάζουν, παρά τις εντολές της κυρίας Μέρκελ, ενώ έπαυσαν μόνο στον ουτοπικό κόσμο που αναγκάζεται να καλλιεργήσει  η τρικομματική κυβέρνηση, για να επιβιώσει.
2. Στο μεταξύ, και ανεξαρτήτως της τελικής μας τύχης οι εταίροι μας, κερδίζοντας καιρό, επιδιώκουν ταυτόχρονα το «τερπνόν μετά του ωφελίμου». Οι ΕΟΖ της Θράκης, που ετοιμάζονται και για αλλού, θα εξασφαλίσουν εργατικά χέρια, περίπου δωρεάν- κυρίως, από τους παράνομους μετανάστες που εντέχνως διατηρούνται εντός της ελληνικής επικράτειας-, και θα συμβάλλουν στην αύξηση του βαθμού ανταγωνιστικότητας της Γερμανίας. Για λίγο, μόνο,  ακόμη  και μέχρις ότου όλα τελειώσουν εξαιτίας του ανταγωνισμού των αναδυόμενων οικονομιών. Και, βέβαια, προωθείται με συνοπτικές διαδικασίες το ξεπούλημα επικερδών δημοσίων υπηρεσιών, ελληνικών νησιών, κτιρίων που αγοράστηκαν στο εξωτερικό για την αξιοπρεπή εμφάνιση των εκπροσώπων της χώρας μας……όλα, ότι έχει και δεν έχει αυτή η χώρα βγαίνουν αλύπητα στο σφυρί και «ξεκάνονται» για το 10-15% της πραγματικής τους αξίας. Η προώθηση αυτού του αίσχους αναγγέλλεται, ωστόσο, θριαμβευτικά από τα ΜΜΕ: «επισπεύδονται οι αποκρατικοποιήσεις», μας πληροφορούν με έκδηλη την ικανοποίηση!
3. Επιτέλους, δεν ξέρω το πόσο οι οικονομολόγοι που δέχθηκαν να  αναλάβουν τον αποτρόπαιο αυτό ρόλο  του αφανισμού  της χώρας και του λαού της, και που επιτρέπουν στον εαυτό τους αυτόν τον ανείπωτο εξευτελισμό, το να   συζητούν δηλαδή επί εβδομάδες περί «όνου σκιάς» είναι αξιόλογοι. Θα έλεγα, όμως,  ότι οι όποιες γνώσεις τους είναι χωρίς την ελάχιστη σημασία, εφόσον  το έργο τους περιορίζεται στην πιστή εφαρμογή των παρανοϊκών διαταγών του κ. Τόμσεν και των συνεργατών του.  Και να προσθέσω ότι η ατελεύτητη συζήτηση περί «ισοδύναμων μέτρων», είναι χωρίς αντικείμενο, γιατί είναι ουσιαστικά αδύνατη η εκτίμηση του ποιος και πόσο θα θιγεί περισσότερο από την αφαίρεση από την κυκλοφορία  συγκεκριμένου ποσού δαπάνης.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, κρίνω ότι  είναι απαραίτητο να γίνει πλήρως συνειδητά, και μάλιστα κατεπειγόντως, ορισμένα  αυταπόδεικτα. Δηλαδή:
*Πρώτον, το ΔΝΤ και να ήθελε, δεν έχει δικαίωμα από το Καταστατικό του,  να εξακολουθήσει τη χρηματοδότησή μας, εφόσον το χρέος ήταν, είναι και θα είναι μη διαχειρίσιμο.
*Δεύτερον, η Ευρώπη σε καμία περίπτωση  είναι διατεθειμένη να συνεχίσει να «τρέφει του τεμπέληδες Έλληνες»-  εσφαλμένη, βέβαια πεποίθηση που, όμως,  εμείς δημιουργήσαμε και εξακολουθούμε να στηρίζουμε. Ειδικότερα, το 65% των Γερμανών είναι υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Συνεπώς, η κυρία Μέρκελ δεν πρόκειται να ριψοκινδυνεύσει την εκλογή της. Αλλά, και η εκλογή του κ. Ομπάμα δεν πρέπει να κινδυνεύσει από πιθανό ελληνικό στραβοπάτημα. Γι αυτό, και η έκθεση της Τρόικας αναβάλλεται….Τώρα, πως μ’αυτές τις συνθήκες μπορεί να  «αναμένεται» ευνοϊκή έκθεση, είναι ένα ακόμη μυστήριο! Η τριτοκομματική κυβέρνηση φαίνεται να έχει βρει τη λύση: όποιο διεθνές ΜΜΕ υποστηρίζει  κάτι αντίθετο από την τριτοκομματική κυβέρνηση, απλώς «δεν ξέρει τι λέει»!
*Τρίτον, τα τελευταία εγκληματικά μέτρα, πρέπει να είναι σαφές ότι δεν μπορεί να   είναι τα τελευταία, αν δεν αλλάξουμε αυτή την καταστρεπτική, ψοφοδεή  και πάνω απ’ όλα αδιέξοδη πολιτική.
*Τέταρτον, παρότι με την αντεθνική πολιτική των τελευταίων δυόμισι ετών απεμπολήσαμε  όλα τα διαπραγματευτικά μας χαρτιά, με πρώτο και αποτελεσματικότερο το χρόνο που προσφέραμε στις ξένες τράπεζες για  να ξεφορτωθούν  με άνεση τα ελληνικά ομόλογα, διαθέτουμε ευτυχώς ακόμη ένα: αυτό που είχαμε από την αρχή: στάση εξωτερικών πληρωμών και απειλή για  επιστροφή στη δραχμή.  

Θα πουν, έντρομοι, ορισμένοι: κι αν  μας πουν να φύγουμε; ;; Θα έλεγα, ότι μια τέτοια απάντηση είναι πάρα-πάρα πολύ απίθανη, με την Ισπανία στον προθάλαμο της εισόδου στον ευρωπαϊκό μηχανισμό, με την Πορτογαλία ξεσηκωμένη και το στρατό της να απειλεί με πραξικόπημα και, κυρίως, με το σύνολο των λαών της Ευρώπης να απαντούν αδίστακτα πια, και κατά πλειοψηφία,  στα σχετικά δημοψηφίσματα, ότι «το ευρώ δεν είναι κάτι καλό».

Αλλά, ας πάρουμε τη χειρότερη περίπτωση, όσο απίθανη κι αν φαίνεται. Ότι, δηλαδή, οι εταίροι μας θα μας δείξουν την έξοδο της ευρωζώνης. Και στο σημείο αυτό, θα τολμήσω να προβάλλω κάποια επιχειρήματα, παρότι η χωρίς προηγούμενο προπαγάνδα εναντίον του εθνικού μας νομίσματος θέτει σχεδόν σε κίνδυνο όποιον το υποστηρίζει.

Καταρχήν, θα αναφερθώ σε ότι θεωρώ  αυταπόδεικτο. Ότι, δηλαδή, η υποτέλεια και η αναξιοπρεπής μας στάση απέναντι στους εταίρους μας, ουδόλως αποτρέπει αυτόν τον κίνδυνο. Αντιθέτως, ο κίνδυνος αυτός, ακριβώς έτσι  γιγαντώνεται, γιατί η χώρα εξαθλιώνεται όλο και περισσότερο, βυθίζεται στην απόγνωση, αδυνατεί παντελώς να ανταποκριθεί στα ολοένα και σκληρότερα  μέτρα, που της επιβάλλονται, προβάλλεται  μεθοδευμένα στην αλλοδαπή ως «προβληματική» και  ως «ειδική περίπτωση», και εξασφαλίζει στους εταίρους της το χρόνο που επιθυμούν για το καλύτερο «timing” από την πλευρά τους του GREXIT  μας. Η οποιαδήποτε διαφορετική ερμηνεία της όλης μας κατάστασης φοβούμαι ότι μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο από την απαράδεκτα αφελή  αντίληψη ότι οι «Γερμανοί είναι φίλοι μας και πασκίζουν για  το καλό μας».

Γι αυτό, και τα φοβερά εγκλήματα, που έχουν διαπραχθεί εναντίον αυτού του τόπου συμπληρώνονται δραματικά με τον πόλεμο της κυβέρνησης εναντίον της δραχμής, και με επιχειρήματα, παντελώς, έωλα. Και ιδού γιατί:
  1. Ο Αρμαγεδδών που απειλείται με τη δραχμή δεν θα είναι φοβερότερος από αυτόν που βιώνουμε και απ’ αυτόν που αναμένουμε με απόλυτη βεβαιότητα.
Να αναφέρω, καταρχήν, τον οικονομικό Αρμαγεδδώνα. Μας λένε, οι κυβερνητικοί/μνημονιακοί οικονομολόγοι  ότι θα είναι φοβερή η κατάσταση, θα μειωθεί κατά 60% το εισόδημα, θα πλουτίσουν οι λομπίστες της δραχμής, θα πεθάνουμε από το κρύο χωρίς πετρέλαιο, και από την πείνα χωρίς τρόφιμα εισαγόμενα-δεν γνωρίζω, βέβαια  από πού  έχουν αυτά τα στοιχεία, μια και δεν υπάρχει σχετική μελέτη.
Και η απάντηση είναι: κι αν μείνουμε με το Μνημόνιο, τα επόμενα μέτρα-που είναι βέβαιο ότι θαρθούν- θα μειώσουν το εισόδημα σωρευτικά στο 50-60%, η ανεργία θα υπερβεί το 35%, η ύφεση-που φυσικά δεν πρόκειται να αντιστραφεί ούτε το 2014, ούτε το 2020- θα υπερβεί σωρευτικά το 30%, η  χαμηλή και μεσαία τάξη θα πεθαίνει στο δρόμο από πείνα, από έλλειψη φαρμάκων και υγειονομικής περίθαλψης, η παιδεία θα είναι παρωδία. Το χρέος μας, φυσικά, θα εξακολουθήσει να ανέρχεται εφόσον τα δημόσια έσοδα θα καταποντιστούν, και οι εταίροι μας θα συνεχίσουν να απαιτούν το αίμα μας. Οι άστεγοι θα κατακλύζουν τους δρόμους, η μέση διάρκεια ζωής θα περιοριστεί, καθώς και η γεννητικότητα, ολοένα μεγαλύτερος αριθμός κατατρεγμένων θα προσφέρει για πώληση τα όργανα του σώματός τους.  Θα είναι μια χώρα, ώριμη να υποδουλωθεί στους εταίρους της ή και σε άλλους.

Και, παράλληλα, θα ήταν παράλογο  να ελπίζει κανείς ότι οι εξαθλιωμένοι και εξαγριωμένοι κάτοικοι αυτής της χώρας δεν θα ξεχυθούν, πολύ σύντομα, στους δρόμους,  σφάζοντας και λεηλατώντας  αδιακρίτως. Και φυσικά, με την αποδεκατισμένη άμυνα, ο Θεός να φυλάει.

 2.      Ένας κάποιος Αρμαγεδδών θα έρθει και με την επιστροφή στη δραχμή, ιδίως και γιατί δεν έχει   προετοιμαστεί  μια τέτοια διαδοχή, όπως θα ήταν απολύτως επιβεβλημένο. Αλλά, ο Αρμαγεδδών αυτός θα περιλαμβάνει και κάποιες υποσχέσεις βελτίωσης, σε 1-2 χρόνια. Θα εκμεταλλευτούμε το εθνικό μας νόμισμα, που είναι σημαντική δύναμη,  για να προσπαθήσουμε να κάνουμε ανάπτυξη, αρχικά φυσικά με τη διενέργεια δημοσίων επενδύσεων. Θα επιχειρήσουμε να  εξυγιάνουμε τη ρημαγμένη μας γεωργία, η οποία ωστόσο- κατά τις δηλώσεις του προέδρου της ΠΑΣΕΓΕΣ- είναι σε θέση να διαθρέψει το λαό με βασικά προϊόντα, κατά το 91% του. Θα πλησιάσουμε  έξω ευρωπαϊκούς λαούς, για την εξασφάλιση βοήθειας με κάποια φυσικά ανταλλάγματα. Θα κάνουμε, αναγκαστικά, κάποιο πληθωρισμό στο εσωτερικό και φυσικά μια γενναία αναδιανομή εισοδήματος. Και θα σταθούμε στα πόδια μας με τα 10 εκατομμύρια του πληθυσμού μας, και όχι με το 1/3 του.

       Ξαναδιάβασα, πρόσφατα, για μια ομιλία που μου ζητήθηκε να κάνω, με ποιους τρόπους  η ρημαγμένη και ταπεινωμένη Ελλάδα, μετά την πτώχευση του 1893 και την ήττα του 1897, μπόρεσε ωστόσο να αντιμετωπίσει τις δαπάνες των Βαλκανικών Πολέμων- που την διπλασίασαν-, και να μεγαλουργήσει. Η αναξιοπρεπής συμπεριφορά των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων μεταφέρει στο λαό την ηττοπάθεια: «δεν είμαστε ικανοί για τίποτε»!

      Και το γενικό συμπέρασμα είναι ότι αυτό που, εναγωνίως, χρειαζόμαστε τώρα είναι ένας Ηγέτης. Αυτός, που θα έστρεφε το όπλο της πιθανότητας της δραχμής, εναντίον των εταίρων μας, και όχι εναντίον όλων ημών. Αυτός, που δεν θα τρομοκρατούσε το λαό με φόβητρο τη δραχμή, τα λόμπυ και τις μαφίες της, αλλά καλού-κακού θα φρόντιζε να είναι η πτώση στα μαλακά. Αυτός, που θα πρόβαλε επιχειρήματα, από τα πολυάριθμα που διαθέτουμε, για το πώς και για το γιατί βρισκόμαστε σ’αυτή  τη θέση- που δεν είναι από τεμπελιά ή από διαφθορά, τουλάχιστον μεγαλύτερη από αυτήν των εταίρων μας- και θα τους έπειθε ότι αυτοί κινδυνεύουν από τη δραχμή, περισσότερο από όσο εμείς. Αλλά,  για να θυμηθούμε και τον ποιητή : «Αν είναι νάρθει θε ναρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει».   

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

ΘΕΛΟΥΝ ΑΙΜΑ….ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ========================================


ΘΕΛΟΥΝ ΑΙΜΑ….ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ
========================================
 Το δημοσίευσα  πριν ένα χρόνο. Το αναρτώ και πάλι, γιατί δυστυχώς θεωρώ ότι είναι πιο επίκαιρο τώρα από τότε
Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
===================
Προηγήθηκε συντονισμένη και κλιμακούμενη επίθεση εναντίον του δημόσιου τομέα, με γκεμπελικής  έμπνευσης μεθοδεύσεις. Το δήθεν κολοσσιαίο μέγεθός του, οι δήθεν  κηφήνες εργαζόμενοί του, οι δήθεν δυσθεώρητες αμοιβές τους, ο δήθεν ανώτερος βαθμός διαφθοράς τους σε σύγκριση με τον μέσο εθνικό, η εξομοίωσή τους με «κοπρίτες», προετοίμασαν κατάλληλα το έδαφος. Έτσι, αυτοί που βρίσκονται στον προθάλαμο των αερίων εξόντωσής τους,  εμφανίζονται συλλήβδην  πια ως  νούμερα, έτσι που να έχει   μικρή σημασία, για τους ιθύνοντες,  αν στην εκατόμβη θα οδεύσουν   30.000, 70.000 ή και 200.000. Αντιθέτως, μάλιστα, όσο περισσότεροι θυσιαστούν και όσο πιο γρήγορα ευοδωθεί  αυτή η επιχείρηση, τόσο το καλύτερο, μια και « θα επιταχυνθούν  οι μεταρρυθμίσεις, που έχουν βραδύνει».
Χωρίς ουδέποτε να έχει γίνει γνωστός κάποιος  κατάλογος με το τι περιλαμβάνεται, ακριβώς, στις περίφημες αυτές μεταρρυθμίσεις, ωστόσο, ναι  και οι μαζικές απολύσεις υπάγονται σ’αυτές τις δήθεν «από καιρό αναγκαίες», που δεν βρίσκαμε το θάρρος να εφαρμόσουμε, προκειμένου να σωθούμε! Αλλά, και   όλος ο απερίγραπτος συρφετός των μέτρων, που αποφασίζονται στο πόδι, που εξαγγέλλονται  θριαμβευτικά, ως μια από τις πολλές «σωτηρίες μας», το πρωί για να αποσυρθούν το βράδυ, που εκκινούν από εσφαλμένη διάγνωση των προβλημάτων, καθώς και από πλήρη  άγνοια των θανάσιμων κινδύνων, στους οποίους εκθέτουν   τη χώρα μας.
Και για να επανέλθω στις ανθρωποθυσίες του δημοσίου τομέα,  η μακράς διάρκειας πλύση εγκεφάλου  κατόρθωσε, δυστυχώς, να πείσει  μεγάλο τμήμα των συμπατριωτών μας ότι  ακριβώς «τα προβλήματά μας οφείλονται σ’ αυτό το δημόσιο τομέα»,  ότι «αν τον διαλύσουμε θα έχουμε σωθεί», ότι  «ο εχθρός του λαού είναι ο δημόσιος τομέας». Παρακολουθώντας τα διάφορα τηλεοπτικά παράθυρα,  που συζητούν δήθεν αντικειμενικά,  τα προβλήματα  δημόσιου τομέα και  μαζικών απολύσεων, αντιλαμβάνεται κανείς με φρίκη ότι  οι  λύσεις που αναζητούνται δεν αποσκοπούν στην αποτροπή αυτού του προμελετημένου και   στυγερού εγκλήματος, αλλά αντιθέτως στην εξεύρεση τρόπων,  έτσι που  αυτό  να μην  έχει συνέπειες  ικανές να καθυστερήσουν την ολοκλήρωσή του. Αναζητείται, δηλαδή, ανάμεσα σε άλλα το πως οι απολυμένοι θα παρεμποδιστούν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, το πώς δε θα έχουν αποκούμπι και  μοίρα στον ήλιο, το  τι πρέπει να γίνει για να μην εγείρουν δικαιώματα για αποζημιώσεις και τα τοιαύτα, το πως θα επιτευχθεί  η πλήρης εξαφάνισή τους, χωρίς κόστος. Ε, να προσθέσω  εδώ και μια «λεπτομέρεια»:  ότι, δηλαδή,  η  βασική δικαιολογία για τη διάπραξη αυτού  του ανίερου  εγκλήματος της μαζικής  απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων, είναι εντελώς  έωλο.  Γιατί,  είναι γεγονός ότι  το μέγεθος του ελληνικού δημόσιου τομέα, που επίμονα φέρεται να είναι  δήθεν κολοσσιαίο, εμπίπτει  ωστόσο απολύτως  εντός των ορίων του αντίστοιχου μέσου όρου  των κρατών-μελών της ΕΕ. Σ’ αυτό το συμπέρασμα συγκλίνει  σωρεία επίσημων ερευνών.  Ωστόσο, αυτή η διαπίστωση ουδόλως εμποδίζει τα διάφορα «παπαγαλάκια» να αναμασούν τις ίδιες ανοησίες, επιμένοντας στην ηθελημένη  σύγχυση ανάμεσα σε μεγάλο μέγεθος και σε αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα. Επιχειρώντας, δηλαδή, να δώσουν λύση σ’ ένα πρόβλημα,  καθαρά ποιοτικό,  με την επιβολή  βάναυσων και βάρβαρων ποσοτικών μέτρων.
            Οι Τροϊκανοί,   εδώ και  καιρό,   έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει ότι  έχουν το απόλυτο  ελεύθερο  να απαιτούν και να επιτυγχάνουν ό,τι περνά από το μυαλό τους,  από μια κυβέρνηση,  που εμφανώς έχει επιλέξει  να υποκύπτει σε κάθε μορφής εκβιασμό τους, να εμφανίζεται μόνιμα  με σκυμμένο  αυχένα, να αδυνατεί να υπερασπιστεί έστω και ένα από τα ατράνταχτα επιχειρήματα του λαού μας, που   εξηγούν το πώς και το γιατί  φθάσαμε ως εδώ, και να πανικοβάλλεται, έστω και με την απλή υποψία ότι δυσαρεστήθηκαν οι   Τροϊκανοί.   Γι’ αυτό, και η Ελλάδα μας έγινε το πολυτελές πειραματόζωο στο απέραντο εργαστήρι του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Εν αρχή, καταργήθηκαν μέσα σε μια νύκτα, όλα  συλλήβδην τα δικαιώματα των εργαζομένων, που χρειάστηκαν δεκαετίες αγώνων,  για να εμπεδωθούν. Δικαιώματα, που απλώς απέβλεπαν στον περιορισμό του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας, και που είναι αναπόφευκτη χωρίς κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Καταργήθηκαν χάρη στη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα της χώρας μας.  Ήδη, ο μέσος μισθός στην  Ελλάδα, που ανήκει στην Ευρώπη,  τείνει να διαμορφωθεί στα  €400-450, δεν τηρείται πια ουσιαστικά το ωράριο, ούτε και οι αργίες, δεν υπάρχει εξασφάλιση απασχόλησης για την επαύριον, η ελαστικοποίηση της εργασίας δεν θεμελιώνει πια  δικαίωμα σύνταξης. Με γοργό και σίγουρο βηματισμό  το εργασιακό καθεστώς στην Ελλάδα επιστρέφει σ’ αυτό  του  μακρινού Μεσαίωνα.
            Ωστόσο, οι Τροϊκανοί είναι ακόμη ανικανοποίητοι, καθώς δεν έχει πλήρως εκθεμελιωθεί ο δημόσιος τομέας και κατεξοχήν το κράτος Πρόνοιας.  Δεν πρέπει τίποτε, μα τίποτε να παραμείνει με δημόσια οσμή.  Και μέσα σ’αυτό τον ορυμαγδό διεκπεραιώνεται  και το μέγα ξεπούλημα της Ελλάδας. Όλα στο σφυρί…..όλα σε τιμή ευκαιρίας….όλα σε χέρια ιδιωτών.
            Οι Τροϊκανοί άρχισαν να δείχνουν σημεία εξάντλησης της υπομονής τους, γιατί η υλοποίηση των επιθυμιών τους βραδυπορεί. Θέλουν τώρα, αμέσως, και  χωρίς χρονοτριβή  αίμα….. απαιτούν ποταμούς  αίματος. Και γίνονται έξαλλοι με την κυβέρνησή μας, υποχρεώνοντάς την να λαμβάνει, συνεχώς,  νέα και πιο αιμοσταγή μέτρα, ώστε να επιταχύνονται οι διαδικασίες.  Εξυπακούεται, ότι στόχος αυτών των  απάνθρωπων μέτρων δεν είναι η σωτηρία της χώρας μας, αφού πρόκειται πάντα για   θυσίες χωρίς αντίκρισμα, και ακόμη χειρότερα: για θυσίες που βαθαίνουν το πρόβλημα.  Όμως, οι πατέρες του Έθνους μας  δε βρίσκουν  το θάρρος να αντιμετωπίσουν τους Τροϊκανούς. Αντιθέτως, τρομοκρατημένοι  οι ίδιοι,  πανικοβάλλουν  και το λαό, αναγγέλλοντας την έλευση τεράτων της αποκάλυψης αν δε συμμορφωθούμε, με συστηματικότητα, με συνέπεια, με απόλυτη ακρίβεια …. προς τις  θανατηφόρες  υποδείξεις των Τροϊκανών.
            Χρεοκοπία….να αποφύγουμε τη χρεοκοπία!  Είναι λέξη κακή η χρεοκοπία, γι αυτό  η χρήση της απαγορεύεται, και οπωσδήποτε αν κάποιοι επιμένουν να τη χρησιμοποιούν, οφείλουν να ανατρέξουν σε  λεξικά, και μάλιστα  διαφόρων γλωσσών, προκειμένου να πειστούν ότι χρεοκοπία, απλώς,  δε σημαίνει χρεοκοπία.
Είναι, όμως,  δυνατόν να  μας διαφεύγει το γεγονός ότι είμαστε ήδη χρεοκοπημένοι και  ότι μας διατηρούν στη ζωή με τεχνητά μέσα; Δικαιούμαστε, άραγε  να κλείνουμε τα μάτια στο ότι  το σύνολο των  ξένων και σοβαρότερων  ΜΜΕ ασχολείται, σε καθημερινή βάση, με την εξεύρεση τρόπων διάσωσης  των τραπεζών  (και όχι, βέβαια, της Ελλάδας) πριν μας εξοβελίσει  στο πυρ το εξώτερο; Είναι δυνατόν να μη μας έχουν πληροφορήσει για το γεγονός ότι οι τροϊκανικές συνταγές δε μετρούν ούτε μια επιτυχία, αλλά αφήνουν παντού πίσω τους ερείπια που καπνίζουν;
            Και στο τέλος της γραφής,  από τι μπορεί να φοβόμαστε  περισσότερο από  όσο από την καθημερινή κόλαση, στην οποία βιώνουμε, και η οποία αναγγέλλεται  ακόμη φρικτότερη  και σε βάθος δεκαετιών, από σήμερα;
            Λυπάμαι για την άκομψη έκφραση,  με την οποία θα τελειώσω. Αλλά είναι η μοναδική εικόνα που έρχεται, επίμονα,  στο μυαλό μου:  Η Ελλάδα  υποχρεώνεται να καταπίνει  δηλητήριο, για να ξερνά ένα-ένα τα σωθικά της. Τι, ακριβώς, λοιπόν μπορούμε ακόμη να ελπίζουμε; Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και λοιπό θλιβερό συνονθύλευμα οδηγούν, και θα οδηγούν  σε ολοένα βαθύτερη απόγνωση, σε ολοένα πιο αξεπέραστο αδιέξοδο. Επιβάλλεται, συνεπώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να αναχαιτιστεί το ξέφρενο κατρακύλισμά μας  προς το βάραθρο.


Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας        5.10.2011
            

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΣΑΦΑΡΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ- ΤΟ ΛΟΜΠΥ Ή Η ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 1.9.2012


Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΣΑΦΑΡΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ- ΤΟ ΛΟΜΠΥ  Ή Η ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                                1.9.2012
-----------------------------------------------------------------------------------------
Από τα πρώτα στάδια  της ελληνικής κρίσης στοχοποιήθηκαν αρκετές  εναλλακτικές λύσεις της  ως εχθροί και  ως καταστροφείς  του Έθνους. Καταρχήν, ήταν  η απαγόρευση αναφοράς σε αναδιάρθρωση ή αναδιαπραγμάτευση του χρέους, γιατί θα ήταν δήθεν η καταστροφή της Ελλάδας. Έτσι, μπόρεσαν ανενόχλητοι οι δανειστές μας, κυρίως γαλλικές και γερμανικές τράπεζες, να ξεφορτωθούν τα περίπου 200Ε δισεκατομμύρια που διέθεταν σε ελληνικά ομόλογα, ώστε  να γίνει  «διαχειρίσιμη» η έξοδος της χώρας μας από την Ευρωζώνη. Στη συνέχεια, ως  εχθροί του Έθνους θεωρήθηκαν  και όσοι υποστήριζαν το «κούρεμα του χρέους», έτσι που  η ασύγγνωστα αργοπορημένη  απόφασή του να καταλήξει σε απόλυτο φιάσκο: κατασπαράχθηκαν τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τα ΑΕΙ και τα νοσοκομεία, χάνοντας έτσι 14Ε δισεκατομμύρια, και το χρέος που αντιπροσώπευε 165% του ΑΕΠ στα τέλη του 2011, εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει 167%  και μετά το «κούρεμα». Εξάλλου, αποκλείεται το 2020 το χρέος να ισούται με 120% του τότε ΑΕΠ, μέγεθος που  συγκαταβατικά θα εκλάμβανε ως  ικανοποιητικό    το ΔΝΤ, αλλά αντιθέτως προβλέπεται σημαντικά μεγαλύτερο. Ακόμη, υπήρξαν, ενδιάμεσα, και προτάσεις για στάση εξωτερικών πληρωμών, που θα μπορούσαν, αν μη τι άλλο, να λειτουργήσουν και ως μέσον πίεσης εναντίον των δανειστών μας,  όσο βέβαια ήταν ακόμη καιρός. Αλλά, και αυτές απορρίφθηκαν, με τον ίδιο πάντοτε τρόπο, αφ’ υψηλού και χωρίς συζήτηση ή  δικαιολογίες, και με το πάγιο απόφθεγμα ότι δήθεν είναι καταστρεπτικές για τη χώρα. Πράγματι, οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις  της κρίσης αρνήθηκαν επιδεικτικά να συμβουλευτούν και να συζητήσουν απόψεις Ελλήνων αλλά και   ξένων οικονομολόγων, που πρότειναν λύσεις διαφορετικές από τις εγκληματικές του Μνημονίου. Γι αυτό και ανακύκλωναν γύρω τους τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα,  που ήταν πρόθυμα –για ιδεολογικούς ή και άλλους λόγους-  να αναμασούν και να υπηρετούν ένα αδιέξοδο, για τη χώρα,  πρόγραμμα, που την εξαθλίωνε και την αποτελείωνε. Αυτά τα πρόσωπα που επιμένουν να εμφανίζονται ως δήθεν κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας, φράζουν το δρόμο προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση, που θα μπορούσε να έχει λιγότερο τραγικές συνέπειες  για την Ελλάδα.
  Και φθάνουμε, ήδη, τώρα  στον  τελευταίο, δήθεν Αρμαγεδδών, αυτόν που  καταδιώκεται από την Κυβέρνηση ως  η «μαφία» ή το «λόμπυ της δραχμής». Η μεθόδευση που ακολουθείται είναι πάντα η ίδια. Πρόκειται για απαγορευμένη συζήτηση. Τόσο απαγορευμένη, που ο Έλληνας πρωθυπουργός, στην  πρόσφατη συνάντησή του με την κυρία Μέρκελ, ζήτησε και επισήμως τη συμπαράστασή της, προκειμένου να μπει τέλος στις  σχετικές αναφορές για  πιθανή επιστροφή στη δραχμή. Ζήτησε, δηλαδή, συγκεκριμένα  ο κ. Σαμαράς να φιμωθεί το σύνολο των  ξένων δημοσιογράφων και των αλλοδαπών ΜΜΕ, που τολμούν να ομιλούν περί δραχμής. Η έκκληση αυτή του Έλληνα πρωθυπουργού όχι μόνο υιοθετήθηκε από την κυρία Μέρκελ, αλλά επιπλέον η καγκελάριος εμφανίστηκε συγκινημένη για τις θυσίες των Ελλήνων, και ασπάστηκε απολύτως την άποψη του κ.Σαμαρά, ότι δεν θα πρέπει  να εξακολουθήσουν οι συζητήσεις περί επανόδου στη δραχμή, γιατί  αποσπούν τους Έλληνες από τα καθήκοντά τους, που είναι «η απόλυτη συμμόρφωση προς τις ανειλημμένες υποχρεώσεις τους». Αυτές οι υποχρεώσεις, που όπως είναι γνωστό,  εμφανίζονται με το ακόλουθο τρίπτυχο:
1.     Εξαθλίωση του ελληνικού λαού με όσο γίνεται πιο επιταχυνόμενους ρυθμούς, και με  τη  μορφή μιας  ιδιότυπης γενοκτονίας.
2.     Εκποίηση της δημόσιας περιουσίας σε ολοένα και πιο εξευτελιστική τιμή, με  την επίσημη  ετικέτα  της δήθεν «αξιοποίησής» της ή και της διενέργειας δήθεν αναγκαίων «μεταρρυθμίσεων».
3.     Πλήρης εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας με την υιοθέτηση συμπεριφοράς απόλυτης δουλικότητας απέναντι στους δυνάστες μας, μέχρι σημείου που να δεχόμαστε ακόμη και παραίτηση από αναγκαία   μέτρα για την   εθνική μας άμυνα.
Ο Έλληνας λοιπόν πρωθυπουργός, προκειμένου να επιβάλει με κάθε τρόπο  και με κάθε θυσία τα απάνθρωπα, τα εγκληματικά, τα εξευτελιστικά   μέτρα της συνεχιζόμενης   αφαίμαξης των εισοδημάτων  των Ελλήνων, - τα οποία σύμφωνα με την εντελώς πρόσφατη έρευνα της ΓΣΕΕ έχουν ήδη υποχωρήσει στο επίπεδο που ήταν το 1970-79-, συνεπικουρείται από την επαναληπτική  προβολή αρκετών  όρων, υποσχέσεων,  αλλά  και απειλών.
Θα αναφερθώ, καταρχήν, στη λέξη «αξιοπιστία» που αποτελεί, πρόσφατα, την κατεξοχήν λεκτική προτίμηση του κ. Σαμαρά. Υποστηρίζεται, λοιπόν ότι «η χώρα πρέπει να επανακτήσει την αξιοπιστία της», πράγμα που προϋποθέτει, κατά τον Έλληνα πρωθυπουργό, πρώτον την πιστή τήρηση των μνημονιακών μας υποχρεώσεων, και δεύτερον τη «δαιμονοποίηση» της δραχμής.
Εύλογο, ωστόσο, είναι το ερώτημα για το τι είδους «αξιοπιστία» μπορεί να περιέχει η δήλωση ενός πρωθυπουργού, ότι «θα τηρηθούν στο έπακρον οι ανειλημμένες υποχρεώσεις του Μνημονίου», όταν αυτό το τελευταίο έχει χαρακτηριστεί επισήμως ως απολύτως ανεφάρμοστο και παντελώς αδιέξοδο, και το ελληνικό χρέος ως  μη βιώσιμο;;; Υπενθυμίζω ότι χρέος που υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ συγκεκριμένης οικονομίας θεωρείται μη διαχειρίσιμο,  με βάση  τις σχετικές μελέτες των δύο κατεξοχήν ειδικών, για το θέμα, οικονομολόγων, των  Carmen M. Reinhart και Kenneth S. Rogoff. Και υπενθυμίζω, ακόμη, την πρόσφατη αποκάλυψη του πρ.εκπροσώπου της χώρας μας στο ΔΝΤ κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη, ότι εξαρχής ήταν παγκοίνως γνωστό ότι το  πρόγραμμα    διάσωσης της Ελλάδας, μόνο σε διάσωσή της δεν απέβλεπε. Και, τέλος, αναφέρομαι στον ατέλειωτο αριθμό οικονομολόγων, δημοσιογράφων, αναλυτών, οικονομικών εντύπων,  που όλοι και όλα  κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, για το  αδιέξοδο πρόγραμμα που μας επιβλήθηκε. Συνεπώς, δεν αποφεύγεται η απορία του «ποιος κοροϊδεύει ποιόν» με υποσχέσεις δήθεν εξόδου από την κρίση κλπ., αν ευοδωθούν οι αιματηρές  θυσίες των 11,8Ε δισεκατομμυρίων, που μπορεί να είναι και  13Ε δις., ή και 16Ε δις,  και που, εδώ και τώρα, απαιτούνται από τον  ελληνικό λαό. Οι ιθύνοντες, μόνο σε θαύμα μπορούν να ελπίζουν, και είναι περίεργο που  δεν το επικαλούνται.
Και πέρα, όμως, από το αυταπόδεικτο αυτό έλλειμμα στοιχειώδους λογικής, τι μορφής αξιοπιστία μπορεί να αναμένει αρχηγός Κράτους, ο οποίος δεν τολμά να ψελλίσει οτιδήποτε για να αντικρούσει τα φρικτά ψεύδη και τις κραυγαλέες ανακρίβειες με τις οποίες μας προσβάλλουν, σε καθημερινή βάση, οι δανειστές μας, και επιτέλους να….ομιλήσει, για τις πολεμικές επανορθώσεις και τα κατοχικά δάνεια, για την ανθρωποκτονία που συντελείται εναντίον της Ελλάδας, για τη φρικτή εκμετάλλευση που υφιστάμεθα στο όνομα της δήθεν βοήθειας, από την οποία δεν λαμβάνουμε ούτε ένα ευρώ, για τα τεραστίου ύψους κέρδη, κυρίως της Γερμανίας, που επίσημα της ανέρχονται σε 60Ε δις.  μόνο από την διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο δανεισμού της και σ’αυτό που μας δανείζει η ίδια, για την επικίνδυνη  ανισορροπία που προκαλεί η Γερμανία σε βάρος ολόκληρου του ευρωπαϊκού Νότου, με το συνεχές και υπέρμετρο πλεόνασμα του εμπορικού της ισοζυγίου, που προβλέπεται να υπερβεί τα 220Ε δις. το 2012, για τις τρομακτικές εθνικές απειλές στις οποίες μας εκθέτουν οι απαράδεκτοι περιορισμοί των δαπανών για την εθνική μας άμυνα κ.ο.κ.  Να τολμήσει, επιτέλους, ο Πρωθυπουργός  μας να υπερασπιστεί τους πολίτες αυτής της  χώρας, που κυριολεκτικά χαροπαλεύουν, και που αβάσιμα και αδιάντροπα κατηγορούνται ως δήθεν τεμπέληδες, και δήθεν καθολικά διεφθαρμένοι, ενώ οι εκμαυλιστές τυγχάνει να είναι μεγάλες γερμανικές εταιρίες, που αφού αναίσχυντα κερδοσκόπησαν σε βάρος μας,  τελικά τώρα τους χαρίζονται οι χρηματικές ποινές. Πως μπορεί, αλήθεια, ο Πρωθυπουργός μας να αναμένει αύξηση της «αξιοπιστίας», όταν με τη δουλική στάση του επικυρώνει όλες τις ανυπόστατες κατηγορίες εναντίον των Ελλήνων και της Ελλάδας;
Και, τώρα, να έρθουμε και  στο απαγορευμένο θέμα της δραχμής!  Ο Πρωθυπουργός μας διέταξε την υφήλιο να μην ομιλεί περί δραχμής…Αλλά, άραγε, ο κ. Σαμαράς αγνοεί ότι τα 69% των Γερμανών της κυρίας Μέρκελ, από τις εμπνεύσεις της οποίας τελικά εξαρτώμεθα, έχουν ταχθεί αναφανδόν υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη; Πως θα τους κλείσει το στόμα αυτών των ¾ των Γερμανών πολιτών ο κ. Σαμαράς; Και πως γίνεται να μην   έχουν αντιληφθεί, εκεί, στην τρικομματική κυβέρνηση, ότι οι Γερμανοί αρμόδιοι, και όχι μόνο, έχουν διανείμει μεταξύ τους  τούς ρόλους, αναφορικά με την εκτέλεση των βασανιστηρίων, που έχουν δρομολογηθεί για τη χώρα μας; Οι μεν, λοιπόν, επιλέγουν τον «καλό ρόλο» και «θέλουν την Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ», με την προϋπόθεση  φυσικά ότι θα τηρήσει τις, ούτως ή άλλως, αδύνατον να πραγματοποιηθούν, υποχρεώσεις της. Το σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι στο μεταξύ,  θα έχει ξεπουληθεί για το τίποτε η δημόσια περιουσία,  έτσι που  όταν φθάσει  η  -νομοτελειακή οπωσδήποτε- στιγμή της εξόδου μας, θα είναι «όλα καλά» για τους δανειστές μας.  Και οι δε, με τον «κακό ρόλο»,  χωρίς περιστροφές, δηλώνουν ότι  δεν θέλουν την Ελλάδα, στην Ευρώπη. Δεν έχουν, έτσι, τον παραμικρό ενδοιασμό να παραμείνουν σε μια Ευρώπη, που πια  θα είναι χωρίς  θεμέλια.
 Αλλά, και οι πρώτοι και οι δεύτεροι, είναι ξεκάθαρο ότι δεν ευνοούν, προς το παρόν, την προσφυγή σε  άμεσες λύσεις. Γιατί;;;  Μα, είναι απλή η απάντηση. Δηλαδή, παρότι  οι Έλληνες αρμόδιοι  με περισσή απερισκεψία, με αδικαιολόγητη άγνοια της πραγματικότητας, με ασύγγνωστη επιπολαιότητα και άφθονο σύνδρομο μιας μονοδρομικής εκάστοτε  λύσης,  κατόρθωσαν σταδιακά να αφοπλίσουν την Ελλάδα από όλα τα αποτελεσματικά  όπλα που διέθετε, ωστόσο οι εκτιμήσεις  που βλέπουν καθημερινά τα φώτα της δημοσιότητας, δεν είναι διόλου καθησυχαστικές για τους δανειστές μας. Και τούτο, επειδή οι μελέτες αυτές ανεβάζουν  σε πολλά δισεκατομμύρια τις απώλειες της Ευρωζώνης, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας, καθώς και σε κάθετη πτώση του γερμανικού ΑΕΠ που ενδέχεται να φθάσει και το 10% του. Φυσικά,  οι μελέτες αυτές ενδιαφέρονται για την υπόλοιπη Ευρώπη και ουδόλως νοιάζονται για την τύχη μας, μια και μας θεωρούν, επίσημα, τελειωμένους. Γι αυτό, και έστω και την ύστατη ώρα, θα ήταν χρήσιμο αν η Κυβέρνησή μας   συνειδητοποιούσε, ότι η  πρόσφατη στροφή στις δηλώσεις των εταίρων μας,  περί εξόδου μας από την Ευρωζώνη, ουδόλως οφείλεται σε ξαφνική αγάπη τους για μας. Αντιθέτως, αυτή η στροφή εξηγείται αποκλειστικά και μόνο από το φόβο για  τις καταστροφές που ενδέχεται να υποστούν οι ίδιοι, και που είναι, εν πολλοίς, απρόβλεπτου ύψους. Φόβος και αμφιβολία, λοιπόν, των εταίρων μας αντικατοπτρίζονται στην  αμήχανη αντιμετώπιση της χώρας μας. Η αμηχανία, ωστόσο, αυτή δεν  εμποδίζει τράπεζες, εταιρίες, μεγάλες επιχειρήσεις και κυβερνήσεις, να επιδίδονται συνεχώς  τον τελευταίο καιρό σε μελέτες εναλλακτικών σεναρίων, για το τι θα πρέπει να πράξουν και τι να αποφύγουν, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οι προβλέψεις και εκτιμήσεις  αυτές κρίνονται απολύτως απαραίτητες, προκειμένου να αποφευχθεί το χάος, αλλά  και να ελαχιστοποιηθούν οι ζημίες. Ιδιαίτερα και επειδή, ανεξάρτητα από τα ελληνικά προβλήματα, οι πιθανότητες  διάλυσης της Ευρωζώνης αυξάνονται  συνεχώς.
Αντιθέτως, η Ελλάδα, την οποία κυρίως αφορά το πρόβλημα της πιθανής εξόδου από την Ευρωζώνη, κρύβει συστηματικά το κεφάλι της στην άμμο, ως στρουθοκάμηλος, προσπαθεί απεγνωσμένα να απαγορεύσει  τις  συζητήσεις γύρω από τη δραχμή, που φυσικά εξακολουθούν απτόητες να οργιάζουν, κατατρομοκρατεί τους πολίτες της για την έλευση τεράτων της Αποκάλυψης, που θα συνοδεύουν τη δραχμή, και…..κατατρίβεται με ανούσιες αναλύσεις, σχετικά με το περιεχόμενο και τις επιδιώξεις του «λόμπυ ή της μαφίας της δραχμής». Καμία προετοιμασία για την έλευσή της! Και, όμως, η πιθανότητα χρεοκοπίας, σύμφωνα με τον οργανισμό CMA ανήλθε σε 96,7% το δεύτερο τρίμηνο του 2012...
Η εγκληματική αυτή αβελτηρία, για την προετοιμασία μιας κατάστασης, που  μοιάζει να έρχεται  καλπάζοντας,  συμπληρώνεται  ωστόσο, με ένα όργιο εκφοβιστικών προβλέψεων, για το τι θα μας συμβεί, αν  «το λόμπυ της δραχμής επιτύχει τους στόχους του»: πείνα, κρύο, επιστροφή στις συνθήκες που επικρατούσαν  το 1950. Και ερωτάται: που τις βασίζουν όλες αυτές τις προγνώσεις, αφού δεν υπάρχει- από όσο γνωρίζω- ούτε μία ad hoc  μελέτη για όλα αυτά που με τέτοια στομφώδη ανευθυνότητα αποφαίνονται  ότι θα μας συμβούν ορισμένοι  αρμόδιοι;;;
Λυπάμαι, αλλά  πρέπει να πω ότι όλα αυτά  τα τρομοκρατικά σενάρια είναι, δυστυχώς, λόγια του αέρα. Αντί, δηλαδή,  οι αρμόδιοι να φροντίσουν για να «πέσουμε όσο γίνεται πιο μαλακά», μεθοδεύουν  τις συνθήκες ενός ανεξέλεγκτου χάους, που δεν θα οφείλεται στη δραχμή, αλλά στην ανεύθυνη αντιμετώπισή της.
Δεν ανήκω στο «λόμπυ της δραχμής» ούτε και σ’ αυτό της «μαφίας της δραχμής», και θα επιθυμούσα διακαώς  να αποφευχθεί τελικά αυτή η, αγνώστων εκτάσεων και συνεπειών, ελληνική περιπέτεια. Ωστόσο, θεωρώ, ότι αποτελεί ένα επιπλέον έγκλημα, εναντίον του ελληνικού λαού η τρομοκράτησή του, και η διατήρησή του στο σκοτάδι για ότι, πιθανότατα,  φαίνεται να  είναι αναπόφευκτο. Εξάλλου, πιστεύω ακόμη ότι αυτή η αναξιοπρεπής και ψοφοδεής συμπεριφορά των ιθυνόντων μας επιτείνει και δεν περιορίζει τον κίνδυνο έλευσης της δραχμής. Βλέπουν οι δανειστές μας έναν πανικόβλητο λαό στο άκουσμα της δραχμής, και επεξεργάζονται οδυνηρούς τρόπους για την έλευσή της. Τρόπους, που οπωσδήποτε θα μπορούσαν να  είναι λιγότερο τραγικοί απ’ αυτούς που επιλέγουν  οι δανειστές μας.
Πρέπει, ωστόσο, να το επαναλάβω:  η αλήθεια είναι ότι ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί, σε περίπτωση χρεοκοπίας μας και εξόδου από την Ευρωζώνη. Και όσοι τολμούν συγκεκριμένες προβλέψεις, απλώς αεροβατούν. Το εύρος των οπωσδήποτε αναπόφευκτων δυσχερειών θα είναι, τελικά, συνάρτηση:

-Του βαθμού σοβαρότητας  της προετοιμασίας, μιας τέτοιας κατάστασης. Θα πρέπει να μελετηθούν προηγούμενες συγκρίσιμες περιπτώσεις, και πως αντιμετωπίστηκαν με τις μικρότερες θυσίες. Η ύπαρξη δύο νομισμάτων, ένα για το εσωτερικό και το άλλο για το εξωτερικό είναι προς συζήτηση, όπως και η εξασφάλιση των καταθέσεων, ως ένα ορισμένο ποσό, όπως και η προσπάθεια σύναψης έξω ευρωπαϊκών δανείων, για να χρησιμοποιηθούν για την εισαγωγή απαραίτητων αγαθών, καθώς και για ανάπτυξη, όπως η επιβολή συναλλαγματικών περιορισμών κ.ο.κ. Ας ληφθεί, πάντως, υπόψη η δήλωση της ΠΑΣΕΓΕΣ ότι η Ελλάδα µπορεί να θρέψει τους Έλληνες στο 91,5% των  βασικών γεωργικών προϊόντων.

-Της ταχύτητας με την οποία θα  φανούν τα πρώτα συμπτώματα ανάκαμψης της νεκρωμένης οικονομίας, που αναπόφευκτα θα επιχειρηθεί με πληθωρικές δραχμές. Η κατοχή   εθνικά κυρίαρχου νομίσματος αποτελεί ισχυρότατο όπλο αντιμετώπισης των δυσκολιών, και σίγουρα αυτό θα αποδειχθεί και στην ελληνική περίπτωση, αν χρειαστεί τελικά.
-Του βαθμού επιτυχίας της πολιτικής  εισοδηματικής αναδιανομής, υπέρ των πτωχότερων, που θα αναζωογονήσει άμεσα την οικονομία, χάρη στην αύξηση της ζήτησης.
Να προσθέσω ότι ο Αρμαγεδδών της δραχμής, που προβάλλει  η Κυβέρνηση, χωρίς ωστόσο να προσκομίζει τις απαραίτητες αποδείξεις, θα   μπορούσε εύκολα  να διασκεδαστεί χάρη στα ευρήματα πρόσφατων και ad hoc μελετών, που έγιναν-  μεταξύ άλλων-  με την ευκαιρία διαγωνισμού στη Μ. Βρετανία. Αυτός  προκηρύχθηκε από  δεξαμενή σκέψης που πρόσκειται στο ευρωσκεπτικό  συντηρητικό  αγγλικό κόμμα. Το    θέμα ήταν ο  καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της διάλυσης του ευρώ, με έξοδο της Ελλάδας και άλλων οικονομιών, και το έπαθλο ήταν  400.000$. Ένας από τους διαγωνιζόμενους, ο Jonathan Tepper εξέτασε 69 περιπτώσεις νομισματικής διάλυσης, που συνέβησαν τον περασμένο αιώνα, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες δεν αντιμετώπισαν υπέρογκες δυσκολίες. Ο Jonathan Tepper, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι η επάνοδος στη δραχμή,  θα πρέπει να γίνει απροειδοποίητα ένα Σαββατοκύριακο, και όλες οι καταθέσεις να γυρίσουν στη δραχμή, ενόσω οι τράπεζες θα παραμένουν κλειστές. Ταυτόχρονα να επιβληθούν περιορισμοί στην έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα. Στην αρχή, και μέχρι να τυπωθούν οι δραχμές, θα κυκλοφορούν σημαδεμένα ευρώ, των οποίων θα απαγορεύεται η έξοδος από την Ελλάδα.  Βεβαίως, αυτή η μεθόδευση προστίθεται σε δεκάδες άλλους δυνατούς συνδυασμούς, και η επιλογή της καλύτερης επιτάσσει προηγούμενη ενδελεχή μελέτη των ειδικών συνθηκών της συγκεκριμένης οικονομίας, αλλά και της φάσης που διανύει η παγκόσμια οικονομία.
Αν  η αμφιβολία  συνοδεύει αυτά που ενδέχεται να μας συμβούν σε περίπτωση εξόδου  μας  από το ευρώ,  αντιθέτως η μέχρι τώρα πορεία μας με την Τρόικα, αλλά και αυτή που ξεκάθαρα διαφαίνεται για το μέλλον, δεν περιέχει εκπλήξεις.  Είναι ο θάνατός μας: εθνικός, κοινωνικός, οικονομικός. Και μάλιστα κάτω από συνθήκες εξευτελισμού και γενικότερης εξαθλίωσης.
Στα επιτεύγματα των  40 περίπου τελευταίων ετών της χώρας μας, που  ήδη σαρώθηκαν από το πρόγραμμα της Τρόικας,  σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη της ΓΣΕΕ, θα πρέπει φυσικά να  προσθέσουμε και τις ζοφερές απώλειες που θα επιφέρει η αφαίμαξη των 11,8-13Ε δις ή και περισσότερων. Έτσι, φθάνουμε, άνετα πια, πολύ κοντά στο 1950,  που αποτελεί και την τελευταία απειλή του  κ. Στουρνάρα,  για την περίπτωση επανόδου στη δραχμή.   Και αν συνυπολογιστούν, όπως επιβάλλεται,  και οι αρνητικές συνέπειες του πολλαπλασιαστή, από τα φονικά μέτρα, που χαλκεύονται τώρα εναντίον μας, το βιοτικό επίπεδο του 1950, ίσως,  δεν θα είναι το χειρότερο δυνατό.  Η ανεργία θα ξεπεράσει το 35%, η μείωση της αγοραστικής δύναμης θα φθάσει, από την αρχή της κρίσης σε τουλάχιστον 60%, τα τελευταία ίχνη του κοινωνικού Κράτους θα έχουν εξαφανιστεί,  η εξαθλίωση θα επεκταθεί  παντού, ο πληθυσμός θα έχει μειωθεί  στο μισό του σημερινού, από τις αυτοκτονίες, τις αρρώστιες χωρίς ιατρική περίθαλψη, τη σμίκρυνση του χρόνου ζωής από τις κακουχίες και την  υπογεννητικότητα, αλλά και από την αθρόα φυγή στο εξωτερικό, ιδίως των νέων,  και  τέλος από την κορύφωση της εγκληματικότητας. Και, δεδομένου ότι το χρέος θα επιδεινώνεται συνεχώς, τα αιματηρά μέτρα θα συνεχίζονται επ’ αόριστον. Θα έχει ξεπουληθεί στο 15-18% της αξίας του  το σύνολο του δημόσιου πλούτου, φυσικά  μαζί με τα κοιτάσματα  πετρελαίου και όλα τα λοιπά, και πιθανότατα θα έχουν συμβεί και εθνικά δράματα σε μια χώρα, που για να ικανοποιήσει τους δανειστές της, δέχεται να αφήσει ανοχύρωτα  τα σύνορά της.
Η τρικομματική Κυβέρνηση υπόσχεται ανάπτυξη……Αυτή η υπόσχεση, με τις παρούσες συνθήκες θα προκαλούσε γέλιο, αν η τραγικότητα των όσων βιώνουμε δεν ήταν για κλάματα.  Μα, για ποια ανάπτυξη τολμούν να μας ομιλούν; Εδώ, έχουμε μια νεκρή οικονομία, μια  κοινωνία παράλυτη και ένα λαό που είναι τέταρτος στον κόσμο σε δυσμενείς προβλέψεις. Χρειάζεται  να πέσει αφειδώς χρήμα, δεν θα πείραζε κι αν ήταν πληθωρικό στην αρχή, για να αρχίσει αυτός ο τόπος να ανασαίνει. Και στη συνέχεια για να αρχίσει να καλύπτει το αναπόφευκτο χάσμα ανάμεσα στη ζήτηση και στη χαμηλότερη προσφορά. Μια οικονομία που θα έχει υποστεί 5-6 χρόνια  άγριας λιτότητας και ύφεσης, καθώς και  αλύπητης καταλήστευσης του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού της πλούτου,  θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι όταν αρχίσει η ανάπτυξη, αυτή θα προχωρήσει  με ταχύτατους ρυθμούς.
Ένα θέμα που απασχολεί πολύ τους πολέμιους του «λόμπυ της δραχμής» είναι πόση θα είναι   τελικά η υποτίμηση του νέου νομίσματος -της δραχμής-  έναντι του ευρώ.  Χωρίς να επιχειρήσω να υπερασπιστώ τους «λομπίστες», θα έλεγα ότι θα φθάσουμε περίπου εκεί, που  σίγουρα θα είμαστε σε ένα χρόνο από σήμερα, αν παραμείνουμε με την Τρόικα. Η διαφορά, ωστόσο, θα είναι ότι με την Τρόικα δεν υπάρχει ελπίδα καμιά, ούτε σε 3 χρόνια, ούτε σε 10, ούτε σε 20. Θα έχουμε ξεπουληθεί, και θα είμαστε και επισήμως πια γερμανικό προτεκτοράτο, είτε υπάρχει Ευρωζώνη, είτε αυτή  θα έχει στο μεταξύ  διαλυθεί.
Βεβαίως, θα μπορούσαμε να τα αποφύγουμε όλα αυτά….αν αποφασίζαμε, επιτέλους, να αντιμετωπίσουμε τους δυνάστες μας ως  «ίσοι προς ίσους». Αν τους διευκολύναμε  να αναλογιστούν τους κινδύνους μιας ηθελημένης εξόδου μας από το ευρώ.  Αν τους δείχναμε ότι δεν είμαστε «δεδομένοι». Αν απαιτούσαμε τα όσα μας χρωστούν, για να τα χρησιμοποιήσουμε για ανάπτυξη. Αν τους βροντοφωνάζαμε πως μας εκλαμβάνουν ως ηλιθίους, όταν  επιμένουν στην εφαρμογή ενός προγράμματος που είναι μη εφαρμόσιμο, αδιέξοδο και καταστρεπτικό.
Δυστυχώς, όμως, οι δικοί μας ιθύνοντες έχουν επιλέξει το «κυνήγι των μαγισσών». Ασχολούνται, δηλαδή,  με λόμπυ και μαφίες, αντί να θωρακίσουν, όσο γίνεται περισσότερο τη χώρα, από τους θανάσιμους κινδύνους που τη ζώνουν, και που φεύ δεν είναι μόνο οικονομικοί. Και, έτσι, δεν τους μένει χρόνος για να συνειδητοποιήσουν ότι, πιθανότατα,  σε  μικρό διάστημα από σήμερα, θα αναλογιζόμαστε και τη δραχμή, ως μια επιπλέον χαμένη ευκαιρία. Ακριβώς, δηλαδή, όπως όλα τα προηγούμενα όπλα μας, που τα εναποθέσαμε, χωρίς όρους και χωρίς ανταλλάγματα, στα πόδια των   δανειστών μας.
Και πως μπορεί, λοιπόν, να αντιδράσει μια χώρα στην οποία τρέχει πρόγραμμα οικονομικής  της γενοκτονίας, και στην οποία δεν διαφαίνονται εθνικοί ηγέτες, ικανοί να την σώσουν; Δεν βλέπω να υπάρχει άλλη διέξοδος, εκτός από την  προσφυγή μας  ενώπιον διεθνών δικαστηρίων, με την προσκόμιση πολλών και πειστικών αποδεικτικών στοιχείων- που ασφαλώς διαθέτουμε-, που να αποδεικνύουν την τέλεση αυτού του αποτρόπαιου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Πρέπει, όμως, να βιαστούμε, γιατί σε λίγο δεν θα υπάρχει Ελλάδα.