Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Με αφορμή την εθνικά υπερήφανη συμπεριφορά των κυβερνήσεων της Ισλανδίας και της Ουγγαρίας Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 26.05.2013

Με αφορμή την εθνικά υπερήφανη συμπεριφορά των κυβερνήσεων της Ισλανδίας και της Ουγγαρίας
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                           26.05.2013
========================================================================================


Μακάρι να είχαμε κι εμείς, εδώ στην Ελλάδα των εξαθλιωμένων «ιθαγενών», μια κυβέρνηση ανάλογη, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, με της Ισλανδίας, αλλά και με αυτήν  της Ουγγαρίας. Η εξασφάλιση κάποιας εθνικής υπερηφάνειας, κάποιου βαθμού αυτοπεποίθησης στα πεπρωμένα μας, μια μορφή υπόσχεσης ότι θα σταθούμε στα πόδια μας και θα εξέλθουμε από την κρίση με τις δικές μας δυνάμεις, θα λειτουργούσαν θαυματουργά. Αντ’ αυτών, δυστυχώς, τις τελευταίες εβδομάδες υποχρεωνόμαστε να παρακολουθούμε  ένα κακόγουστο παραμύθι, με τη μορφή ενθουσιώδους μηνύματος που διαχέεται ευρέως και ταυτόχρονα από κέντρα του εσωτερικού, αλλά και της ΕΕ, και που προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν ότι…..  «πάμε καλά», ότι….  «άρχισε η ανάκαμψη», ότι….  «ακόμη και βασικοί δείκτες έχουν αναστραφεί». Μας επιβάλλουν να φορέσουμε γυαλιά μετάλλαξης της οικτρής πραγματικότητας, και από μαύρα να τα βλέπουμε ροζ!.

Σε πείσμα του ότι αυτή η προσπάθεια είναι εμφανώς και τραγικά  ουτοπική, ωστόσο, ως συνήθως, οι άνωθεν αρμόδιοι  προσπαθούν  να την  φέρουν σε πέρας  με κάθε τρόπο, και πριν απ’ όλα με την επιστράτευση  της πλειοψηφίας  των  ΜΜΕ, που  δεν έχουν, όπως φαίνεται, καμιά  δυσκολία να «διακρίνουν την ανάπτυξη που, δήθεν, έρχεται».

Δυστυχώς, όπως, ακριβώς,  συνέβη με την παγκοσμιοποίηση, που χάρη στη σχετική πλύση εγκεφάλου είχε μπορέσει να πείσει  το μεγαλύτερο τμήμα  των ανυποψίαστων πολιτών –και όχι μόνο Ελλήνων- ότι πρόκειται για «γη της επαγγελίας», ενώ τώρα   η αργοπορημένη αφύπνισή τους στη θλιβερή  πραγματικότητα δεν ωφελεί πια. Όπως συνέβη, ακόμη, και  με σωρεία άλλων περιπτώσεων, που επιβλήθηκαν ως δήθεν μονόδρομοι,  έχουμε την ίδια  εξέλιξη  και με τον τελευταίο-προς το παρόν- μύθο περί της δήθεν ανάκαμψης, ενόσω η χώρα βουλιάζει στην  απόλυτη καταστροφή.  Δηλαδή, μπόρεσε  να γίνει πιστευτό από αρκετούς  συμπατριώτες μας…. ότι  σε πείσμα της  αθλιότητας των μνημονίων, της απάνθρωπης λιτότητας και της   φονικής φιλελευθεροποίησης που εκποιεί τα πάντα  σε τιμή ευκαιρίας, η χώρα μας τελικά  θα αντικρίσει  αχτίδα φωτός.

Το εύλογο βέβαια ερώτημα,  που πρόσφατα  πλανιέται, στην «Ελλάδα των θαυμάτων» είναι το γιατί κρίθηκε τώρα, ότι θα έπρεπε οι Έλληνες  να πειστούν με όλα τα μέσα  ότι «τα δύσκολα πέρασαν», παρότι όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι εντός και εκτός της χώρας  βλέπουν μόνο και παντού  αδιέξοδο, παρότι συζητείται ως μοναδική λύση για την Ελλάδα, ένα νέο κούρεμα ή  και η έξοδος από το ευρώ, αλλά και παρότι κλυδωνίζεται με δεινό τρόπο το ευρώ και η επιβίωση ολόκληρης της ΕΕ. Πράγματι, ακόμη και στην συμβασιλεύουσα, στο ευρωπαϊκό στερέωμα,  Γαλλία,  τα ποσοστά αποδοχής της ευρωπαϊκής πολιτικής και του ευρώ  έχουν, κυριολεκτικά,  καταποντιστεί.

Γιατί, λοιπόν, αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια, να πειστεί ο αδίκως  βασανιζόμενος  ελληνικός λαός ότι….ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση και δύει στην ανατολή;

Μα, οι λόγοι νομίζω ότι είναι αρκούντως κατανοητοί. Με απλή λογική, που ενισχύεται από την   πρόσφατη ομολογία  του επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ  Ολιβιέ Μπλανσάρ, περί του τραγικού λάθους  της  πολιτικής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, αλλά και της αποκάλυψης των λανθασμένων υπολογισμών της  Ραΐχαρτ και του Ρόγκοφ, επί των οποίων, ακριβώς,  οικοδομήθηκε η λιτότητα στην Ελλάδα- και σε ολόκληρο το Νότο της Ευρώπης-, αλλά και της ανεξέλεγκτης πια ανόδου του ποσοστού χρέους στο συνεχώς  ελαχιστοποιούμενο  ελληνικό ΑΕΠ, ο κίνδυνος μιας βίαιης κοινωνικής εξέγερσης, εναντίον αυτής της συνεχιζόμενης παρανοϊκής πολιτικής ήταν πλέον ή  εμφανής.  Γι αυτό, και αποφασίστηκε η συνένωση δυνάμεων εντός και εκτός της Ελλάδας, για την επιτυχία της εκστρατείας πειθούς των Ελλήνων ότι…να    έρχεται, έστω κι αν δεν διακρίνεται,  η ανάπτυξη, η βελτίωση, το φως.

Και όπως φαίνεται,  απέμειναν ακόμη κάποιοι  Έλληνες που αρέσκονται   να ζουν με  παραμύθια. Αυτοί, ανήκουν κυρίως-αλλά, όχι και αποκλειστικά- στην κατηγορία των ψηφοφόρων της δεξιάς, που παραμυθιάζονται ακόμη με τη σκέψη πως δήθεν  υπάρχει   διαφορά  ανάμεσα στις πολιτικές  κυβερνήσεων  που φέρουν  ταμπέλες συντηρητικής ή σοσιαλιστικής κατεύθυνσης. Ναι, όσο κι αν είναι απίστευτο στις ημέρες μας με την καταιγιστική πληροφόρηση,  αλλά  και μετά  τη ληστρική επιδρομή που εγκαινιάστηκε  στην Κύπρο, με την μαφιόζικη κλοπή της αποταμίευσης ανυποψίαστων ιδιωτών και με βάση δικαιολογίες  μη σοβαρές. Ναι, αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια όταν το κόμμα που κυβερνά εμφανίζεται με  δεξιό όνομα, έστω κι αν η πολιτική που ακολουθεί, ουδόλως, επιλέγεται από το ίδιο, αλλά από την τρόικα, η οποία  υπηρετεί συμφέροντα των δανειστών και όχι των οφειλετών, και όχι των Ελλήνων.

Εξυπακούεται ότι οι λύσεις στο ελληνικό πρόβλημα-και στο πρόβλημα ολόκληρου του ευρωπαϊκού Νότου, που σύντομα θα είναι και πρόβλημα ολόκληρης της Ευρώπης- δεν είναι εύκολες. Ωστόσο, όσο παραμένουμε στο χώρο των παραμυθιών και της ουτοπίας, όσο δεχόμαστε πειθήνια να εξακολουθούμε να αυτοκτονούμε, υπηρετώντας ένα πρόγραμμα, που επίσημα πια μας πληροφόρησαν ότι «δεν βγαίνει», όσο κλείνουμε τα μάτια για να μη βλέπουμε ότι η πολιτική της τρόικας τυρβάζει για πολλά και διάφορα, εκτός από τη δική μας σωτηρία, επιταχύνουμε  το κατρακύλισμα προς τον οριστικό μας χαμό. Χαμό, όχι μόνο οικονομικό, μια και αυτός έχει εν πολλοίς συντελεστεί ήδη, αλλά και χαμό εθνικό.

Τι να κάνουμε, λοιπόν; Μα, να ανανήψουμε όσο είναι ακόμη καιρός! Και ανάνηψη πριν απ’ όλα σημαίνει, να πιστέψουμε στις δυνάμεις και στις δυνατότητές μας, απορρίπτοντας με βδελυγμία το επίστρωμα της εθνικής καταφρόνιας, με το οποίο μας περιέλουσαν, πριν μας οδηγήσουν στο ολοκαύτωμα, και όχι δυστυχώς μόνο οι δανειστές μας, αλλά και δικές μας, νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις. Να συνειδητοποιήσουμε ότι τα όποια ελαττώματά μας  δεν υπερβαίνουν, σε καμιά περίπτωση, τα αντίστοιχα των λαών που μας περιβάλλουν και μας κατηγορούν, γιατί έτσι προωθούν τα συμφέροντά τους. Να καταλάβουμε ότι δεν αποτελούμε «ειδική περίπτωση».  Ακόμη, να αποστασιοποιηθούμε, έστω και προσωρινά, από τον στενό κλοιό της ανάγκης τιμωρίας των υπαιτίων. Και βέβαια πρέπει να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι που μα έφεραν εδώ, αλλά δεν είναι αυτό που τώρα επείγει. Αυτά, αντιθέτως,  που επείγουν είναι:

*Πρώτον, ένα πρόγραμμα δράσης και ανόρθωσης, με προδιαγραφές καθαρά ελληνικές και όχι επιβαλλόμενες από την τρόικα κλπ. Αποτελεί, πράγματι, φαιδρότητα η συχνή επίκληση ότι «εμείς δεν μπορούμε τίποτε να κάνουμε». Φαιδρότητα, πολύ βολική για όσους μέσω αυτής εξυπηρετούν δικά τους συμφέροντά. Για πάνω από 3 χρόνια, οι δικοί μας αρμόδιοι εμφανίζονται χωρίς εθνικό πρόγραμμα, «γυμνοί στ’αγκάθια», και ακούν με κατάνυξη τις καταστρεπτικές οδηγίες της τρόικας, αγωνιώντας και καταναλίσκοντας όλες τις δυνάμεις τους για το πώς καλύτερα θα τις εκτελέσουν. Η οικονομία αφανίστηκε, έτσι, και ο λαός δεινοπαθεί. Δέχθηκαν, ακόμη, άκουσον-άκουσον, να διαλύσουν εντελώς τη δημόσια διοίκηση, αλλά ουσιαστικά και το ελληνικό κράτος,  συμφωνώντας να απολύσουν 115.000 (;;;), 150.000(;;;) δημόσιους υπαλλήλους, ως…….επίορκους, ως κοπανατζήδες, ως ….( γιατί, βέβαια, δεν υπάρχουν λογικές δικαιολογίες, γιατί απλώς  πρέπει έτσι να ικανοποιηθεί  η ιδεολογική μονομανία της τρόικας).
*Δεύτερον, να απαλλαγούμε όσο γίνεται γρηγορότερα από ανόητες, ανεδαφικές και καταστρεπτικές φοβίες, όπως ανάμεσα σε άλλες, αυτήν της δραχμής ή αυτήν της χρεοκοπίας. Να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι όλα είναι θέμα σύγκρισης του καλύτερου και   του χειρότερου. Και ότι δεν κερδίζουμε τίποτε, απολύτως τίποτε, αναμένοντας σαν νεογέννητα πουλιά τη μητέρα τους να τα ταΐσει  με  δόσεις δανείων. Αντιθέτως, οι δόσεις, που δεν μας χαρίζονται, αλλά που πληρώνουμε με αίμα, με δάκρυα και με συνεχή απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, μας εμποδίζουν να ακολουθήσουμε άλλες λύσεις, πιθανότατα προτιμότερες, και που βγάζουν σε ξέφωτα. Αναφορικά με τη δραχμή, η επάνοδος σ’αυτήν θα μπορούσε να συνδυαστεί και   με τη χρήση του ευρώ και να  αφορά σε  περιορισμένο χρόνο, εφόσον φυσικά η ευρωζώνη θα υπήρχε ακόμη και μετά.
*Τρίτον, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, όσο ακόμη διαθέτουμε κάποια υπόλοιπα ελεύθερης επιλογής, και ότι έχουμε την τύχη να ζούμε σε χώρα προνομιακή, που θα μας ξαναδώσει γρήγορα τους καρπούς της καταστρεμμένης γεωργίας μας,  αλλά  και θα μας αποκαλύψει το υπέδαφός της, πλούσιο σε δώρα πολύτιμα για μας και τους απογόνους μας.
*Τέταρτον, να συνέλθουμε επιτέλους και να αντιληφθούμε ότι σωτηρία δεν μπορεί να υπάρχει σε χώρα που δεν προστατεύει, αλλά αντιθέτως εξαθλιώνει με τραγικό τρόπο το  σύνολο των εργαζομένων της, που διώχνει τους νέους της σωρηδόν εκτός της Ελλάδας  και που αδυνατεί να εξεύρει λύσεις αποτελεσματικές για τους παράνομους μετανάστες, που βεβαιότατα θα πρέπει να τύχουν ανθρώπινης συμπεριφοράς,  αλλά που δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να την έχουν παραμένοντας στην Ελλάδα.
*Πέμπτον, να πάψουμε να λειτουργούμε με κομματικά κριτήρια…..τώρα χρειαζόμαστε αρχηγό ή ομάδα ατόμων, που να μπορούν να σταθούν απέναντι στην τρόικα και να της βροντοφωνήσουν: «ως εδώ και μη παρέκει»! Που να πιστεύουν στη συνένωση των οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου σε κοινό μέτωπο, και να το επιδιώξουν, γιατί τώρα υπάρχουν μεγαλύτερες ελπίδες επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος, από ότι στο άμεσο παρελθόν. Που να μην εξαιρούν καμία χώρα ή γεωγραφική περιοχή από τη δυνατότητα να συνδράμει στην αναγέννησή μας, αλλά φυσικά με γνώση του μέτρου της προσφοράς τους, αποφεύγοντας διθυράμβους για δήθεν επιτυχίες, που δεν υπάρχουν, και που βρίσκονται στο χώρο της φαντασίας.
*Έκτον, να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή- που φυσικά δεν είναι μόνο ελληνικό σπορ, όπως προσπαθούν εσφαλμένα να μας πείσουν- με μέτρα αποτελεσματικά και όχι σπασμωδικά, όπως αυτά που πρόσφατα έχουν υιοθετηθεί. Η μελέτη της πρότασης του φόρου επί της κατανάλωσης του Ν. Κάλντορ-όπως άπειρες φορές το έχω υποστηρίξει-, θα μπορούσε να βοηθήσει, ειδικά  στην ιδιόρρυθμη ελληνική περίπτωση.
*Έβδομον, να δρομολογήσουμε την επιβολή προστατευτικών μέτρων  για την κίνηση κεφαλαίων, καθώς και για την ανεξέλεγκτη εισαγωγή αγαθών, ειδικότερα πολυτελών. Εξυπακούεται, ότι αυτό είναι απολύτως δυνατόν εφόσον υπάρχει το προηγούμενο της Κύπρου.
*Όγδοο, σχετικά με τις τράπεζες, θα χρειαστεί πιθανότατα η κρατικοποίηση κάποιων απ’ αυτές.
*Τέλος, ένατο, οι όποιες λύσεις επιβάλλεται να έχουν απεμπολήσει  το στραγγαλιστικό, για κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια, καθεστώς  της αδιέξοδης  λιτότητας. Αντιθέτως, η δυνατότητα έκδοσης πληθωριστικού νομίσματος, μέσω του οποίου θα ενισχυόταν η ζήτηση για κατανάλωση-και στη συνέχεια για επένδυση-χάρις στην αποφασιστική αύξηση χαμηλών μισθών και συντάξεων θα αποδεικνυόταν, πιθανότατα, σωτήρια.

Κίνδυνοι;;; Πάρα πολλοί, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Αλλά και πολλές ελπίδες. Και πάνω απ’ όλα η πεποίθηση ότι η έκβαση θα είναι συνάρτηση των δικών μας προσπαθειών και όχι των αποδεδειγμένα τραγικών-για μας-  εμπνεύσεων της τρόικας.

Υποσημείωση: Δεν έχω στο μυαλό μου, ή ακόμη και στο υποσυνείδητό μου κανένα κόμμα, κανέναν ηγέτη. Εύχομαι, όμως,  και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα αξιωθεί να έχει ανθρώπους δικούς της, που θα αποφασίσουν να ορθώσουν ανάστημα,  για να την κυβερνήσουν στο εγγύς μέλλον.




Με αφορμή την εθνικά υπερήφανη συμπεριφορά των κυβερνήσεων της Ισλανδίας και της Ουγγαρίας


Με αφορμή την εθνικά υπερήφανη συμπεριφορά των κυβερνήσεων της Ισλανδίας και της Ουγγαρίας
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                           26.05.2013
========================================================================================


Μακάρι να είχαμε κι εμείς, εδώ στην Ελλάδα των εξαθλιωμένων «ιθαγενών», μια κυβέρνηση ανάλογη, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, με της Ισλανδίας, αλλά και με αυτήν  της Ουγγαρίας. Η εξασφάλιση κάποιας εθνικής υπερηφάνειας, κάποιου βαθμού αυτοπεποίθησης στα πεπρωμένα μας, μια μορφή υπόσχεσης ότι θα σταθούμε στα πόδια μας και θα εξέλθουμε από την κρίση με τις δικές μας δυνάμεις, θα λειτουργούσαν θαυματουργά. Αντ’ αυτών, δυστυχώς, τις τελευταίες εβδομάδες υποχρεωνόμαστε να παρακολουθούμε  ένα κακόγουστο παραμύθι, με τη μορφή ενθουσιώδους μηνύματος που διαχέεται ευρέως και ταυτόχρονα από κέντρα του εσωτερικού, αλλά και της ΕΕ, και που προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν ότι…..  «πάμε καλά», ότι….  «άρχισε η ανάκαμψη», ότι….  «ακόμη και βασικοί δείκτες έχουν αναστραφεί». Μας επιβάλλουν να φορέσουμε γυαλιά μετάλλαξης της οικτρής πραγματικότητας, και από μαύρα να τα βλέπουμε ροζ!.

Σε πείσμα του ότι αυτή η προσπάθεια είναι εμφανώς και τραγικά  ουτοπική, ωστόσο, ως συνήθως, οι άνωθεν αρμόδιοι  προσπαθούν  να την  φέρουν σε πέρας  με κάθε τρόπο, και πριν απ’ όλα με την επιστράτευση  της πλειοψηφίας  των  ΜΜΕ, που  δεν έχουν, όπως φαίνεται, καμιά  δυσκολία να «διακρίνουν την ανάπτυξη που, δήθεν, έρχεται».

Δυστυχώς, όπως, ακριβώς,  συνέβη με την παγκοσμιοποίηση, που χάρη στη σχετική πλύση εγκεφάλου είχε μπορέσει να πείσει  το μεγαλύτερο τμήμα  των ανυποψίαστων πολιτών –και όχι μόνο Ελλήνων- ότι πρόκειται για «γη της επαγγελίας», ενώ τώρα   η αργοπορημένη αφύπνισή τους στη θλιβερή  πραγματικότητα δεν ωφελεί πια. Όπως συνέβη, ακόμη, και  με σωρεία άλλων περιπτώσεων, που επιβλήθηκαν ως δήθεν μονόδρομοι,  έχουμε την ίδια  εξέλιξη  και με τον τελευταίο-προς το παρόν- μύθο περί της δήθεν ανάκαμψης, ενόσω η χώρα βουλιάζει στην  απόλυτη καταστροφή.  Δηλαδή, μπόρεσε  να γίνει πιστευτό από αρκετούς  συμπατριώτες μας…. ότι  σε πείσμα της  αθλιότητας των μνημονίων, της απάνθρωπης λιτότητας και της   φονικής φιλελευθεροποίησης που εκποιεί τα πάντα  σε τιμή ευκαιρίας, η χώρα μας τελικά  θα αντικρίσει  αχτίδα φωτός.

Το εύλογο βέβαια ερώτημα,  που πρόσφατα  πλανιέται, στην «Ελλάδα των θαυμάτων» είναι το γιατί κρίθηκε τώρα, ότι θα έπρεπε οι Έλληνες  να πειστούν με όλα τα μέσα  ότι «τα δύσκολα πέρασαν», παρότι όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι εντός και εκτός της χώρας  βλέπουν μόνο και παντού  αδιέξοδο, παρότι συζητείται ως μοναδική λύση για την Ελλάδα, ένα νέο κούρεμα ή  και η έξοδος από το ευρώ, αλλά και παρότι κλυδωνίζεται με δεινό τρόπο το ευρώ και η επιβίωση ολόκληρης της ΕΕ. Πράγματι, ακόμη και στην συμβασιλεύουσα, στο ευρωπαϊκό στερέωμα,  Γαλλία,  τα ποσοστά αποδοχής της ευρωπαϊκής πολιτικής και του ευρώ  έχουν, κυριολεκτικά,  καταποντιστεί.

Γιατί, λοιπόν, αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια, να πειστεί ο αδίκως  βασανιζόμενος  ελληνικός λαός ότι….ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση και δύει στην ανατολή;

Μα, οι λόγοι νομίζω ότι είναι αρκούντως κατανοητοί. Με απλή λογική, που ενισχύεται από την   πρόσφατη ομολογία  του επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ  Ολιβιέ Μπλανσάρ, περί του τραγικού λάθους  της  πολιτικής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, αλλά και της αποκάλυψης των λανθασμένων υπολογισμών της  Ραΐχαρτ και του Ρόγκοφ, επί των οποίων, ακριβώς,  οικοδομήθηκε η λιτότητα στην Ελλάδα- και σε ολόκληρο το Νότο της Ευρώπης-, αλλά και της ανεξέλεγκτης πια ανόδου του ποσοστού χρέους στο συνεχώς  ελαχιστοποιούμενο  ελληνικό ΑΕΠ, ο κίνδυνος μιας βίαιης κοινωνικής εξέγερσης, εναντίον αυτής της συνεχιζόμενης παρανοϊκής πολιτικής ήταν πλέον ή  εμφανής.  Γι αυτό, και αποφασίστηκε η συνένωση δυνάμεων εντός και εκτός της Ελλάδας, για την επιτυχία της εκστρατείας πειθούς των Ελλήνων ότι…να    έρχεται, έστω κι αν δεν διακρίνεται,  η ανάπτυξη, η βελτίωση, το φως.

Και όπως φαίνεται,  απέμειναν ακόμη κάποιοι  Έλληνες που αρέσκονται   να ζουν με  παραμύθια. Αυτοί, ανήκουν κυρίως-αλλά, όχι και αποκλειστικά- στην κατηγορία των ψηφοφόρων της δεξιάς, που παραμυθιάζονται ακόμη με τη σκέψη πως δήθεν  υπάρχει   διαφορά  ανάμεσα στις πολιτικές  κυβερνήσεων  που φέρουν  ταμπέλες συντηρητικής ή σοσιαλιστικής κατεύθυνσης. Ναι, όσο κι αν είναι απίστευτο στις ημέρες μας με την καταιγιστική πληροφόρηση,  αλλά  και μετά  τη ληστρική επιδρομή που εγκαινιάστηκε  στην Κύπρο, με την μαφιόζικη κλοπή της αποταμίευσης ανυποψίαστων ιδιωτών και με βάση δικαιολογίες  μη σοβαρές. Ναι, αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια όταν το κόμμα που κυβερνά εμφανίζεται με  δεξιό όνομα, έστω κι αν η πολιτική που ακολουθεί, ουδόλως, επιλέγεται από το ίδιο, αλλά από την τρόικα, η οποία  υπηρετεί συμφέροντα των δανειστών και όχι των οφειλετών, και όχι των Ελλήνων.

Εξυπακούεται ότι οι λύσεις στο ελληνικό πρόβλημα-και στο πρόβλημα ολόκληρου του ευρωπαϊκού Νότου, που σύντομα θα είναι και πρόβλημα ολόκληρης της Ευρώπης- δεν είναι εύκολες. Ωστόσο, όσο παραμένουμε στο χώρο των παραμυθιών και της ουτοπίας, όσο δεχόμαστε πειθήνια να εξακολουθούμε να αυτοκτονούμε, υπηρετώντας ένα πρόγραμμα, που επίσημα πια μας πληροφόρησαν ότι «δεν βγαίνει», όσο κλείνουμε τα μάτια για να μη βλέπουμε ότι η πολιτική της τρόικας τυρβάζει για πολλά και διάφορα, εκτός από τη δική μας σωτηρία, επιταχύνουμε  το κατρακύλισμα προς τον οριστικό μας χαμό. Χαμό, όχι μόνο οικονομικό, μια και αυτός έχει εν πολλοίς συντελεστεί ήδη, αλλά και χαμό εθνικό.

Τι να κάνουμε, λοιπόν; Μα, να ανανήψουμε όσο είναι ακόμη καιρός! Και ανάνηψη πριν απ’ όλα σημαίνει, να πιστέψουμε στις δυνάμεις και στις δυνατότητές μας, απορρίπτοντας με βδελυγμία το επίστρωμα της εθνικής καταφρόνιας, με το οποίο μας περιέλουσαν, πριν μας οδηγήσουν στο ολοκαύτωμα, και όχι δυστυχώς μόνο οι δανειστές μας, αλλά και δικές μας, νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις. Να συνειδητοποιήσουμε ότι τα όποια ελαττώματά μας  δεν υπερβαίνουν, σε καμιά περίπτωση, τα αντίστοιχα των λαών που μας περιβάλλουν και μας κατηγορούν, γιατί έτσι προωθούν τα συμφέροντά τους. Να καταλάβουμε ότι δεν αποτελούμε «ειδική περίπτωση».  Ακόμη, να αποστασιοποιηθούμε, έστω και προσωρινά, από τον στενό κλοιό της ανάγκης τιμωρίας των υπαιτίων. Και βέβαια πρέπει να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι που μα έφεραν εδώ, αλλά δεν είναι αυτό που τώρα επείγει. Αυτά, αντιθέτως,  που επείγουν είναι:

*Πρώτον, ένα πρόγραμμα δράσης και ανόρθωσης, με προδιαγραφές καθαρά ελληνικές και όχι επιβαλλόμενες από την τρόικα κλπ. Αποτελεί, πράγματι, φαιδρότητα η συχνή επίκληση ότι «εμείς δεν μπορούμε τίποτε να κάνουμε». Φαιδρότητα, πολύ βολική για όσους μέσω αυτής εξυπηρετούν δικά τους συμφέροντά. Για πάνω από 3 χρόνια, οι δικοί μας αρμόδιοι εμφανίζονται χωρίς εθνικό πρόγραμμα, «γυμνοί στ’αγκάθια», και ακούν με κατάνυξη τις καταστρεπτικές οδηγίες της τρόικας, αγωνιώντας και καταναλίσκοντας όλες τις δυνάμεις τους για το πώς καλύτερα θα τις εκτελέσουν. Η οικονομία αφανίστηκε, έτσι, και ο λαός δεινοπαθεί. Δέχθηκαν, ακόμη, άκουσον-άκουσον, να διαλύσουν εντελώς τη δημόσια διοίκηση, αλλά ουσιαστικά και το ελληνικό κράτος,  συμφωνώντας να απολύσουν 115.000 (;;;), 150.000(;;;) δημόσιους υπαλλήλους, ως…….επίορκους, ως κοπανατζήδες, ως ….( γιατί, βέβαια, δεν υπάρχουν λογικές δικαιολογίες, γιατί απλώς  πρέπει έτσι να ικανοποιηθεί  η ιδεολογική μονομανία της τρόικας).
*Δεύτερον, να απαλλαγούμε όσο γίνεται γρηγορότερα από ανόητες, ανεδαφικές και καταστρεπτικές φοβίες, όπως ανάμεσα σε άλλες, αυτήν της δραχμής ή αυτήν της χρεοκοπίας. Να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι όλα είναι θέμα σύγκρισης του καλύτερου και   του χειρότερου. Και ότι δεν κερδίζουμε τίποτε, απολύτως τίποτε, αναμένοντας σαν νεογέννητα πουλιά τη μητέρα τους να τα ταΐσει  με  δόσεις δανείων. Αντιθέτως, οι δόσεις, που δεν μας χαρίζονται, αλλά που πληρώνουμε με αίμα, με δάκρυα και με συνεχή απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, μας εμποδίζουν να ακολουθήσουμε άλλες λύσεις, πιθανότατα προτιμότερες, και που βγάζουν σε ξέφωτα. Αναφορικά με τη δραχμή, η επάνοδος σ’αυτήν θα μπορούσε να συνδυαστεί και   με τη χρήση του ευρώ και να  αφορά σε  περιορισμένο χρόνο, εφόσον φυσικά η ευρωζώνη θα υπήρχε ακόμη και μετά.
*Τρίτον, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, όσο ακόμη διαθέτουμε κάποια υπόλοιπα ελεύθερης επιλογής, και ότι έχουμε την τύχη να ζούμε σε χώρα προνομιακή, που θα μας ξαναδώσει γρήγορα τους καρπούς της καταστρεμμένης γεωργίας μας,  αλλά  και θα μας αποκαλύψει το υπέδαφός της, πλούσιο σε δώρα πολύτιμα για μας και τους απογόνους μας.
*Τέταρτον, να συνέλθουμε επιτέλους και να αντιληφθούμε ότι σωτηρία δεν μπορεί να υπάρχει σε χώρα που δεν προστατεύει, αλλά αντιθέτως εξαθλιώνει με τραγικό τρόπο το  σύνολο των εργαζομένων της, που διώχνει τους νέους της σωρηδόν εκτός της Ελλάδας  και που αδυνατεί να εξεύρει λύσεις αποτελεσματικές για τους παράνομους μετανάστες, που βεβαιότατα θα πρέπει να τύχουν ανθρώπινης συμπεριφοράς,  αλλά που δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να την έχουν παραμένοντας στην Ελλάδα.
*Πέμπτον, να πάψουμε να λειτουργούμε με κομματικά κριτήρια…..τώρα χρειαζόμαστε αρχηγό ή ομάδα ατόμων, που να μπορούν να σταθούν απέναντι στην τρόικα και να της βροντοφωνήσουν: «ως εδώ και μη παρέκει»! Που να πιστεύουν στη συνένωση των οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου σε κοινό μέτωπο, και να το επιδιώξουν, γιατί τώρα υπάρχουν μεγαλύτερες ελπίδες επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος, από ότι στο άμεσο παρελθόν. Που να μην εξαιρούν καμία χώρα ή γεωγραφική περιοχή από τη δυνατότητα να συνδράμει στην αναγέννησή μας, αλλά φυσικά με γνώση του μέτρου της προσφοράς τους, αποφεύγοντας διθυράμβους για δήθεν επιτυχίες, που δεν υπάρχουν, και που βρίσκονται στο χώρο της φαντασίας.
*Έκτον, να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή- που φυσικά δεν είναι μόνο ελληνικό σπορ, όπως προσπαθούν εσφαλμένα να μας πείσουν- με μέτρα αποτελεσματικά και όχι σπασμωδικά, όπως αυτά που πρόσφατα έχουν υιοθετηθεί. Η μελέτη της πρότασης του φόρου επί της κατανάλωσης του Ν. Κάλντορ-όπως άπειρες φορές το έχω υποστηρίξει-, θα μπορούσε να βοηθήσει, ειδικά  στην ιδιόρρυθμη ελληνική περίπτωση.
*Έβδομον, να δρομολογήσουμε την επιβολή προστατευτικών μέτρων  για την κίνηση κεφαλαίων, καθώς και για την ανεξέλεγκτη εισαγωγή αγαθών, ειδικότερα πολυτελών. Εξυπακούεται, ότι αυτό είναι απολύτως δυνατόν εφόσον υπάρχει το προηγούμενο της Κύπρου.
*Όγδοο, σχετικά με τις τράπεζες, θα χρειαστεί πιθανότατα η κρατικοποίηση κάποιων απ’ αυτές.
*Τέλος, ένατο, οι όποιες λύσεις επιβάλλεται να έχουν απεμπολήσει  το στραγγαλιστικό, για κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια, καθεστώς  της αδιέξοδης  λιτότητας. Αντιθέτως, η δυνατότητα έκδοσης πληθωριστικού νομίσματος, μέσω του οποίου θα ενισχυόταν η ζήτηση για κατανάλωση-και στη συνέχεια για επένδυση-χάρις στην αποφασιστική αύξηση χαμηλών μισθών και συντάξεων θα αποδεικνυόταν, πιθανότατα, σωτήρια.

Κίνδυνοι;;; Πάρα πολλοί, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Αλλά και πολλές ελπίδες. Και πάνω απ’ όλα η πεποίθηση ότι η έκβαση θα είναι συνάρτηση των δικών μας προσπαθειών και όχι των αποδεδειγμένα τραγικών-για μας-  εμπνεύσεων της τρόικας.

Υποσημείωση: Δεν έχω στο μυαλό μου, ή ακόμη και στο υποσυνείδητό μου κανένα κόμμα, κανέναν ηγέτη. Εύχομαι, όμως,  και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα αξιωθεί να έχει ανθρώπους δικούς της, που θα αποφασίσουν να ορθώσουν ανάστημα,  για να την ερνήσουν στο εγγύς μέλλον.

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΣΤΡΑΤΟ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! =============================================== Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 11.05.2013


ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΣΤΡΑΤΟ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!
===============================================
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                  11.05.2013

Πού είναι η ΑΠΟΡΙΑ, το ΣΟΚ ή και το ΠΕΡΙΕΡΓΟ γι’ αυτή την είδηση; Τα τελευταία 3 χρόνια αυτά που βιώνουμε δεν είναι καταστάσεις από το κακό στο χειρότερο, που επιπλέον δεν αναφέρονται μόνο και αποκλειστικά στην καταβαράθρωση της οικονομίας, αλλά και στην σταδιακή κατάργηση της εθνικής μας κυριαρχίας;;; Δεν είμαστε, αλήθεια,  υπό κατοχή, και μάλιστα από τις σκληρότερες, που παραπέμπουν σε γενοκτονία,  έστω κι αν είναι δύσκολο να το πιστέψουμε;; Μπορούμε, αλήθεια,  να θυμηθούμε, μέσα σ'αυτά τα τρία χρόνια, μια περίπτωση, μια έστω μοναδική περίπτωση, που κάποιος Έλληνας αρμόδιος να όρθωσε το ανάστημά του, απέναντι στις ατέλειωτες προσβολές, τους ανείπωτους εξευτελισμούς που μας επιβάλλουν οι κατακτητές μας, και να  ψέλλισε "ως εδώ και μη παρέκει";;;

Δεν υπάρχει, ουσιαστικά, όριο στον κατήφορο, γιατί οι εκάστοτε αρμόδιοι, δικοί μας, έχουν προσφέρει ΓΗ και ΥΔΩΡ στους δυνάστες μας, και την απόλυτη βεβαιότητα ότι η μόνη τους ανησυχία, η αποκλειστική τους αγωνία, η αιτία των αϋπνιών τους είναι το πως θα τους ικανοποιήσουν στα κύρια σημεία των παράλογων, των απάνθρωπων, των αδιέξοδων απαιτήσεών τους, όσο και στην τελευταία τους λεπτομέρεια. Μέχρι που δέχονται να πετάξουν εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους στο δρόμο, επειδή έτσι αρέσει στην Τρόικα, και μάλιστα με τη συλλογική ρετσινιά των επίορκων! Και ποιοί είναι αυτοί οι συλλήβδην επίορκοι;;; Μα....τελικά είναι/εκπροσωπούν το ίδιο το ελληνικό Κράτος!

Γιατί, λοιπόν, η κυρία Μέρκελ και οι πέριξ της να διστάζει να στείλει γερμανικά  στρατεύματα στην Ελλάδα, μια που τώρα έχει αρχίσει να φοβάται, όχι μόνο τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων, που αγριεύουν εναντίον αυτής της παρανοϊκής λιτότητας, η οποία καταστρέφει τις ίδιες τις βάσεις της ΕΕ-ευρωζώνης, αλλά άρχισε να τρέμει και το ξεσήκωμα των Ελλήνων, που δεν "βλέπουν", σε αντίθεση με ορισμένους,  απ' αυτούς που τους κυβερνούν, την ΑΝΑΠΤΥΞΗ να φθάνει!!!! Αυτοί οι κυβερνητικοί με την γερή  όραση  έχουν το χάρισμα να την βλέπουν να έρχεται, την ΑΝΑΠΤΥΞΗ, εν μέσω κρανίου τόπο. Το μοναδικό τους πρόβλημα είναι ότι......δεν είναι σίγουροι σχετικά με  την ημερομηνία του ερχομού της ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Αρχικά, ήταν να έρθει  το 2012, αλλά δεν ήρθε! Την ανέμεναν για το 2013, αλλά τους μήνυσε ότι δεν θα έρθει. Είπαν, οι αρμόδιοι, δεν πειράζει, θα έρθει το 2014, αλλά οι εκθέσεις διεθνών οργανισμών  τους διαψεύδουν και  για το 2014!!!! Αλλά, τελικά,  τι σημασία μπορεί να έχει ό χρόνος που θα υποδεχτούμε την ΑΝΑΠΤΥΞΗ;; ΚΑΜΙΑ!  Ούτε, φυσικά, μπορεί να είναι σημαντικές  οι τραγικές εξελίξεις, στο κεφάλαιο της ανεργίας, σ'αυτό των δημοσίων εσόδων, σ'αυτό της ανεξέλεγκτης πια αύξησης του χρέους στο ΑΕΠ, σ'αυτό της εγκληματικότητας και των αυτοκτονιών,  σ' εκείνο της πλήρους εξαθλίωσης των συνθηκών στην αγορά εργασίας, σ'αυτό των τριτοκοσμικών εξελίξεων στην υγεία, στην παιδεία, στη διατροφή των νέων, στην ψυχολογία των πολιτών, στο ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ.......

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι  οι Έλληνες άρχισαν να μην μπορούν να διακρίνουν την ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ούτε και μετά από 10 χρόνια από σήμερα, και αντιθέτως να βλέπουν το εξοντωτικό βάθεμα της κρίσης και τον οριστικό τους χαμό, αν δεν αντιδράσουν. Αυτό, ακριβώς, είναι που τρομάζει την Τρόικα.... Αλλά, λύσεις υπάρχουν πάντα στα κατεχόμενα, γι αυτό και στέλνουν στρατό.

Μέσα στα λοιπά προβλήματα αυτού του στρατού κατοχής, δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί και το γεγονός ότι η γερμανική μπότα είναι πολύ βαριά....και ταράζει τον ύπνο βρεφών, παιδιών και ενηλικων.

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

«ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΕΡΑΣΑΝ»!!!! «ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣ ΜΑΣ»!!!! (με βάση επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις)


«ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΕΡΑΣΑΝ»!!!! «ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣ ΜΑΣ»!!!! (με βάση επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις)
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                          07.05.2013


Μερικές από τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις που, σύμφωνα με λογικές προβλέψεις, οδηγούν  αναπότρεπτα σε κοινωνική εξέγερση
--------------------------------------------------------------------------------------

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ΕΕ, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων μειώθηκε κατά 23% από το 2008 ως το 2012 –έναντι 2% μόνο των Γάλλων. Η επίσημη ανεργία ξεπέρασε το 26%-η ανεπίσημη πρέπει να πλησιάζει, αν δεν ξεπέρασε το 30%. Ένα κατάστημα στα 3 κλείνει  στην περιοχή Αθηνών και μια απασχόληση στις πέντε εξαφανίζεται από το 2008 μέχρι σήμερα.  Οι  δαπάνες υγείας κατρακύλησαν κατά 28% μεταξύ των ετών 2008-2011 και τα νοσοκομεία μας στερούνται προσωπικού και βασικών φαρμάκων-ενόσω απολύονται με ασύγγνωστη ελαφρότητα πολλές χιλιάδες δημοσίων  υπαλλήλων, προκειμένου «να προσληφθούν στη θέση τους άλλοι νέοι, αποδοτικοί και άφθαρτοι»!!!! Στο μεταξύ, το προσδόκιμο όριο ζωής των Ελλήνων μειώθηκε –ναι, τόσο γρήγορα-κατά  3 χρόνια! Μετά από την παρέλευση ενός έτους οι άνεργοι δεν καλύπτονται πια από ασφάλεια υγείας!!!!-πεθαίνουν από συνάχι, όπως οι Κινέζοι πριν από τον Μάο.  Οι δαπάνες δημόσιας εκπαίδευσης περιορίστηκαν κατά 15% στην περίοδο 2008-2011, έτσι που μια ολόκληρη γενιά- τουλάχιστον- καταδικάζεται εν ψυχρώ!

Οι φόροι, φόροι κάθε μορφής, φόροι πρωτόγνωροι και με ισχυρή δόση καλπάζουσας φαντασίας έχουν, ουσιαστικά δημεύσει την ιδιωτική ακίνητη περιουσία, έχουν φτωχοποιήσει 3,4 εκατομμύρια Ελλήνων, το ΦΠΑ, που άγγιξε τα ύψη ακινητοποίησε κάθε μορφή οικονομικής  δραστηριότητας, 120.000 μετανάστες, κυρίως νέοι, εγκατέλειψαν τη χώρα μας που μετατράπηκε σε κρανίου τόπο, οι γεννήσεις περιορίστηκαν, οι εκτρώσεις εκτοξεύθηκαν μαζί με τις εγκαταλείψεις βρεφών.

Ωστόσο….ωστόσο, το χρέος μας όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά συνεχίζει την ανηφόρα, και μάλιστα με εντεινόμενο ρυθμό: από 115% στο ΑΕΠ το 2009, γιγαντώθηκε στο 176% αντίστοιχα, τώρα. Και το κυνήγι της φοροδιαφυγής; Ω, κι αυτό….. πάει καλά, άρχισε να αποδίδει καρπούς!!!  Μα, ναι, 80Ε δισεκατομμύρια εισέπραξε το δημόσιο το 2008, ενώ η φετινή συγκομιδή, αν και ποτίστηκε με φρέσκο αίμα, δεν αναμένεται να ξεπεράσει τα 65Ε δισεκατομμύρια!!!!

Μας διαβεβαιώνουν, παρά ταύτα, και οι αρμόδιοι εντός, αλλά και οι αρμόδιοι εκτός, ότι… «πάμε καλά». Μας αναφέρουν και ως παράδειγμα προς μίμηση, πια, για τις άλλες οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου, που τώρα αρχίζουν το βηματισμό προς την «εξυγίανση» ή και ίσως βραδυπορούν. 

Και βέβαια πάμε καλά! Οι εργαζόμενοι, και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, έχουν πλήρως εξαθλιωθεί, με μισθούς που σπάνια υπερβαίνουν τα 400Ε,    επειδή προσλαμβάνονται για δήθεν μερική απασχόληση-άσχετο, αν τελικά εργάζονται 12ωρο και  χωρίς ανάπαυση, κάποτε, ούτε την Κυριακή. Εξάλλου,  δεν υπάρχει πια κανένα μέτρο προστασίας των εργαζομένων, ότι κι αν τους συμβεί: έχουν φυτρώσει παντού Μανωλάδες! Οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, γιατί έτσι πρέπει
κατ’ αυτούς να είναι η αγορά εργασίας. Χωρίς μέτρα προστασίας των εργαζομένων, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς παρεμβάσεις κράτους και συνδικαλιστών, γιατί όλα αυτά προκαλούν, κατ’αυτούς, ανεργία. Ενώ, αντιθέτως,  η απόλυτη ασυδοσία οδηγεί σε πλήρη απασχόληση!!!!

Πλέουν, ακόμη, σε πελάγη ευτυχίας, εκτός από τους ακραίους νεοφιλελεύθερους και οι δανειστές, γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ιδιωτικοποιείται το παν –βλέπε, ξεπουλιέται με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες!!! Τώρα αρχίζει η ΑΝΑΠΤΥΞΗ!!!! Να, φαίνεται εκεί στο βάθος. Χρειαζόμαστε κάποια γυαλιά μετατροπής, αλλά ….αυτά είναι λεπτομέρειες!

Να, λοιπόν, γιατί χαίρονται οι εντός και εκτός αρμόδιοι των ελληνικών πραγμάτων. Όσοι δεν χαίρονται, επειδή δεν πείθονται ότι τα δύσκολα πέρασαν και εισερχόμαστε στα εύκολα, είναι η λαϊκιστές, ή ανίδεοι ή εχθροί του Έθνους!




"ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ"


«ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ»

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                              07.05.2013
--------------------------------------------
Μεταξύ του 2008-2012 η Ισπανία έχασε το 5% του ΑΕΠ της, εξαιτίας της κρίσης και των ευρωπαϊκών σταθεροποιητικών  προγραμμάτων. Ο τομέας των οικοδομών, που προκάλεσε εκεί τη φούσκα, μείωσε την παραγωγή του από 700.000 οικοδομές  το χρόνο σε λιγότερο από 150.000. 350.000 οικογένειες έχουν μείνει χωρίς στέγη, επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν το τίμημα, και οι κενές κατοικίες, αν και η τιμή τους κατρακύλησε, δεν βρίσκουν αγοραστή. Οι νέοι επιστρέφουν στην πατρική κατοικία  και έτσι, ανάμεσα και σε άλλα, εξηγείται ο δήθεν μεγαλύτερος πλούτος τοθ Νότου της Ευρώπης, που αναστάτωσε τους Βορείους! Η ανεργία άγγιξε τα 6 εκατομμύρια, και μεταξύ των νέων το 52%, ενώ   το επίδομα ανεργίας  αντιστοιχεί στο ελάχιστο εισόδημα των 421Ε το μήνα. Η φτωχοποίηση έχει κορυφωθεί και η εκεί καθολική εκκλησία συντηρεί τρείς φορές περισσότερους σε σχέση με πριν από την κρίση. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν κατά 15%, η ηλικία συνταξιοδότησης παρατάθηκε κατά 2 χρόνια –από τα 65 στα 67. Οι συντάξεις πάγωσαν και o ΦΠΑ αυξήθηκε στο 21%. Η κρατική βοήθεια προς όσους έχουν ανάγκη μειώθηκε κατά 480Ε εκατομμύρια στα δύο τελευταία χρόνια. «Αποκαλύπτεται σωρεία σκανδάλων».

Και είναι μόνο η αρχή! Που, αλήθεια, ο κ. Σόιμπλε κλπ διαπίστωσε  ότι η Ελλάδα  ήταν «ειδική περίπτωση »;;; Δήλωση, άλλωστε,  που  με ασύγγνωστη επιπολαιότητα την  ενστερνίστηκε  και ο υπόλοιπος Νότος και φώναζε  με ικανοποίηση και αυταρέσκεια ότι «δεν είμαστε Ελλάδα»!!!!

Είναι πια ξεκάθαρο, και πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Νότος –προς το παρόν ο ΝΟΤΟΣ-  ακολουθεί προδιαγραφές οικονομικού ολοκαυτώματος. Αν αυτό είχε γίνει συνειδητό από την αρχή, και δεν είχαν επικρατήσει οι ουτοπίες, θα μπορούσε ο ευρωπαϊκός Νότος να αντιδράσει και να επιβιώσει. Αλλά, δυστυχώς, οι μεθοδεύσεις, αν και πάντοτε όμοιες, πείθουν όσους θέλουν να πειστούν. Και δεν είναι, φυσικά, τυχαίο το ότι τα πράγματα «βαίνουν ομαλότερα» προς την πορεία εθνικής καταστροφής, αν έχει εξασφαλιστεί «ημέτερος» πρωθυπουργός, υπουργός οικονομικών κλπ.