Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Athènes est devenu un théâtre de l’absurde Par Maria Negreponti-Delivani

Athènes est devenu un théâtre de l’absurde

Par Maria Negreponti-Delivani

LE MONDE | 28.08.2015  
Abonnez-vous
à partir de 1 €
Le peuple grec suit les faits et gestes de son premier ministre avec confusion et désespoir. Lors du référendum du 5 juillet, Alexis Tsipras avait demandé aux électeurs de répondre par un non tonitruant qui lui servirait d’arme dans les négociations avec l’Union européenne. Non seulement il avait promis l’abolition définitive des mémorandums qui ont précipité la Grèce dans la misère depuis cinq ans, mais il avait également une Europe nouvelle, enfin libérée de l’obsession de l’austérité.
Toutefois, le non franc et massif de 62 % du peuple grec qui a osé choisir un gouvernement de gauche et contester la justesse des mémorandums semble avoir rendu fous furieux les dirigeants européens. Et, au lieu de l’allégement des mesures inhumaines et totalement inefficaces imposées par ceux-ci, la « troïka » (Fonds monétaire international, Banque centrale européenne et Commission européenne) en a émis un troisième dont les termes sont encore plus durs. Le premier effet de ce monstrueux accord sera l’augmentation de la dette qui, de son montant actuel de 173 % du produit intérieur brut, passera à 201 %. La volte-face spectaculaire de Syriza, aux antipodes de l’ambiance révolutionnaire des « mémorandums déchirés », de la « souveraineté nationale » et du « refus catégorique de l’austérité », a suivi.
Conséquence : une certaine forme de « nettoyage » du gouvernement et du parti, visant à exclure les membres restés fidèles aux principes de Syriza, et qui avaient refusé de se convertir au culte de l’euro. Ensuite, M. Tsipras n’a nullement ressenti le besoin d’expliquer à ses compatriotes cet incompréhensible revirement. Au contraire, il s’est empressé de démissionner et de fixer la date des élections législatives anticipées pour le 20 septembre. Cette fois-ci, Alexis Tsipras exige du peuple grec qu’il annule le non spectaculaire du référendum du 5 juillet pour le remplacer par un grand oui qui légitimera le troisième mémorandum.

Antidémocratique

Il était tout naturel que le comportement antidémocratique du premier ministre grec suscite des rumeurs de coup d’Etat, de trahison et de complots ourdis contre le peuple grec. Une chose, assurément, est certaine : l’ambiance qui prévaut ces derniers mois en Grèce est celle d’un théâtre de l’absurde, où le bon sens n’a plus sa place. Le non au référendum visait sans équivoque les mémorandums et incitait directement à rompre avec les créanciers, s’ils persistaient dans leur politique.
Le premier ministre avait pour mandat d’en tirer les conséquences, y compris en envisageant la sortie de la zone euro. Il aurait dû, entre autres, élaborer un « plan B » crédible de retour à la monnaie nationale. Et, surtout, il n’aurait pas dû lancer après coup des accusations ridicules sur une trahison présumée prétendument commise par ceux (en admettant qu’ils avaient existé) qui avaient pris le soin de préparer un tel plan en assurant la liquidité élémentaire des banques et en imposant, en temps utile, des restrictions, comme l’exportation de capitaux à l’étranger.

Inexcusable

Même en admettant que ces actions ou manquements majeurs pourraient lui être pardonnés en les attribuant à son inexpérience, d’autres sont vraiment inexcusables. Par exemple quand M. Tsipras a proclamé qu’il livrerait « terre et eau » pour rester dans l’euro. Voilà la manière frivole et inébranlable avec laquelle le gouvernement grec considère le retour inévitable à la monnaie nationale.
Des membres du gouvernement, en parfaite harmonie avec le directoire de l’Union européenne et la puissante opposition qui s’est récemment métamorphosée en force progouvernementale, prétendent que « le retour à la drachme serait une catastrophe ». Toutefois, ils se gardent bien d’expliquer les méthodes et les chiffres qui leur ont permis de conclure que l’instauration d’une nouvelle drachme en constituerait une supérieure à celle que provoquent les mémorandums.
Car, il n’est sérieusement plus permis de douter que ceux-ci conduisent la Grèce tout droit vers une disparition nationale, économique et démographique, en contraignant les Grecs à vendre leurs avoirs, en abolissant le secteur public après l’avoir démantelé, en jetant impitoyablement à la rue ceux qui n’arrivent pas à rembourser leur prêt immobilier pour leur résidence principale, en permettant aux employeurs de licencier massivement, en réduisant les salariés et les retraités à la misère, en éliminant toute trace de protection sur le marché du travail et en renonçant à toute forme de souveraineté et de fierté nationale avec pour horizon exclusif le régime colonial de la dette.
L’instauration d’une nouvelle drachme est la seule solution offrant une issue à l’impasse actuelle
Certes, l’instauration d’une nouvelle drachme ne sera pas anodine. Mais c’est la seule solution offrant une issue à l’impasse actuelle. M. Tsipras peut remporter ou perdre \les élections du 20 septembre. Mais, dans les deux cas, le résultat sera le même : le premier gouvernement de gauche en Grèce aura donné sa bénédiction à la poursuite d’une dictature financière étouffante, dans un pays membre de l’Union européenne, mettant en péril direct et majeur la paix sociale. Et pas seulement celle-ci.
Car ce sacrilège aura, inévitablement, des conséquences particulièrement délétères sur l’ensemble de l’Europe, mais aussi sur le monde entier. A court terme et pour l’instant, le seul vœu, utopique à ce stade, qu’on peut formuler est d’éviter que cet accord criminel soit mis en œuvre. C’est après seulement que les Grecs soutiendront, tous ensemble, le retour à la souveraineté et à l’Europe.
Maria Negreponti-Delivanis, économiste, est ancienne rectrice de l’université macédonienne de Thessalonique, ancienne conseillère de l’Organisation du traité de l’Atlantique Nord et de l’Organisation de coopération et de développement économiques.


H ΑΘΗΝΑ ΕΓΙΝΕ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ
================================================

Ο ελληνικός λαός σε κατάσταση   σύγχυσης και βαθιάς  απόγνωσης παρακολουθεί  τις  αδιανόητες κινήσεις του πρωθυπουργού του. Με   το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ο κ. Τσίπρας ζήτησε από τους ψηφοφόρους ένα βροντερό ΟΧΙ, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως όπλο, στις διαπραγματεύσεις του με την ΕΕ. Υποσχέθηκε, όχι μόνο  την οριστική κατάργηση των  μνημονίων, που εξαθλίωσαν την Ελλάδα τα πέντε τελευταία χρόνια, αλλά και μια αναγεννημένη Ευρώπη απαλλαγμένη από τις  ιδεολογικές της εμμονές για  λιτότητα.  Το μεγαλειώδες, ωστόσο,  ΟΧΙ,  του 62%  του ελληνικού λαού, που  τόλμησε να επιλέξει  αριστερή κυβέρνηση, αλλά και  να αμφισβητήσει  την ορθότητα  των μνημονίων, φαίνεται ότι εξόργισε το   ευρωπαϊκό ιερατείο. Και αντί της αναμενόμενης ελάφρυνσης των απάνθρωπων, αλλά και  παντελώς αναποτελεσματικών μνημονιακών μέτρων, η Τρόϊκα αποφάσισε να επιβάλλει  στο λιλιπούτειο κράτος-μέλος της ένα τρίτο μνημόνιο με όρους ακόμη σκληρότερους των δύο πρώτων, ως   χαριστική του βολή. Η πρώτη συνέπεια της  επιβολής αυτής της τερατώδους συμφωνίας,  θα  είναι η άνοδος  του χρέους σε 201%  του ΑΕΠ από 173%  που είναι σήμερα.  Ακολούθησε η θεαματική μεταστροφή  της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, κατά  180Ο μοίρες, από την  προηγουμένη επαναστατική  ατμόσφαιρα του «σκισίματος των μνημονίων», της «εθνικής κυριαρχίας», της κατηγορηματικής «άρνησης της λιτότητας».  Παράλληλα, κρίθηκε απαραίτητη μια μορφή κυβερνητικής  και κομματικής «εθνοκάθαρσης», με την αποβολή εκείνων των μελών, που παρέμειναν συνεπείς  στις αρχές του ΣΥΡΙΖΑ και που αρνήθηκαν  να ασπαστούν  ευρωλατρεία. Ο κ. Τσίπρας, στη συνέχεια, ουδόλως  αισθάνθηκε την ανάγκη να εξηγήσει  στους συμπατριώτες του την ακατανόητη αυτή συμπεριφορά του, αλλά αντιθέτως  έσπευσε να παραιτηθεί και να ορίσει τη διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών, για τις 20 Σεπτεμβρίου. Αυτή τη φορά ο κ. Τσίπρας απαιτεί από  τον ελληνικό λαό την ακύρωση του βροντερού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, από ένα ισχυρό ΝΑΙ, που θα νομιμοποιεί το γενοκτονικό  περιεχόμενο του τρίτου μνημονίου, παρότι  το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος μπορεί να μεταβληθεί μόνον με νέο δημοψήφισμα. Η   αντιδημοκρατική  αυτή συμπεριφορά  πρωθυπουργού, και μάλιστα  της πρώτης αριστερής ελληνικής   κυβέρνησης ήταν φυσικό να πυροδοτήσει υποθέσεις για πραξικόπημα, για προδοσία και για συνωμοσίες, που εξυφάνθηκαν  στην πλάτη του ελληνικού λαού. Πέρα, όμως, από αυτές, το βέβαιο είναι ότι  το σκηνικό που επικρατεί  τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα, είναι σαφέστατα ένα θέατρο του παράλογου, όπου καμία σκέψη με αφετηρία την κοινή λογική μπορεί να  έχει θέση.

Καθώς  το περιεχόμενο της λαϊκής εντολής του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου στρεφόταν  σαφέστατα εναντίον των μνημονίων, με έμμεση προτροπή  για   ρήξη με τους δανειστές, αν επέμεναν στην καταστρεπτική πολιτική  τους, ο πρωθυπουργός  όφειλε να έχει  μεριμνήσει   για την συνέχεια  αυτού του ΟΧΙ και  εκτός ευρωζώνης.  Και ειδικότερα:
-Να έχει  εκπονήσει ένα σοβαρό   Plan B΄ , για  μετάβαση στο εθνικό μας νόμισμα,  και όχι να ανακοινώνονται εκ των υστέρων  ευτράπελες όντως κατηγορίες για δήθεν προδοσία όσων (αν πράγματι αυτοί υπήρξαν) μερίμνησαν να προετοιμάσουν  ένα τέτοιο σχέδιο.
-Να είχε,  από μήνες πριν, προχωρήσει στην εξασφάλιση στοιχειώδους ρευστότητας των τραπεζών, και βεβαιότητα να είχε έγκαιρα επιβάλλει περιορισμούς, κυρίως, για την εξαγωγή  κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Έστω και αν δεχθούμε,   ότι οι σοβαρότατες αυτές ενέργειες ή παραλείψεις, θα μπορούσαν να συγχωρηθούν, εξαιτίας της απειρίας της νέας αριστερής κυβέρνησης, υπάρχουν κάποιες άλλες  που είναι, όντως,  ασυγχώρητες.  Πρόκειται για την απόφαση του κ. Τσίπρα, την οποίαν, άλλωστε,  και εξήγγειλε εκ των προτέρων, να προσφέρει  βωμούς και εστίες, ως αντάλλαγμα της παραμονής μας στο ευρώ.   Πρόκειται για   τον απόλυτο, όσο και  επιπόλαιο τρόπο, με τον οποίον η κυβέρνηση αντιμετώπισε και  εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την οπωσδήποτε αναπότρεπτη  επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα.  Κυβερνητικοί, σε αρμονική συγχορδία με το διευθυντήριο της ΕΕ και με   την  ισχυρή πρώην αντιπολίτευση που πρόσφατα μεταμφιέστηκε σε συμπολίτευση, ισχυρίζονται  ότι «η επιστροφή στη δραχμή θα είναι καταστροφή». Αλλά, όμως, δεν εξηγούν με ποιες ακριβώς μεθόδους μέτρησης κατέληξαν στο συμπέρασμα μεγαλύτερης καταστροφής  από τη νέα δραχμή, σε σύγκριση με αυτήν των  μνημονίων. Διότι, δεν μπορεί, σοβαρά, πια  να δικαιολογηθεί  η όποια αμφιβολία ότι με τα μνημόνια οδεύουμε σε πλήρη εξαφάνιση, εθνική, οικονομική, δημογραφική. Πρόκειται, πράγματι, για  μια ιδιότυπη μορφή γενοκτονίας, καθώς  υποχρεωνόμαστε να ξεπουλήσουμε  το βιός μας, να προχωρήσουμε σε ουσιαστική κατάργηση  του δημόσιου τομέα, αφού προηγουμένως τον εξαθλιώσουμε, να πετάξουμε αλύπητα  στους πέντε δρόμους, όσους χρωστούν την πρώτη τους κατοικία, να  επιτρέψουμε  στους εργοδότες να απολύουν μαζικά το εργατικό τους δυναμικό, να  εξαθλιώσουμε μισθωτούς και συνταξιούχους, να εξαφανίσουμε κάθε ίχνος προστασίας στην αγορά εργασίας,  να παραιτηθούμε  από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας και εθνικής υπερηφάνειας, υιοθετώντας για το μέλλον μας το αποικιακό καθεστώς χρέους. Η επιστροφή σε μια νέα δραχμή, ασφαλώς, δεν θα είναι ανώδυνη, αλλά είναι η μοναδική  λύση που υπόσχεται έξοδο από το αδιέξοδο.

Ο κ. Τσίπρας μπορεί, τελικά,  να κερδίσει ή να χάσει τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Η πρώτη αριστερή ελληνική κυβέρνηση θα έχει ευλογήσει τη συνέχιση της επιβολής  μιας  στραγγαλιστικής δικτατορίας financière, σε  κράτος-μέλος της ΕΕ.  Θέτοντας  σε  άμεσο και σοβαρό  κίνδυνο  την κοινωνική του ειρήνη, και όχι μόνον. Διότι, το ανοσιούργημα αυτό  θα προκαλέσει, αναπόφευκτα, δυσμενέστατες συνέπειες  στο σύνολο της Ευρώπης, αλλά και της υφηλίου. Η μόνη, συνεπώς,  βραχυχρόνια  και προς το παρόν, δυστυχώς,  ουτοπική ευχή   είναι  να αποτραπεί η υλοποίηση της   εγκληματικής αυτής συμφωνίας, και στη συνέχεια να στηρίξουμε όλοι  μαζί μια επιστροφή στη δική μας  Ελλάδα και στη δική μας Ευρώπη.

Μαρία Νεγρεποντη-Δελιβάνη, οικονομολόγος και πρώην πρύτανης στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης, πρ. σύμβουλος του ΝΑΤΟ και του ΟΟΣΑ.


.










Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Τι συμβαίνει με τον κ. Πρωθυπουργό; Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (άρθρο προς δημοσίευση στην εφημερίδα Le Monde) 22.08.2015

Τι συμβαίνει με τον κ. Πρωθυπουργό;
Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
(άρθρο προς δημοσίευση στην εφημερίδα Le Monde)
22.08.2015
=========================================

Ο ελληνικός λαός σε κατάσταση   σύγχυσης και βαθιάς  απόγνωσης παρακολουθεί  τις  αδιανόητες κινήσεις του πρωθυπουργού του. Με   το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ο κ. Τσίπρας ζήτησε από τους ψηφοφόρους ένα βροντερό ΟΧΙ, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως όπλο, στις διαπραγματεύσεις του με την ΕΕ. Υποσχέθηκε, όχι μόνο  την οριστική κατάργηση των  μνημονίων, που εξαθλίωσαν την Ελλάδα τα πέντε τελευταία χρόνια, αλλά και μια αναγεννημένη Ευρώπη απαλλαγμένη από τις  ιδεολογικές της εμμονές για  λιτότητα.  Το μεγαλειώδες, ωστόσο,  ΟΧΙ,  του 62%  του ελληνικού λαού, που  τόλμησε να επιλέξει  αριστερή κυβέρνηση, αλλά και  να αμφισβητήσει  την ορθότητα  των μνημονίων, φαίνεται ότι εξόργισε το   ευρωπαϊκό ιερατείο. Και αντί της αναμενόμενης ελάφρυνσης των απάνθρωπων, αλλά και  παντελώς αναποτελεσματικών μνημονιακών μέτρων, η Τρόϊκα αποφάσισε να επιβάλλει  στο λιλιπούτειο κράτος-μέλος της ένα τρίτο μνημόνιο με όρους ακόμη σκληρότερους των δύο πρώτων, ως   χαριστική του βολή. Η πρώτη συνέπεια της  επιβολής αυτής της τερατώδους συμφωνίας,  θα  είναι η άνοδος  του χρέους σε 201%  του ΑΕΠ από 173%  που είναι σήμερα.  Ακολούθησε η θεαματική μεταστροφή  της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, κατά  180Ο μοίρες, από την  προηγουμένη επαναστατική  ατμόσφαιρα του «σκισίματος των μνημονίων», της «εθνικής κυριαρχίας», της κατηγορηματικής «άρνησης της λιτότητας».  Παράλληλα, κρίθηκε απαραίτητη μια μορφή κυβερνητικής  και κομματικής «εθνοκάθαρσης», με την αποβολή εκείνων των μελών, που παρέμειναν συνεπείς  στις αρχές του ΣΥΡΙΖΑ και που αρνήθηκαν  να ασπαστούν  ευρωλατρεία. Ο κ. Τσίπρας, στη συνέχεια, ουδόλως  αισθάνθηκε την ανάγκη να εξηγήσει  στους συμπατριώτες του την ακατανόητη αυτή συμπεριφορά του, αλλά αντιθέτως  έσπευσε να παραιτηθεί και να ορίσει τη διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών, για τις 20 Σεπτεμβρίου. Αυτή τη φορά ο κ. Τσίπρας απαιτεί από  τον ελληνικό λαό την ακύρωση του βροντερού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, από ένα ισχυρό ΝΑΙ, που θα νομιμοποιεί το γενοκτονικό  περιεχόμενο του τρίτου μνημονίου, παρότι  το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος μπορεί να μεταβληθεί μόνον με νέο δημοψήφισμα. Η   αντιδημοκρατική  αυτή συμπεριφορά  πρωθυπουργού, και μάλιστα  της πρώτης αριστερής ελληνικής   κυβέρνησης ήταν φυσικό να πυροδοτήσει υποθέσεις για πραξικόπημα, για προδοσία και για συνωμοσίες, που εξυφάνθηκαν  στην πλάτη του ελληνικού λαού. Πέρα, όμως, από αυτές, το βέβαιο είναι ότι  το σκηνικό που επικρατεί  τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα, είναι σαφέστατα ένα θέατρο του παράλογου, όπου καμία σκέψη με αφετηρία την κοινή λογική μπορεί να  έχει θέση.

Καθώς  το περιεχόμενο της λαϊκής εντολής του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου στρεφόταν  σαφέστατα εναντίον των μνημονίων, με έμμεση προτροπή  για   ρήξη με τους δανειστές, αν επέμεναν στην καταστρεπτική πολιτική  τους, ο πρωθυπουργός  όφειλε να έχει  μεριμνήσει   για την συνέχεια  αυτού του ΟΧΙ και  εκτός ευρωζώνης.  Και ειδικότερα:
-Να έχει  εκπονήσει ένα σοβαρό   Plan B΄ , για  μετάβαση στο εθνικό μας νόμισμα,  και όχι να ανακοινώνονται εκ των υστέρων  ευτράπελες όντως κατηγορίες για δήθεν προδοσία όσων (αν πράγματι αυτοί υπήρξαν) μερίμνησαν να προετοιμάσουν  ένα τέτοιο σχέδιο.
-Να είχε,  από μήνες πριν, προχωρήσει στην εξασφάλιση στοιχειώδους ρευστότητας των τραπεζών, και βεβαιότατα να είχε έγκαιρα επιβάλλει περιορισμούς, κυρίως, για την εξαγωγή  κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Έστω και αν δεχθούμε,   ότι οι σοβαρότατες αυτές ενέργειες ή παραλείψεις, θα μπορούσαν να συγχωρηθούν, εξαιτίας της απειρίας της νέας αριστερής κυβέρνησης, υπάρχουν κάποιες άλλες  που είναι, όντως,  ασυγχώρητες.  Πρόκειται για την απόφαση του κ. Τσίπρα, την οποίαν, άλλωστε,  και εξήγγειλε εκ των προτέρων, να προσφέρει  βωμούς και εστίες, ως αντάλλαγμα της παραμονής μας στο ευρώ.   Πρόκειται για   τον απόλυτο, όσο και  επιπόλαιο τρόπο, με τον οποίον η κυβέρνηση αντιμετώπισε και  εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την οπωσδήποτε αναπότρεπτη  επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα.  Κυβερνητικοί, σε αρμονική συγχορδία με το διευθυντήριο της ΕΕ και με   την  ισχυρή πρώην αντιπολίτευση που πρόσφατα μεταμφιέστηκε σε συμπολίτευση, ισχυρίζονται  ότι «η επιστροφή στη δραχμή θα είναι καταστροφή». Αλλά, όμως, δεν εξηγούν με ποιες ακριβώς μεθόδους μέτρησης κατέληξαν στο συμπέρασμα μεγαλύτερης καταστροφής  από τη νέα δραχμή, σε σύγκριση με αυτήν των  μνημονίων. Διότι, δεν μπορεί, σοβαρά, πια  να δικαιολογηθεί  η όποια αμφιβολία ότι με τα μνημόνια οδεύουμε σε πλήρη εξαφάνιση, εθνική, οικονομική, δημογραφική. Πρόκειται, πράγματι, για  μια ιδιότυπη μορφή γενοκτονίας, καθώς  υποχρεωνόμαστε να ξεπουλήσουμε  το βιός μας, να προχωρήσουμε σε ουσιαστική κατάργηση  του δημόσιου τομέα, αφού προηγουμένως τον εξαθλιώσουμε, να πετάξουμε αλύπητα  στους πέντε δρόμους, όσους χρωστούν την πρώτη τους κατοικία, να  επιτρέψουμε  στους εργοδότες να απολύουν μαζικά το εργατικό τους δυναμικό, να  εξαθλιώσουμε μισθωτούς και συνταξιούχους, να εξαφανίσουμε κάθε ίχνος προστασίας στην αγορά εργασίας,  να παραιτηθούμε  από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας και εθνικής υπερηφάνειας, υιοθετώντας για το μέλλον μας το αποικιακό καθεστώς χρέους. Η επιστροφή σε μια νέα δραχμή, ασφαλώς, δεν θα είναι ανώδυνη, αλλά είναι η μοναδική  λύση που υπόσχεται έξοδο από το αδιέξοδο.

Ο κ. Τσίπρας μπορεί, τελικά,  να κερδίσει ή να χάσει τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Η πρώτη αριστερή ελληνική κυβέρνηση θα έχει ευλογήσει τη συνέχιση της επιβολής  μιας  στραγγαλιστικής χρηματιστηριακής δικτατορίας, σε  κράτος-μέλος της ΕΕ.  Θέτοντας  σε  άμεσο και σοβαρό  κίνδυνο  την κοινωνική του ειρήνη, και όχι μόνον. Διότι, το ανοσιούργημα αυτό  θα προκαλέσει, αναπόφευκτα, δυσμενέστατες συνέπειες  στο σύνολο της Ευρώπης, αλλά και της υφηλίου. Η μόνη, συνεπώς,  βραχυχρόνια  και προς το παρόν, δυστυχώς,  ουτοπική ευχή   είναι  να αποτραπεί η υλοποίηση της   εγκληματικής αυτής συμφωνίας, και στη συνέχεια να στηρίξουμε όλοι  μαζί μια επιστροφή στη δική μας  Ελλάδα και στη δική μας Ευρώπη.




.







À quoi Tsipras joue-t-il ? par Maria Negreponti-Delivanis

À quoi Tsipras joue-t-il ?
En état de confusion et de profond désespoir, le peuple Grec suit les faits et gestes de son premier ministre. Au référendum du 5 juillet, M. Tsipras a demandé aux électeurs de répondre par un NON tonitruant qui lui servirait d’arme dans les négociations avec l’UE. Non seulement a-t-il promis l’abolition définitive des mémorandums qui ont jeté la Grèce dans la misère depuis cinq ans, mais il a également promis une Europe renaissante, dégagée de ses idées obsessionnelles liées à l’austérité. Toutefois, le NON grandiose prononcé par 62% du peuple grec, qui a osé choisir un gouvernement de gauche et contester la rectitude des mémorandums, semble avoir rendu furieux les dignitaires européens. Et, au lieu d’alléger, comme escompté, les mesures mémorandaires inhumaines et totalement inefficaces, la troïka a décidé d’imposer à son État membre lilliputien, en guise de coup de grâce, un troisième mémorandum dont les termes sont encore plus durs que ceux des deux premiers. Le premier effet de ce monstrueux accord sera l’augmentation de la dette qui -de 173% du PIB qu’elle est actuellement- passera à 201% du PIB. Suivit la volte-face spectaculaire de SYRIZA qui, marqua un tournant de 180° par rapport à l’ambiance révolutionnaire passée des « mémorandums déchirés », de la « souveraineté nationale », du « refus catégorique de l’austérité ». En même temps, il fut jugé nécessaire de procéder à une certaine forme de « nettoyage » du gouvernement et du parti, en excluant ces membres-là qui étaient restés fidèles aux principes de SYRIZA et qui avaient refusé de se convertir au culte de l’euro. Par la suite, M. Tsipras n’a nullement ressenti le besoin d’expliquer à ses compatriotes cette attitude incompréhensible. Au contraire, s’est-il empressé de démissionner et de fixer la date des élections nationales anticipées pour le 20 septembre. Cette fois-ci, M. Tsipras exige du peuple Grec qu’il annule le « OXI » tonitruant du référendum du 5 juillet, et qu’il le remplace par un grand OUI qui légitimera le contenu génocidaire du troisième mémorandum, bien que le résultat d’un référendum ne puisse être annulé que par le biais d’un autre référendum. Il était tout naturel que ce comportement antidémocratique du premier ministre et, ce, du premier gouvernement de gauche en Grèce, mette le feu aux poudres des hypothèses de coup d’état, de trahison et de conspirations tissées sur le dos du peuple grec. Mais, au-delà de ces idées, une chose est certaine : l’ambiance qui prévaut ces derniers mois en Grèce est indubitablement celle d’un théâtre de l’absurde où aucune réflexion puisant dans le sens commun ne peut avoir de place.

Le contenu de mandat populaire du NON au référendum du 5 juillet étant clairement tourné contre les mémorandums et assorti d’une incitation directe à rompre d’avec les créanciers s’ils insistaient sur leur politique, le premier ministre était tenu d’avoir veillé sur la manière de poursuivre ce NON, y compris hors zone euro. Il devait, notamment :
- avoir élaboré un sérieux « plan B » visant à la transition vers notre monnaie nationale, et non pas communiquer après-coup des accusations ridicules concernant une trahison présumée commise par ceux (en admettant qu’ils avaient existé) qui avaient veillé à préparer pareil plan ;
- avoir, depuis plusieurs mois, veillé à assurer la liquidité élémentaire des banques et, bien évidemment, avoir imposé en temps utile des restrictions, notamment, concernant l’exportation de capitaux à l’étranger.

Même à admettre que ces actions ou omissions majeures pourraient lui être pardonnées en les attribuant au manque d’expérience du jeune gouvernement de gauche, il en existe d’autres qui sont vraiment impardonnables.  Il s’agit de la décision, que M. Tsipras veilla à annoncer par avance, de livrer « terre et eau » en échange de quoi nous resterions dans l’euro. C’est de cette manière, aussi absolue que frivole, que le gouvernement a considéré, et continue de considérer, le retour parfaitement inévitable à notre monnaie nationale. Des membres du gouvernement, en parfaite harmonie avec le directoire de l’UE et la puissante opposition qui s’est, récemment, transformée en force pro-gouvernementale, prétendent que « le retour à la drachme serait la catastrophe ». Toutefois, ils omettent d’expliquer quelles sont les méthodes exactes de mesure qui leur ont permis d’aboutir à la conclusion selon laquelle la nouvelle drachme serait une catastrophe plus grande que celle apportée par les mémorandums. Car, il n’est sérieusement plus possible de douter qu’avec les mémorandums nous allons droit vers la disparition nationale, économique et démographique totale. Il s’agit, en effet, d’une forme particulière de génocide, contraints que nous sommes de vendre nos avoirs, de procéder à l’abolition du secteur public, après l’avoir démantelé, de jeter impitoyablement à la rue ceux qui n’arrivent pas à rembourser le prêt contracté pour leur résidence principale, de permettre aux employeurs de licencier massivement la main-d’œuvre, de paupériser les salariés et les retraités, d’éliminer toute trace de protection sur le marché du travail, de renoncer à toute forme de souveraineté nationale et de fierté nationale, en adoptant pour avenir le régime colonial de la dette. Le retour à une nouvelle drachme ne sera pas anodin, cela va sans dire. Mais il s’agit-là de la seule solution offrant une issue à l’impasse actuelle.


M. Tsipras peut, en fin de compte, remporter ou perdre les élections du 20 septembre. Mais, dans les deux cas, le résultat sera le même : le premier gouvernement de gauche en Grèce aura donné sa bénédiction  à la poursuite d’une dictature financière étouffante, dans un pays membre de l’Union européenne. Et, ce, mettant en péril direct et majeur la paix sociale. Et pas qu’elle. Car, ce sacrilège aura, inévitablement, des effets particulièrement délétères sur l’ensemble de l’Europe mais aussi  du monde. Par conséquent, à court terme et pour l’instant, le seul vœu -malheureusement- utopique à formuler est celui d’éviter que cet accord criminel soit mis en œuvre et, ensuite, de soutenir, tous ensemble, le retour dans notre Grèce et dans notre Europe.

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Ούτε πραξικόπημα, ούτε προδοσία…..πρόκειται απλώς για ένα θέατρο του παράλογου! Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 11.08.2015

Ούτε πραξικόπημα, ούτε προδοσία…..πρόκειται απλώς για ένα θέατρο του παράλογου!
Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                                                 11.08.2015
==================================================================
Η στροφή τμήματος της κυβέρνησης, κατά  180Ο μοίρες, από την επαναστατική και ενθουσιαστική ατμόσφαιρα του «σκισίματος των μνημονίων», της «εθνικής κυριαρχίας», της κατηγορηματικής «άρνησης της λιτότητας»,  των προτροπών  για ένα «βροντερό ΟΧΙ», συντελέστηκε αστραπιαία, χωρίς να επιτρέψει στον λαό να εξάγει κάποια αληθοφανή συμπεράσματα. Υποθέσεις για πραξικόπημα και για προδοσία είναι, ασφαλώς, στην ημερήσια διάταξη, χωρίς ωστόσο να ικανοποιούν, καθώς πρόκειται σαφέστατα για ένα θέατρο του παράλογου, όπου καμία σκέψη με αφετηρία την κοινή λογική έχει θέση.  

Η παρανοϊκή αυτή κατάσταση, την οποίαν προκαλούν τα μέλη εκείνα της κυβέρνησης, που έγιναν μνημονιολάτρες μέσα σε μια νύκτα, οφείλεται  σε δύο ομάδες αιτίων. Πρώτον, στο γεγονός ότι οι εξηγήσεις που οι αρμόδιοι, αλλά και ο πρωθυπουργός προσπαθούν να δώσουν στον, κατά κυριολεξία, «ζεματισμένο» ελληνικό λαό, δεν είναι απλώς ανεπαρκείς αλλά,   είναι παντελώς εκτός θέματος. Συγκεκριμένα, υπουργός οικονομικών δήλωσε σήμερα το πρωί, ότι…..  «αυτή η  συμφωνία (τερατώδης κατά γενική, και όχι μόνο ελληνική ομολογία-βλ. στη συνέχεια) είναι η καλύτερη δυνατή»!!! Εξυπακούεται, βέβαια, ότι ο απλός ανθρώπινος εγκέφαλος αδυνατεί να κατανοήσει μια τέτοια δήλωση μετά τα όσα προηγήθηκαν για να έρθει ο Σύριζα στην εξουσία, για να γίνει το δημοψήφισμα κλπ., κλπ. Και πριν απ’ όλα, για ποιόν ακριβώς λόγο έπρεπε να καταφύγει η Ελλάδα σε νέα συμφωνία και σε νέο δάνειο (που θα οδηγήσει το χρέος της  στο 200% του ΑΕΠ), εφόσον η σαφέστατη λαϊκή εντολή  στο πρόσφατο δημοψήφισμα ήταν «ΟΧΙ σε συμφωνία με μνημόνια, και ΝΑΙ σε ρήξη με τους δανειστές»;;; Εξυπακούεται, ότι  θα ήταν προσβλητικό για το  62% αυτών που ψήφισαν το ΟΧΙ να υποτεθεί ότι ήταν σε τέτοιο βαθμό  αφελείς, ώστε  πίστευαν πως  η ρήξη θα μπορούσε να λάβει χώρα εντός της ευρωζώνης! Και, συνεπώς, όταν ο πρωθυπουργός   παρότρυνε τον ελληνικό λαό να τον οπλίσει με βροντερό ΟΧΙ όφειλε να είχε μεριμνήσει για τη συνέχεια αυτού  του ΟΧΙ, που αναγκαστικά θα ήταν εκτός ευρωζώνης. Και πιο συγκεκριμένα:
-Να έχει  εκπονηθεί σοβαρό σχέδιο μετάβασης στο εθνικό μας νόμισμα, με την ενδεχόμενη αξιοποίηση της πρότασης Σόϊμπλε (που όπως ήδη δήλωσα σε προηγούμενα δημοσιεύματά μου, δεν είναι η χειρότερη δυνατή στην κατάσταση που βρίσκεται η ελληνική οικονομία), και όχι να ανακοινώνονται με επισημότητα και, μάλιστα, να ενθαρρύνονται  ευτράπελες όντως κατηγορίες για δήθεν προδοσία όσων ( αν πράγματι αυτοί υπήρχαν) μερίμνησαν να προετοιμάσουν αυτό το απαραίτητο PLAN B΄ .
-Να είχε  από μήνες πριν (όπως το είχα επισημάνει) προχωρήσει στην εξασφάλιση στοιχειώδους ρευστότητας των τραπεζών, και βεβαιότητα να είχε έγκαιρα επιβάλλει περιορισμούς, κυρίως, για την εξαγωγή  κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Και έστω αν δεχθούμε ότι οι, όντως, σοβαρότατες αυτές παραλείψεις, για την περίπτωση κυβέρνησης «αποφασισμένης» να τα σπάσει με την ευρωζώνη και τους δανειστές, θα μπορούσαν να συγχωρηθούν, με  δικαιολογία   τον ενθουσιασμό των ελλήνων διαπραγματευτών, αλλά και  την έλλειψη πείρας της κυβέρνησης.

Τα ασυγχώρητα, ωστόσο, παραμένουν και είναι συντριπτικά. Και να αρχίσω με  ότι θεωρώ εθνικά απαράδεκτο και θανάσιμα επικίνδυνο. Πρόκειται για τον απόλυτο, τον αστήρικτο, τον επιπόλαιο τρόπο, με τον οποίον η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την πιθανή επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, αναπότρεπτη φυσικά εξέλιξη, που όσο αργοπορεί φορτίζεται με περισσότερες δυσχέρειες.  «Θα είναι», λένε κυβερνητικοί και σύσσωμη μαζί τους η ισχυρότατη συμπολίτευση, «καταστροφή η δραχμή». Αλλά…καταστροφή, σε σχέση με τι ακριβώς; Τι έχουν στο νου τους οι «αντιδραχμιστές», χαρακτηρίζοντας την επάνοδο σε εθνικό νόμισμα,  «καταστροφή»; Ποια είναι η άλλη κατάσταση με την οποίαν, με τόση ελαφρότητα, την συγκρίνουν; Παραθέτω, ως απάντηση,  σχετικό απόσπασμα  από τη γαλλική εφημερίδα Les Echos, που  υπογράφεται από την δημοσιογράφο Catherine Chatignoux:

«Οι Ευρωπαίοι  υποκύπτουν στα ίδια λάθη του παρελθόντος (…). Ποτέ στην Ευρώπη, δεν υποχρεώθηκε  μια κυβέρνηση και ο λαός της να ακολουθήσει  οικονομική στρατηγική που τόσο κατηγορηματικά αρνούνται. Όχι, λόγω πεποίθησης, αλλά επειδή η λιτότητα, που εφαρμόζεται στη χώρα χωρίς διαφοροποίηση από το 2010, άγγιξε εδώ και καιρό τα όριά της. Στέρησε από την οικονομία 25% του πλούτου της, καταδίκασε σε ανεργία το ένα τέταρτο του ενεργού πληθυσμού και αύξησε το χρέος σε δυσθεώρητα  ύψη. Από την αρχή, ακόμη και οι εκκολαπτόμενοι μάγοι του ΔΝΤ το αναγνώρισαν, τα χτυπήματα των δανειστών ήταν τόσο σφοδρά, ώστε διέλυσαν το σύνολο των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας. Και ιδού οι Έλληνες, των οποίων οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν μειωθεί μέχρι και 40%, ξαναρχίζουν τα ίδια για τρία χρόνια». 


Εύλογο το ερώτημα: τι μπορεί, στα αλήθεια,  να περιμένει το μνημονιακό πια τμήμα της κυβέρνησης Σύριζα από αυτήν τη «συμφωνία», που θα σφραγίσει οριστικά, και  αμετάκλητα  τη βιωσιμότητα της χώρας; Και με ποια βάση, αλλά και με ποιο δικαίωμα τολμά να αποκοιμίζει, ακόμη, τον ελληνικό λαό, εμμένοντας στη δήθεν «καταστροφή με τη δραχμή»; Όσο παράλογο και αν είναι, φαίνεται ωστόσο να πιστεύει το μνημονιακό τμήμα του Σύριζα, από κοινού και με την ευρύτατη  συμπολίτευση, ότι η «συμφωνία=το τρίτο μνημόνιο», για την οποίαν κόπτεται και επιπλέον αγωνιά  μήπως και κακοφορμίσει και μήπως και δεν υπογραφεί, και μάλιστα στοχοποιείται  και η  πρόεδρος της Βουλής επειδή την καθυστερεί…. ναι, πιστεύει ότι θα είναι  σωτήρια…….

Για να βγούμε από το ασφυκτικό αυτό θέατρο του παράλογου, ας πουν επιτέλους οι νεομνημονιακοί Συριζαίοι, τι γνωρίζουν, που ο ελληνικός λαός αγνοεί,  και όχι μόνο, για τους τρόπους σωτηρίας από το τρίτο μνημόνιο. Ας μας εκθέσουν τι τους συνέβη και ασπάστηκαν με τόση θερμή τη μνημονιακή φιλοσοφία. Και ας εξηγήσουν, ακόμη, με ποιες μεθόδους μέτρησαν, και πως κατέληξαν στο συμπέρασμα, απόλυτο μάλιστα όπως το παρουσιάζουν, ότι η καταστροφή  από την επιστροφή στη δραχμή θα είναι  μεγαλύτερη από την ήδη συντελεσθείσα, και από αυτήν που με απόλυτη βεβαιότητα  αναμένεται από τα μνημόνια. Τα μνημόνια, δυστυχώς, ούτε άφηναν, ούτε  αφήνουν ίχνος ελπίδας για βελτίωση της ελληνικής τύχης. Οδεύουμε με αυτά σε πλήρη εξαφάνιση, και αυτή είναι η φρικτή πραγματικότητα: ξεπουλάμε το βιός μας για ένα ξεροκόμματο, καταργούμε τον δημόσιο τομέα, αφού προηγουμένως τον εξαθλιώσουμε πλήρως, ξεσπιτώνουμε και πετάμε στους πέντε δρόμους, όσους χρωστούν και δεν μπορούν να πληρώσουν, επιτρέπουμε στους εργοδότες να απολύουν μαζικά το εργατικό τους δυναμικό, χωρίς κόστος και φυσικά χωρίς δικαιολογία, εξαθλιώνουμε μισθωτούς και συνταξιούχους, καταργούμε κάθε ίχνος προστασίας στην αγορά εργασίας, παραιτούμαστε από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας και εθνικής υπερηφάνειας, υιοθετούμε για το μέλλον μας το αποικιακό καθεστώς χρέους.

Και, σχετικά με τους «κουτόφραγκους»:
Ερωτηθείς από τον Gilles Sengès της LOpinion, ο Philippe Waechter διευθυντής της Natixis Asset Management, για την Ελλάδα εμφανίζεται σκεπτικός: «Ποια είναι τα μέτρα που θα επέτρεπαν στην οικονομία να ξαναβρεί έναν ταχύ αναπτυξιακό ρυθμό;  Όσο δεν απαντούμε στην ερώτηση αυτή, ο προβληματισμός του GREXIT  είναι υπαρκτός. Δεν μπορεί να αποκλειστεί προς το παρόν. Οι έλληνες παραμένουν υπό επιτήρηση με το τρίτο αυτό πρόγραμμα. Πρόβλέπεται στη συμφωνία αυτήν της 13 Ιουλίου ότι κάθε νέος νόμος θα ελέγχεται από την «τρόϊκα». Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι ακόμη περίπλοκη. Και δεν είμαι πεπεισμένος ότι μόνον ο τουρισμός θα επιτρέψει στη δραστηριότητα και την απασχόληση να αναθερμανθούν. Τουλάχιστον αρκετά για να κάνουν δεκτή  την καραμέλλα των πρωτογενών πλεονασμάτων. Αυτή η ευαισθησία παραμένει».

Μα, φυσικά, ζούμε ένα θέατρο του παράλογου, γιατί ο ελληνικός λαός δεν εμπιστεύτηκε τον κ. Τσίπρα, και ούτε τον εξουσιοδότησε να προχωρήσει με τις παραπάνω προδιαγραφές στην καταστροφή του. Στο κάτω της γραφής, πόσο περισσότερο ή πόσο  λιγότερο καταστρεπτικές υπήρξαν οι εμπνεύσεις, αποφάσεις, ενέργειες και υπογραφές των  προηγούμενων κυβερνήσεων; Ακριβώς τα ίδια  οικτρά χάλια τους επαναλαμβάνει και ο Σύριζα!

Με τη δραχμή, βεβαιότατα,  θα υπάρξουν δυσκολίες 8-12 μηνών, αλλά στη συνέχεια υπάρχει βάσιμη υπόσχεση για ταχύτατη ανάπτυξη. Διαβάστε και το πολύ διαφωτιστικό  άρθρο του κ. Ηλία Σταμπολιάδη, για τη δύναμη του εθνικού, του κυρίαρχου νομίσματος. Για να μην κλείνουμε τα μάτια και επαναλαμβάνουμε ως φερέφωνα : «η δραχμή;;;α, πα, πα…καταστροφή….θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις, δεν θα έχουμε να φάμε….α, πα, πα»!!! Επιβάλλεται ένας ελάχιστος βαθμός  σοβαρότητας τούτες τις τόσο κρίσιμες ώρες. Επιβάλλεται ένα στοιχειώδες αίσθημα αυτοσυντήρησης.

Ας μην ακούσουμε τους Έλληνες οικονομολόγους…δεν ξέρουν τι λένε, είναι άσχετοι, έχουν χρήματα έξω και θέλουν να πλουτίσουν με τη δραχμή, και διάφορα άλλες φαιδρότητες. Αλλά, ας μην κλείσουμε τα αυτιά σε νομπελίστες, σε γνωστούς και σοβαρούς οικονομολόγους διεθνώς, που κουράστηκαν να δηλώνουν ότι «η επιστροφή στη νέα δραχμή είναι η μοναδική σωτηρία της χώρας».

Η μόνη βραχυχρόνια  ευχή τώρα είναι να βρεθεί τρόπος ώστε  να μην ολοκληρωθεί η τερατώδης αυτή συμφωνία, και στη συνέχεια να στηρίξουμε όλοι  μαζί μια επιστροφή στη δική μας  Ελλάδα και στη δική μας Ευρώπη.







Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Δραματική 'Εκκληση του Μίκη Θεοδωράκη

Dimitris Konstantakopoulos

Πληροφορίες


Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Δραματική 'Εκκληση του Μίκη Θεοδωράκη

Nα υπερασπιστούμε το ‘Όχι του ελληνικού λαού!

Να υπερασπιστούμε την πατρίδα και τη δημοκρατία!



Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας. Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.



Αυτό το ‘Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων ‘Όχι της ιστορίας μας, όπως τα ‘Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.



Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το ‘Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. ‘Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα  και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).



Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό,  πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.



Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ)  στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!



Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.



Ο ελληνικός λαός, όλοι οι ‘Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία». Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.



Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να εξηγήσει τις οβιδιακές της μεταμορφώσεις, η κυβέρνηση έγινε τώρα ο κύριος προπαγανδιστής όλων των επιχειρημάτων του Ναι. Ενσταλλάσει η ίδια τον φόβο και τον πανικό στους ‘Ελληνες πολίτες. ’Εβαλε το κύρος που της έδωσε η προηγούμενη, αντιμνημονιακή στάση της, αλλά και το κύρος μιας αριστεράς, που έδωσε στο παρελθόν ηρωϊκούς αγώνες, στην υπηρεσία δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν το ηθικό του ελληνικού λαού, να τον πείσουν ότι το κράτος του είναι τελείως ανίσχυρο, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να παραδώσει αμαχητί την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του στους Πιστωτές και να ελπίσει στο έλεός τους. ‘Ελεος που, όπως έμαθαν οι ‘Ελληνες, με τίμημα τη διάλυση της χώρας μας την τελευταία πενταετία, δεν υπάρχει καν.



Αυτά που λέει σήμερα η κυβέρνηση, τα έλεγαν πριν το δημοψήφισμα οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί και τα κόμματα που φέρουν την ιστορική ευθύνη της διάλυσης και υποδούλωσης της Ελλάδας. Οι ‘Ελληνες τα αγνόησαν, δίνοντας στην κυβέρνησή τους το ‘Όχι που ζήτησε, αλλά δεν ξέρουμε αν ήθελε. Το να επαναλαμβάνει όμως, ο ίδιος ο «αρχηγός» των αντιμνημονιακών τέτοια επιχειρήματα, γεμίζει φόβο, αμφιβολίες και σύγχυση την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Στα άμεσα, υλικά και αντικειμενικά αποτελέσματα της συνθηκολόγησης, προστίθεται η ηθική αποσύνθεση του έθνους, η κατάρρευση του ηθικού, της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησής του!



Λέει βέβαια ο Πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του: «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα ήταν αξιόπιστο ένα τέτοιο επιχείρημα, μόνο αν στη μάχη για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας του, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που διέθετε η Ελλάδα, όπλα που δεν χρησιμοποίησε και επιμελώς απέκρυψε. ‘Όταν έχεις λαό αποφασισμένο πίσω σου, πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση! Και πάντως, ο πρώτος υπεύθυνος και αρμόδιος να οργανώσει την άμυνα του κράτους και του λαού μας που δέχονται επίθεση και πόλεμο - και επίθεση και πόλεμο δέχονται οι ‘Ελληνες και το κράτος τους εδώ και πέντε χρόνια- είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Αυτοί πρέπει να ενθαρρύνουν, όχι να πανικοβάλλουν. Να βάλουν στην υπηρεσία του απειλούμενου κράτους και λαού όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Και όχι βέβαια να διατάσσουν έμφοβοι αποστρατεία του λαού και του κράτους τη στιγμή της εχθρικής επίθεσης!



Γιατί άλλωστε επί δυόμισυ χρόνια, από τις εκλογές του 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, ο Πρωθυπουργός και τα κόμματα που κυβερνούν δεν προετοιμάστηκαν για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές; Γιατί δεν το έκαναν ούτε όταν φάνηκε καθαρά ότι δεν επρόκειτο να προκύψει τίποτα από τις διαπραγματεύσεις; Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά για να διατηρήσουν πέντε μήνες μια παρωδία «διαπραγματεύσεων»; Γιατί παραπλανούσαν και καθησύχαζαν τον ελληνικό λαό πριν και μετά τις εκλογές, αντί να τον προετοιμάζουν; Γιατί, όχι μόνο δεν αναζήτησαν χρηματοδοτική βοήθεια διεθνώς, εκτός ΕΕ, αλλά και την απέκλεισαν με επανειλημμένες δηλώσεις τους; Ποιών τις διαβεβαιώσεις αφρόνως εμπιστεύτηκαν; Για ποιον ακριβώς λόγο ευχαριστούν τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα αμείλικτα ερωτήματα που τους θέτει ο Λαός και η Ιστορία.



Καλούμε τον ελληνικό λαό, αυτές τις τραγικές στιγμές της ιστορίας μας, να μη το βάλει κάτω, να διατηρήσει το θάρρος και την ευθυκρισία του. Να μην επιτρέψει να του σπάσουν ξανά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες, ιστορικά αποδεδειγμένες δυνάμεις του. Να μη λυγίσει.



Οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έζησαν τη γερμανική κατοχή. ‘Εζησαν την πείνα του 1941. Επιβίωσαν όμως, αντιστάθηκαν και νίκησαν τον κατακτητή. ‘Ετσι θα γίνει και τώρα.



Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.  Να συνδράμουμε πρώτα από όλα αυτούς που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται!



Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους.



Τους καλούμε να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Αυτή η χώρα είναι δική μας. Δεν θα την παραδώσουμε.



Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο εθνικό και λαϊκό καθήκον σήμερα από τη διακοπή του συνολικού δανειακού προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Είναι προτιμότερο η διακοπή αυτή να γίνει συμφωνημένα, από κοινού με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Αν δεν μπορεί όμως να γίνει έτσι, πρέπει να γίνει μονομερώς. Δεν έχουμε άλλο  δρόμο για να σωθούμε, ούτε την πολυτέλεια για καινούριες αυταπάτες! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να σωθεί η Ελλάδα από ολοκληρωτική καταστροφή, να σωθεί με δυνάμεις ικανές να κρατήσουν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και τον πολυτιμότερο θησαυρό που έχει, το ζωντανό κεφάλαιο των νέων, που χάνεται σήμερα στον δρόμο της μετανάστευσης.



Για να μπορέσει να γίνει αυτό, χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, χωρίς ιδιοτέλειες, μικροκομματισμούς, εύκολα συνθήματα και καιροσκοπισμούς. Χρειάζεται η  αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς αποκλεισμούς. Χρειάζεται θάρρος, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα. Καταστραφήκαμε από τα εύκολα συνθήματα, τους πολιτικαντισμούς, τις κραυγές χωρίς περιεχόμενο, τους τυχοδιώκτες, την καιροσκοπική εκμετάλλευση της τραγωδίας του λαού μας. Χρειαζόμαστε επιστημονικά άρτια επεξεργασία των εναλλακτικών, πλατιά και σοβαρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία και στους ‘Ελληνες του εξωτερικού για τις λύσεις που έχουμε και το που πάμε ως έθνος.



Ο Δαυίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Αλλά πρέπει να είναι πιο σοβαρός, πειθαρχημένος και έξυπνος από τον Γολιάθ. Σήμερα, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβο, τεράστιο τίμημα, όπως και τόσες άλλες φορές στην ιστορία του, γιατί οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις και τα δύο κόμματα που κυβερνούν, ακριβώς γιατί επαγγέλθηκαν τη διακοπή της μνημονιακής πορείας, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν προετοιμάστηκαν και δεν προετοίμασαν το λαό, κινήθηκαν συχνά με πνεύμα καιροσκοπισμού και μικροκομματισμού, εμπιστεύτηκαν διαβεβαιώσεις και συμβουλές ξένων, που σε όλη την ιστορική διαδρομή μας απέδειξαν ότι δεν είναι φίλοι μας.



Η πατρίδα μας δεν κινδύνευσε όταν ο λαός, ενωμένος σε μια γροθιά, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία και την προκοπή του. Κινδύνευσε πάντα και καταστράφηκε συχνά, όταν οι δυνάμεις της ξένης εξάρτησης πήραν το πάνω χέρι.



Καλούμε ιδιαίτερα τα κοινωνικά στρώματα που κατάφεραν, μέσα στον καιρό της κρίσης, να διατηρήσουν παρόλα αυτά κάποιες καταθέσεις και κάποια εχέγγυα υλικής άνεσης και ασφάλειας, να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν με τον φόβο τους για το τι μπορεί να σημαίνει μια σύγκρουση, αλλά δεν τους λένε τι θα συμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία της χώρας. Σίγουρα, κάθε άμυνα, κάθε αντίσταση, κάθε αγώνας είναι σύγκρουση με τις ισχυρότερες δυνάμεις της καταστροφής και της υποδούλωσης. Σίγουρα, κάθε σύγκρουση έχει κινδύνους για τους αγωνιστές. ‘Ερχονται όμως στη ιστορία στιγμές που η σύγκρουση γίνεται  απαραίτητη για να σωθεί η πατρίδα, ο λαός, ο πολιτισμός του και οι επόμενες γενηές. Για να σωθεί η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σε κάθε αγνό αγώνα, οι αγωνιστές κλείνουν τα αυτιά τους και στους ευχάριστους και στους τρομοκρατικούς ήχους των σειρήνων του κατακτητή.



‘Ένα από τα πιο απάνθρωπα όπλα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κάθε είδους κατακτητές είναι η «συντεταγμένη χρεωκοπία», που συνήθως ψευδεπίγραφα ονομάζεται «βοήθεια αλληλεγγύης». Είναι από τα πιο απάνθρωπα όπλα, γιατί εξαρθρώνει ολοκληρωτικά ένα λαό και τις επόμενες γενηές του. Το όπλο αυτό, που χρησιμοποιούν κατά του ελληνικού λαού από το 2010, οδηγεί στον πλήρη αφανισμό της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ως κοινωνίας, ως ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, μαζί με τις επόμενες γενηές της. Αυτή τη χρεοκοπία μας έχουν επιβάλλει σήμερα, αυτήν έχουμε και αυτή συμφώνησε η σημερινή μας πολιτική ηγεσία με τους δανειστές μας να συνεχίσουν και να διαιωνίσουν. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το επιτρέψει.



Αν οι πιστωτές νικήσουν, θα τα πάρουν όλα κι από αυτούς που σήμερα κάτι διαθέτουν. Η Κυρία Μέρκελ μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει στη χώρα μας. Ίσως βέβαια κι αυτό έγινε γιατί πέτυχε να επιβάλλει τα «ισοδύναμά» του. ‘Οσοι διαθέτουν ακόμα κάτι από τις οικονομίες και τον ιδρώτα τους, όσοι ‘Ελληνες έχουν επιχειρήσεις, μικρές, μεσαίες ή μεγάλες, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα φύγουν από τα ελληνικά χέρια τους, ότι σκοπός των δανειστών είναι να περάσουν αυτές και ολόκληρη η αγορά στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κερδοσκοπικού χρηματιστικού κεφαλαίου.



Η επιβολή αυτής της συμφωνίας και μάλιστα η εφαρμογή της από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της αριστεράς, συνιστά πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού, στην πιο ακραία του μορφή. Συνιστά ολοσχερή κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση των ήδη πληγέντων μεσαίων στρωμάτων, καταστροφή αγροτών και ανέργων.



Η προστασία του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η κοινωνική και οικονομική αναδιανομή δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι η πιο απόλυτη, η πιο ζωτική προϋπόθεση για τη σωτηρία της πατρίδας. Το έθνος, η πατρίδα  δεν είναι αφηρημένες έννοιες, ταυτίζονται με τον ζωντανό, υπαρκτό ελληνικό λαό που μοχθεί και αγωνίζεται. Ούτε μπορεί να υπάρχει έθνος και πατρίδα χωρίς τον λαό και χωρίς την αξιοπρέπειά του. Ούτε φυσικά μπορεί να ταυτίζεται η Ελλάδα με μια ολιγαρχία, άρρηκτα συνδεδεμένη με ξένα συμφέροντα.



Η παράδοση της κρατικής κυριαρχίας στην ηγεσία της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είναι ο τόπος συνάντησης της ντόπιας «ελίτ» με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι το σχέδιο εκχώρησης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του τραπεζικού τους συστήματος, των πρώτων κατοικιών τους, που ήδη αίρεται η προστασία τους, ακόμα και της γης των αγροτών στους δανειστές. Είναι το σχέδιο της πλήρους φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού.



Είμαστε βέβαιοι ότι το φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων θα νικήσουν τη βαθειά απογοήτευση και την αποθάρρυνση που είναι τόσο φυσικό να νοιώθουμε όλοι μας τώρα. Οι Πιστωτές είναι άλλωστε τόσο ανελέητοι, που δεν μας αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, ως άτομα και ως λαός.



Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.



Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους που συμπαραστάθηκαν στους ‘Ελληνες κατά τη διάρκεια της μαύρης περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας και τους ζητάμε να εμποδίσουν τώρα το πραξικόπημα που οργανώνουν οι κυβερνήσεις τους, μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των Πιστωτών στην Ελλάδα σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αύριο!



Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα.  Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα.



Η Ελλάδα θα νικήσει, η Δημοκρατία θα νικήσει, η δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσει!



Αθήνα, 29 Ιουλίου 2015



Μίκης Θεοδωράκης





Βένιος Αγγελόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ



Γιώργος Βήχας, καρδιολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού



Κλεάνθης Γρίβας, ψυχίατρος



Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ



Κώστας Καραϊσκος, εκδότης εφημερίδας «Αντιφωνητής» Θράκης



Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου



Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης από τα Ανώγεια της Κρήτης



Στάθης Κουβελάκης, Καθηγητής, King’s College, Λονδίνο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ



Νίκος Κουτσού, Βουλευτής Αμμοχώστου, o ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στα Μνημόνια της Κύπρου



Μάριος Κρητικός, αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ



Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας, συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών», μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»)



Λευτέρης Κωνσταντινίδης, στέλεχος του ΠΑΚ, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ



Δημήτρης Λαβδιώτης, οικονομολόγος, συγγραφέας, πρώην στέλεχος της κεντρικής τράπεζας του Καναδά



Γιάννης Μαύρος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα



Γιώργος Μουστάκης, σκηνοθέτης



Δημήτρης Μπελλαντής, δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ



Μαρία Νεγρεπόντη-Δεληγιάννη, οικονομολόγος, τρις εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσαλλονίκη, συνεργάτης του ΟΟΣΑ, τιμηθείσα επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς για τη δουλειά της



Παναγιώτης Παντελίδης, οικονομολόγος-ερευνητής



Δημήτρης Πατέλης, αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πολυτεχνείο Κρήτης



Τζέιμς Πέτρας, Bartle ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Binghamton University της Νέας Υόρκης, πρώην σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπαδρέου, πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, συνεργάτης μιας πλειάδας ηγετών και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής



Ελένη Πορτάλιου, Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ



Στάθης, Στάθης Σταυρόπουλος, σκιτσογράφος



Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβης   



Μιχάλης Στυλιανού, δημοσιογράφος, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας



Γιάννης Σχίζας, συγγραφέας



Φώτης Τερζάκης, συγγραφέας



Βαγγέλης Τσεκούρας, δικηγόρος



Μαρία Φραγκιαδάκη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας



Στάθης Χαμπίμπης, φυσικός




Mail επικοινωνίας με τους υπογράφοντες defend.democracy.in.Greece@gmail.com






A dramatic appeal by Mikis Theodorakis and others

Begin forwarded message:

From: The Delphi Initiative <the.delphi.initiative@gmail.com>
Date: August 3, 2015 at 5:10:06 PM GMT+3
Subject: A dramatic appeal by Mikis Theodorakis and others
To: The Delphi Initiative <the.delphi.initiative@gmail.com>

A dramatic appeal by Mikis Theodorakis and other known Greek personalities, asking for respecting the No vote of the Greek people and defending Greece and democracy
 
In a dramatic appeal to the Greek people (and all the peoples of the world), the music composer Mikis Theodorakis, a world known symbol of Resistance to all oppressors and of struggles for freedom, democracy and independence, top Greek constitutional expert George Kasimatis, journalist and writer Dimitris Konstantakopoulos, Dr. Dimitris Bellantis of the CC of SYRIZA and tens of other known intellectuals, activists and politicians, ask for the respect of the will of the Greek people, directly expressed during the referendum of the 5th of July and for the immediate interruption of the program of “economic assassination” of Greece and its people, applied since 2010.
 
The direct mandate of the Greek citizens given through a referendum is mandatory, according to the most basic principles of any democratic state, of the Greek constitution and of European Law, it is stated in the appeal. The decision of the referendum cannot be changed by decisions of the government, of the parliament or of European institutions. It can be changed only by another referendum.
 
The respect of the will of the Greek people is the only way to preserve democracy and civil peace in Greece and democracy in Europe, it is also said in the appeal. It is the only way to save Greece and its people, from a total and unprecedented destruction. The program applied in Greece since 2010 constitutes a huge contravention of the Greek constitution, of the European and of the international law. It has already provoked the biggest, by far, economic and social disaster in Europe after 1945. Its interruption is a question of life or death for the Greek nation and the only way to preserve the most basic moral and material prerequisites for its survival. “It is better to stop this program in agreement with the other countries of the EU, but if this is not possible, we should do it unilaterally”, states the appeal.
 
The signatories warn that the new agreement signed by the Greek government, under pressure and blackmail and imposed by humiliating and illegal means to Greece, will lead, among other things, to the looting of the public and private property of Greeks, including their first residence, the land of the peasants and the Greek banks and to a new wave of massive emigration of young, well educated Greeks, in a moment the country needs them desperately. 
 
The appeal is criticizing strongly the Greek government because it is acting, after the referendum, as if the Greeks had voted Yes. It is accusing it that, instead of organizing the defense of the country, it is itself disseminating discouragement, fear and even panic to the Greek people, in order to justify its policies.
 
The appeal reminds that the two governing parties are governing because they promised the interruption of the program applied in Greece. It is accusing them that,  during three years and until the very last moment, they did not prepare themselves, the people and the country for the need to resist, in the very probable case that negotiations would fail. It is accusing them also of blindly believing assurances they had from abroad.  
 
The signatories call on the Greek people, in those tragic moments of their history, “not to succumb, not to lose their courage and their capacity of a right judgment”. They call them to remember that their fathers and grand fathers were able to sustain, survive, resist and win under the most terrible conditions of the German occupation of 1941-44 and of the famine of the winter of 1941-42. They express the certainty that the Greek “sense of honor” (“filotimo”) and the patriotism will finally win over fear and the force of the enemy, leading to the victory of Greece, of Democracy and of Democratic Europe.
 
The appeal calls also the Greek people to organize and do everything possible to help the weakest confront the famine, the illness, the dispossession, to help people safeguard their dignity. It is calling Greek citizens to help sustain the most vital state and social functions, under direct threat from the new agreement imposed by European governments and institutions and to resist, everywhere they can and by whatever means they can, to the imposition of the new anti-popular measures.
 
The signatories of the appeal call to the Greek people to draw “the painful but necessary conclusions from their own experience and built a serious and credible front of resistance, not trusting again self-described saviors, adventurers and opportunists”.
 
The signatories are calling “all the peoples of the world, to realize that the struggle of the Greek people is also their struggle”. They are calling especially “the Europeans who expressed solidarity with Greeks during the black period of military dictatorship, to stop the coup d’ etat their own governments organize in Greece”, in cooperation with IMF and ECB, under the guidance of the international Finance, in order to impose the dictatorship of the Creditors in Greece today, in all Europe tomorrow”.
 
“If the forces that have planned and are executing the transformation of a country of the European Union to a sort of Iraq or Libya, through “financial bombing” will win, they will destroy not only Greece but all human kind. In front of the new totalitarianism of the “Markets”, the same if not more dangerous than totalitarianisms of the ‘30s and ‘40s, we don’t have other alternative than to unite and fight. Tomorrow it risks being too late”, concludes the appeal.
 
The text of the appeal is signed by
 
Mikis Theodorakis
 
Venios Angelopoulos, Professor Emeritus of Mathematics, Athens National Polytechnic School, member of the Central Committee of SYRIZA
 
Dr. Yiorgos Vihas, doctor, member of the administration of the Medical Association of Athens, one of the creators of the movement of Social Medicine in Greece
 
Kleanthis Grivas, psychiatrist and writer
 
Katerina Thanopoulou, Vice-president of the Regional Administration of Attica (the major agglomeration of the Athens region), responsible for social policy, member of the Central Committee of SYRIZA
 
Kostas Karaiskos, editor of the newspaper “Antifonitis” in Thrace
 
George Kasimatis. Professor Emeritus of constitutional law, Athens University, founding member and honorary President of the International Association of Constitutional Law, legal advisor of PM Andreas Papandreou
 
Father Andreas Kefaloyiannis, from the historic town of Anogeia in Crete (cradle of the Cretan revolutions and of the resistance to the Nazis during the occupation)
 
Yannis Kimpouropoulos, journalist
 
Stathis Kouvelakis, Professor of Political Science, King’s College, London, member of the Central Committee of SYRIZA
 
Nikos Koutsou, MP from Famagusta, one of the two Cypriot deputies resisting to the end the voting of the laws legalizing the financial coup in Cyprus, in 2013
 
Marios Kritikos, vice president of the General Council of ADEDY (Union of Greek Public Servants)
 
Dimitris Konstantakopoulos, journalist and writer, coordinator of the “Delphi Initiative”, member of the editorial committee of the international review for self-management, “Utopie Critique”
 
Lefteris Konstantinides, leading cadre of PAK, one of the main resistance formations during the military dictatorship (1967-74), ex-deputy of PASOK
 
Spyros Lavdiotis, economist and writer, ex high ranking official of the Central Bank of Canada
 
Yannis Mavros, member of the National Council for the Claiming of debts of Germany to Greece
 
Yiorgos Moustakis, film director
 
Dimitris Bellantis, lawyer, Dr. in Constitutional Law, member of the Central Committee of SYRIZA
 
Maria Negreponti-Delivanis, Docteur d’Etat ès Sciences Economiques (Sorbonne), three times elected Dean of the University of Macedonia, Thessaloniki
 
Panagiotis Pantelides, economist-researcher
 
Dimitris Patelis, Prof. of Philosophy, Polytechnic School of Kriti
 
James Petras, Bartle Professor (Emeritus) of Sociology at Binghamton University, New York, ex-advisor of PM Andreas Papandreou, ex-Director of the Institute of Mediterranean Studies in Athens, advisor of various Latin Americans leaders and movements
 
Eleni Portaliou, Professor of Architecture, National Polytechnic School of Athens, member of the Central Committee of SYRIZA
 
Stathis (Stathis Stavropoulos), cartoonist
 
Themos Stoforopoulos, Ambassador
 
Μihalis Stylianou, journalist, director of the Greek emission of the French state Radio ORTF  during the Greek military dictatorship
 
Yannis Schizas, writer
 
Fotis Terzakis, writer
 
Maria Fragiadaki, member of the Central Committee of SYRIZA, ex-member of the direction of GSEE (General Confederation of Workers of Greece)
 
Stathis Habibis, physicist
 
The contact mail of the signatories of this appeal is defend.democracy.in.Greece@gmail.com.