Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

ΚΥΠΡΟΣ: Πρώτος σταθμός του νέου ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ-ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΡΙΦΙΦΙ Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 15.4.2013


ΚΥΠΡΟΣ: Πρώτος σταθμός του νέου ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ-ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΡΙΦΙΦΙ
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                 15.4.2013
========================================
Η ληστρική επίθεση εναντίον ανυποψίαστων καταθετών των κυπριακών τραπεζών, πριν μερικές ημέρες, αποτελεί  τη συνέχεια ενός οικονομικού πολέμου, ανάμεσα στον ευρωπαϊκό Βορρά και τον ευρωπαϊκό Νότο, που  άρχισε με τη γέννηση της  ΕΕ-ευρωζώνης,  και συνεχίζεται με ολοένα σφοδρότερες και  πιο απροκάλυπτες μεθόδους.

Χρησιμοποιώντας ως άλογο της Τροίας το δημόσιο χρέος ο πλούσιος Βορράς, απομυζεί τον πλούτο του φτωχού Νότου, αφανίζοντας τη μία μετά την άλλη τις οικονομίες των κρατών-μελών και δημεύοντας δημόσια έσοδα, ιδιωτικές περιουσίες, αλλά και κοιτάσματα υποθαλάσσια   ή υπόγεια.

Μια, τεραστίων διαστάσεων μεταφορά πλούτου από το Νότο προς το Βορρά πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, μέσω του μόνιμου και υψηλού εμπορικού πλεονάσματος,  κυρίως της Γερμανίας, σε συνδυασμό και με το πάγιο εμπορικό έλλειμμα του Νότου. 

Η προβολή  του  δημόσιου χρέους, ως κυρίαρχου προβλήματος του ευρωπαϊκού Νότου, σε συνδυασμό  και με την επιβολή μιας βάρβαρης  λιτότητας,  δεν απέβλεπαν στην αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά αντιθέτως στη διαιώνιση και επιδείνωση του.

Με αυτό που συνέβη στην Κύπρο, και  που χωρίς υπερβολή υπάγεται στην ευρύτερη κατηγορία μεθόδων γνωστών ως ΡΙΦΙΦΙ,   εισάγεται πλέον ως μέθοδος αποδεκτή η κλοπή καταθέσεων, χωρίς  αιδώ, χωρίς περιστροφές, χωρίς σοβαρές δικαιολογίες, με το «έτσι θέλω» του κατακτητή που εξαθλιώνει  και δουλοποιεί τον κατακτημένο και  που στα πλαίσια μιας ξαφνικά προκαλούμενης  καταιγίδας  του αφαιρεί, σε πολλές περιπτώσεις,  το αποτέλεσμα των  μόχθων μιας ολόκληρης ζωής. Προς το παρόν, αλλά δεν είναι διόλου βέβαιο ότι αυτό θα ισχύσει και για το μέλλον, αφήνονται εκτός ΡΙΦΙΦΙ οι καταθέσεις μέχρι 100.000Ε. Διαβεβαίωση, που, φυσικά, ουδόλως οδηγεί στην προσπάθεια να μη θιγούν, δήθεν,  οι μικροί αποταμιευτές κλπ, για τους ακόλουθους και πολύ απλούς λόγους. Δηλαδή,  ότι:
1.   Οι μεγάλοι καταθέτες μπόρεσαν να διαφύγουν  από τη λαίλαπα αυτού του ΡΙΦΙΦΙ, σηκώνοντας τα χρήματά τους, έγκαιρα και χωρίς όριο, όχι βέβαια από τις κλειστές κυπριακές τράπεζες στην Κύπρο, αλλά από τα υποκαταστήματά τους  στο Λονδίνο. Αυτά, παραδόξως, παρέμειναν,  όχι βέβαια τυχαίως, ανοικτά. Μεταξύ άλλων εξαφανίστηκαν, έτσι σχεδόν όλες  οι ρωσικές καταθέσεις των ολιγαρχών, που αντιπροσώπευαν το 20% περίπου στις κυπριακές τράπεζες. Εκτιμάται ότι μέσω των ανοικτών υποκαταστημάτων, εκτός Κύπρου, που έπρεπε να παραμείνουν κλειστά, αλλά ήταν ανοικτά,  εξανεμίστηκαν  4-10Ε δις. Εξαφανίστηκε, δηλαδή, έτσι η βάση, από την οποία αναμενόταν να αντιμετωπιστεί το χρέος  των 5.8Ε δις χάρη του οποίου  τολμήθηκε, όπως τουλάχιστον επίσημα υποστηρίχθηκε,  η μεγάλη κλοπή, που κατέστρεψε εντελώς την οικονομία της Κύπρου. Μια μικρή λεπτομέρεια, που βέβαια μπορεί να ερμηνευθεί ανάλογα με την κρίση του καθενός: «η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου  δανείστηκε από την ΕΚΤ σημαντικά περισσότερη ρευστότητα, ακριβώς τις κρίσιμες ημέρες,  από την απαραίτητη για τις ανάγκες αυτών των υποκαταστημάτων του Λονδίνου».
2.   Εξάλλου, το μέτρο της διασφάλισης  καταθετών με  κάτω από 100.000Ε είναι εντελώς χωρίς λογική, γιατί ο ίδιος καταθέτης μπορεί να έχει από 100.000Ε σε απεριόριστο αριθμό τραπεζών εντός ή εκτός μιας χώρας.
3.   Τέλος, ήδη έχει αρχίσει να αναθεωρείται αυτή η αρχή, με δηλώσεις αρμοδίων που υποστηρίζουν ότι αν χρειαστεί στο μέλλον θα γίνει «κούρεμα» και καταθέσεων κάτω από 100.000Ε, προκειμένου να επιτευχθεί εσωτερική διάσωση.
Συνεπώς, ως πρώτο συμπέρασμα αυτής της ληστείας, στην Κύπρο, είναι ότι αυτή στόχευε τον  πτωχό και μεσαίο καταθέτη και όχι τους πλούσιους και μεγάλους. Από την άποψη αυτή, και η ληστεία της Κύπρου συνεχίζει την, εδώ και 4 περίπου δεκαετίες διαδικασία υπέρ συγκέντρωσης  πλούτου στα χέρια   ολοένα και πιο ολιγάριθμων  ατόμων, σε παγκόσμια βάση.

Θα προσπαθήσω, σύντομα, να απαντήσω στα ακόλουθα ερωτήματα:

1.   Ποιες ήταν οι επίσημες δικαιολογίες της εισαγωγής στην ευρωζώνη αυτού του πρωτοφανούς και άκρως ανήθικου μέτρου, και ποιες οι πραγματικές;
2.   Τι σημαίνει  αυτή η ληστεία, και
3.   Τι συνέπειες προβλέπονται ότι θα έχει;



1.Ποιες ήταν οι επίσημες δικαιολογίες της, και ποιες οι πραγματικές;
-----------------------------------------------------------------
Όλες, σχεδόν, οι δικαιολογίες που προβλήθηκαν, για το αδιανόητης σύλληψης  αυτό μέτρο καταρρέουν ως χάρτινος πύργος, αν αναλογιστεί κανείς ότι το χρέος της Κύπρου αντιπροσωπεύει μόνο το 0.2% του συνολικού ευρωπαϊκού, που αυτό ανέρχεται σε πάνω από 8Ε τρις. Είναι, δηλαδή, αστείο να υποστηριχθεί,  ότι η ΕΕ φοβήθηκε δήθεν ότι  το χρέος της Κύπρου έθετε σε κίνδυνο το ευρώ, και έσπευσε έτσι να το σώσει, εισάγοντας έναν  νεοσύστατο όρο δημοσιονομικής σταθερότητας: αυτόν, δηλαδή, της υγιούς σχέσης μεταξύ καταθέσεων και ΑΕΠ δεδομένου κράτους-μέλους της. Να υπενθυμίσω ότι και η Ελλάδα  επιλέχθηκε δήθεν για να «σώσει το ευρώ» με χρέος που δεν υπερέβαινε το 2.5% του συνολικού ευρωπαϊκού, και έγινε έτσι το πρώτο πειραματόζωο της Ευρώπης, με την εφαρμογή του απάνθρωπου μέτρου της «εσωτερικής υποτίμησης». Επανέρχομαι στην Κύπρο, και στη δικαιολογία ότι η σχέση καταθέσεων προς ΑΕΠ της ήταν υπερβολική, και απειλούσε δήθεν το ευρώ. Αλλά, εκτός από τον εντελώς  αυθαίρετο αυτό συλλογισμό, δεδομένου ότι οι ξένες καταθέσεις επιδιώκονται μετά μανίας, από τις επί μέρους εθνικές οικονομίες,  ως άμεσες ξένες επενδύσεις, και το ότι ουδέποτε στο παρελθόν αναφέρθηκε παρόμοιος όρος σταθερότητας, θα πρέπει επίσης  ιδιαίτερα να επιμείνουμε στον, σκανδαλωδώς, επιλεκτικό χαρακτήρα αυτής της ληστείας στην Κύπρο. Θέλω να πω ότι η σχέση καταθέσεων προς ΑΕΠ της Κύπρου, ήταν 7 προς 1-όσο και της Ιρλανδίας-, ενώ του Λουξεμβούργου 22 προς 1, ενώ της Μάλτας 8 προς 1. Με ποια, λοιπόν, κριτήρια επιλέχθηκε, για το ΡΙΦΙΦΙ, η Κύπρος; Το παραπάνω επιχείρημα συμπληρώθηκε και με δεύτερο, που αυτό κυκλοφόρησε υπογείως: ότι, δηλαδή, η ευρωζώνη ήταν δυσαρεστημένη με το γεγονός της συγκέντρωσης, στην Κύπρο, ρωσικών περιουσιών των εκεί ολιγαρχών, και ήθελε να  διακόψει αυτές τις ιδιαίτερες σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κύπρου, κουρεύοντας τις ρωσικές καταθέσεις. Αλλά, τελικά, η ληστεία δεν έθιξε ουσιαστικά τις ρωσικές καταθέσεις, των οποίων το μεγαλύτερο τμήμα κατόρθωσε να διασωθεί, αλλά τους μικρούς και μεσαίους Κύπριους καταθέτες, τα ασφαλιστικά συνταξιοδοτικά, μισθοδοτικά, δημοσίων επενδύσεων και εκκλησίας  ταμεία της.  Ένα τρίτο επιχείρημα προβάλλεται για να  δικαιολογήσει το απαράδεκτο, όντως, αυτό μέτρο εναντίον της Κύπρου με την κατηγορία ότι εκεί «γινόταν ξέπλυμα βρώμικου χρήματος», και η «ενάρετη» ΕΕ όφειλε να θέσει τέρμα στην ανομία.  Αλλά, πώς να δικαιολογήσει κανείς  αυτή τη ληστεία, με βάση την υπόνοια ξεπλύματος βρώμικου χρήματος από το 0,2% της ΕΕ, ενόσω  οι αρμόδιοι δεν φαίνεται να ενοχλούνται από τα μεγάλα πλυντήρια του Λουξεμβούργου, της Ελβετίας, του Σίτυ του Λονδίνου , της Ιρλανδίας, του   Βελγίου, αλλά και κατεξοχήν   της Γερμανίας;
   Αλλά, και πέρα από τις παραπάνω απορίες ερωτάται που  πήγε, αλήθεια,  η συμφωνία για την απευθείας
ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον ESM χωρίς να περνά από το χρέος της κάθε χώρας; Δεν υπήρξε συμφωνία στις 29 Ιουνίου του 2012 από τη Σύνοδο Κορυφής; Γιατί δεν εφαρμόστηκε στην Κύπρο με τις όποιες προϋποθέσεις έθετε η ΕΕ;

Αντιθέτως οι πραγματικές αιτίες αυτής της επίσημης ληστείας  φαίνεται να είναι:
*πρώτον,   να γίνει η αρχή, από τον πιο αδύναμο κρίκο, και  στη συνέχεια να επεκταθεί, για  χάρη  της άμεσης πια και απλοποιημένης μεταφοράς πλούτου από το φτωχό Νότο, προς τον πλούσιο Βορρά
*δεύτερον, να καλυφθούν έτσι οι σημαντικές και, μέχρι τώρα, άγνωστες ζημίες της κεντρικής γερμανικής τράπεζας, που υπολογίζονται σε 12Ε δις.
* τρίτον, να προσελκυστεί το μέγιστο των καταθέσεων της Ευρώπης στη Γερμανία, ως εγγυήτριας μη κουρέματος, όπως ήδη επίσημα διατυμπανίζει ο  υπουργός Οικονομικών της, ο. κ. Σόιμπλε
*τέταρτον, να παύσει η Κύπρος να είναι ισχυρό κέντρο τραπεζικής δραστηριότητας, κάτι που ενοχλούσε τη Γερμανία.
Και, βέβαια, συμπερασματικά, θα πρέπει να τονιστεί ότι η κυρίως υπεύθυνη για τις κρίσεις ευρωπαϊκών τραπεζών είναι η απροθυμία των επικεφαλής της ΕΕ να επιβάλλει, επιτέλους, αποτελεσματικό έλεγχο στις δραστηριότητές τους.

Μπορεί, ασφαλώς, και οφείλει κανείς να σκεφθεί ως δικαιολογίες αυτής της ανοίκειας ενέργειας, και σχέδια πιο μακρόχρονα και πιο καταχθόνια, που άλλωστε έχουν αρχίσει να υλοποιούνται. Συνοπτικά, αναφέρομαι στην προσπάθεια  απόλυτης φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των υπό κατοχή οικονομιών, λόγω χρέους, ώστε να μην αντιδράσουν για τη συνέχεια: δηλαδή, για το  «πάρτα όλα» έναντι πινακίου φακής.


2. Τι σημαίνει  αυτή η ληστεία;
Στο δεύτερο αυτό και καίριο ερώτημα οι απαντήσεις είναι πολλές, αλλά  οι περισσότερες δεν έχουν  ακόμη υλοποιηθεί. Θα κάνω σύντομη αναφορά σε μερικές απ’ αυτές, που δείχνει ότι η κλοπή στην Κύπρο υποκρύπτει πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται:

*Πρόκειται για τη μετάβαση του καπιταλισμού, σε στάδιο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ληστρικός καπιταλισμός. Εισάγεται στην Ευρώπη από τη Γερμανία. Το είδος αυτό δεν σέβεται πια ούτε τις αρχές του,  αφού καταργεί ουσιαστικά την αποταμίευση, που είναι η βασική κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, βέβαια, συγκεντρώνει το σύνολο σχεδόν του πλούτου στις τράπεζες, και σε όσους κινούνται γύρω απ’ αυτές, μετατρέποντας τον υπόλοιπο πληθυσμό σε προλετάριους.
*Τα οικονομικά που διδαχθήκαμε ως τώρα δεν εξυπηρετούν πια. Ανατέλλει, αντιθέτως, ο αιώνας των οικονομικών της αρπαγής,  τύπου μαφίας, των οικονομικών της απόλυτης εκμετάλλευσης της εργασίας, των κοινωνιών χωρίς μεσαία τάξη.
*Οι εγκάρσιες αυτές  αλλαγές σηματοδοτούν ριζικές μεταβολές και στην παραγωγή. Μεταφορά της από προϊόντα  ικανοποίησης βασικών αναγκών, αφού η ζήτησή τους θα εξασθενεί κάτω από την προϊούσα  φτωχοποίηση της εργατικής και μεσαίας τάξης και στροφή της προς την παραγωγή πολυτελών και ημιπολυτελών αγαθών και υπηρεσιών.
*Δραστική μείωση των γεννήσεων και του πληθυσμού, εφόσον το νέο μοντέλο της οικονομίας  δεν θα μπορεί πια να διατηρεί στη ζωή μεγάλες οικογένειες. Η αρχή γίνεται με τις  συνεχώς αυξανόμενες στρατιές ανέργων  στην Ευρώπη.
*Η εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης θα εξαρτηθεί, σε μεγάλο βαθμό, από το κατά πόσον, μέσα σ’αυτόν τον Αρμαγεδδών, η Γερμανία θα κατορθώσει να επιβάλλει τα σχέδιά της, για πλήρη καθυπόταξη της Ευρώπης στις επιθυμίες της. Για πάρα πολλούς λόγους, υπάρχουν ευτυχώς  πολλές αμφιβολίες.

3.Τι συνέπειες προβλέπονται ;
Οι άμεσες πιθανές συνέπειες θα είναι:
·       Μαζική εγκατάλειψη  της Ευρώπης από κεφάλαια, που θα αναζητήσουν ασφάλεια εκτός αυτής
·       Σύγχυση ανάμεσα στον αποταμιευτή, που καταρχήν δεν εκτίθεται σε κινδύνους και τον επενδυτή, ο οποίος αναλαμβάνει ρίσκα και γι αυτά αμείβεται με το κέρδος.
·       Εξαφάνιση, κάθε έννοιας ασφάλειας, στις τοποθετήσεις καταθέσεων σε ευρωπαϊκές τράπεζες. Να μην ξεχνούμε ότι προηγήθηκε κούρεμα και των ελληνικών ομολόγων.
·       Δραστικός περιορισμός της τοποθέτησης αποταμίευσης στις τράπεζες, εφόσον δεν εγγυώνται πια ασφάλεια – σε πείσμα του ότι  οι αρμόδιοι προσπαθούν να πείσουν  για το αντίθετο- και αναζήτηση σιγουριάς στην αποθησαύριση, στο χρυσό και σε πολύτιμα μέταλλα καθώς και στην τοποθέτηση σε ακίνητα –παρά τα χαράτσια, και εφόσον βέβαια το ΡΙΦΙΦΙ των τραπεζών δεν αποκτήσει μορφή δήμευσης και της ακίνητης  περιουσίας.
·       Δραστικός περιορισμός της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων, και συνεπώς και της παγκοσμιοποίησης, που πιθανότατα θα ενδυθεί άλλες  μορφές, λιγότερο εμφανείς και επίσημες σε σχέση με αυτήν που ισχύει.
·       Ισχυρό ράπισμα στο ευρώ, που αν προστεθεί και στις πολύπλευρες δυσκολίες του, δεν είναι πιθανόν ότι θα επιβιώσει.

Θα τελειώσω με μια φράση του Αριστοτέλη από τα Πολιτικά:

«Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος και αφ ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές».
 

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Νόαμ Τσόμσκι: «οι Γερμανοί θέλουν να αποκτήσουν ότι πολύτιμο έχει η Ελλάδα» Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 11.04.2013


Νόαμ Τσόμσκι: «οι Γερμανοί θέλουν να αποκτήσουν ότι πολύτιμο έχει η Ελλάδα»
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                    11.04.2013
=============================================================
Ειλικρινά διερωτώμαι, αν ακούει κανείς τον μεγάλο Τσόμσκι, ή αν αντιθέτως οι αρμόδιοι τον έχουν κι αυτόν κατατάξει στους "συνωμοσιολόγους", σ'αυτούς που "δεν ξέρουν τι λένε" ή και στους "εχθρούς του Έθνους", όπως συμβαίνει με το σύνολο των "ιθαγενών" που τολμούν να διαφωνήσουν με την εξαθλιωτική από κάθε πλευρά πολιτική ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟ των μνημονίων, όπως συνέβη με πολυάριθμους πρωτοκλασάτους οικονομολόγους που καθημερινά υποστηρίζουν το αυταπόδεικτο, δηλαδή ότι οδεύουμε με επιταχυνόμενο ρυθμό προς το γκρεμό, όπως συνέβη ακόμη και με τον πρωτεργάτη του άθλιου αυτού μνημονιακού προγράμματος του ΔΝΤ, τον Olivier Blanchard, που προφανώς καταληφθείς από τύψεις, για την ολοσχερή καταστροφή  στην Ελλάδα, βγήκε και φώναξε ότι έγινε ένα φοβερό λάθος, που  προκάλεσε περίπου 200% μεγαλύτερη ύφεση της προβλεφθείσας.  Αυτός, λοιπόν, ο γνωστός  και πρώτος τη τάξει μακροοικονομολόγος του ΔΝΤ αντιμετωπίστηκε από τους δικούς μας αρμόδιους, αλλά και από αυτούς της ευρωζώνης ως.....μη γνωρίζων περί τίνος ομιλεί, ως περίπου παράφρων. Του είπαν, δηλαδή, οργισμένοι, ότι "κάνει λάθος να ασχολείται με λάθος"! Ακριβώς, έτσι. Έστω κι αν το λάθος αυτό κατάντησε την Ελλάδα, μεταξύ πολλών άλλων, να έχει μαθητές που ψάχνουν τα πρωινά στα σκουπίδια, για να φάνε. Αυτά....

Και, βέβαια, απολύτως σοβαροφανείς οι ίδιοι, έσφιξαν ακόμη περισσότερο τα λουριά έτσι ώστε να κορυφώνεται η φτώχεια, η ανεργία, τα λουκέτα, οι αυτοκτονίες, γιατί μόνο έτσι θα " μπορούμε να διακρίνουμε στο βάθος την ανάκαμψη"!

Και διερωτώμαι ακόμη: πως συμβαίνει, ακριβώς την ώρα που καταρτίζεται στην ευρωζώνη το σχέδιο του γενικευμένου ΡΙΦΙΦΙ των καταθέσεων των Ευρωπαίων πολιτών, οι δικοί μας αρμόδιοι να βγαίνουν στα κανάλια-χωρίς και να έχουν ειδικά ερωτηθεί- και να μας διαβεβαιώνουν ότι "οι καταθέσεις μας είναι απολύτως ασφαλείς". Δηλαδή, θα πρέπει εφεξής όταν οι αρμόδιοι μας διαβεβαιώνουν για χρώμα λευκό, εμείς να βλέπουμε αυτόματα μαύρο;

Έχω και μια άλλη απορία, και πολλές υπο-απορίες, για ένα θέμα που έχει, αναμφίβολα, αναχθεί στο υπ' αριθμόν 1  πρόβλημα αυτή τη στιγμή, στην ταλαίπωρη χώρα μας. Έτσι και του βρούμε λύση, θα έχουμε σωθεί. Φυσικά, αναφέρομαι στο μέγα ζήτημα των επίορκων, των κοπανατζήδων, των αεριτζήδων και των πλαστογράφων -μήπως, ξέχασα κάποια κατηγορία;; Εμφανής, εμφανέστατη η αγωνία των δημοσιογράφων-όχι όλων, αλλά αρκετών- που ασχολούνται με κλιμακούμενη ένταση μ' αυτό το δράμα. Έχει, άπειρες πλευρές, αλλά θα προσπαθήσω να τις συνοψίσω:

Παρότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας αποδείχθηκε μη υπερμεγέθης, η Τρόικα απαιτεί το κούρεμά του-ΕΤΣΙ ΘΕΛΕΙ, εμάς τι λόγος μας πέφτει,  και τα σκυλιά δεμένα! Έχει, λοιπόν, η Τρόικα καταρτίσει στατιστικό πίνακα με τον αριθμό των μελλοθανάτων, και δίπλα σε κάθε αριθμό έβαλε και ημερομηνία μέσα στην οποία πρέπει να της παραδοθούν τα πτώματα. Αλλά....πως να απολυθούν όλοι αυτοί; Και μόνιμοι είναι, και το Σύνταγμα δεν το επιτρέπει. Γι αυτό, λοιπόν, δεν  πρέπει να γίνεται λόγος περί απολύσεων. Γίνεται, αντιθέτως, λόγος και κατά περίπτωση, για διοικητική μεταρρύθμιση, για διαρθρωτική μεταρρύθμιση, για μετακίνηση ή κινητικότητα, για αναγέννηση του δημόσιου τομέα, τελοσπάντων αυτά συγκράτησα, μπορεί και κάτι να έχω παραλείψει....

Ναι, αλλά, πρέπει να καρατομηθούν άμεσα 2500 -αν δεν κάνω λάθος-και μέχρι τέλους του 2013 7.500. Αλλιώς...δεν θα πάρουμε τη δόση και θα....χρεοκοπήσουμε-άσχετο που είμαστε χρεοκοπημένοι για πάνω από 4 χρόνια! Δεν πρέπει, λοιπόν, ή δεν γίνεται να απολυθούν. Ιδού, λοιπόν, ο άλυτος καταρχήν γρίφος. Τίποτε, ωστόσο δεν είναι άλυτο, όταν υπάρχουν μυαλά με φαεινές και πρωτότυπες ιδέες, καθώς και παπαγαλάκια για να τις επαναλαμβάνουν, μέχρις ότου εμπεδωθούν στον εγκέφαλο των ιθαγενών.

Τελικά, ήταν απλό, ήταν εξαιρετικά απλό. Οι επίορκοι, οι κοπανατζήδες κλπ.κλπ. εξυπακούεται ότι πρέπει να φύγουν. Αλλά, βέβαια, το πρόβλημα δεν λύθηκε πλήρως, μια και υπάρχει ακόμη στον τόπο μας δικαιοσύνη και αυτοί, ναι μεν έχουν προκριθεί ως στυγεροί εγκληματίες, ναι μεν θα σωθεί η Ελλάδα αν τους αφαιρεθεί άμεσα ο μισθός, αλλά πως να το κάνουμε,  πρέπει πριν να  δικαστούν και να καταδικαστούν. Αλλά, όμως, αυτή η διαδικασία, γιατί είναι και πάρα πολλοί οι εγκληματίες δημόσιοι υπάλληλοι, δηλαδή με κάποιες προσπάθειες, που θα πάει, θα φθάσουν τις 7500 που απαιτεί η Τρόικα για το 2013, και μετά βλέπουμε!  Η Τρόικα όμως δεν μπορεί να περιμένει να δικαστούν και να τελεσιδικήσουν οι Έλληνες εγκληματίες δημόσιοι υπάλληλοι. Δικαιούται και θέλει αμέσως τα κεφάλια τους, μετρημένα όπως τα έχει καταγράψει.

Καταλάβατε, λοιπόν, τι φοβερό πρόβλημα αντιμετωπίζει η Ελλάδα;; Γι αυτό ξημεροβραδιάζονται οι αρμόδιοι. Διορθώνουν από δω, κόβουν από εκεί, προσθέτουν από αλλού. Γι αυτό και έχουν αγριέψει οι στρατευμένοι, για τη σωτηρία του έθνους, δημοσιογράφοι, και προσπαθούν με κάθε τρόπο, με όλα τα μέσα να εξηγήσουν στο λαό το πρόβλημά του, αυτό των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων! Τελικά, αφήνεται να εννοηθεί, έμμεσα πάντοτε, ότι η Ελλάδα διαθέτει 750.000 εγκληματίες δημόσιους υπαλλήλους, οι οποίοι θα θανατώνονται τα επόμενα χρόνια, με ρυθμούς ανάλογους με τις απαιτήσεις της Τρόικας.

Ως εδώ, το πρόβλημα είχε λύση. Από δω, όμως, και μπρος πρέπει να επινοήσουμε τελειωτικές, και όχι πια μεσοβέζικες λύσεις, για να σωθεί η πατρίδα. Και μάλλον έχει βρεθεί η λύση. Και μάλλον είναι απλή: Μα ναι, υπάρχει και  ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ. Οι αρμόδιοι, λοιπόν, δεν έχουν παρά να μετρήσουν κεφάλια, να τα χρίσουν ως εγκληματικές  μορφές- έχω τη γνώμη ότι δεν είναι τόσο απαραίτητο να χαρακτηριστεί ο κάθε εγκληματίας επακριβώς, δηλαδή αν είναι πλαστογράφος, κοπανατζής κλπ, γιατί αυτή η διαδικασία απαιτεί χρόνο και μπορεί να υπάρξει στην πορεία και κάποιο μπέρδεμα- , να τους κόψουν άμεσα το μισθό, με  το προϊόν του οποίου θα καλυφθούν οι νέες τρύπες που συνεχώς δημιουργούνται εξαιτίας  του λανθασμένου προγράμματος που εφαρμόζουμε, κατά την ομολογία του εμπνευστή του Olivier Blanchard, αλλά που εμείς αρνούμαστε να το αναγνωρίσουμε ως λανθασμένο.  Θα ικανοποιηθούν, έτσι, οι Τροικανοί και θα συναινέσουν να πάρουμε τη δόση μας, και όλα καλά, μέχρι την επόμενη κρίση, σε 5 μήνες αν δεν κάνω λάθος. Έχουμε καιρό μέχρι τότε, και τότε το ξαναβλέπουμε....

Ξέχασα και μια λεπτομέρεια, πολύ σημαντική. Η Τρόικα, έχει εκφράσει την επιθυμία της "άμεσης αντικατάστασης" των εγκληματιών δημοσίων υπαλλήλων, με άλλους μη εγκληματίες. Έτσι, υπογραμμίζεται η επιθυμία της Τρόικας για την αποκατάσταση ενάρετου δημόσιου τομέα, με νέους και άφθαρτους υπαλλήλους. 

Μήπως, όμως, υπάρχουν προβλήματα, ας πούμε αύξησης της ήδη θανάσιμα υψηλής ανεργίας, βάθεμα της ύφεσης, ενδεχόμενο αθώωσης των "εγκληματιών" στη συνέχεια της αυτοδικίας; Αστεία πράγματα! Γιατί θα πρέπει να ασχολούμαστε με "ανύπαρκτα" προβλήματα, τώρα που....σωζόμαστε. Όσοι δεν διακρίνουν την ανάπτυξη που έρχεται καλπάζοντας, είναι απλώς μύωπες. Άλλωστε, οι αρμόδιοι κατάρτισαν κι αυτό το περίφημο γραφείο, που θα εξηγεί πως θα γίνονται οι επενδύσεις, προκειμένου  να αντιμετωπιστεί κατά τον καλύτερο τρόπο ο συνωστισμός των νέων επενδυτών. Εξάλλου, ο επαναπατρισμός των κεφαλαίων που βγήκαν από τη χώρα γίνεται, κατά επίσημες ομολογίες, με τέτοιους ρυθμούς, που οι τράπεζες δεν είναι πια σε θέση να τον αντιμετωπίσουν. Έτσι, και μόνο έτσι εξηγείται η απόλυτη βεβαιότητα των αρμοδίων, ότι η χώρα μας δεν κινδυνεύει από κούρεμα των καταθέσεων, αλλά το Eurogroup ασχολείται με το κούρεμα των καταθέσεων των υπόλοιπων οικονομιών της ευρωζώνης, που αυτές δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση όσο εμείς.

Σημείωση: Το ευτράπελο ύφος αυτού του σημειώματος, κρίνω ότι είναι δυστυχώς  το μοναδικό που μπορεί να  εκφράσει την απόλυτη κατάντια στην οποία έχουμε περιέλθει. Επικίνδυνη, πράγματι, η επιστροφή στη δραχμή. Αλλά, ο σίγουρος αφανισμός μας δεν είναι ακόμη πιο  επικίνδυνος; Δεν θα ήταν απαραίτητη η κατάρτιση μιας σοβαρής μελέτης, σχετικά, αντί των κραυγών τρόμου που βγάζουν τα παπαγαλάκια στο άκουσμα της δραχμής; Ως τώρα, το επιχείρημα των αρμοδίων ήταν ότι όσοι μιλούσαν για τη δραχμή ήταν "οι εγκληματίες που έβγαλαν έξω τα χρήματά τους, για να τα επαναπατρίσουν με τη δραχμή και να πλουτίσουν"! Τώρα, όμως, που θα μπει σίγουρα-σιγουρότατα μεγάλο ψαλίδι στις καταθέσεις μας, ποιό άραγε θα είναι το επόμενο επιχείρημα εναντίον των "συμμοριτών της δραχμής";;;







Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Με αφορμή το σημερινό δημοσίευμα του Spiegel” με τίτλο: «Σας χρωστάμε 162 δις, αλλά σας γράφουμε στις «λίστες» μας =================================================================================


Με αφορμή το σημερινό δημοσίευμα του Spiegel” με τίτλο: «Σας χρωστάμε 162 δις, αλλά σας γράφουμε στις «λίστες» μας
=================================================================================

Το κωμικό θα είναι  τα χρωστούμενα της  Γερμανίας να….τα απαιτήσουν οι ίδιοι οι Γερμανοί, για λογαριασμό μας, αφού επί 4 χρόνια που η Ελλάδα δεινοπαθεί, οι έλληνες  αρμόδιοι φοβούνται –ή κάτι άλλο;-να τα ζητήσουν!  

Όσο για τις θεωρίες συνωμοσιολογίας, που κατηγορούνται ότι δήθεν  τις ενστερνίζονται όλοι όσοι διαφωνούν με τα μνημόνια κλπ, αυτά δηλαδή που αλύπητα εφαρμόζονται επί 4 χρόνια και  αφανίζουν  και εξαθλιώνουν την Ελλάδα, να υπενθυμίσω για την ιστορία ότι πριν από τους «συνωμότες»  οι διαφωνούντες  χαρακτηρίζονταν ως  «λαϊκιστές», ως  «άτομα που δεν ήξεραν τι λένε», που «δεν καταλάβαιναν», ακόμη  και που ήταν «εχθροί του ΄Έθνους».

Στην αρχή, ομολογώ ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα ευτυχής με το εντελώς ασχολίαστο  των απόψεών μου, που οπωσδήποτε ήταν μη κατευθυνόμενες, και που οπωσδήποτε στο παρελθόν έχαιραν κάποιας προσοχής. Όταν, ωστόσο, στην πορεία του ελληνικού δράματος, παρέμειναν ασχολίαστες ανάλογες απόψεις των Dominique Strauss Kahn, Paul Krugman κλπ.,κλπ., αλλά και κυρίως του κατεξοχήν αρμόδιου για τα «προγράμματα θανάτου του ΔΝΤ» του επικεφαλής  μακροοικονομολόγου του Olivier Blanchard –που μάλιστα εμμέσως κατηγορήθηκε ότι ο ίδιος έκανε λάθος διαπιστώνοντας και ομολογώντας  το τραγικό λάθος του ελληνικού προγράμματος!!!-  και όταν ακόμη  εντελώς πρόσφατα ο γνωστός Έλληνας οικονομολόγος του Ινστιτούτου  Οικονομικών Levy, Δημήτρης Παπαδημητρίου δηλώνει ακριβώς ότι υποστήριξα από την πρώτη στιγμή της ελληνικής τραγωδίας,  ότι δηλαδή «είμαστε σε αδιέξοδο και η ανάπτυξη είναι….όνειρο θερινής νυκτός», και δεν κουνιέται φύλλο, αλλά αντιθέτως, δεχόμαστε τη μια προσβολή ύστερα από την άλλη –βλ. τη διάλυση της σχεδόν τελειωμένης συγχώνευσης μεταξύ Εθνικής και Εurobank- λέω δυνατά για να το ακούσω  εγώ η ίδια και να πάρω θάρρος «Θεέ μου, βοήθησε την κατακαϋμένη Ελλάδα!

Και να επανέλθω στα «δυσνόητα», που ωστόσο είναι απολύτως κατανοητά και για μη οικονομολόγους. Χάσαμε, πρόσφατα, μια ευκαιρία θεόπεμπτη: την αξιοποίηση της  ομολογίας του πρώτου οικονομολόγου του ΔΝΤ Olivier Blanchard, ότι «το ΔΝΤ έκανε «λάθος», και «το λάθος αυτό μπορεί και να στοίχισε στην Ελλάδα ύφεση της τάξης του 200% μεγαλύτερης αυτής που είχε προγραμματιστεί». Δηλαδή, λάθος που κατέστρεψε την οικονομία μας. Σκέφθηκα, λοιπόν, αφελώς όπως απέδειξε η συνέχεια: «αυτό ήταν, τώρα θα ξεσηκωθούμε, τώρα θα ζητήσουμε κάποια ανταλλάγματα για τα δεινά μας, βέβαια τώρα  το ελάχιστο που θα γίνει είναι η ριζική αλλαγή της τόσο καταστρεπτικής και λανθασμένης πολιτικής, που μας εξανέμισε. Αποδείχθηκε, όμως, και πάλι  ότι είχα αδυναμία να προβλέψω, γιατί, απλώς ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ,και όχι μόνο, αλλά ο τρόπος που εκφράστηκε, από τους έλληνες αρμόδιους, αυτή  η «έλλειψη αντιδράσεων», με έκανε σχεδόν να σκεφθώ ότι….δεν ομολογήθηκε επισήμως λάθος του ΔΝΤ, αλλά ότι εγώ  το ονειρεύτηκα. Οπωσδήποτε, έσπευσα να γράψω ένα άρθρο στη γαλλική εφημερίδα Le Monde, με τίτλο «Το λάθος του ΔΝΤ: μια απαγορευμένη συζήτηση», και είχα την τύχη να μου το δημοσιεύσει αμέσως (12.03), και το σπουδαιότερο 775 αναγνώστες δήλωσαν μέχρι τώρα «ότι το άρθρο αξίζει να διαβαστεί». Θα έπρεπε, λοιπόν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, να είμαι ικανοποιημένη για την ανταπόκριση του άρθρου μου σε μια από τις πιο γνωστές εφημερίδες της υφηλίου. Πως, όμως, να είμαι όταν η πατρίδα μου χάνεται, και  ουδείς αρμόδιος διεκδικεί τα δίκαιά μας, ενώ το ΛΑΘΟΣ συνεχίζεται και μας οδεύει στο γκρεμό;

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Ο κ. Μανιτάκης και οι απολύσεις Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων


Ο κ. Μανιτάκης και οι απολύσεις Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων
================================================
Κατά τη γνώμη μου η «αποπομπή» του κ Μανιτάκη από τη θέση του ως  υπουργός θα είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να του συμβεί, και θα έλεγα μάλιστα ότι άργησε. Θα υπήρχαν, ίσως,  ακόμη, ελπίδες να ξεχαστούν οι στιγμές, κατά τις οποίες φαινόταν να έχει συμβιβαστεί με το ανοσιούργημα της απόλυσης χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς λόγο και αιτία, αλλά μόνο επειδή η νεοφιλελεύθερη έξαρση της τρόικας το απαιτεί, πέρα από κάθε νόμο και κάθε λογική. Εξάλλου, θα αποστασιοποιηθεί με την αποχώρησή του  ο κ. Μανιτάκης από την τόσο ανέντιμη, για ολόκληρη την Ελλάδα, εξίσωση του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων με «επίορκους», «κοπανατζήδες» και άλλες παρόμοιες  φαιδρότητες. Όχι, βέβαια ότι δεν υπάρχουν και τέτοιοι στον ελληνικό  δημόσιο  τομέα, όπως  άλλωστε και σε κάθε χώρας δημόσιο τομέα, αλλά γιατί αυτοί οι, αναγκαστικά, ολίγοι δεν γίνονται προπέτασμα για την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων, που δεν είναι ούτε «επίορκοι», ούτε «κοπανατζήδες». Οι ολίγοι αυτοί,  σε πολιτισμένες κοινωνίες, περνούν σε τακτικά διαστήματα  από πειθαρχικά  συμβούλια και υφίστανται τις προβλεπόμενες ποινές του υπαλληλικού κώδικα. Δεν γίνονται  το κύριο θέμα των ΜΜΕ, δε μένουν σε συσκότιση από άποψη αριθμού και είδους παραπτωμάτων τους και κυρίως δεν γίνονται σημαία για να δικαιολογηθούν βάρβαρες  θυσίες αίματος.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη