Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Με Αρμαγεδδών μας απειλεί η «ΕΚΘΕΣΗ»της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος

Με Αρμαγεδδών μας απειλεί η «ΕΚΘΕΣΗ»της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος της 29.05.12
=========================================================

Σε αρμονική συγχορδία με τις έξωθεν απειλές εναντίον της χώρας μας, και ταυτόχρονα σχεδόν με τις ποταπές δηλώσεις  της κυρίας Christine Lagarde,  με  τις οποίες η επικεφαλής του ΔΝΤ (του Ταμείου που δήθεν μας σώζει, ενώ μας καταστρέφει ) μας πληροφορεί ότι  «μας απεχθάνεται,», εμφανίστηκε  ξαφνικά  και μία άκρως  περίεργη Εκθεση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (τράπεζα που κατ’ονομα, μόνο, είναι ελληνική).

Η περί ης Έκθεση, με απροκάλυπτα κατεπείγοντα χαρακτήρα και με τρομοκρατικές διαπιστώσεις για τα όσα φρικτά μας αναμένουν, αν τολμήσουμε να εξέλθουμε της ευρωζώνης,  καταγράφει με αξιοθαύμαστα  ολοκληρωμένη αριθμητική ακρίβεια το σύνολο των ζοφερών εξελίξεων, που θα μας μετατρέψει σε  πρωτόγονους  της Ευρώπης.

Πρόκειται για έρευνα και ανάλυση, που από όσο μπορώ να γνωρίζω βλέπει το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεδομένου ότι όλες οι προηγούμενες σχετικές προσπάθειες εμφανίζονταν, απλώς, ως αμφιλεγόμενες  προβλέψεις, και μάλιστα  τις περισσότερες φορές ως  ένα από περισσότερα  σενάρια. Και τούτο, επειδή οι εξελίξεις αφορούν μια εντελώς άγνωστη κατάσταση, εφόσον δεν υπάρχει προηγούμενο κράτους-μέλους της ευρωζώνης, που να την εγκατέλειψε, και εφόσον αυτές θα εξαρτηθούν από τεράστιο αριθμό δεδομένων, που είναι  ανθρωπίνως αδύνατον να προβλεφθούν, έστω και με την προσφυγή σε τελειοποιημένα οικονομετρικά υποδείγματα.

Να, όμως, που η Έκθεση της Εθνικής παρέκαμψε ως δια μαγείας όλα τα, μέχρι τώρα, ανυπέρβλητα εμπόδια, στην αγωνιώδη  προσπάθειά της να προλάβει την καταστροφή και να πληροφορήσει τους Έλληνες με κάθε δυνατή λεπτομέρεια,  και με μαθηματική ακρίβεια  για  όλα  όσα  τους αναμένουν,   αν  τολμήσουν  να παρεκκλίνουν από  τις μνημονιακές τους υποχρεώσεις (δηλαδή, αυτές, που ανέλαβαν χωρίς να  τους ρωτήσουν οι «υπογραφείς» των μνημονίων).  

Η Έκθεση αυτή αποτελεί, δυστυχώς, αναπόσπαστο τμήμα του απύθμενου πανικού, που εντέχνως μας υποβάλλεται,  στο μεσοδιάστημα των δύο εκλογικών περιόδων. Επί 24ωρης βάσης βομβαρδιζόμαστε με όλα τα ΜΜΕ (δικαιούνται, ακόμη, να φέρουν αυτό το όνομα;;;)  για το τι θα σημάνει για μας, η έξοδος από την ευρωζώνη.  Η έξοδος  από την ευρωζώνη,  χρησιμοποιείται απροκάλυπτα, ως φόβητρο, εναντίον όσων έχουν την πρόθεση να ψηφίσουν κόμματα μη μνημονιακά. Η τρομοκρατία μας, που εντείνεται όσο πλησιάζουμε προς την 17ηΙουνίου, και που σ’ αυτήν επιστρατεύονται, εκτός από τα ΜΜΕ, και επίσημοι φορείς και θεσμοί εκτός και εντός της χώρας, αποβλέπει σαφώς σε βίαιη μετατροπή της ελεύθερης βούλησης του ελληνικού λαού. Και, εύλογα, ερωτάται πόσο νόμιμο μπορεί να είναι το όποιο αποτέλεσμα των προσεχών εκλογών στην Ελλάδα, εφόσον θα  έχει προηγηθεί, κατά γενική ομολογία, ένας  χωρίς προηγούμενο  στραγγαλισμός των  εκλογικών προτιμήσεων του ελληνικού λαού; Τον οποίον, προφανώς, εκλαμβάνουν ως ανώριμο, επιπόλαιο και ανίκανο να επιλέξει αυτό που συμφέρει στον τόπο του. Κι με την ευκαιρία, εύλογα ερωτάται επίσης, κατά πόσο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οι πολυπληθείς, σχεδόν, καθημερινές δημοσκοπήσεις που, κανονικά, θα έπρεπε να εκλαμβάνονται ως «καθησυχαστικές» για τους μνημονιακούς; Αλλά, φαίνεται ότι δεν είναι! Μήπως…. λοιπόν, μήπως ….μας πασάρονται  μύχιες επιθυμίες  των μνημονιακών,  και όχι οι πραγματικές προθέσεις ψήφου του ελληνικού λαού;  Μήπως…μήπως….τα περί ων αποτελέσματα βρίσκονται στην ίδια γραμμή νόησης με τις καθημερινές δηλώσεις  ακραιφνών μνημονιακών, που μας προβληματίζουν με αναπάντητα ερωτηματικά, όπως ανάμεσα και σε άλλα:
*γιατί, μα γιατί αφού ήταν τόσο εύκολο (όσο μας το παρουσιάζουν τώρα στην μετεκλογική-προεκλογική περίοδο), δεν επιδιώχθηκε μέχρι σήμερα η αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αλλά αντ’ αυτής  βλέπαμε να κινούνται απειλητικοί αντίχειρες, εναντίον όλων μας, για να  πειστούμε να εξαθλιωθούμε  στο έπακρον εφαρμόζοντας, κατά γράμμα, τα εγκληματικά μνημόνια;
*γιατί, μα γιατί, αφού θα μπορούσε να αποφευχθεί η καρατόμηση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, τώρα (στην μετεκλογική-προεκλογική περίοδο πάντοτε), οι  πάλαι ποτέ φανατικοί μνημονιακοί (που απαιτούσαν ανενδοίαστα την απόλυσή του) υπόσχονται…..να αναχαιτίσουν  μετά τις εκλογές τις μαζικές εκτελέσεις;
*γιατί, τέλος, και πως δικαιολογείται η, κατά 180Ο μεταστροφή των  ακραιφνών μνημονιακών, που μέχρι πριν τις εκλογές της 6ης Μαίου, εμφανίζονταν «αηδιασμένοι» εναντίον του υπερμεγέθους, καθολικά διεφθαρμένου και εν πολλοίς άχρηστου κατ’ αυτούς  δημόσιου τομέα, ενώ τώρα…..ε, ναι δεν είναι και τόσο….δεν είναι εντελώς έτσι…. Θα δούμε πως θα το αντιμετωπίσουμε, μετεκλογικά, πάντοτε μας υπόσχονται!

Αλλά, ας έρθουμε και στο περιεχόμενο της ολικής «καταστροφής» που μας επισείει η Έκθεση της Εθνικής, έτσι και δεν συμμορφωθεί το αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου με τις επιθυμίες των εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας μνημονιακών.  Η τόσο μεγάλη ακρίβεια των διαπιστώσεών της  Έκθεσης, για την περίπτωση-Αρμαγεδδών της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, μετά τον αρχικό θαυμασμό για το “κατόρθωμα»  αυτό της Εθνικής, προκαλεί σωρεία ερωτηματικών, όπως:

1)      Ποιες ήταν οι αρχικές  υποθέσεις της μελέτης, σχετικά με τον τρόπο της επιστροφής στη δραχμή (ένα νόμισμα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό  ή διάφορα σενάρια και ποια ακριβώς;), σχετικά με το ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας (το υπόδειγμα που ακολουθήθηκε ήταν στατικό ή δυναμικό;), σχετικά με τις πιθανότητες εξασφάλισης εξω-ευρωπαϊκών δανείων και των επιπτώσεών της επί  του βιοτικού επιπέδου, σχετικά με  τον περιορισμό εισαγωγής  των πολυτελών αγαθών, σχετικά με τις δυνατότητες  διάσωσης (και όχι ξεπουλήματος) του εθνικού πλούτου, με διαπραγμάτευση εξόρυξης κλπ με εξω-ευρωπαϊκές  δυνάμεις κ.ο.κ.  Γιατί, εξυπακούεται, ότι τα «τρομοκρατικά νούμερα» της περί ής Έκθεσης είναι χωρίς περιεχόμενο, αν δεν έχουν σχολαστικά ενσωματώσει όλες τις ευκαιρίες που διανοίγονται στην ελληνική οικονομία, από την επάνοδό της σε κυρίαρχο εθνικό νόμισμα, όλες τις θετικές συνέπειες μιας ταχύρρυθμης ανάπτυξης (που αποκλείεται με την παραμονή σε μνημονιακό καθεστώς), ενώ απαριθμούνται αποκλειστικά και μονομερώς οι σχετικοί κίνδυνοι. ΓΙΑΤΙ;;;
2)      Εμφανίζονται, στην «έρευνα» αυτή της Εθνικής, οι παράμετροι της βιβλικής καταστροφής, που κατά τους συντάκτες της αναμένει την Ελλάδα, αν εξέλθει της ευρωζώνης.  Δεν αναφέρεται, ωστόσο, ούτε λέξη, όπως θα ήταν στοιχειωδώς  επιβεβλημένο:
Α) Για τα πολυάριθμα και αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα οικονομίας, που διαθέτει εθνικό νόμισμα. Ακριβώς, η έλλειψή του ευθύνεται σε συντριπτικό ποσοστό  για τις  δυσκολίες  που αντιμετωπίζονται, όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από την ΕΕ-ευρωζώνη.
Β) Για την άλλη όψη του νομίσματος,  αυτήν δηλαδή που υφιστάμεθα τα δυόμισι τελευταία χρόνια, που είναι ένα κολαστήριο χωρίς ελπίδα και χωρίς διέξοδο για, τουλάχιστον, 30 χρόνια από σήμερα (όπως πολλές σοβαρές μελέτες ποικιλοτρόπως το διαπιστώνουν).  Αυτήν την κατάσταση, που είναι χωρίς υπερβολή μια οικονομική γενοκτονία,  η  ανά χείρας Έκθεση προφανώς την  εκλαμβάνει, εκ προοιμίου, προτιμότερη από την επιστροφή στη δραχμή. Μπορεί να είναι και έτσι….αλλά  οπωσδήποτε θα χρειαζόταν  κάποια επιστημονική απόδειξη, κάποια συμπεράσματα συγκριτικής ανάλυσης,  πέρα από τις απειλές και την τρομοκρατία της Έκθεσης, που εμφανίζεται, έτσι, έωλη και   χωρίς την όποιας μορφής και βαθμού ορθολογική εμπέδωση.  Και είναι σαφές ότι μια τέτοιας ολκής παράλειψη, ακριβώς τώρα που κρίνεται η τύχη της Ελλάδας για δεκαετίες,  είναι αυτόχρημα εγκληματική.
Γ) Για την αδικαιολόγητη αποσιώπηση, από την Έκθεση, των αδιαπραγμάτευτων αξιών, για ένα  Έθνος, που είναι η  εθνική του κυριαρχία και η εθνική του αξιοπρέπεια, αλλά και η διάσωση του εθνικού του πλούτου.  Αυτές οι αξίες, όταν κινδυνεύουν, δεν μπορεί να υπάρξει  άλλη λύση, εκτός από την υπεράσπισή τους με κάθε θυσία.  Και, δυστυχώς, αυτές οι αξίες έχουν προ πολλού και βάναυσα καταπατηθεί από τις μνημονιακές λύσεις, τις οποίες, ωστόσο, φαίνεται πλήρως να   επικροτεί η Έκθεση της Εθνικής.

3)      Σωρεία σοβαρών μελετών, ευρωπαϊκών αλλά και παγκόσμιων, προβλέπουν σεισμό πολλών ρίχτερ, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από τη ευρωζώνη. Σεισμό που δεν θα αφορά μόνο αλλά ούτε κυρίως την Ελλάδα, αλλά και τους Ευρωπαίους εταίρους της και όχι μόνο, μια και έχουν αρχίσει να τρέμουν με την πιθανότητα μιας τέτοιας ελληνικής εξόδου, και οι ΗΠΑ, και η Ρωσία.  Οι σχετικές μελέτες κάνουν λόγο για απώλειες (εκτός από τις καταστροφές στην Ελλάδα), ύψους 1-3Ε τρισεκατομμυρίων. Και διερωτάται κανείς, διαβάζοντας τα «ευρήματα» της Έκθεσης της Εθνικής, αν το σκεπτικό της (που, βεβαίως, δεν θα ήταν ορθολογικό) βασίστηκε στη υπόθεση (αφελέστατη, ασφαλώς), ότι η ΕΕ-ευρωζώνη, καθώς και ο υπόλοιπος κόσμος, θα παρέδιδαν με τόσο ασύγγνωστη ελαφρότητα, τα κλειδιά της καταστροφής τους στην Ελλάδα, που το χρέος της δεν υπερβαίνει το 2% του συνολικού ευρωπαϊκού.
4)      Εδώ και καιρό, πολυάριθμες ενδείξεις μαρτυρούν τα πολλαπλά αδιέξοδα της ΕΕ-ευρωζώνης, και κυρίως του εκ γενετής ασθενούς της ευρώ, ενώ πληθαίνουν τα σενάρια της διάλυσής της. Τις τελευταίες εβδομάδες, ο επιθανάτιος ρόγχος της Ισπανίας, με χρέος που αδυνατεί να αντιμετωπιστεί από την ΕΕ, εντείνεται, ενώ και η Ιταλία δείχνει να μη διασώζεται. Το ποσοστό, στα στοιχήματα που κορυφώνονται για τη διάλυση της ευρωζώνης της δίνουν πιθανότητες 39,50% για τους επόμενους μήνες. Ποια θα είναι η τύχη της χώρας μας, σε μια τέτοια περίπτωση, αν στο μεταξύ έχει ξεπουλήσει το βιος της στους δανειστές της, κι αν η εκχώρηση της εθνικής της κυριαρχίας  έχει οριστικοποιηθεί; Μια σοβαρή μελέτη, προερχόμενη ιδίως από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, εκτός από  την τρομοκράτηση του λαού, δεν θα ήταν απολύτως επιβεβλημένο να  περιλαμβάνει και το πολύ πιθανό, άλλωστε, αυτό σενάριο;
5)      Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ συζητιέται κατά κόρο τον τελευταίο καιρό. Ανεξαρτήτως του κατά πόσο αυτό είναι πιθανό και του κατά πόσο εξυπηρετεί  στόχους αποτροπής  ενός ανεπιθύμητου αποτελέσματος στις προσεχείς εκλογές, η Εθνική Τράπεζα δεν θα έπρεπε να έχει επιδοθεί σε σοβαρή μελέτη, αντί της κατατρομοκράτησης του λαού,   του πρακτέου σ’αυτή την περίπτωση; Του πρακτέου, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι  δυσμενείς επιπτώσεις αυτής της επιστροφής στη δραχμή;

Ως συμπέρασμα, σχετικά με την ΄Εκθεση αυτή της Εθνικής, θα αρκεστώ να διαπιστώσω ότι « κάθε  περαιτέρω σχόλιο περιττεύει».

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Παν/μιο Μακεδονίας

Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη                                               30.5.2012




I

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Αβάστακτη ελαφρότητα, τραγέλαφος και προχωρημένη σήψη κυριαρχούν στη μετεκλογική-προεκλογική περίοδο


 Αβάστακτη ελαφρότητα, τραγέλαφος  και  προχωρημένη σήψη κυριαρχούν στη  μετεκλογική-προεκλογική περίοδο
=========================================================
Με δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση παρακολουθεί ο ελληνικός λαός την αναίσχυντη μετάλλαξη των αρχιτεκτόνων της καταστροφής του- αυτών  δηλαδή που έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του, όταν υπέγραφαν   τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα κείμενα της καταδίκης του-, σε λάβρους θιασώτες της άμεσης ανάγκης αναδιαπραγμάτευσης των όσων υπέγραψαν. Πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα, που  μέχρι και χθες υποστήριζαν με πάθος τη δήθεν «μονοδρομική» υφή των ανατριχιαστικού περιεχομένου μνημονίων, και  που κουνούσαν απειλητικά τον αντίχειρά τους, εναντίον του  εξαθλιωμένου λαού, από τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς,   κραυγάζοντας ότι  «πρέπει να εφαρμοστούν αυτά  κατά γράμμα»   «για να βγούμε από την κρίση» γιατί, δήθεν  δεν υπήρχε άλλη οδός. Πρόκειται, ακόμη, για τα ίδια εκείνα πρόσωπα, που αρνήθηκαν την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, όσο ακόμη ήταν καιρός για  να αποδώσει θετικό αποτέλεσμα, και έτσι μας έσυραν με ασύγγνωστη αργοπορία,  στο φιάσκο του PSI.

Από την επομένη, ωστόσο, των εκλογών της   6ης Μαΐου έχουν, ως δια μαγείας, εξαφανιστεί  από το ελληνικό πολιτικό προσκήνιο τα δύο μνημονιακά κόμματα. Διαπιστώνεται, ξαφνικά, ότι  ο τόπος διαθέτει αποκλειστικά και μόνο αντι-μνημονιακά κόμματα. Και, ταυτόχρονα, όλα όσα πριν από την 6η Μαΐου  εμφανίζονταν ως δήθεν αδύνατα, επικίνδυνα ή και λαϊκίστικα, ήδη πια υποστηρίζονται με πάθος,  από τα δύο πρώην  μνημονιακά κόμματα.  Θα πρέπει  βέβαια, να επισημανθεί ότι αυτή η μετάλλαξη δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της χώρας, αλλά επεκτείνεται και στους ευρωπαίους εταίρους μας, οι οποίοι, ναι, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές των  επικεφαλής των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων και μνημονιακών κομμάτων. Επιβεβαιώνουν, δηλαδή,  ότι τώρα ο ελληνικός λαός θα έχει πρόσβαση σε όλες εκείνες τις ελαφρύνσεις του μαρτυρίου του, από τις οποίες μέχρι χθες είχε, δια ροπάλου αποκλειστεί.  Τώρα, στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στις δύο βουλευτικές εκλογές, οι εταίροι μας, σε συγχορδία με τα δύο πρώην μνημονιακά κόμματα, μας προσκαλούν σε….φιλική  αναδιαπραγμάτευση. Υπάρχει, βεβαίως, ένας αιωρούμενος αλλά απαράβατος όρος για την υλοποίηση αυτής της πρόσκλησης: ότι δηλαδή η κυβέρνηση που θα προκύψει στις 17 Ιουνίου πρέπει να είναι της αρεσκείας των  ευρωπαίων εταίρων μας. «Θέλουν την Ελλάδα, εντός της ευρωζώνης, αλλά…..». «Η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις υποχρεώσεις της, γιατί αλλιώς…». «Θέλουν, από τις εκλογές να προκύψει υπεύθυνη κυβέρνηση….» κλπ., κλπ. γιατί, διαφορετικά….

Διαφορετικά, έρχεται ο Αρμαγεδδών. Και το σύνολο των απειλών αποκρυσταλλώνεται στο ακόλουθο δίλημμα, που διατυπώθηκε από την κυρία Μέρκελ ως απαίτηση διενέργειας, ακόμη, και δημοψηφίσματος,  από κοινού με  τις  εκλογές της 17/6: «μέσα ή έξω από το ευρώ».

Αλλά, εκτός από το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός έχει ήδη απαντήσει με το,   άλλωστε, πολύ πρόσφατο  εκλογικό αποτέλεσμα  της 6/5,- ότι δηλαδή επιθυμεί να παραμείνει στην ευρωζώνη-, το ερώτημα αυτό, δεν είναι μόνο ένα ψευτοδίλημμα, αλλά αφαιρεί, επιπλέον, από την προεκλογική διαδικασία κάθε ίχνος στοιχειώδους λογικής, μετατρέποντάς το σε αποκρουστικό μέσο φθηνού εκβιασμού. Πράγματι, δημιουργεί πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά η βαθύτατα αντιδημοκρατική   απαίτηση των εταίρων μας να δεχθούν ως συνομιλητή  της όποιας αναδιαπραγματευτικής συζήτησης για τα μνημόνια και το λοιπό συνονθύλευμα που τα ακολουθεί,  αποκλειστικά και μόνον  εκπροσώπους των   μνημονιακών και όχι και των   αντι-μνημονιακών κομμάτων. Και εύλογα τίθεται η απορία με βάση, άραγε, ποια  λογικά επιχειρήματα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι μια τέτοια συζήτηση θα είναι πιο εποικοδομητική αν γινόταν με  εκπροσώπους των  μνημονιακών κομμάτων, παρότι  μέχρι και χθες  διερρήγνυαν  τα ιμάτιά τους, για την ανάγκη απόλυτης συμμόρφωσης με τα μνημόνια; Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι ένας τέτοιος αποκλεισμός, από τους   εταίρους μας, ενσωματώνει  και άλλον εκβιασμό, που κι αυτός βέβαια  κολυμπά  στα θολά νερά της απερίγραπτης αυτής προεκλογικής περιόδου, και που συνίσταται στην έξωθεν απροκάλυπτη επιταγή:  «ψηφίστε  μνημονιακά κόμματα, αν θέλετε να μετριάσετε τα  μαρτύριά σας». Μ’αυτόν τον εκβιασμό εντέχνως συμπορεύεται και η  παντελώς αστήρικτη  υπόθεση, με βάση την οποία  τυχόν υπερψήφιση αντι-μνημονιακού κόμματος ή συνδυασμού   του  οδηγεί την Ελλάδα, εκτός ευρωζώνης, οπότε  ο πληθυσμός θα πεθάνει από πείνα, χωρίς μισθούς και συντάξεις, καθώς και από έλλειψη φαρμάκων και παγωνιάς, εξαιτίας   αδυναμίας εισαγωγής πετρελαίου και αερίου.

Ο στόχος είναι, απροκάλυπτα πια,  ο Σύριζα.  Ο σχετικός πανικός, γύρω απ’ αυτόν, εντός αλλά κυρίως εκτός Ελλάδας, συνδέεται με τις συνέπειες που απειλεί η πιθανότητα της πρωτιάς του  στις προσεχείς εκλογές. Συγκεκριμένα, ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα αποδείξει περίτρανα την αδιέξοδη φύση  της πολιτικής του ΔΝΤ, που έχει πλήρως υιοθετηθεί και από την ΕΕ, τη γύμνια και την επικινδυνότητά της   για τις οικονομίες που την υφίστανται. Θα ξεσηκώσει, πιθανότατα, τον ευρωπαϊκό Νότο, που ολόκληρος δεινοπαθεί από την πολιτική της άγριας και χωρίς προοπτική αυτής  λιτότητας. Θα απομονώσει και θα στιγματίσει την κυρία Μέρκελ και  θα τρίξει τα θεμέλια του  φανατικού νεοφιλελευθερισμού. Τέλος,  θα αποκόψει  τις συνωμοτικές ενορχηστρώσεις Αθηνών και ηγεσίας της ΕΕ.  Επιβάλλεται, συνεπώς, κατά τους υπεύθυνους των εξελίξεων, εντός και εκτός της Ελλάδας,  να αποφευχθεί ο μέγας αυτός κίνδυνος. Γι αυτό, και το επόμενο βήμα είναι η διαρροή του έωλου  διλήμματος: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, που αναλύεται στη συνέχεια ως εξής: «αν ψηφίστε μνημονιακό κόμμα παραμένετε στην Ευρώπη, διαφορετικά αποβάλλεστε»! Δεν διευκρινίζεται, όμως, ο τρόπος αποβολής μας, μια και κυκλοφορούν ταυτόχρονα δύο εκδοχές:
*Σύμφωνα με την πρώτη, το θράσος μας να ψηφίσουμε αντι-μνημονιακό κόμμα οφείλει να τιμωρηθεί με έξοδό μας από την ευρωζώνη, που θα υλοποιηθεί με διακοπή των αποφασισμένων δόσεων δανείων,  ενόσω εμείς θα βουλιάξουμε σε συνθήκες ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας.
*Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, ο Αλέξης Τσίπρας -ή τελοσπάντων κάποιος αντι-μνημονιακός αρχηγός - θα δηλώσει ότι αποσύρει τη χώρα από την ευρωζώνη.

Αναμφίβολα, με βάση τη στοιχειώδη λογική,  αποκλείονται εκ προοιμίου  αμφότερες οι παραπάνω δύο αυτές εκδοχές. Και τούτο, γιατί είναι αδιανόητο να  παραδοθούν στην Ελλάδα του 2% της Ευρώπης, τα κλειδιά της καταστροφής της, είναι απίστευτο να συναινέσει η ίδια στην αυτοκτονία της. Το κόστος της διάλυσης της ευρωζώνης, που απειλείται να συμβεί έστω κι αν μια μόνο χώρα-μέλος εξέλθει, εκτιμάται σε 1-3Ε τρισεκατομμύρια, εξαιτίας  του «ντόμινο» που προβλέπεται σίγουρα ότι θα ακολουθήσει.  Σε πρόσφατο συνέδριο που οργανώθηκε στη Φλωρεντία, ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι, δήλωσε: «Αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ και άλλες χώρες θα αρχίσουν να καταρρέουν ως χάρτινος πύργος, υπό τα χτυπήματα της κερδοσκοπίας». «Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το περίπου  2% του ΑΕΠ της ζώνης του ευρώ, σίγουρα πολύ λίγο.  Αν όμως εξέλθει του κοινού νομίσματος, η κερδοσκοπία, αφού καταβροχθίσει την Αθήνα, θα συνεχίσει να πεινάει: θα φτάσει στην Πορτογαλία, στην Ισπανία και στη συνέχεια στην Ιταλία και στην Γαλλία», πρόσθεσε ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν. Να προσθέσω ότι  οι τραπεζικές καταθέσεις Ισπανίας-Πορτογαλίας-Ιταλίας υπολογίζονται  σε 5.5Ε τρις, δηλαδή 7 φορές περισσότερο  από τα διαθέσιμα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθερότητας. Και να  υπενθυμίσω, ακόμη, ότι οι τράπεζες της Κύπρου δεν είναι σε  καλή κατάσταση, κατέχουν  10Ε δις ελληνικού χρέους, κι αν  η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή θα πρέπει να  υποστηριχθούν.

Οι κίνδυνοι επεκτείνονται και εκτός Ευρώπης. Ο Μπάρακ Ομπάμα ανησυχεί και προτείνει λύσεις, εκτός της άγριας λιτότητας, για την έξοδο από τη κρίση, ενώ δηλώνει κάθετα αντίθετος για την αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ.

Όσο, λοιπόν, κι αν φαίνεται να είναι  αβυσσαλέο το μένος της κυρίας Μέρκελ, εναντίον της χώρας μας, είναι  εξαιρετικά απίθανο να  φθάσει στο σημείο ηθελημένης διάλυσης της ΕΕ-ευρωζώνης.

Και τελειώνω μ’ ένα ακόμη τραγελαφικό δίλημμα, που περιλαμβάνει και αυτό, ισχυρή δόση εκβιασμού: «χωρίς μνημόνιο δεν υπάρχει ευρώ»!.

Τι άλλο, άραγε, θα μας προκύψει μέχρι  τις 17 Ιουνίου;


Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο
Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πρόεδρος του «Ιδρύματος Δελιβάνη»                                          22.5.2012


                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  













Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Η ελληνική αφύπνιση προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ


Η ελληνική αφύπνιση  προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ
=============================================
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου θα έπρεπε λογικά να είναι αναμενόμενο και από τους εντός, αλλά και από τους εκτός της Ελλάδας μνημονιακούς. Κι αυτό, γιατί η  αφύπνιση του ελληνικού λαού, ήταν εξαρχής  η αναπότρεπτη συνέπεια της εγκληματικής αμετροέπειας  των αδιέξοδων απαιτήσεων αυτών των επαίσχυντων μνημονίων και των συμπαρομαρτούντων,  που τον  εξαθλίωσαν, και που κατεδάφισαν ότι δημιούργησε  τα τελευταία  δέκα  χρόνια.

Ωστόσο, οι αφόρητες πιέσεις έξωθεν, από κοινού και με τη συνέχιση της  άθλιας τρομοκράτησης του λαού, στο εσωτερικό της χώρας, φαίνεται να προέρχονται από την ελπίδα ότι  οι, ασύστολα, εκφραζόμενες  σχετικές επιθυμίες της κυρίας Μέρκελ και των πέριξ αυτής, μπορεί να ενσωματωθούν σε προσεχές  κατευθυνόμενο  εκλογικό αποτέλεσμα της χώρας.

Όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις,  η πλειοψηφία του  ελληνικού  λαού έχει, ευτυχώς, συνειδητοποιήσει ότι η παραμονή στο θανατηφόρο καθεστώς των μνημονίων κλπ, τον αποτελειώνει από κάθε πλευρά, και  επιτέλους έχει αποφασίσει να σωθεί με κάθε θυσία.

Ασφαλώς, η  πρόσκαιρη ακυβερνησία της χώρας, αν και αναπόφευκτη με τις παρούσες συνθήκες, αποτελεί σοβαρό  πρόβλημα. Πως, όμως, να είναι ποτέ νοητή η συνύπαρξη, στη ίδια κυβέρνηση, αυτών που υπηρέτησαν μέχρι τέλους, τους αιμοβόρους και αδιέξοδους όρους των μνημονίων, και των άλλων που αντιστάθηκαν και που αρνήθηκαν να θέσουν την υπογραφή τους, κάτω απ’ αυτά; Πως, επίσης, να μπορεί να δικαιολογηθεί η αγωνία των μνημονιακών, να συμμετάσχουν σε μια ελληνική κυβέρνηση όταν, ακριβώς, το αποτέλεσμα των εκλογών στρέφεται κάθετα, και με όλους τους τρόπους, εναντίον αυτών που κατέστρεψαν το παρόν και το μέλλον του; Ιδίως, και αφού ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ευθαρσώς ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι σάπιο»; Είναι δυνατόν, αλήθεια, να υποστηρίζει  ο κ. Βενιζέλος  το σχηματισμό κυβέρνησης, που θα περιλαμβάνει εντός της « την πασοκική σαπίλα»; Εκτός, βέβαια, κι αν, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξαιρεί τον εαυτό του από το,  σύμφωνα  πάντοτε με τον ίδιο, «σαπισμένο κόμμα του», ακολουθώντας το προηγούμενο  του τ. πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, που δήλωσε διεθνώς ότι «κυβερνά ένα διεφθαρμένο κράτος», από το οποίο προφανώς αποστασιοποιήθηκε   ο ίδιος.

Αυτό το κυβερνητικό κενό θα περατωθεί, ασφαλώς, σύντομα. Και στη συνέχεια, θα τεθούν επί τάπητος καίρια προβλήματα, στα οποία οι  τρόποι επίλυσης  περιέχουν υψηλό ποσοστό κινδύνου.

Παρότι, καμιά μελλοντική κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να παραμείνει στην εξουσία, αν δεν σπεύσει να απαλλάξει την Ελλάδα από τα μνημόνια της ντροπής και της καταστροφής, επείγεται η επίλυση δύο ακανθωδών θεμάτων:
  1. Το πρώτο είναι η επιβαλλόμενη καταγγελία των μνημονίων, τα οποία όμως φέρουν τις υπογραφές και των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων, και όχι μόνο. Συνεπώς, δεν  υπάρχει άλλη οδός από την καταγγελία και των υπογραψάντων, καθώς φυσικά και σε  προσφυγή στο χαρακτήρα «απεχθούς  και επαχθούς χρέους», όπως και στην έστω θεωρητική απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτή η δυσχερέστατη επιχείρηση, που  οπωσδήποτε απαιτεί ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, μάλλον διευκολύνεται, από τη δήλωση του κ. Βενιζέλου, περί «σαπίσματος». Γιατί, αυτόματα, οι υπογραφές αυτών που αρχικά υπέγραψαν την καταδίκη του ελληνικού λαού εξουδετερώνονται έτσι. Πράγματι, θα ήταν απαράδεκτο και εντελώς παράλογο από κάθε άποψη, να οδηγηθεί  ένα ολόκληρο Έθνος  στην κρεμάλα, όταν οι ίδιοι οι δήμιοι του αναγνωρίζουν ότι είναι «σάπιοι».
  2. Το δεύτερο πρόβλημα αναφέρεται στο, τρομοκρατικά εμφανιζόμενο και συνεχώς  επαναλαμβανόμενο  ενδεχόμενο της  εξόδου μας από την ευρωζώνη. Όπως είναι γνωστό, το καθεστώς στην ΕΕ-ευρωζώνη δεν προβλέπει διαδικασία αποπομπής μέλους της. Ωστόσο, δεν αποκλείεται να δημιουργηθούν από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο-δηλαδή από την κυρία Μέρκελ- τόσο αφόρητες συνθήκες, για την Ελλάδα, ώστε να είναι αδύνατη η παραμονή μας. Η υπόθεση, ωστόσο, αυτή θα έπρεπε καταρχήν να αποκλειστεί, γιατί  είναι βέβαιο ότι θα είχε, από καιρό,  επιλεχθεί από τους εταίρους μας, αν δεν εμφάνιζε ποικίλους, αλλά πάντως θανάσιμους κινδύνους για τους ίδιους.  Δυστυχώς, η  τραγική αλήθεια  είναι  ότι οι κίνδυνοι αυτοί περιορίστηκαν σημαντικά, χάρη στο χρόνο που, με τόση επιπολαιότητα, παραχωρήθηκε στους εταίρους μας, από τους ίδιους τους Έλληνες αρμόδιους. Η λογική εξήγηση αυτής της όντως εγκληματικής αβελτηρίας θα μπορούσε  να  είναι  η φανατική προσήλωση των Ελλήνων αρμοδίων, στο διάστημα των δυόμισι αυτών ετών. Συγκεκριμένα,   στην εναγώνια  προσπάθεια, της όσο γίνεται ταχύτερης και πιο αποδοτικής  εφαρμογής  των ανατριχιαστικού περιεχόμενα κειμένων, που απορρόφησε το σύνολο της ενεργητικότητάς τους. Μπορεί, ακόμη, να είναι η μη εξεύρεση του απαραίτητου χρόνου για τη μελέτη αυτών των κειμένων, πριν την υπογραφή τους, όπως άλλωστε το εξομολογήθηκαν μερικοί από τους «πατέρες του Έθνους». Και, τέλος, δεν αποκλείεται οι αρμόδιοι να αντιμετώπιζαν σοβαρές  δυσκολίες κατανόησης των όσων υπέγραφαν, εφόσον επιπλέον τα έργα τους απέδειξαν ότι ήταν παντελώς άσχετοι με τα καθήκοντα που είχαν αναλάβει. Πράγματι, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, υπήρχαν ανάμεσά τους ορισμένοι, που   πίστευαν,  με ασύγγνωστη  φυσικά ελαφρότητα,  ότι «βγαίνουμε στις αγορές το 2011». Η μη εκμετάλλευση πολύτιμου χρόνου εξουδετέρωσε, έτσι,  ένα σημαντικό τμήμα της ισχύος του πιο αποτελεσματικού   διαπραγματευτικού όπλου, που εξαρχής διαθέταμε, και που ήταν ακριβώς η αιωρούμενη απειλή της καταγγελίας των ληστρικών μνημονίων και η   οικειοθελής αποχώρησή μας από την ευρωζώνη. Γιατί, σ’ αυτό το διάστημα μπόρεσαν οι εταίροι μας να ετοιμάσουν την άμυνά τους.  Παρά ταύτα, θέλω να πιστεύω ότι διασώθηκαν κάποια περιθώρια λειτουργίας  του όπλου αυτού, που θα μπορούσαν, ακόμη,  να είναι αποτελεσματικά. Και, ακριβώς, αυτά εξηγούν την έξαρση πανικού της ηγεσίας της ΕΕ-ευρωζώνης, και  ακριβώς αυτά ερμηνεύουν τις απανωτές υποσχέσεις  ευρωπαίων αξιωματούχων για ενδεχόμενη ελάφρυνση των δεινών μας, με την ανεπίσημη, βέβαια, προϋπόθεση  ότι η κυβέρνησή μας θα είναι της αρεσκείας  τους. Ο τρόμος τους, όμως, αυτός όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά και ενισχύει τους ιθύνοντες της Ευρώπης να χαλκεύουν απειλές εναντίον του κατατρεγμένου ελληνικού λαού,  ενορχηστρωμένες, φυσικά, και με  τους εντός της χώρας  μνημονιακούς.

Ας δούμε, λοιπόν, σε ποιο ποσοστό οι απειλές της Ευρώπης είναι ενδεχόμενο να υλοποιηθούν.  

 Αν εξαιρέσουμε την εκτός ελέγχου αντιπάθεια της κυρίας  Μέρκελ, για τη χώρα μας, που  συμπληρώνεται και από την απροκάλυπτη τιμωρητική της διάθεση,  και που ήδη προβληματίζει και αρκετούς ξένους αναλυτές, θα έλεγα με βεβαιότητα  ότι η  Ευρώπη αποκλείεται να αποφασίσει την αυτοκτονία της, εκβάλλοντας  την Ελλάδα από την ευρωζώνη. Και να γιατί θα πρόκειται περί αυτοκτονίας, σε πείσμα  του δήθεν άνετου ύφους όσων επιστρατεύονται για να δηλώσουν ότι «δεν φοβούνται  πια την έξοδο μας  από την ευρωζώνη»:
*Με βάση τη δημοσίευση  στοιχείων -defencenet. gr-, οι απώλειες της  ΕΚΤ, από δάνεια-ρέπος σε ελληνικές τράπεζες ενδέχεται να φθάσουν τα 140 δις ευρώ. Επιπλέον, το 70% του ελληνικού χρέους, μετά το φιάσκο του κουρέματος, έχει διοχετευθεί  σε ευρωπαϊκές τράπεζες, στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ με ομόλογα και δάνεια ύψους 140 δις ευρώ, στα οποία προστίθενται και άλλα 40-52 δις. ευρώ, που βρίσκονται στην κατοχή της ΕΚΤ, αλλά  που είναι άγνωστο αν έχουν περιληφθεί  στο  PSI.
*Οι παραπάνω αυτές απώλειες αποτελούν ελάχιστο κλάσμα  των έμμεσων, που σίγουρα θα προκύψουν από το «ντόμινο» που θα προκληθεί, παρά το χαμηλό χρέος  της Ελλάδας  που δεν υπερβαίνει το  2.5% του αντίστοιχου της Ευρώπης. Η «μόλυνση» αυτή είναι, τώρα, αναπόφευκτη, ενόσω έχει αρχίσει ο επιθανάτιος ρόγχος της   Ισπανίας,  και ενόσω  η Ιταλία πλησιάζει επικίνδυνα  στο κόκκινο.  Οι έμμεσες αυτές  απώλειες, με βάση σοβαρές μελέτες, εκτιμώνται στο αστρονομικό ποσό των 2-3 τρις ευρώ,  στην περίπτωση που  αφεθεί η Ελλάδα σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Και, τότε,  θα επιπέσουν οι κερδοσκόποι εναντίον των ήδη εξασθενημένων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου, και θα αδειάσουν τις τράπεζες με μαζική  απόσυρση των  καταθέσεών τους.  Στη συνέχεια, το πιθανότερο είναι ότι και οι λοιπές προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης θα  καταρρεύσουν και θα εξαναγκαστούν να επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα.  

Πρόκειται, λοιπόν, χωρίς αμφιβολία, για ένα ευρωπαϊκό δράμα. Πρόκειται για καθαρή τρέλα αν ληφθεί υπόψη ότι το χρέος της χώρας μας ανέρχεται σε 340 δις ευρώ,  και ότι  το ποσό που, αρχικά, δόθηκε  για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών  ήταν της τάξης των   409 δις  ευρώ (2008-2010), δηλαδή ποσό ανώτερο από το ελληνικό χρέος.  Και αντί, η ΕΕ να προσπαθήσει να εξαφανίσει το ελληνικό χρέος το οποίο, επειδή  δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει διαχειρίσιμο, δημιουργεί συνεχώς εκρηκτικά δημοσιονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, και όχι μόνο, οι ιθύνοντες εμφανίζονται στα τηλεοπτικά  κανάλια και μας τρομοκρατούν με αποπομπή της χώρας από την ευρωζώνη παρότι αυτή συνδέεται με  το τεράστιο κόστος των 2-3 τρις ευρώ, που σίγουρα θα την κατεδαφίσει.

Εξυπακούεται, συνεπώς, ότι σε περίπτωση καταγγελίας των μνημονίων, το μόνο που απαγορεύεται να φανεί  θα είναι ο δικός μας   πανικός για πιθανή έξοδό μας. Αντιθέτως, θα είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον ανερχόμενο κίνδυνο διάλυσης της Ευρώπης και, παράλληλα,  να προβάλουμε την αβεβαιότητα του αν μας συμφέρει η παραμονή μας στο ευρώ, κάτω από  τις  άθλιες αυτές συνθήκες.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια
στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας                                                            14.05.2012




Η ελληνική αφύπνιση  προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ
=============================================
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου θα έπρεπε λογικά να είναι αναμενόμενο και από τους εντός, αλλά και από τους εκτός της Ελλάδας μνημονιακούς. Κι αυτό, γιατί η  αφύπνιση του ελληνικού λαού, ήταν εξαρχής  η αναπότρεπτη συνέπεια της εγκληματικής αμετροέπειας  των αδιέξοδων απαιτήσεων αυτών των επαίσχυντων μνημονίων και των συμπαρομαρτούντων,  που τον  εξαθλίωσαν, και που κατεδάφισαν ότι δημιούργησε  τα τελευταία  δέκα  χρόνια.

Ωστόσο, οι αφόρητες πιέσεις έξωθεν, από κοινού και με τη συνέχιση της  άθλιας τρομοκράτησης του λαού, στο εσωτερικό της χώρας, φαίνεται να προέρχονται από την ελπίδα ότι  οι, ασύστολα, εκφραζόμενες  σχετικές επιθυμίες της κυρίας Μέρκελ και των πέριξ αυτής, μπορεί να ενσωματωθούν σε προσεχές  κατευθυνόμενο  εκλογικό αποτέλεσμα της χώρας.

Όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις,  η πλειοψηφία του  ελληνικού  λαού έχει, ευτυχώς, συνειδητοποιήσει ότι η παραμονή στο θανατηφόρο καθεστώς των μνημονίων κλπ, τον αποτελειώνει από κάθε πλευρά, και  επιτέλους έχει αποφασίσει να σωθεί με κάθε θυσία.

Ασφαλώς, η  πρόσκαιρη ακυβερνησία της χώρας, αν και αναπόφευκτη με τις παρούσες συνθήκες, αποτελεί σοβαρό  πρόβλημα. Πως, όμως, να είναι ποτέ νοητή η συνύπαρξη, στη ίδια κυβέρνηση, αυτών που υπηρέτησαν μέχρι τέλους, τους αιμοβόρους και αδιέξοδους όρους των μνημονίων, και των άλλων που αντιστάθηκαν και που αρνήθηκαν να θέσουν την υπογραφή τους, κάτω απ’ αυτά; Πως, επίσης, να μπορεί να δικαιολογηθεί η αγωνία των μνημονιακών, να συμμετάσχουν σε μια ελληνική κυβέρνηση όταν, ακριβώς, το αποτέλεσμα των εκλογών στρέφεται κάθετα, και με όλους τους τρόπους, εναντίον αυτών που κατέστρεψαν το παρόν και το μέλλον του; Ιδίως, και αφού ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ευθαρσώς ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι σάπιο»; Είναι δυνατόν, αλήθεια, να υποστηρίζει  ο κ. Βενιζέλος  το σχηματισμό κυβέρνησης, που θα περιλαμβάνει εντός της « την πασοκική σαπίλα»; Εκτός, βέβαια, κι αν, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξαιρεί τον εαυτό του από το,  σύμφωνα  πάντοτε με τον ίδιο, «σαπισμένο κόμμα του», ακολουθώντας το προηγούμενο  του τ. πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, που δήλωσε διεθνώς ότι «κυβερνά ένα διεφθαρμένο κράτος», από το οποίο προφανώς αποστασιοποιήθηκε   ο ίδιος.

Αυτό το κυβερνητικό κενό θα περατωθεί, ασφαλώς, σύντομα. Και στη συνέχεια, θα τεθούν επί τάπητος καίρια προβλήματα, στα οποία οι  τρόποι επίλυσης  περιέχουν υψηλό ποσοστό κινδύνου.

Παρότι, καμιά μελλοντική κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να παραμείνει στην εξουσία, αν δεν σπεύσει να απαλλάξει την Ελλάδα από τα μνημόνια της ντροπής και της καταστροφής, επείγεται η επίλυση δύο ακανθωδών θεμάτων:
  1. Το πρώτο είναι η επιβαλλόμενη καταγγελία των μνημονίων, τα οποία όμως φέρουν τις υπογραφές και των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων, και όχι μόνο. Συνεπώς, δεν  υπάρχει άλλη οδός από την καταγγελία και των υπογραψάντων, καθώς φυσικά και σε  προσφυγή στο χαρακτήρα «απεχθούς  και επαχθούς χρέους», όπως και στην έστω θεωρητική απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων. Αυτή η δυσχερέστατη επιχείρηση, που  οπωσδήποτε απαιτεί ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, μάλλον διευκολύνεται, από τη δήλωση του κ. Βενιζέλου, περί «σαπίσματος». Γιατί, αυτόματα, οι υπογραφές αυτών που αρχικά υπέγραψαν την καταδίκη του ελληνικού λαού εξουδετερώνονται έτσι. Πράγματι, θα ήταν απαράδεκτο και εντελώς παράλογο από κάθε άποψη, να οδηγηθεί  ένα ολόκληρο Έθνος  στην κρεμάλα, όταν οι ίδιοι οι δήμιοι του αναγνωρίζουν ότι είναι «σάπιοι».
  2. Το δεύτερο πρόβλημα αναφέρεται στο, τρομοκρατικά εμφανιζόμενο και συνεχώς  επαναλαμβανόμενο  ενδεχόμενο της  εξόδου μας από την ευρωζώνη. Όπως είναι γνωστό, το καθεστώς στην ΕΕ-ευρωζώνη δεν προβλέπει διαδικασία αποπομπής μέλους της. Ωστόσο, δεν αποκλείεται να δημιουργηθούν από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο-δηλαδή από την κυρία Μέρκελ- τόσο αφόρητες συνθήκες, για την Ελλάδα, ώστε να είναι αδύνατη η παραμονή μας. Η υπόθεση, ωστόσο, αυτή θα έπρεπε καταρχήν να αποκλειστεί, γιατί  είναι βέβαιο ότι θα είχε, από καιρό,  επιλεχθεί από τους εταίρους μας, αν δεν εμφάνιζε ποικίλους, αλλά πάντως θανάσιμους κινδύνους για τους ίδιους.  Δυστυχώς, η  τραγική αλήθεια  είναι  ότι οι κίνδυνοι αυτοί περιορίστηκαν σημαντικά, χάρη στο χρόνο που, με τόση επιπολαιότητα, παραχωρήθηκε στους εταίρους μας, από τους ίδιους τους Έλληνες αρμόδιους. Η λογική εξήγηση αυτής της όντως εγκληματικής αβελτηρίας θα μπορούσε  να  είναι  η φανατική προσήλωση των Ελλήνων αρμοδίων, στο διάστημα των δυόμισι αυτών ετών. Συγκεκριμένα,   στην εναγώνια  προσπάθεια, της όσο γίνεται ταχύτερης και πιο αποδοτικής  εφαρμογής  των ανατριχιαστικού περιεχόμενα κειμένων, που απορρόφησε το σύνολο της ενεργητικότητάς τους. Μπορεί, ακόμη, να είναι η μη εξεύρεση του απαραίτητου χρόνου για τη μελέτη αυτών των κειμένων, πριν την υπογραφή τους, όπως άλλωστε το εξομολογήθηκαν μερικοί από τους «πατέρες του Έθνους». Και, τέλος, δεν αποκλείεται οι αρμόδιοι να αντιμετώπιζαν σοβαρές  δυσκολίες κατανόησης των όσων υπέγραφαν, εφόσον επιπλέον τα έργα τους απέδειξαν ότι ήταν παντελώς άσχετοι με τα καθήκοντα που είχαν αναλάβει. Πράγματι, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, υπήρχαν ανάμεσά τους ορισμένοι, που   πίστευαν,  με ασύγγνωστη  φυσικά ελαφρότητα,  ότι «βγαίνουμε στις αγορές το 2011». Η μη εκμετάλλευση πολύτιμου χρόνου εξουδετέρωσε, έτσι,  ένα σημαντικό τμήμα της ισχύος του πιο αποτελεσματικού   διαπραγματευτικού όπλου, που εξαρχής διαθέταμε, και που ήταν ακριβώς η αιωρούμενη απειλή της καταγγελίας των ληστρικών μνημονίων και η   οικειοθελής αποχώρησή μας από την ευρωζώνη. Γιατί, σ’ αυτό το διάστημα μπόρεσαν οι εταίροι μας να ετοιμάσουν την άμυνά τους.  Παρά ταύτα, θέλω να πιστεύω ότι διασώθηκαν κάποια περιθώρια λειτουργίας  του όπλου αυτού, που θα μπορούσαν, ακόμη,  να είναι αποτελεσματικά. Και, ακριβώς, αυτά εξηγούν την έξαρση πανικού της ηγεσίας της ΕΕ-ευρωζώνης, και  ακριβώς αυτά ερμηνεύουν τις απανωτές υποσχέσεις  ευρωπαίων αξιωματούχων για ενδεχόμενη ελάφρυνση των δεινών μας, με την ανεπίσημη, βέβαια, προϋπόθεση  ότι η κυβέρνησή μας θα είναι της αρεσκείας  τους. Ο τρόμος τους, όμως, αυτός όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά και ενισχύει τους ιθύνοντες της Ευρώπης να χαλκεύουν απειλές εναντίον του κατατρεγμένου ελληνικού λαού,  ενορχηστρωμένες, φυσικά, και με  τους εντός της χώρας  μνημονιακούς.

Ας δούμε, λοιπόν, σε ποιο ποσοστό οι απειλές της Ευρώπης είναι ενδεχόμενο να υλοποιηθούν.  

 Αν εξαιρέσουμε την εκτός ελέγχου αντιπάθεια της κυρίας  Μέρκελ, για τη χώρα μας, που  συμπληρώνεται και από την απροκάλυπτη τιμωρητική της διάθεση,  και που ήδη προβληματίζει και αρκετούς ξένους αναλυτές, θα έλεγα με βεβαιότητα  ότι η  Ευρώπη αποκλείεται να αποφασίσει την αυτοκτονία της, εκβάλλοντας  την Ελλάδα από την ευρωζώνη. Και να γιατί θα πρόκειται περί αυτοκτονίας, σε πείσμα  του δήθεν άνετου ύφους όσων επιστρατεύονται για να δηλώσουν ότι «δεν φοβούνται  πια την έξοδο μας  από την ευρωζώνη»:
*Με βάση τη δημοσίευση  στοιχείων -defencenet. gr-, οι απώλειες της  ΕΚΤ, από δάνεια-ρέπος σε ελληνικές τράπεζες ενδέχεται να φθάσουν τα 140 δις ευρώ. Επιπλέον, το 70% του ελληνικού χρέους, μετά το φιάσκο του κουρέματος, έχει διοχετευθεί  σε ευρωπαϊκές τράπεζες, στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ με ομόλογα και δάνεια ύψους 140 δις ευρώ, στα οποία προστίθενται και άλλα 40-52 δις. ευρώ, που βρίσκονται στην κατοχή της ΕΚΤ, αλλά  που είναι άγνωστο αν έχουν περιληφθεί  στο  PSI.
*Οι παραπάνω αυτές απώλειες αποτελούν ελάχιστο κλάσμα  των έμμεσων, που σίγουρα θα προκύψουν από το «ντόμινο» που θα προκληθεί, παρά το χαμηλό χρέος  της Ελλάδας  που δεν υπερβαίνει το  2.5% του αντίστοιχου της Ευρώπης. Η «μόλυνση» αυτή είναι, τώρα, αναπόφευκτη, ενόσω έχει αρχίσει ο επιθανάτιος ρόγχος της   Ισπανίας,  και ενόσω  η Ιταλία πλησιάζει επικίνδυνα  στο κόκκινο.  Οι έμμεσες αυτές  απώλειες, με βάση σοβαρές μελέτες, εκτιμώνται στο αστρονομικό ποσό των 2-3 τρις ευρώ,  στην περίπτωση που  αφεθεί η Ελλάδα σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Και, τότε,  θα επιπέσουν οι κερδοσκόποι εναντίον των ήδη εξασθενημένων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου, και θα αδειάσουν τις τράπεζες με μαζική  απόσυρση των  καταθέσεών τους.  Στη συνέχεια, το πιθανότερο είναι ότι και οι λοιπές προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης θα  καταρρεύσουν και θα εξαναγκαστούν να επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα.  

Πρόκειται, λοιπόν, χωρίς αμφιβολία, για ένα ευρωπαϊκό δράμα. Πρόκειται για καθαρή τρέλα αν ληφθεί υπόψη ότι το χρέος της χώρας μας ανέρχεται σε 340 δις ευρώ,  και ότι  το ποσό που, αρχικά, δόθηκε  για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών  ήταν της τάξης των   409 δις  ευρώ (2008-2010), δηλαδή ποσό ανώτερο από το ελληνικό χρέος.  Και αντί, η ΕΕ να προσπαθήσει να εξαφανίσει το ελληνικό χρέος το οποίο, επειδή  δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει διαχειρίσιμο, δημιουργεί συνεχώς εκρηκτικά δημοσιονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, και όχι μόνο, οι ιθύνοντες εμφανίζονται στα τηλεοπτικά  κανάλια και μας τρομοκρατούν με αποπομπή της χώρας από την ευρωζώνη παρότι αυτή συνδέεται με  το τεράστιο κόστος των 2-3 τρις ευρώ, που σίγουρα θα την κατεδαφίσει.

Εξυπακούεται, συνεπώς, ότι σε περίπτωση καταγγελίας των μνημονίων, το μόνο που απαγορεύεται να φανεί  θα είναι ο δικός μας   πανικός για πιθανή έξοδό μας. Αντιθέτως, θα είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον ανερχόμενο κίνδυνο διάλυσης της Ευρώπης και, παράλληλα,  να προβάλουμε την αβεβαιότητα του αν μας συμφέρει η παραμονή μας στο ευρώ, κάτω από  τις  άθλιες αυτές συνθήκες.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια
στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας                                                            14.05.2012



Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Μετεκλογικά, αλλά και προεκλογικά (;)παιχνιδάκια


Αυτό που κυρίως προβληματίζει, στη μετεκλογική περίοδο, δεν είναι τόσο η εμφανής αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, όσο η απτόητα συνεχιζόμενη τρομοκράτηση του λαού. Τα δύο πολιτικά κόμματα, αν και αποδοκιμάστηκαν, έντονα, από την τελευταία λαϊκή ετυμηγορία δείχνουν να μην έχουν διόλου συνειδητοποιήσει το γιατί. Εξακολουθούν, λοιπόν, να υποστηρίζουν, με περισσή επιπολαιότητα, αλλά και απύθμενο κυνισμό, ότι η μοναδική, πράγματι, λύση που απέμεινε στην Ελλάδα,- που οι ίδιοι με τις υπογραφές τους κατέστρεψαν-, δεν είναι εφικτή, είναι επικίνδυνη, ή και απραγματοποίητη. Ουσιαστικά, παρά τη φαινομενική τους βούληση για συνεργασία, παραμένουν προσκολλημένοι στα Μνημονιακά.



Η συμπεριφορά αυτή των δύο πάλαι ποτέ «μεγάλων κομμάτων» παραβιάζει κατάφορα μια από τις βασικότερες εντολές της κάλπης, αυτήν δηλαδή της ανάγκης σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, που να βρίσκεται σαφώς εκτός Μνημονίων και συμπαρομαρτούντων. Η μεγάλη, δηλαδή, πλειοψηφία των ψηφοφόρων πιστεύει- και δεν κάνει λάθος- ότι για να βγούμε από το εγκληματικό περιβάλλον των Μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και όλου αυτού του συρφετού, που η υλοποίησή του αφανίζει την Ελλάδα και τους Έλληνες, πρέπει όλοι μαζί να αρνηθούμε, αποφασιστικά, την εφαρμογή του. Όλοι μαζί κυρίως, όμως, εκείνοι που, όχι μόνο έβαζαν τις υπογραφές τους, κάτω από τα επαίσχυντα αυτά κείμενα, αλλά και μέχρι προχθές εναγωνίως αναζητούσαν τρόπους αποδοτικότερης εφαρμογής του περιεχομένου τους.



Δεν απαίτησε, ακριβώς, ο ελληνικός λαός έγγραφη μεταμέλεια των πρωτεργατών της ελληνικής καταστροφής, αλλά ειλικρινή συμπόρευση με τους υπολοίπους, στον αγώνα, έτσι που να του δοθεί χάρη από την καταδίκη του σε θάνατο.



Δυστυχώς, όμως, φάνηκε αμέσως πως οι Μνημονιακοί, σε πείσμα του συντριπτικού αποτελέσματος της κάλπης, ήταν αποφασισμένοι να υπερασπιστούν με όλους τους τρόπους τα Μνημόνια, με αποτέλεσμα να είμαστε μάρτυρες συζήτησης «μεταξύ κωφών», και συζήτησης που παραβιάζει κατάφορα τους βασικούς κανόνες της απλής λογικής.



Έτσι, όπως, ακριβώς, και πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, στο επίκεντρο των απειλών, εναντίον του λαού και της ελευθερίας επιλογών του αιωρείται ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ της εξόδου από το ευρώ, που ακολουθείται από έωλα επιχειρήματα της μορφής:

*Θα χάσουμε μια δεκαετία,-- ενόσω ήδη, ακριβώς, εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής έχουμε χάσει πολύ περισσότερο από δεκαετία.

*Θα θιγούν κυρίως οι αδύναμοι- ωσάν, με την άθλια πολιτική των δυόμισι τελευταίων ετών να θίγονται οι «ισχυροί».

Και, ερωτάται, αλήθεια, από πού τα αντλούν αυτά τα μη σοβαρά και χωρίς βάση φόβητρα;



Αλλά, προς τι η απορία, δεδομένου ότι, όπως ανενδοίαστα προκύπτει, η εγχώρια τρομοκράτηση προς την παραπάνω αυτή κατεύθυνση είναι ενορχηστρωμένη με την αντίστοιχη των ιθυνόντων της Τρόїκας, οι οποίοι απροκάλυπτα μας απειλούν, ο ένας μετά τον άλλο, ακριβώς με τα ίδια δήθεν επιχειρήματα …..λησμονώντας προφανώς ότι δεν υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη αποπομπής μέλους από την ευρωζώνη…..λησμονώντας ακόμη ότι πριν από ελάχιστες μόνο εβδομάδες οι ίδιοι αυτοί μας διαβεβαίωναν ότι δεν μπορεί να τεθεί ζήτημα εξόδου μας από το ευρώ….λησμονώντας επίσης ότι τα spreads του τελευταίου δανεισμού της Ισπανίας άγγιξαν πια το κόκκινο. Αλλά, και λησμονώντας πάνω απ’ όλα ότι έχουν στην κατοχή τους, τουλάχιστον, τρεις σοβαρές μελέτες, που τους πληροφορούν για καταστροφικές απώλειες, που ανέρχονται σε τρισεκατομμύρια, αν η Ελλάδα –ή οποιοδήποτε άλλο μέλος της- αποχωρήσει από την ευρωζώνη. Παρά ταύτα, και στα πλαίσια ενός κακόγουστου θεάτρου του παράλογου, μας διαμηνύουν οι εταίροι μας ότι : «κάντε ότι πρέπει γιατί ο κίνδυνος να βρεθείτε εκτός της ευρωζώνης είναι μεγάλος»!!! Πώς να μη σκεφθεί κανείς ότι εντείνουν την τρομοκρατική εκστρατεία, με την ελπίδα αποφυγής ενός ακόμη χειρότερου- για τους ίδιους- αποτελέσματος από τις προσεχείς εκλογές; Πως ακόμη να μη σκεφθεί κανείς ότι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι απευθύνονται σε λαό ανίκανο να αντιληφθεί οτιδήποτε.



Και τα παράλογα δεν εξαντλούνται: Οι αρχηγοί των δύο κομμάτων, που ο λαός μας τιμώρησε παραδειγματικά, απευθύνονται στον Αλέξη Τσίπρα, που υποστηρίζει το αυταπόδεικτο, για την εθνική μας σωτηρία, αυτό δηλαδή που έπρεπε να κάνουμε από την αρχή, αντί να υπογράφουμε τα άθλια Μνημόνια, διαμηνύοντας του ότι….. «οφείλει να τους εγγυηθεί ότι δεν θα θέσει σε κίνδυνο τη χώρα»-ωσάν η χώρα, τώρα, ευημερεί- και ότι «δεν θα την βγάλει από το ευρώ»!!!! Απαίτηση, διττώς, ανεδαφική, πρώτον επειδή ουδείς μπορεί να μας δείξει την έξοδο της ευρωζώνης, αλλά και δεύτερον επειδή με ασύγγνωστη ελαφρότητα, και σε αντίθεση με αρκετές αντικειμενικές και σοβαρές μελέτες, δεν είναι διόλου βέβαιο, ούτε δεδομένο, ούτε αυταπόδεικτο ότι, παραμένοντας στην ευρωζώνη και με τις παρούσες οικτρές συνθήκες των Μνημονίων, θα έχουμε καλύτερη τύχη, παρά αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Πως, αλήθεια, σε τόσο μα τόσο κρίσιμες ώρες, μπορεί να δικαιολογηθεί τόσης έκτασης επιπολαιότητα, από αυτούς που έλαχε να πρέπει να αποφασίζουν για τις τύχες μας;



Και, ακριβώς, η συνέχιση της δραχμικής τρομοκρατίας, που θα μπορούσε να είναι το ισχυρότατο όπλο μας από την αρχή, αν δεν το είχαμε τόσο μα τόσο απερίσκεπτα απενεργοποιήσει, γίνεται πια εγκληματική σ’ αυτή τη φάση της ελληνικής τραγωδίας, για δύο κυρίως λόγους:

1. Επειδή, σε ελάχιστο χρόνο, όπως προβλέπεται από όλους τους σοβαρούς οικονομολόγους, θα αναγκαστούμε με δική μας απόφαση να επιστρέψουμε στη δραχμή, για κάποιο διάστημα ή και για πάντα, αν μετά απ’ αυτό δεν υπάρχει πια ευρωζώνη. Είναι, συνεπώς, θέμα ζωής και θανάτου να έχει προετοιμαστεί, και όχι να τρέμει στο άκουσμα του εθνικού του νομίσματος ελληνικός λαός.

2. Επειδή, αυτή η επιστροφή θα έπρεπε να προετοιμαστεί με σοβαρότητα και σε όλες της τις λεπτομέρειες της, έτσι που οι αναπότρεπτες δυσκολίες να μην είναι καταστρεπτικές.



Δεν είναι, άραγε, απολύτως, κατανοητό ότι η επιμονή της πλειοψηφίας του λαού μας, υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ, παρότι τα μέχρι τώρα αποτελέσματά της είναι οικτρά, αποτελεί υποπροϊόν αυτής της συνεχούς και μεθοδευμένης τρομοκράτησής του;;;



Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια

Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 9.5.2012







Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

ΝΟΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 6ης ΜΑΙΟΥ



Μέσα από πολύπλοκες, αλλά αδιαφανείς διεργασίες, στο διάστημα αυτών των δυόμισι τελευταίων ετών, και σε πείσμα της συνεχούς τρομοκράτησής του, στις 6 Μαΐου ο ελληνικός λαός έδωσε την ετυμηγορία του. Βροντοφώνησε, επιτέλους, ένα μεγάλο και καθαρό ΟΧΙ στην εξαθλίωση, που του επέβαλαν οι εντός και εκτός «σωτήρες του». Διαμήνυσε, προς όλες τις κατευθύνσεις, ότι δεν θέλει πια να εξακολουθήσει να «σώζεται», ότι απορρίπτει με βδελυγμία Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και όλο το αποτρόπαιο συνονθύλευμα των τεράτων, που στοίχειωσαν τη ζωή του χωρίς να τον ρωτήσουν, που καταληστεύουν καθημερινά το βιός του και το μέλλον των παιδιών του, και που τον έχουν καταντήσει δουλοπάροικο, μέσα στην ίδια του την πατρίδα. Μέσα από τις κάλπες, όπου επικράτησε όχι μόνο ο μεγάλος θυμός, αλλά και η ωριμότητα, αλλά και η αποφασιστικότητα ενός οικτρά δοκιμαζόμενου λαού, από ξένους αλλά δυστυχώς και από δικούς του ανθρώπους, μας αναγγέλλει με υπερηφάνεια ότι, ναι, θέλει και μπορεί να πάρει τις τύχες στα χέρια του και να ξαναγεννηθεί.



Οι εντολές του, μέσα από το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου ξεχειλίζουν από πόνο και δάκρυα, από μια σαφή τάση εκδίκησης απέναντι σε όλους και σε όλα, αλλά πάνω απ’ όλα κατακλύζονται από ελπίδα, αλλά και από πίστη, στα πεπρωμένα του, στις ικανότητές του, ακριβώς σ’ αυτές που με τόση βαρβαρότητα και ποταπότητα διαμφισβητήθηκαν, και τέλος στο μέλλον αυτού του τόπου, στο αύριο της ακριβής του Ελλάδας.



Η κορυφαία του εκδίκηση είναι, βέβαια, το 7% που έδωσε στη Χρυσή Αυγή.

Αυτά είναι τα νύχια του, που προβάλλουν στην απελπισία του… που του ανήκουν και αυτά, και που προφανώς κρίνει ότι πρέπει να τα χρησιμοποιήσει στις πολύ δύσκολες ώρες του. Πέρα όμως από εκδίκηση, ο ελληνικός λαός δίνει, με την ψήφο του, διαταγές και νουθεσίες. Καταρχήν, στέλνει στο «πυρ το εξώτερο» όλους εκείνους που τόλμησαν να τον εξευτελίσουν και να τον τελειώσουν, υπογράφοντας τη θανατική του καταδίκη με διάφορες αστείες δικαιολογίες. Και, φυσικά, οι ψηφοφόροι αρνούνται να τηρήσουν «λογιστικά βιβλία» για το ποιος υπόγραψε το πρώτο, ποιός το δεύτερο Μνημόνιο της ντροπής, ποιος δηλαδή εγκλημάτησε λιγότερο ή περισσότερο εναντίον του ή ποιος επέδειξε μεγαλύτερη ή μικρότερη εφευρετικότητα στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να εμφανίσει λιγότερα αποκρουστικά τα εγκλήματά του.



Στη συνέχεια, ο ελληνικός λαός πρόσταξε τους υποψήφιους κυβερνήτες του, αυτούς που οπωσδήποτε δεν βαρύνονται με εγκληματικές υπογραφές, να «κόψουν το λαιμό τους» και να του εξασφαλίσουν «κυβέρνηση συνεργασίας», που να τον βγάλει όσο πιο γρήγορα γίνεται από τη σκοτεινή καταπακτή, και να τον οδηγήσει προς το ελληνικό φως, προς τη δημιουργία και την ανάπτυξη, μακριά από τρόικες, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και λοιπά διαβολικά κατασκευάσματα. Και, ναι, ο ελληνικός λαός τα θέλει όλα αυτά, αλλά παραμένοντας στην ΕΕ.





Η σαφής λαϊκή εντολή, για συνεργασία, εξηγείται βέβαια από την πλήρη συνειδητοποίηση της ανάθεσης μιας εξαιρετικά δύσκολης και επικίνδυνης αποστολής. «Όλοι μαζί», διατάζει ο λαός…. βάλτε πλάτη να με βγάλετε από δω μέσα, πριν πνιγώ από ασφυξία». Και να μερικές από τις δυσκολίες:

*Πρώτα απ’ όλα, φυσικά, αυτή η ίδια η «συνεργασία», ανάμεσα σε διαφορετικές τάσεις, πεποιθήσεις, αλλά και σε γενικευμένα αρχηγικά σύνδρομα. «Αυτά να τα ξεχάσετε» λένε οι κάλπες, γιατί τώρα αυτό «που χρειάζεται δεν οι αρχηγοί, αλλά οι στρατιώτες».

*Δεύτερον, η προσπάθεια ιδεολογικής επικράτησης: προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά, και με πόση ακριβώς απόκλιση. Η ψήφος του λαού μας δηλώνει ότι πριν φθάσουμε σε τέτοια διλήμματα, οπωσδήποτε απολύτως ορθά, κάτω από ομαλότερες συνθήκες, το πρώτιστο είναι η απελευθέρωσή μας από την απάνθρωπη κατοχή. Να δώσουμε, λένε οι κάλπες, εδώ και τώρα, έναν υπέρ πάντων αγώνα για την ελευθερία μας. Διαφορετικά, τι νόημα θα έχει η οποιαδήποτε κυβέρνηση, αριστερής, κεντρώας ή δεξιάς κατεύθυνσης, αν αυτή θα συνεχίσει να έχει ως κύρια καθήκοντά της, το πώς:

- θα ικανοποιήσει καλύτερα και πιο γρήγορα, τις αιμοβόρες απαιτήσεις της τρόικας, όπως ανάμεσα σε άλλες, την άμεση απόλυση 150.000 δημόσιων υπαλλήλων, επειδή δήθεν είναι άχρηστοι, στα πλαίσια ενός δημόσιου τομέα, που δήθεν είναι υπερμεγέθης, ενώ θα αρκούσε η προσπάθεια, αυτός να καταστεί λιγότερο αναποτελεσματικός,

-θα βαφτίσει ως «μεταρρυθμίσεις» ή και ως «αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας», τη σχεδόν δωρεάν εκχώρηση του συνολικού ελληνικού πλούτου στους δανειστές, καταληστεύοντας έτσι τους δικαιούχους,

-θα παραμυθιάζει πιο αποτελεσματικά το λαό, και ταυτόχρονα θα τον απειλεί και θα τον εκβιάζει, ότι δεν θα του επιβληθούν άλλα νέα και επώδυνα μέτρα, αν….. «στέρξει να αυτοκτονήσει», ενόσω όλα αυτά τα νέα μέτρα έχουν όχι μόνο αποφασιστεί, αλλά και υπογραφεί, και ενόσω πρόκειται για μέτρα αμέτρητα μιας Λερναίας Ύδρας,

- θα αποκοιμίζει τον ελληνικό λαό με διαβεβαιώσεις ότι δήθεν «πηγαίνουμε καλύτερα», και ότι δήθεν «οι θυσίες δεν πάνε χαμένες», ενόσω πάμε από το κακό στο χειρότερο και ενόσω επίσημα προβλέπεται ότι το 2020 το χρέος μας θα είναι μεγαλύτερο από όσο ήταν το 2009.



*Το περιεχόμενο, εξάλλου, της κάλπης χλευάζει και γελοιοποιεί την μέχρι τώρα απέλπιδα προσπάθεια των «Μνημονιακών» να απαλλάσσονται από διαφορετικές γνώμες, χαρακτηρίζοντάς τες συλλήβδην και αφελώς ως «λαϊκίστικες», και τους υποστηρικτές τους ως «λαϊκιστές». Ο λαός μας απέρριψε, με περισσή περιφρόνηση, τους «μονόδρομους», τις «απόλυτες αλήθειες», τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία. Ο λαός καταδίκασε όλα αυτά και όλους αυτούς που τον εξευτέλιζαν ασύστολα τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Απαιτεί, τώρα, συνδυασμούς, φαντασία, τόλμη και πίστη, κατά την εκστρατεία καταγγελίας των απάνθρωπων Μνημονίων, καθώς και αποδέσμευση από το επαχθές και επαχθές τμήμα του χρέους. Ο λαός μας θέλει να ενωθούμε σε μια γροθιά, όλοι οι Αντιμνημονιακοί, και να καταγγείλουμε τα επαίσχυντα χαρτιά, χωρίς φυσικά τους Μνημονιακούς, που τα υπέγραψαν…. γιατί, πως αλήθεια θα μπορούσαν αυτοί να τα καταγγείλουν! Ο λαός εκλαμβάνει ξεκάθαρα Μνημόνια και Μνημονιακούς, ως δημιουργούς του προβλήματός του. Συνεπώς, αυτοί οι ίδιοι δεν μπορεί να είναι και λύση του.



Οι εταίροι μας, με επικεφαλής την κυρία Μέρκελ, παρακολουθούν πανικόβλητοι το διπλό ταυτόχρονο χτύπημα των γαλλικών και ελληνικών εκλογών, εναντίον της ατέρμονης λιτότητας. Το μήνυμα που διαχέουν αυτές οι δύο εκλογές είναι η πλήρης αποτυχία της παρανοϊκής συνταγής του ΔΝΤ, που υιοθετήθηκε χωρίς δισταγμούς από την ΕΕ και που τώρα κινδυνεύει να την διαλύσει. Αναγγέλλει το τέλος της Μερκοζύ και την υπόσχεση ανάδυσης μιας νέας Ευρώπης, φιλικής και όχι εχθρικής απέναντι στους λαούς της. Και ας ψελλίζει πανικόβλητη η Γερμανίδα καγκελάριος ότι «η Ελλάδα δεν θα παρεκκλίνει από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της». Προφανώς, η κυρία Μέρκελ δεν κατανόησε το περιεχόμενο της ψήφου του ελληνικού λαού.



Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 8.5.2012