Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011





Posted by Picasa
Posted by PicasaEntree oficiellle de Maria Negreponti-Delivanis dans l'Academie des sciences de la Roumanie
10/2011

Posted by PicasaToujours de la ceremonie de l'entree officielle de M.N.-D dans l'Academie de la Roumanie

ΕΣΥΕΑ, 30.11.2011, ώρα 7-Ελλάδα, Ευρώπη, Ευρωζώνη, Ομιλία της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη με θέμα ΕΛΛΑΔΑ-ΕΥΡΩΠΗ-ΕΥΡΩ
========================================

Θέλω καταρχήν να συγχαρώ την εφημερίδα Χριστιανική, γιατί με την πρωτοβουλία της  προκαλεί  απόψε  συζήτηση και  προβληματισμό, επάνω σε   πλήθος θεμάτων, που κυριολεκτικά ζεματάνε, που  οπωσδήποτε θα καθορίσουν και τις εξελίξεις  στην Ελλάδα,   παρότι δεν έχουν πάρει  ακόμη την τελική τους μορφή.

Το νέο και καταλυτικής σημασίας δεδομένο είναι ότι τις τελευταίες εβδομάδες η κρίση χρέους καλπάζει ακάθεκτη, από την περιφέρεια προς το κέντρο της ευρωζώνης,  και  όσο απίστευτο κι αν φαίνεται,  έφθασε μέχρι και την καρδιά του σκληρού πυρήνα της, δηλαδή τη Γερμανία.  

Είναι βέβαιο και πρέπει να το υπογραμμίσουμε  ότι ο καταποντισμός ολόκληρου του Νότου, και ήδη ο κλυδωνισμός και του ευρωπαϊκού Βορρά γελοιοποιεί πλήρως τα μέχρι πριν λίγο επιχειρήματα που ήθελαν να  «φταίει –δήθεν- η μικρή μας Ελλάδα,  για την κρίση», επειδή δήθεν «οι Έλληνες έχουν ελαττωματικά κύτταρα, είναι ακαμάτες, χαραμοφάγες κτλ». Αντιθέτως, είναι τώρα πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι  ο συνδυασμός τού εξαρχής ανορθόδοξου σχήματος  της ΕΕ, που τόλμησε να ενοποιήσει άκρως ανομοιογενείς οικονομίες, κάτω από το ίδιο μακροοικονομικό καθεστώς, αλλά και το θνησιγενές  κοινό νόμισμα, που η επιβίωσή του απαιτεί  τα δεκανίκια του ΣΣ, οδήγησαν σ’ αυτή την  καταστροφή. Πράγματι, οι συνθήκες στην ΕΕ ενθάρρυναν μια χρόνια ύφεση,  μεγάλες ανισορροπίες με αιχμή τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα του Βορρά, και τα έτσι προκαλούμενα ελλείμματα  του Νότου, την αδυναμία σύγκλισης των οικονομιών, την κορύφωση των κάθε μορφής ανισοτήτων, τη διατήρηση μόνιμα υψηλής ανεργίας και ένα ανεξέλεγκτα ανερχόμενο δημοκρατικό έλλειμμα.

Η κρίση χρέους ξέσπασε αρχικά στην Ελλάδα, που ήταν ο ασθενέστερος κρίκος της ευρωζώνης, για να ξεχυθεί στη συνέχεια στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, και τελικά να συμπαρασύρει και τον πλούσιο ευρωπαϊκό Βορρά.

 Μέσα σ’ αυτή τη δίνη, που απειλεί άμεσα πια να καταπιεί την Ευρώπη και το κοινό της νόμισμα, και που οι  πιθανότητες διάλυσής της υπερβαίνουν το 50%, αυτό που πρωτίστως  ενδιαφέρει εμάς είναι η τύχη της ήδη ρημαγμένης και λεηλατημένης χώρας μας. Θα υπάρξει, δηλαδή, ελπίδα και φως για την Ελλάδα, μέσα στις νέες αυτές συνθήκες;  

Για τη απάντηση, στο αγωνιώδες αυτό ερώτημα, θα προσπαθήσω,  να συγκεντρώσω τα εναλλακτικά σχήματα του νέου περιβάλλοντος, ευρωπαϊκού και διεθνούς, και να τοποθετήσω μέσα σ’ αυτά την πατρίδα μας. Οπωσδήποτε, όμως, να ριψοκινδυνέψω τη γενική παρατήρηση, ότι οι ραγδαίες μεταβολές του σκηνικού διανοίγουν στην Ελλάδα προοπτικές, που δεν υπήρχαν προηγουμένως, και που θα έπρεπε κατεπειγόντως να εκμεταλλευτεί. Αυτές παραμένουν οι ίδιες όπως τις αναπτύσσω στο νέο μου βιβλίο «Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πως θα σωθούμε».

Προτίθεμαι,  καταρχήν, να διερευνήσω τις πιθανές εξελίξεις  της ευρωζώνης, και στη συνέχεια να δω ποιες μπορεί να  είναι οι  ελληνικές επιλογές. Η γενική παραδοχή παραμένει, φυσικά,  ότι για την Ελλάδα,  δεν υπάρχει σωτηρία, αν παραμείνει δεμένη με τα  Μνημόνια  και  την τρόϊκα.


Ι. Το μέλλον της ευρωζώνης
 ----------------------------------- 
Εδώ διανοίγονται δύο πιθανότητες: πρώτον,  η μετάλλαξη της Ευρώπης και της ευρωζώνης, έτσι που να επιβιώσει και δεύτερον η διάλυσή της εις τα εξ ων συνετέθη. Αυτή τη στιγμή, η δεύτερη λύση φαίνεται επικρατέστερη της πρώτης, εξαιτίας της γερμανικής αδιαλλαξίας να υιοθετήσει λύσεις, που θα παρέτειναν το βίο της ευρωζώνης, αν και, πάλι, θα ήταν πολύ δύσκολο να τη διασώσουν οριστικά. Τέτοιες λύσεις, παράτασης του βίου της ευρωζώνης θα ήταν η υιοθέτηση του  ευρωομόλογου,   η   δυνατότητα εξασφάλισης απεριόριστης ρευστότητας,  από την ΕΚΤ, όταν και όσο εκάστοτε χρειάζεται. Προς το παρόν, η αξία των ομολόγων που αγοράζονται  από την ΕΚΤ ανέρχονται μόνο στο 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, έναντι του 11% αντίστοιχα της FED. O γερμανικός πανικός απέναντι στην  απλή υποψία πληθωριστικού κινδύνου, καθώς και η άρνηση Γερμανίας και Γαλλίας να παραχωρήσουν τμήμα των υψηλών κερδών, που αποκόμισαν από το ευρώ, στην υπόλοιπη Ευρώπη, που κινδυνεύει αποκλείουν τέτοιες λύσεις. 

Α.  ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ
Η μετάλλαξη της ευρωζώνης έχει αρχίσει, αλλά δυστυχώς  συντελείται  με την καταπάτηση των θεμελιωδών επιλογών και κατευθύνσεων της ΕΕ. Ειδικότερα η μετάλλαξη της Ευρώπης απομακρύνεται από τις  αρχές της δημοκρατίας, αλλά και  της ισότητας μεταξύ  των κρατών-μελών. Πράγματι, εδώ και καιρό, εμφανίζονται σε γνωστά έντυπα οικονομικού και πολιτικού   περιεχομένου πληθώρα άρθρων, που προετοιμάζουν για το τερατούργημα που  η Γερμανία οραματίζεται να εγκαταστήσει στην Ευρώπη. Δηλαδή, τη θεσμοθετημένη πια επιβολή της  γερμανικής ηγεμονίας στην ευρωζώνη, αλλά και στην ΕΕ, με  την Ευρώπη δύο ή και περισσοτέρων ταχυτήτων, και την περιφέρεια, σε ρόλο προτεκτοράτου ή αποικίας.

Η γενική δικαιολογία για μια τέτοια μετάλλαξη της Ευρώπης είναι η άποψη, που αναπτύσσεται ευρέως από Γερμανούς πολιτικούς και οικονομολόγους, ότι δηλαδή  οι δυσκολίες της ευρωζώνης οφείλονται δήθεν στο γεγονός ότι δόθηκαν μεγάλες  δόσεις δημοκρατίας στην περιφέρεια, ενώ η κατάσταση θα βελτιωθεί αν αυτές αφαιρεθούν  απ’ αυτήν και αν, αντιθέτως, ενισχυθεί ο ευρωπαϊκός πυρήνας, δηλαδή η Γερμανία, με υπερεξουσίες. Και αυτό, άλλωστε, άρχισε να γίνεται, με πρώτα πειραματόζωα τις οικονομίες του Νότου. Δεν είναι, φυσικά, τυχαίο ότι η Ελλάδα υποχρεώνεται με πολλές ταπεινωτικές μεθοδεύσεις, να δεχθεί παραίτηση από τα  κυριαρχικά της δικαιώματα, αλλά και να προχωρήσει άμεσα, και στα πλαίσια  γενικού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας της, με το πρόσχημα του υψηλού χρέους της. Η καταλήστευση αυτή συμπληρώθηκε τελευταίως και με  δοτές  κυβερνήσεις, όχι μόνο στην  Ελλάδα, αλλά και στην Ιταλία. Με κυβερνήσεις, που δεν εκλέχτηκαν με δημοκρατικό τρόπο, αλλά ουσιαστικά επιβλήθηκαν και στις δύο χρεωμένες ευρωπαϊκές οικονομίες, με επικεφαλής άτομα που ανήκουν, και στις δύο περιπτώσεις, στη διεθνή τραπεζοκρατία. Κυβερνήσεις, που προετοιμάζουν την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας των επί μέρους κρατών και την εγκαθίδρυση μιας ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης, που θα περιλαμβάνει ελεύθερους πολίτες, αλλά  και δουλοπάροικους.

 Πρόκειται, ουσιαστικά, για την επιδρομή του Δ’ Ράιχ! Από την άποψη αυτήν είναι ιδιαίτερα  αποκαλυπτικός ο ρόλος που προτίθεται να διαδραματίσει το νέο Σύμφωνο  Ανταγωνιστικότητας, όπως  προτάθηκε από την κυρία Μέρκελ πριν λίγους μήνες και  που θα συμπληρώσει το ΣΣ, εν πολλοίς άλλωστε υπεύθυνο για την καταστροφή της Ευρώπης.  Θα πρέπει να τονιστεί ότι η Γερμανία έχει αδυναμία σε τέτοιας μορφής σύμφωνα, που κατά προτίμηση πρέπει να περιλαμβάνουν και τη δυνατότητα τιμωρίας των απείθαρχων μελών. Το νέο  αυτό σύμφωνο συνοψίζεται, ας πούμε με απλά λόγια, στην υποχρέωση  του συνόλου των οικονομιών της ευρωζώνης να εκλαμβάνουν τη Γερμανία ως πρότυπο, να εκστασιάζονται από τα επιτεύγματά της, συγκεκριμένα τον υψηλό βαθμό ανταγωνιστικότητάς της και τη δημοσιονομική της πειθαρχία, και να θέτουν ως κυρίαρχο στόχο  τους  να τη μιμηθούν....να γίνουν  εικόνα και ομοίωση της Γερμανίας!

Πρόκειται, για την, επιτέλους υλοποίηση του γερμανικού ονείρου καθυπόταξης  της Ευρώπης. Αυτού του ίδιου ονείρου που απέτυχαν να πραγματοποιήσουν οι  δύο  παγκόσμιοι πόλεμοι, αν και αιματοκύλισαν την Ευρώπη. Πρόκειται, τώρα, για  τη γιγαντιαίων διαστάσεων  επιχείρηση μετάλλαξης της ΕΕ-Ευρωζώνης σε Ηνωμένες Πολιτείες της Γερμανίας, που  περαιώνεται, επιτέλους, χάρη στην τρίτη  αυτή προσπάθεια, χωρίς τη χρήση όπλων, αλλά με εξίσου μεγάλο αριθμό  θυμάτων, μέσω της επιβολής άγριας και μόνιμης λιτότητας με όλες τις δραματικές της συνέπειες.

Τα πιθανά σχήματα αυτής της ευρωπαϊκής γερμανοποίησης είναι η επίσημη πια επιβολή μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων. Ωστόσο,  τις τελευταίες ημέρες έχουμε αναπάντεχη ανατροπή σκηνικού, με τη Γερμανία να βρίσκεται και αυτή ξαφνικά στο στόχαστρο των κερδοσκόπων, μαζί βέβαια και με τη  Γαλλία και το Βέλγιο, αλλά και με το σύνολο των οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου.

Ο λόγος αυτής της γενικευμένης επίθεσης των αγορών, εναντίον ολόκληρης της Ευρώπης δεν είναι μόνο  αλλά ούτε κυρίως  το χρέος της. Αντιθέτως, είναι η διαπίστωση μιας ασυγχώρητης  αναποφασιστικότητας των δύο ιθυνόντων, ορθότερα της κυρίας Μέρκελ, γιατί δυστυχώς ο κ. Σαρκοζύ συμφωνεί σε όλα μαζί της. Μιας απροκάλυπτης προτίμησης για την εξυπηρέτηση των στενών  εθνικών τους συμφερόντων, έστω κι αν αυτά βλάπτουν την ευρωπαϊκή υπόθεση. Μιας αναποτελεσματικότητας  των προτεινόμενων  εκάστοτε λύσεων, που  χαρακτηρίζονται από προχειρότητα, αναβλητικότητα και ανεπίτρεπτα βραχυχρόνιες βλέψεις. Μιας εκδικητικής εμμονής της κυρίας Μέρκελ για τιμωρία των απείθαρχων κρατών-μελών στη θέση της  αναζήτησης μακροχρόνιων λύσεων για τη  σωτηρία του ευρώ. Δυστυχώς, η τύχη της Ευρώπης εξαρτάται από ηγέτες κατώτερους των περιστάσεων, όπως διαπιστώνει και πρόσφατο άρθρο της γνωστής εφημερίδας Le Monde με τίτλο «Αυτά τα παιδάκια,-ces gamins- που κυβερνούν την Ευρώπη». Η υπόθεση Ευρώπη έχει εναποτεθεί στις τηλεφωνικές επικοινωνίες και συνευρέσεις των κ.κ. Μέρκελ και Σαρκοζύ,  που εν κρυπτώ και παραβύστω ετοιμάζουν λύσεις, παραμερίζοντας απροκάλυπτα την Commission, καθώς και το σύνολο των υπολοίπων οργάνων της ΕΕ. Γνωστή γερμανική εφημερίδα αναφέρει ότι οι δύο αυτοί ηγέτες ίδρυσαν το κλάμπ των Σούπερ-Ευρωπαίων. Από ότι λοιπόν διαφαίνεται, στη νέα δομή της Ευρώπης δεν θα υπάρχει θέση ούτε για δημοκρατία, αλλά ούτε και για λαϊκή βούληση.

Παρόμοιες λύσεις δεν αναμένεται να έχουν διάρκεια και να σώσουν το ευρώ. Αντιθέτως, η πιθανότερη εξέλιξη είναι η διατήρηση της ΕΕ-ευρωζώνης, για κάποιο διάστημα πριν την οριστική της διάλυση, με ολοένα μικρότερη επιρροή στο διεθνές γίγνεσθαι και με ολοένα αυξανόμενα προβλήματα. Η ευρωζώνη δε σώζεται, αλλά  η διάλυσή της δεν θα είναι για αύριο….θα είναι ύστερα από μερικούς  μήνες.

Εξάλλου, δεν μπορεί να αποκλειστεί και η πιθανότητα αποχώρησης της Γερμανίας, από την ευρωζώνη και την ΕΕ, μια και πήρε απ’ αυτήν όλα όσα μπορούσε να της εξασφαλίσει, αρνείται να επιστρέψει έστω και τμήμα αυτών των κερδών, γι αυτό και στρέφεται  προς άλλα γεωμετρικά πλάτη και μήκη. Προς επιθετικά αναδυόμενες οικονομίες, και ιδιαίτερα προς την Κίνα της οποίας οι εισαγωγές από τη Γερμανία έχουν αγγίξει τις αντίστοιχες της Γαλλίας. Και από την άλλη πλευρά ο ρημαγμένος Νότος της Ευρώπης δεν είναι πια σε θέση να  ικανοποιήσει τις εξαγωγικές γερμανικές απαιτήσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση το εναπομείναν ευρώ δεν θα αξίζει ούτε το χαρτί επάνω στο οποίο τυπώνεται.  

Β. ΔΙΑΛΥΣΗ

Λίγο μόνο καιρό πριν από  σήμερα ήταν εντελώς αδιανόητη η υπόθεση διάλυσης της ευρωζώνης. Δυστυχώς, όμως, τώρα είναι πολύ πιθανή, παρότι η κυρία Μέρκελ, σε κατάσταση εμφανούς πανικού προσπαθεί να είναι καθησυχαστική, δηλώνοντας προς πάσα κατεύθυνση ότι αυτό «αποκλείεται να συμβεί». Ωστόσο, οι τράπεζες δεν είναι διόλου πεπεισμένες ότι δεν υπάρχει ο κίνδυνος διάλυσης, ιδίως που πια  η κρίση άγγιξε  και τη Γερμανία,  και γι’ αυτό επεξεργάζονται ένα σχέδιο Β. Έτσι, μερικές από τις μεγαλύτερες τράπεζες της υφηλίου όπως οι Merrill Lynch, Barclays Capital  και Nomura εξέδωσαν τις τελευταίες εβδομάδες  πολυάριθμες εκθέσεις, που εξετάζουν το τι θα συμβεί σε περίπτωση διάλυσης της ευρωζώνης, ενώ άλλες τράπεζες όπως η Citigroup περιορίζουν το άνοιγμά τους σε ευρώ, το ίδιο και πολλές ασιατικές τράπεζες. Αντιθέτως, οι ευρωπαϊκές τράπεζες  βαυκαλίζουν τους εαυτούς τους ότι η ευρωζώνη δεν θα διαλυθεί και απαξιούν να ασχοληθούν με την προετοιμασία της επόμενης ημέρας.                                                                                  
Η ευρωζώνη δεν πρόκειται να σωθεί με την προσθήκη νέων Συμφώνων, γιατί ακριβώς το πρόβλημά της είναι ότι η όλη δομή της δεν είναι  υγιής και την καταδικάζει σε συνθήκες μόνιμης ύφεσης.

ΙΙ.ΕΛΛΑΔΑ

Οι εταίροι μας μάς έσωσαν δήθεν πολλές φορές, αλλά απ’ αυτές  καμία δεν ευδοκίμησε. Και η τελευταία, με τη συμμετοχή των ιδιωτών στο κούρεμα του 50%, όπως ήταν αναμενόμενο-και όπως δια μακρών το εξηγώ στο τελευταίο μου βιβλίο- αδυνατεί και αυτή να προχωρήσει. Είναι όλα στον αέρα! Και είναι τόσο, μα τόσο απογοητευτικό ότι εμείς γαντζωνόμαστε, κάθε φορά, σε δήθεν λύσεις, που δεν είναι σαφέστατα λύσεις, και δεν προσπαθούμε να ξεφύγουμε από το βούρκο στον οποίο βουλιάζουμε, όλο και πιο βαθιά.

Πρέπει πια, κατεπειγόντως, να συνειδητοποιήσουμε ότι η ΕΕ-ευρωζώνη δεν ασχολείται με τη σωτηρία μας, αλλά με την απέλπιδα προσπάθεια διάσωσης του ευρώ. Και μας δανείζει, αποκλειστικά και μόνο επειδή στην οικονομική ένωση όπου ανήκουμε, μια δική μας κατάρρευση κινδυνεύει να οδηγήσει σε γενικευμένο και ανεξέλεγκτο ντόμινο, που ήδη τώρα συμβαίνει.  Γι αυτό, άλλωστε, και οι λύσεις που μας προσφέρονται είναι πρόσκαιρες, αναποτελεσματικές, δεν είναι λύσεις. Να αναφέρω απλά ως γενική απόδειξη αναποτελεσματικών λύσεων το γεγονός ότι ενώ το χρέος μας είναι, σαφέστατα, μη διαχειρίσιμο, όπως κάθε χρέος που υπερβαίνει  το 90% στο ΑΕΠ,  οι ευρωπαίοι εταίροι μας,  μας επιβάλλουν προγράμματα, που μας σπρώχνουν στον όλεθρο. Πράγματι, μη διαθέτοντας ένα αποτελεσματικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, και  προσπαθώντας  απλώς  να κερδίσουν καιρό, μας χορηγούν συνεχή  δάνεια με απαγορευτικό  πάντοτε επιτόκιο,  αποκλείοντάς μας ταυτόχρονα την όποιας μορφής πρόσβαση σε  αναπτυξιακή διαδικασία. Δηλαδή, χρεωνόμαστε συνεχώς περισσότερο με ποσά που ουδέποτε θα μπορέσουμε να ξεπληρώσουμε. Ακριβώς, γι αυτό,  μας επιβάλλεται παράλληλα και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, και μάλιστα  κάτω από  συνθήκες πανικού που  ελαχιστοποιούν την τιμή πώλησής της. Μας επιβάλλεται, ακόμη, η εκχώρηση   κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και η εσαεί απομύζησή μας,  μέσα σε καθεστώς   ανελέητης και χωρίς όρια λιτότητας. Αυτή είναι η κατάστασή μας. Γι’ αυτό, και το σύνολο των οικονομικών μας μεγεθών εξελίσσεται από το κακό στο χειρότερο!

Προτείνω, λοιπόν, να πάρουμε νοητικά, μια πλάστιγγα. Να εναποθέσουμε στη μια της πλευρά αυτά τα σκληρά καταναγκαστικά μέτρα, μέσα στα οποία μας υποχρεώνουν να βιώνουμε τους τελευταίους 20 μήνες, και τα οποία γίνονται ολοένα και πιο απάνθρωπα, αλλά πάντοτε απολύτως αναποτελεσματικά. Φυσικά, και δεν έχουμε τελειώσει με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα εκπληκτικής εφευρετικότητας χαράτσια, τα αμέτρητα  λουκέτα, τους  άγριους αποκεφαλισμούς δημοσίων και άλλων υπαλλήλων, το βάθεμα των μεσαιωνικών συνθηκών στην αγορά εργασίας, τη συνέχιση της καταστροφής της μεσαίας τάξης κλπ. κλπ…ο κατάλογος της δυστυχίας μας είναι χωρίς τέλος.  Και όλα αυτά τα αποτρόπαια, μας λένε ότι πρέπει να τα υποστούμε επειδή διαφορετικά θα χρεοκοπήσουμε…αλλά, είμαστε ουσιαστικά προ πολλού χρεοκοπημένοι, ενόσω μας μετατρέπουν σταδιακά σε αποικία της Ευρώπης.

Για τη συμπλήρωση της άλλης πλευράς της πλάστιγγας χρειάζεται να αντιδράσουμε Να καταγγείλουμε   Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα, δανειακές συμβάσεις και το σύνολο αυτού του ανεκδιήγητου συρφετού, με τον οποίο φορτωθήκαμε και φορτωνόμαστε καθημερινά. Να αναγγείλουμε στάση εξωτερικών πληρωμών και να απαιτήσουμε αντιμετώπισή μας, από τους εταίρους μας, ως ισότιμο μέλος της ευρωζώνης και όχι ως προτεκτοράτο. Τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή. Ασφαλώς, πρόκειται για  πήδημα  στο κενό, που όμως περιέχει ελπίδα και υπόσχεση εξόδου από τη σκοτεινή καταπακτή. Ενώ, όσο σκύβουμε τον αυχένα και δεχόμαστε κάθε μορφής ταπεινώσεις, τόσο επιδεινώνεται η θέση μας και γίνεται αδιέξοδη. Γιατί αυτό το ανεκδιήγητο συνονθύλευμα που σταδιακά μας επιβάλλουν οι εταίροι μας, και που δυστυχώς φέρει τις υπογραφές ελλήνων πολιτικών,  βρίθει  από λεόντειες συμβάσεις, επαχθείς και απεχθείς, που καταδικάζουν ένα λιλιπούτειο αλλά  κυρίαρχο κράτος του 21ου αιώνα σε οριστικό αφανισμό, και το λαό του σε μόνιμη δουλοποίηση.

 Υπάρχει, ακόμη, αυτό το τεράστιο  χρέος, για τις  γερμανικές φρικαλεότητες που υπέστη ο λαός μας στο διάστημα της γερμανικής κατοχής, και που κάνει να μας χρωστά η κυρία Μέρκελ, και όχι να της χρωστούμε εμείς.

Ακόμη,  πρέπει να κάνουμε γρήγορα, και πριν το χρέος υπαχθεί, όπως προβλέπεται, στο αγγλικό δίκαιο γιατί τότε  δε θα σωθούμε έστω κι αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Ενώ,  μια υποτιμημένη δραχμή θα διευκολύνει την αποπληρωμή του χρέους μας.

Η επιλογή, για το που βλέπουμε να γέρνει η πλάστιγγα, πρέπει να γίνει από μας και για μας. Θα διαλέξουμε, δηλαδή, τον αφανισμό μας ή την επιστροφή στη δραχμή; Μας τρομοκρατούν ότι η δραχμή θα φέρει το τέλος του κόσμου! Αλλά, πρώτον, είναι πολύ πιθανόν ότι αυτή θα επέλθει υποχρεωτικά, στην περίπτωση διάλυσης της ευρωζώνης. Δεύτερον, είναι πολύ πιθανόν ότι θα υποχρεωθούμε να εγκαταλείψουμε την ευρωζώνη.  Τρίτον, όπως όλα δείχνουν, θα είναι αφόρητη η παραμονή μας στα πλαίσια μιας  γερμανοποιημένης Ευρώπης που θα μας συμπεριφέρεται εσαεί ως αποικία της. Τέλος, αν δείξουμε ότι δεν  φοβόμαστε τη δραχμή είναι πολύ πιθανόν ότι θα φοβηθούν οι εταίροι μας τις συνέπειες της αποχώρησής μας και θα δεήσουν να μας συμπεριφερθούν ανθρώπινα.

Με ελεύθερη, λοιπόν, σκέψη και μακριά από τρομοκρατικές  σχετικές απειλές, που αφελώς εξομοιώνουν την επιστροφή στη δραχμή με την έλευση τεράτων της Αποκάλυψης πρέπει να αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Αναντίρρητα, η ελεύθερη επιλογή  μας θα ήταν  η παραμονή μας στο ευρώ. Αλλά ποιο θα  είναι το όριο  θυσιών, προσβολών, τιμωριών, αστυνόμευσης των δημοσιονομικών μας πραγμάτων, απώλειας εθνικής κυριαρχίας,  ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας μας,  για να παραμείνουμε  στην ευρωζώνη- αν και εφόσον θα εξακολουθεί  αυτή να υπάρχει; Γιατί, αν δε θέσουμε ένα τέτοιο  όριο,  θα είμαστε χαμένοι.

Μια επιστροφή στη δραχμή, αν τελικώς την κρίνουμε αναπότρεπτη, δεν θα είναι φυσικά ένας ευχάριστος περίπατος.  Αντιθέτως θα συνδεθεί για 2-3 χρόνια με πολύ σοβαρές δυσκολίες, προβλεπόμενες αλλά και απρόβλεπτες. Αλλά, και τώρα, δεν ζούμε μέσα σε  ανυπέρβλητες δυσκολίες,  και το χειρότερο χωρίς να έχουμε  ελπίδα καμιά;  Η δραχμή  από κοινού με τις δυσκολίες, θα φέρει  μαζί της και κάποια ανεκτίμητα πλεονεκτήματα:
1.    Τη δυνατότητα  ταχύρρυθμης ανάπτυξης, που θα εξαρτηθεί από δικές μας προσπάθειες και που θα δώσει γρήγορα καρπούς, ύστερα από την πενταετή βαθιά ύφεσή μας. Τα μέσα για την έναρξή της, ασφαλώς, θα εξασφαλιστούν με τη βοήθεια εξωευρωπαϊκών δανείων, που δεν θα κατευθύνονται αυτούσια, όπως συμβαίνει τώρα, στους δανειστές. Οι απόγονοί μας δεν θα αναζητούν την τύχη τους εκτός της Ελλάδας, αλλά εντός των ορίων της.
2.    Η εξασφάλιση ενός εθνικού νομίσματος συνδέεται με πολύπλευρη οικονομική ισχύ: υποτίμηση της εξωτερικής του αξίας που αυξάνει την ανταγωνιστικότητα, προσφυγή σε πληθωριστική πολιτική, που ενισχύει το ρυθμό ανάπτυξης, πραγματοποίηση αναδιανεμητικής πολιτικής, που θα ενθαρρύνει τη ζήτηση και την οικονομική δραστηριότητα.
3.    Άφησα για το τέλος τα σοβαρότερα. Χάρη στην επιστροφή στη δραχμή, θα ανακτήσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια….θα μπορέσουμε εμείς να εκμεταλλευτούμε τα όποια κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και χρυσού βρέθηκαν ή θα βρεθούν στην πατρίδα μας. Κι αυτά θα βοηθήσουν την αναπτυξιακή μας προσπάθεια.
Και, βέβαια, θα αποπληρώσουμε το χρέος μας. Το τμήμα του εκείνο που δεν έχει ήδη εξοφληθεί με ληστρικά επιτόκια, το τμήμα που θα παραμείνει μετά την αφαίρεση των όσων μας χρωστά η Γερμανία, το καθαρό χρέος, χωρίς την προσθήκη συνεχών νέων δανείων με απαγορευτικά επιτόκια. Θα αποπληρώσουμε το χρέος σε βάθος χρόνου και με το προϊόν της ανάπτυξης και όχι με το προϊόν της προοδευτικής εξαθλίωσης του λαού μας, της ανερχόμενης φτώχειας,  της ασιτίας των παιδιών που λιποθυμούν στα σχολεία, της κατακόρυφης ανεργίας, και των ατέλειωτων δεινών, που μας επιβάλλει η τρόϊκα.  Θα πληρώσουμε το χρέος μας, χωρίς να μεταβληθούμε σε ΑΠΟΙΚΙΑ Η ΕΛΛΑΣ.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

«Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα κα πως θα σωθούμε»


Εισαγωγική ομιλία της συγγραφέως Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στην παρουσίαση του νέου της βιβλίου, που έγινε στην αίθουσα τελετών της παλιάς Φιλοσοφικής του ΑΠΘ την 23.11.2011

==========================================







Το βιβλίο που παρουσιάζεται απόψε γράφτηκε κάτω από συνθήκες μεγάλης αγωνίας, αλλά και θυμού και οργής. Θα ήταν κακόγουστο, εκ μέρους μου, να προσπαθήσω να σας πω πόσο καλό είναι το βιβλίο μου, και δεν είναι άλλωστε το πρόβλημά μου. Θα επικεντρωθώ, απλώς, σε ορισμένα κομβικά σημεία που αναπτύσσονται στο ανά χείρας έργο:



Α. Το πρώτο σημείο αναφέρεται στο περιβάλλον πλήρους παράνοιας, στο οποίο ζούμε επί 20 περίπου μήνες, έχοντας υπογράψει το αρχικό Μνημόνιο, τις επικαιροποιήσεις του, το Μεσοπρόθεσμο και το απαράδεκτο συνοδευτικό συνονθύλευμά του. Αυτά όλα σωρεύουν, στις πλάτες του λαού μας, υποχρεώσεις, που είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να υλοποιηθούν. Το πρόβλημα ήταν βέβαια εμφανέστατο από την αρχή. Γιατί, αν πρόκειται να μπορέσει μια χρεωμένη οικονομία να αποπληρώσει κάποτε το χρέος της, απαιτείται πρόγραμμα που να αυξάνει το ΑΕΠ της με ταχύτερους ρυθμούς από τους αντίστοιχους του χρέους. Αλλά, το Μνημόνιο και η συνέχειά του καταλήγουν, και μάλιστα με κραυγαλέο τρόπο, στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Δηλαδή, στη γιγάντωση του χρέους και στη συρρίκνωση του ΑΕΠ. Να υπενθυμίσω μόνο, σχετικά, ότι οι απάνθρωπες, οι αιματηρές θυσίες που υπέστη ο ελληνικός λαός τους τελευταίους 20 περίπου μήνες, με αιχμή τους όχι πια μόνο τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, αλλά και τη μεσαία τάξη, που σε κάθε οικονομία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά, κατέληξαν στην αύξηση του χρέους κατά 42%. Και τώρα, η ελπίδα μας- σε εισαγωγικά- είναι αυτό το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ να είναι στο ίδιο επίπεδο το 2020 με αυτό του 2009, δηλαδή 120%. Και βέβαια είναι γνωστό ότι χρέος που υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ δεν είναι διαχειρίσιμο, γιατί αυτοτροφοδοτείται!



Στο μεταξύ, βέβαια, θα συνεχίζονται οι θυσίες και οι ανθρωποθυσίες χωρίς αντίκρισμα και με ολοένα εντεινόμενους ρυθμούς, μέχρις ότου αγγίσουμε το όριο της κοινωνικής έκρηξης. Το όριο αυτό, υποθέτω πως είναι πολύ κοντά πια, και το μόνο που εύχομαι είναι να μην αιματοκυλιστούμε.



Πρόκειται για Σισύφειο έργο, αυτό που μας επιβάλλεται από τα Μνημόνια και την απερίγραπτη ακολουθία τους, και είναι αδιανόητο να αναλισκόμαστε, κυβέρνηση και ΜΜΕ, σε ατέρμονες και εντελώς ανούσιες συζητήσεις, για το πώς θα επιτύχουμε τους στόχους προγραμμάτων, που είναι απραγματοποίητοι. Που μεταβάλλονται συνεχώς. Που γίνονται ολοένα και πιο επαχθή. Που στραγγαλίζουν όλο και περισσότερο τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, και που καταλήγουν στο γενικό ξεπούλημα της πατρίδας μας. Οι εκάστοτε αρμόδιοι δεν κουράζονται να μας διαβεβαιώνουν, ότι «δεν θα υπάρξουν άλλες μειώσεις μισθών και συντάξεων», προσθέτοντας ωστόσο το «εφόσον θα κάνουμε κατά γράμμα τα όσα επιτάσσουν τα εναλλασσόμενα σχέδια καταστροφής». Αλλά, η κυβερνητική αυτή διαβεβαίωση ουδέν μπορεί, φυσικά, να σημαίνει, δεδομένου ότι απαιτούν από την Ελλάδα την υλοποίηση στόχων, που είναι αντικειμενικά απραγματοποίητοι. …εκτός κι αν η χώρα μας μεταβληθεί σε κρανίου τόπο, που ήδη οδεύει με γοργά βήματα προς τα εκεί.



Θέλω να υπογραμμίσω, σχετικά, ότι δεν υπάρχει πια ούτε ένας σοβαρός οικονομολόγος, εντός ή εκτός της Ελλάδας, και ούτε ένα σοβαρό οικονομικό έντυπο, που να υποστηρίζει ότι θα κατορθώσουμε να εξέλθουμε από τη σκοτεινή καταπακτή, όπου βρισκόμαστε με τα Μνημόνια και τα παρακλάδια τους. Αντιθέτως, ακόμη και ο άκρως συντηρητικός και νεοφιλελεύθερος Economist, τους τελευταίους μήνες υποστηρίζει με επιμονή την άμεση ανάγκη εγκατάλειψης αυτής της αδιέξοδης πολιτικής.



Από την πλευρά των ευρωπαίων εταίρων μας, θα ακούσατε βέβαια την Γερμανίδα Καγκελάριο, που πρόσφατα δήλωσε ότι «έκαναν λάθος στις εκτιμήσεις τους», και ότι «η ύφεση στην Ελλάδα ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που υπολόγισαν». Είπε απλώς αυτό! Ωσάν να πρόκειται για απλά νούμερα επί χάρτου, οι χιλιάδες άνεργοι που αγγίζουν το εκατομμύριο, και που θα αυξηθούν με γεωμετρική πρόοδο αν έτσι συνεχίσουμε, τα χιλιάδες λουκέτα που μετατρέπουν την Ελλάδα σε χώρα ρημαγμένη και λεηλατημένη, η ανείπωτη δυστυχία και φτώχεια που πολλαπλασίασε τους άστεγους, αυτούς που κάνουν ουρά για ένα ημερήσιο πιάτο φαγητού, τα παιδιά μας που λιποθυμούν στα σχολεία από ασιτία, η κορύφωση των ανισοτήτων που έφθασαν στο 1% του πληθυσμού να κατέχει το 17% του ΑΕΠ. Αυτή την αγριότητα, που προκλήθηκε από την εφαρμογή αυτών των ανεκδιήγητων Μνημονίων.



Είναι ηλίου φαεινότερο, ήταν εξαρχής σαφές, ότι δεν βγαίνουμε από την κρίση, με αυτά τα αδιέξοδα, τα οδυνηρά, τα εξευτελιστικά, τα προσβλητικά, τα καταστρεπτικά προγράμματα, που εφαρμόζονται στον τόπο μας, ούτε σε 50 χρόνια από σήμερα. Δεν υπάρχει οικονομία που να τα κατάφερε κάτω από τέτοιες συνθήκες. Απλώς, χρεωνόμαστε συνεχώς περισσότερο, εξαθλιωνόμαστε στο έπακρον, και μεταλλασσόμαστε στην πρώτη ευρωπαϊκή αποικία της Ευρώπης.



Και να μην έχουμε αυταπάτες, να μην ενθουσιαζόμαστε αφελώς. Το ελληνικό πρόβλημα δεν εξαρτάται και δεν μπορεί να λυθεί με την απλή αλλαγή πρωθυπουργών. Αντιθέτως, αυτό που απαιτείται είναι η αλλαγή του μίγματος της μακροοικονομικής πολιτικής. Δεν πρέπει να έχουμε ουτοπίες. Οι εταίροι μας, ειδικά τώρα που κλυδωνίζεται ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, σαθρό και αρρωστημένο άλλωστε από τη γέννησή του, ουδόλως ασχολούνται με τη δική μας σωτηρία. Αντιθέτως, προσπαθούν να μεθοδεύσουν τρόπους εξοβελισμού μας από την ευρωζώνη, με το μικρότερο δυνατό κόστος, και άλλωστε το φιάσκο όπου οδηγείται το κούρεμα του δήθεν 50% του χρέους μας, οφείλει να μας ανοίξει επιτέλους τα μάτια. Αν τελικά περατωθεί η συμφωνία της 26 Οκτωβρίου, θα έχουμε το παράδοξο και το πρωτοφανές, το χρέος μας δηλαδή να διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, και να μη σηκώσουμε κεφάλι, έστω κι αν βγούμε από το ευρώ και επιστρέψουμε στη δραχμή.



Εμείς χρειαζόμαστε, κατεπειγόντως, πρόγραμμα επιθετικής και ταχύρρυθμης ανάπτυξης, με δάνεια που να διατίθενται για ανάπτυξη και όχι να πηγαίνουν αυτούσια στους δανειστές, και που να προέρχονται και από εξωευρωπαїκές χώρες. Εμείς χρειαζόμαστε τη συμμετοχή του κάθε Έλληνα στην ανοικοδόμηση της ρημαγμένης πατρίδας μας και όχι τις εν ψυχρώ μαζικές απολύσεις 150-200 χιλιάδων εργαζομένων. Και, φυσικά, είναι εντελώς αδιάφορο αν αυτές οι ανθρωποθυσίες προέρχονται από τον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, παρότι με γκεμπελικής έμπνευσης μεθόδους κατορθώθηκε ακόμη κι αυτό: δηλαδή ο ιδιωτικός τομέας να στραφεί εναντίον του δημόσιου τομέα.



Χρειαζόμαστε μισθούς και συντάξεις αξιοπρεπείς για μια ευρωπαϊκή οικονομία του 21ου αιώνα, και σε θέση να αναζωογονήσουν τη νεκρωμένη ενεργό ζήτηση, που αποτελεί τον κύριο μοχλό της ανάπτυξής μας. Χρειαζόμαστε συμφωνία για την αντιμετώπιση των χρεών μας, που να μην είναι λεόντεια. Δηλαδή, να εξαιρέσει από το χρέος το επαχθές και απεχθές τμήμα του. Δηλαδή, αυτό που κάνει μια οικονομία να αδυνατεί να εξασφαλίσει ένα ανεκτό κράτος πρόνοιας και που θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία και παιδεία της: ότι ακριβώς συμβαίνει δηλαδή στην Ελλάδα τους τελευταίους 20 περίπου μήνες. Συμφωνία, ακόμη, που να εξαιρεί το τμήμα εκείνο του χρέους, πολύ υψηλό στην περίπτωσή μας, που έχει ήδη και πλουσιοπάροχα αποπληρωθεί, μέσω τοκογλυφικών τόκων. Συμφωνία, επιπλέον, που να αφαιρεί, από το δικό μας χρέος, το τεράστιο χρέος της Γερμανίας, για τις ανείπωτες καταστροφές που αυτή προκάλεσε στην Ελλάδα στο διάστημα της γερμανικής κατοχής, στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Χρέος, που από πολλούς εκτιμάται σε τρισεκατομμύριο, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι κατώτερο από 172 δισεκ. ευρώ. Χρειαζόμαστε, ακόμη, γλώσσα επικοινωνίας που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, και όχι να την παραποιεί με απροκάλυπτο τρόπο. Π.χ. δεν είναι δυνατόν, να εμφανίζονται ως μεταρρυθμίσεις, και μάλιστα απαραίτητες, από καιρό, οι απολύσεις χιλιάδων υπαλλήλων του δημοσίου, με το πρόσχημα ότι δήθεν ο δημόσιος τομέας μας τυγχάνει υπερμεγέθης, παρότι 3 επίσημες σχετικές έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το μέγεθός του βρίσκεται απολύτως στα όρια του αντίστοιχου μέσου ευρωπαϊκού. Επιτέλους, δεν μπορεί να είναι ίδια η αντιμετώπιση ενός αναποτελεσματικού και ενός υπερμεγέθους κράτους. Είναι απαράδεκτη αυτή η συνεχής προσπάθεια κέντρων εντός και εκτός της χώρας, για να μας πείσει ότι δήθεν η βάρβαρη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας μας ισοδυναμεί με αξιοποίησή της. Δεν είναι δυνατόν να αποδεχόμαστε, ως εξυγιαντική δήθεν μεταρρύθμιση, την επάνοδο της αγοράς εργασίας μας, σε συνθήκες που επικρατούσαν στο σκοτεινό Μεσαίωνα. Πρέπει, τέλος, να πάψει η ευφάνταστη αλλά υψηλής επικινδυνότητας εφεύρεση απίθανων μορφών φόρων, όπως ο πρόσφατος επί των ακινήτων και γνωστός ως χαράτσι.



Β. Το δεύτερο σημείο, που θέλω απόψε να θίξω είναι εξαιρετικά τραυματικό. Αφορά το πώς και το γιατί φθάσαμε μέχρι εδώ, στο έσχατο δηλαδή σκαλοπάτι της αυτομαστίγωσης μας, της απαξίωσής μας, της εθνικής μας αναξιοπρέπειας, της σιωπηρής αποδοχής προσβλητικών, υποτιμητικών και αδιανόητων όρων και χαρακτηρισμών. Όπως είναι η εκχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, όπως είναι η συμφωνία για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας, και μάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί, όπως είναι η ύπαρξη ανάμεσά μας Ελλήνων, που πρόθυμα υπογράφουν τέτοια Μνημόνια και ανατριχιαστικού περιεχομένου Μεσοπρόθεσμα, και που προσφέρονται ακόμη και ως εκτελεστές του ξεπουλήματος της Ελλάδας, με έωλες δικαιολογίες μονόδρομων, με αβάσιμες δικαιολογίες ότι δήθεν μόνο έτσι θα σωθούμε, και μόνο έτσι δήθεν θα τα καταφέρουμε.



Δε θα ασχοληθώ εδώ με ότι προηγήθηκε και μας οδήγησε στην καταστροφή. Όπως το αναπτύσσω στο βιβλίο μου, θεωρώ εγκληματική την υπογραφή, από ελληνικά χέρια, του αρχικού Μνημονίου, και όλων όσων ακολούθησαν…..προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτοί που τα υπέγραψαν, αλλά και οι βουλευτές που τα ψήφισαν, δεν έκαναν τον κόπο να τα μελέτησαν. Είναι η πιο παρήγορη ερμηνεία. Γιατί, εγώ, μελετώντας τα αδυνατώ να κλείσω μάτι. Και περιττό, φυσικά, να προσθέσω ότι στις διαπραγματεύσεις, που ουδέποτε έγιναν, διαθέταμε και εξακολουθούμε να διαθέτουμε σωρεία βάσιμων και εν πολλοίς αυταπόδεικτων επιχειρημάτων, για το ότι, παρά τα λάθη μας και τις ανάξιες κυβερνήσεις μας των τελευταίων κυρίως 30 ετών, το χρέος μας οφείλεται σε πολύ γενικότερα αίτια από αυτά που μας θέλουν ακαμάτες, ανίκανους, χαραμοφάγες και άλλα τινά. Αίτια, ακριβώς, που ήδη καταποντίζουν την Ευρώπη, της οποίας απλώς ήμασταν ο ασθενέστερος κρίκος.



Το θέμα τώρα είναι να βρούμε τρόπο να τα αφήσουμε πίσω μας όλα αυτά, και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει σωτηρία, αν μείνουμε στην τρόικα, στα Μνημόνια κλπ. Δεν υποστηρίζω, άλλωστε, κάτι που να μην είναι παγκοίνως γνωστό, αφού από όπου πέρασε το ΔΝΤ άφησε πίσω του στάχτη και ερείπια. Η, μήπως, δεν είναι έτσι;



Αλλά, για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε, είναι απαραίτητο να απαλλαγούμε από σύνδρομα ότι δήθεν «για όλα φταίμε εμείς και τα ελαττωματικά μας κύτταρα». Απολύτως ανόητη πεποίθηση, γενικά αλλά και ειδικότερα τώρα, που όχι μόνο ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Νότος καταποντίζεται, αλλά ακόμη και η Γαλλία βρίσκεται σε θανάσιμο κλοιό.



Αποτελεί, δυστυχώς, αναντίρρητο πια γεγονός ότι ο λαός μας έχει μολυνθεί από το δόγμα του Σοκ που τόσο σωστά περιγράφεται από τη Ναομί Κλάιν. Γιατί, πως αλλιώς να ερμηνεύσω αυτά που τόσο συχνά υποστηρίζουν συμπατριώτες μας, με περισπούδαστο μάλιστα ύφος; Ανάμεσα, δηλαδή, σε άλλα ότι «μα πώς να επιχειρήσουμε να αναπτυχθούμε, αφού εμείς δεν μπορούμε», ή «πως θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, αφού δεν παράγουμε τίποτε», ή «καλύτερα να έρθουν ξένοι να μας επιτηρούν, μια και εμείς δεν είμαστε ικανοί για τίποτε». Είναι, όντως, αυτή, η χειρότερη, η απεχθέστερη, η πιο επαίσχυντη πλευρά του προβλήματός μας. Ένας λαός, που δεν πιστεύει ότι διαθέτει δυνάμεις για να σωθεί, δεν έχει μέλλον. Εξαφανίζεται!



Στο βιβλίο που σήμερα παρουσιάζεται, προσπαθώ να αποδείξω την απόλυτη γελοιότητα ανάλογων αντιλήψεων, που άλλωστε ανατρέχουν σε πεποιθήσεις που υπενθυμίζουν επιχειρήματα περί της δήθεν υπεροχής της αρίας φυλής, καθώς και τις τραγικές συνέπειες στις οποίες κατέληξαν κατά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Βρίσκονται, ακόμη, στην ίδια ευθεία με την προσπάθεια κατηγοριοποίησης χωρών ως αλητήριων, παρειών, δολοφόνων κλπ., που έτσι προσπάθησαν να δικαιολογήσουν εντελώς αδικαιολόγητες πολεμικές συρράξεις και καταστροφές, στο διάστημα της τελευταίας δεκαετίας. Και, όμως, τέτοιες εγκληματικές ιδέες φαίνεται ότι έχουν, ύπουλα, εισέλθει στο πετσί μας. Να αναφέρω μερικές μόνο από τις επιχειρήσεις του δόγματος Σοκ, που έχουμε υποστεί, από τότε που ξέσπασε η κρίση. Καταρχήν, πρόκειται για την συνεχή επανάληψη και την πλήρη επικράτηση του προσβλητικού και υποτιμητικού χαρακτηρισμού ολόκληρου του ευρωπαϊκού Νότου με τα αρχικά PIGS, που σημαίνει γουρούνια. Σε υποσημείωση του βιβλίου μου αναφέρω, σχετικά, την πολύ καλή ανάλυση του Ευγενίου Τριβιζά, καθηγητή εγκληματολογίας στη Μ.Βρετανία, που εξηγεί το πως με ανάλογες μεθοδεύσεις και υποκοριστικά, όπως ζωύφια, παράσιτα κλπ. έγιναν ανεκτά εγκλήματα γενοκτονίας, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β’ παγκόσμιου πολέμου. Κατά δεύτερο λόγο, χαρακτηριστήκαμε ως, εκ φύσης, τεμπέληδες- παρότι ο χρόνος εβδομαδιαίας εργασίας μας είναι ο υψηλότερος στην ΕΕ-,ως αλκοολικοί, αν και το ποσοστό των αλκοολικών μας είναι χαμηλό, ως λαός που επιδίδεται εκ συστήματος στην αλλοίωση στατιστικών στοιχείων, προκειμένου να καταλάβει θέση που δε δικαιούται, αν και φυσικά ο λαός δεν είχε ιδέα, ενόσω η παραποίηση αυτή λάμβανε χώρα από την τότε κυβέρνηση Σημίτη, με τη συνδρομή του τότε διοικητή της Τ.Ε. και νυν πρωθυπουργού μας, και της γνωστής μας Goldman Sachs, την κατεξοχήν τράπεζα που κερδοσκοπεί σε βάρος μας, πραγματοποιώντας υπερκέρδη.



Και να συνεχίσω, ερμηνεύοντας την άκρως επικίνδυνη αυτή κατάπτωση του ηθικού μας, με τη δήλωση του πρ. πρωθυπουργού μας, που έγινε μάλιστα στο εξωτερικό, ότι δήθεν «κυβερνά έναν διεφθαρμένο λαό», ότι δήθεν «είμαστε Τιτανικός που καταβυθίζεται». Ακόμη, και εντελώς πρόσφατα, με όλο αυτό το όντως ανεπίτρεπτο κύμα πανικού και τρομοκρατίας, που μας περιβάλλει, κάθε φορά που πρόκειται να μας δοθεί δόση δανείου η να ληφθεί μια επιπλέον εθνικά ατιμωτική απόφαση, με κραυγές ότι δήθεν «δεν έχουμε χρήματα για μισθούς και συντάξεις», με προειδοποίηση ότι δήθεν «μας πετούν από το ευρώ στο πυρ το εξώτερο». Ότι δήθεν «χρεοκοπούμε», ενόσω φυσικά είμαστε εδώ και καιρό χρεοκοπημένοι, αλλά μας διατηρούν τεχνητά στην επιφάνεια. Όχι φυσικά γιατί θέλουν να μας σώσουν, αλλά επειδή μας χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο. Επιχειρούν, δηλαδή, εμείς, το 2,5% του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους, να σώσουμε το ευρώ που φαίνεται ότι χάνεται.



Αν το καλοσκεφθούμε, εκ των υστέρων, φαίνεται πράγματι, απίστευτο το ότι η ΕΕ δεν κατόρθωσε να σώσει τη λιλιπούτεια Ελλάδα, όσο ήταν ακόμη καιρός, και τα πράγματα ήταν πανεύκολα, αλλά αντιθέτως μετέτρεψε σε παγόβουνο ένα ασήμαντο πρόβλημα. Πως, λοιπόν, να μη σκέπτεται κανείς το περιεχόμενο άρθρου της Monde, πριν μήνα περίπου, με τον τίτλο «Αυτά τα παιδάκια-ces gamins- που κυβερνούν την Ευρώπη»!



Γ. Το τρίτο και τελευταίο σημείο στο οποίο θα αναφερθώ είναι το θρίλερ της επιστροφής μας στη δραχμή. Έχουν ανοίξει δημοσκοπήσεις, σε διάφορα διεθνή οικονομικά περιοδικά, και καταγράφουν ψήφους για το μέσα ή έξω από το ευρώ, για την Ελλάδα.



Πρόκειται, βέβαια, εν πολλοίς για ψευδοπρόβλημα. Γιατί, πρώτον δεν θα υπάρχει δίλημμα, αν στο προσεχές μέλλον διαλυθεί η ευρωζώνη εις τα εξ ων συνετέθη, πιθανότητα που ουδόλως πια αποκλείεται. Γιατί, δεύτερον, οι προειδοποιήσεις προς το μέρος μας, ότι οι εταίροι μας επεξεργάζονται σχέδια επί σχεδίων για να απαλλαγούν από μας, γίνονται ολοένα και πιο ξεκάθαρες. Και γιατί τρίτον, επειδή οι πιθανές μεταλλάξεις της ευρωζώνης, όλες πάντως κάτω από τη βαριά γερμανική μπότα, είναι πολύ συζητήσιμο αν μας αφήνουν αντικειμενικά περιθώρια παραμονής μας εκεί.



Έχει, ωστόσο, καταληφθεί από τρόμο και πανικό το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων, αναμασώντας χωρίς βάση και χωρίς συνοχή τα όσα φρικώδη μας αναμένουν, αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Και, ουσιαστικά, έχουμε χωριστεί σε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις: σ’ αυτούς εναντίον της δραχμής και στους άλλους υπέρ. Αλλά, το πρόβλημα κακώς, κάκιστα κατά την κρίση μου, τίθεται με τόσο απλοϊκό τρόπο, που επιπλέον είναι και πολύ επικίνδυνος, γιατί μας κάνει να παραμένουμε αδρανείς και να μη σχεδιάζουμε αντιμετώπιση εναλλακτικών καταστάσεων, κάτι που είναι απολύτως απαραίτητο για στοιχειωδώς σοβαρό κράτος.



Αναντίρρητα, με την υπόθεση διατήρησης της ευρωζώνης, η αποπομπή ή η έξοδός μας από το ευρώ δεν μπορεί να εμφανιστεί ως επιλογή μας. Συνδέεται, πράγματι, με κινδύνους προβλεπόμενους και μη, και θα είναι ασφαλώς μια πολύ δυσάρεστη περιπέτεια. Αλλοίμονό μας όμως, γιατί η πραγματικότητα είναι ότι η χώρα μας δεν αντιμετωπίζει μόνο αυτό τον κίνδυνο. Αντιθέτως, από τη άλλη πλευρά βιώνουμε αυτό το ασήκωτο δράμα, μιας χώρας που ψυχορραγεί, που μ’αυτό το συνονθύλευμα που την υποχρεώνουν να εξυπηρετεί, δεν έχει μοίρα στον ήλιο, που είναι σίγουρο ότι δε θα δει αχτίδα φωτός για δεκαετίες, που της αφαιρείται βάρβαρα η ιδιότητα του κυρίαρχου κράτους με όλα όσα συνεπάγεται αυτό, που καταδικάζεται να ζει σε καθεστώς αέναης και σκληρής λιτότητας, που της αποκλείεται η αναπτυξιακή διάσταση, που οι απόγονοί της, ακόμη και πολύ μακρινοί θα υποχρεώνονται να αναζητούν την τύχη τους εκτός των ορίων της Ελλάδας, που αυτή η πατρίδα μας θα γίνει ΑΠΟΙΚΙΑ η ΕΛΛΑΣ.



Όχι, η επιστροφή στη δραχμή δεν μπορεί να είναι επιλογή μας. Αλλά…..η παραμονή μας στο ευρώ με τις συνθήκες που βιώνουμε και που δρομολογούνται συνεχώς επιδεινούμενες, για απεριόριστο βάθος χρόνου, δεν μας αφήνουν ελπίδα καμιά. Κι από την άλλη πλευρά, το πήδημα στο κενό προς τη δραχμή έχει μέσα του ελπίδα, υπόσχεται φως, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Είναι γεγονός ότι η κατοχή ενός κυρίαρχου εθνικού νομίσματος προσφέρει σημαντική γκάμα δυνατοτήτων. Αν προετοιμαστούμε με προσοχή, και για το ενδεχόμενο αυτό, και πάνω απ’ όλα αν πάψουμε να φερόμαστε ως λαός ειδικών αναγκών, που δεν μπορεί….δεν είναι σε θέση, δεν πιστεύει στον εαυτό του και συνεχίζει να αυτομαστιγώνεται, ίσως μπορέσουν να αλλάξουν πολλά.



Και, άλλωστε, η επιστροφή στη δραχμή ήταν από την αρχή ένα ισχυρότατο όπλο μας, ακριβώς για να παραμείνουμε στην ευρωζώνη, εξασφαλίζοντάς μας όμως ανθρώπινους και πραγματοποιήσιμους όρους και, πάνω απ’ όλα την ανάπτυξη, που αποκλείεται τώρα. Το όπλο αυτό που μπορεί να εκφραστεί ως «ο Γιάννης τρέμει το θεριό και το θεριό το Γιάννη» είναι ακόμη, διαθέσιμο αν και ολοένα πιο εξασθενημένο. Πρέπει, λοιπόν, να βιαστούμε, αν θέλουμε να σωθούμε….εμείς, οι απόγονοί μας, η Ελλάδα μας.























Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ


ΤΟ  ΙΔΡΥΜΑ ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΝΟΣ
ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ
ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ  ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ

Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, με τίτλο:

ΟΛΗ Η  ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ
ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

Η εκδήλωση θα περιλάβει   δύο Μέρη:



Α. Παρουσίαση του   βιβλίου
=======================

Θα μιλήσουν για το βιβλίο-με αλφαβητική σειρά:

-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ, οικονομολόγος-αναλυτής

- ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ, ομότιμος καθηγητής του
Πανεπιστημίου Αθηνών

-ΒΑΣΩ ΠΟΡΤΑΡΙΤΟΥ-ΚΡΕΣΤΕΝΙΤΗ, οικονομολόγος

- Θα προλογίσει η ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ

-Συντονιστής θα είναι ο δημοσιογράφος  ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ


Β. Στρογγυλό τραπέζι
==================
Αμέσως στη συνέχεια, θα ακολουθήσει στρογγυλό τραπέζι,
στο οποίο θα προστεθούν  και οι κ.κ :

-ΣΤΕΛΙΟΣ  ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ,  Πρόεδρος της Δημοκρατικής    Αναγέννησης, και

-ION STEGAROIU,  Καθηγητής και Αντιπρύτανης του
Πανεπιστημίου Valachia (Ρουμανία)- για ακουστεί και η άποψη ενός Βαλκάνιου


Τη συζήτηση, στην οποία θα συμμετάσχει και το ακροατήριο,  θα  συντονίσει  η καθηγήτρια  ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ,  με  βάση  ερωτήσεις που απορρέουν από το περιεχόμενο του ανά χείρας βιβλίου της


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 23 Νοεμβρίου 2011, ημέρα    Τετάρτη  και ώρα 19 στην αίθουσα τελετών της παλιάς Φιλοσοφικής του ΑΠΘ
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->




Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011








Το νέο αυτό βιβλίο της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη διαπνέεται από την προσπάθειά της να ανατρέψει τις εγκληματικές συνέπειες της εκστρατείας διεθνούς

διασυρμού μας, ως λαού δήθεν ανεύθυνου, που ξοδεύει χωρίς να σκέπτεται, που ρέπει επικίνδυνα προς την κραιπάλη και τη διαφθορά, που είναι εκ φύσεως τεμπέλης, αναξιόπιστος και διεφθαρμένος και γι’ αυτό του αξίζει να τιμωρηθεί σκληρά και παραδειγματικά. Με αδιάβλητα επιχειρήματα αποδεικνύεται, στις σελίδες αυτού του βιβλίου, το πόσο έωλη είναι η προσπάθεια απόδοσης ευθυνών στη λιλιπούτεια Ελλάδα, για το πρόβλημα της υπερχρέωσης, ενόσω εξαιτίας του καταποντίζεται ήδη ολόκληρη η ΕΕ-ευρωζώνη. Αντιθέτως, κατά τη συγγραφέα του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας, το αξεπέραστο εξαρχής πρόβλημα της Ευρώπης εντοπίζεται στην ένωση ανομοιογενών οικονομιών, με τόσο διαφορετικές διαρθρώσεις και με τόσο άνισο αναπτυξιακό επίπεδο. Το πρόβλημα της ΕΕ επιβαρύνθηκε, ακόμη περισσότερο στη συνέχεια, εξαιτίας της πρόωρης και μη επαρκώς μελετημένης δημιουργίας του κοινού νομίσματος, αλλά και εξαιτίας της ατυχέστατης μακροοικονομικής της πολιτικής, που αποδείχθηκε μοιραία για τα λιγότερο προηγμένα μέλη της.

Κάθετα εναντίον του Μνημονίου και του απερίγραπτου συνονθυλεύματος που το ακολουθεί, ως Λερναία Ύδρα, η συγγραφέας αναλύει διεξοδικά τους λόγους, για τους οποίους είναι ουτοπική, αλλά και εγκληματική η προσμονή λύσεων από προγράμματα, που έχουν αποτύχει παντού, όπου αυτά εφαρμόστηκαν, καθώς και από μέτρα που εκκινούν από εσφαλμένη διάγνωση των προβλημάτων.

Και ενώ, ένα πρόγραμμα ταχύρρυθμης ανάπτυξης, που να βασίζεται αρχικά σε σημαντικές δημόσιες επενδύσεις, αδιαφορώντας για τη βραχυχρόνια αύξηση του ελλείμματος, θα ήταν η λύση, η ελληνική οικονομία αντιθέτως-και όχι μόνο- καταστρέφεται μεθοδικά κάτω από τις στραγγαλιστικές συνταγές πρόκλησης βαθιάς ύφεσης, που της επιβάλλονται από την τρόικα, και που γίνονται πειθήνια αποδεκτές από την κυβέρνηση. Εξάλλου, παρότι αποδείχθηκε περίτρανα, από επίσημες κυβερνητικές μετρήσεις, ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας δεν είναι υπερμεγέθης, αλλά αντιθέτως ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων εμπίπτει απολύτως, ως ποσοστό, στο μέσο όρο των κρατών-μελών της ΕΕ-ευρωζώνης, ωστόσο η εκατόμβη των δημοσίων υπαλλήλων επιταχύνεται, με σπασμωδική πια προσφυγή σε πρωτόγνωρα μέτρα. Όσο κι αν είναι αδιανόητο, τα κωμικοτραγικά αυτά μέτρα εκκινούν από ηθελημένη σύγχυση ανάμεσα σε πρόβλημα μεγέθους και σε πρόβλημα αναποτελεσματικότητας του ελληνικού δημόσιου τομέα. Σύγχυση που εξηγείται ολοκληρωτικά από το μένος, που διακατέχει τους φανατικούς νεοφιλελεύθερους, εναντίον οτιδήποτε φέρει δημόσια οσμή. Και ενώ η αντιμετώπιση της χαμηλής αποτελεσματικότητας θα απαιτούσε τη λήψη ποιοτικών μέτρων, οι ζωές χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και των οικογενειών τους κονιορτοποιούνται, με πρωτοφανή βαναυσότητα, εξαιτίας της εφαρμογής των πιο βάρβαρων ποσοτικών μέτρων.

Ακόμη, η συγγραφέας του ανά χείρας συγγράμματος αποκαλύπτει ότι το σύνολο σχεδόν των μεταρρυθμίσεων, που επαγγέλλονται από την τρόικα και την άβουλη ελληνική κυβέρνηση, ως δήθεν απαραίτητες και ως δήθεν σωτήριες, είναι διαμετρικά αντίθετες αυτών που επιβάλλεται να επιχειρηθούν. Ως κορωνίδα των εσφαλμένων μεταρρυθμίσεων η συγγραφέας αναφέρεται στις τραγικές μεταβολές που υλοποιήθηκαν στην ελληνική αγορά εργασίας, και που την επανέφεραν στο ισχύον καθεστώς του σκοτεινού Μεσαίωνα.

Η λύση που προτείνεται, στο ανά χείρας βιβλίο, και που γίνεται λιγότερο αποτελεσματική με την κάθε μέρα που περνά, είναι η βροντερή καταγγελία του Μνημονίου και των συνοδευτικών του, με ταυτόχρονη προσφυγή σε πρόγραμμα επιθετικής ανάπτυξης, που να ενισχύεται από δικαιότερη αναδιανομή του εισοδήματος.

Οι αναμφισβήτητοι κίνδυνοι μιας τέτοιας απόφασης οφείλουν, αναγκαστικά, να συγκριθούν με την οικτρή κατάσταση στην οποία η χώρα μας έχει περιέλθει. Κατάσταση πλήρους εξαθλίωσης και υποδούλωσής μας, για δεύτερη φορά, κάτω από τη βαριά γερμανική μπότα. Κατάσταση, που δεν αφήνει ελπίδα φωτός στο ατέλειωτο τούνελ που έχουμε εγκλωβιστεί. Και αναφορικά με το ακριβό μας ευρώ, και τη μισητή δραχμή, θα ήταν τώρα περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική η λήψη υπόψη τής, όντως, υψηλής πιθανότητας διάλυσης της ΕΕ-ευρωζώνης, εις τα εξ ων συνετέθησαν. Η, ακόμη, η μετάλλαξή τους σε σχήμα στο οποίο δεν θα υπάρχει θέση για την Ελλάδα.





Από τις Εκδόσεις Ιανός



Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

ΘΕΛΟΥΝ ΑΙΜΑ...ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ"

ΘΕΛΟΥΝ ΑΙΜΑ….ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ


========================================



Προηγήθηκε συντονισμένη και κλιμακούμενη επίθεση εναντίον του δημόσιου τομέα, με γκεμπελικής έμπνευσης μεθοδεύσεις. Το δήθεν κολοσσιαίο μέγεθός του, οι δήθεν κηφήνες εργαζόμενοί του, οι δήθεν δυσθεώρητες αμοιβές τους, ο δήθεν ανώτερος βαθμός διαφθοράς τους σε σύγκριση με τον μέσο εθνικό, η εξομοίωσή τους με «κοπρίτες», προετοίμασαν κατάλληλα το έδαφος. Έτσι, αυτοί που βρίσκονται στον προθάλαμο των αερίων εξόντωσής τους, εμφανίζονται συλλήβδην πια ως νούμερα, έτσι που να έχει μικρή σημασία, για τους ιθύνοντες, αν στην εκατόμβη θα οδεύσουν 30.000, 70.000 ή και 200.000. Αντιθέτως, μάλιστα, όσο περισσότεροι θυσιαστούν και όσο πιο γρήγορα ευοδωθεί αυτή η επιχείρηση, τόσο το καλύτερο, μια και « θα επιταχυνθούν οι μεταρρυθμίσεις, που έχουν βραδύνει».

Χωρίς ουδέποτε να έχει γίνει γνωστός κάποιος κατάλογος με το τι περιλαμβάνεται, ακριβώς, στις περίφημες αυτές μεταρρυθμίσεις, ωστόσο, ναι και οι μαζικές απολύσεις υπάγονται σ’αυτές τις δήθεν «από καιρό αναγκαίες», που δεν βρίσκαμε το θάρρος να εφαρμόσουμε, προκειμένου να σωθούμε! Αλλά, και όλος ο απερίγραπτος συρφετός των μέτρων, που αποφασίζονται στο πόδι, που εξαγγέλλονται θριαμβευτικά, ως μια από τις πολλές «σωτηρίες μας», το πρωί για να αποσυρθούν το βράδυ, που εκκινούν από εσφαλμένη διάγνωση των προβλημάτων, καθώς και από πλήρη άγνοια των θανάσιμων κινδύνων, στους οποίους εκθέτουν τη χώρα μας.

Και για να επανέλθω στις ανθρωποθυσίες του δημοσίου τομέα, η μακράς διάρκειας πλύση εγκεφάλου κατόρθωσε, δυστυχώς, να πείσει μεγάλο τμήμα των συμπατριωτών μας ότι ακριβώς «τα προβλήματά μας οφείλονται σ’ αυτό το δημόσιο τομέα», ότι «αν τον διαλύσουμε θα έχουμε σωθεί», ότι «ο εχθρός του λαού είναι ο δημόσιος τομέας». Παρακολουθώντας τα διάφορα τηλεοπτικά παράθυρα, που συζητούν δήθεν αντικειμενικά, τα προβλήματα δημόσιου τομέα και μαζικών απολύσεων, αντιλαμβάνεται κανείς με φρίκη ότι οι λύσεις που αναζητούνται δεν αποσκοπούν στην αποτροπή αυτού του προμελετημένου και στυγερού εγκλήματος, αλλά αντιθέτως στην εξεύρεση τρόπων, έτσι που αυτό να μην έχει συνέπειες ικανές να καθυστερήσουν την ολοκλήρωσή του. Αναζητείται, δηλαδή, ανάμεσα σε άλλα το πως οι απολυμένοι θα παρεμποδιστούν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, το πώς δε θα έχουν αποκούμπι και μοίρα στον ήλιο, το τι πρέπει να γίνει για να μην εγείρουν δικαιώματα για αποζημιώσεις και τα τοιαύτα, το πως θα επιτευχθεί η πλήρης εξαφάνισή τους, χωρίς κόστος. Ε, να προσθέσω εδώ και μια «λεπτομέρεια»: ότι, δηλαδή, η βασική δικαιολογία για τη διάπραξη αυτού του ανίερου εγκλήματος της μαζικής απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων, είναι εντελώς έωλο. Γιατί, είναι γεγονός ότι το μέγεθος του ελληνικού δημόσιου τομέα, που επίμονα φέρεται να είναι δήθεν κολοσσιαίο, εμπίπτει ωστόσο απολύτως εντός των ορίων του αντίστοιχου μέσου όρου των κρατών-μελών της ΕΕ. Σ’ αυτό το συμπέρασμα συγκλίνει σωρεία επίσημων ερευνών. Ωστόσο, αυτή η διαπίστωση ουδόλως εμποδίζει τα διάφορα «παπαγαλάκια» να αναμασούν τις ίδιες ανοησίες, επιμένοντας στην ηθελημένη σύγχυση ανάμεσα σε μεγάλο μέγεθος και σε αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα. Επιχειρώντας, δηλαδή, να δώσουν λύση σ’ ένα πρόβλημα, καθαρά ποιοτικό, με την επιβολή βάναυσων και βάρβαρων ποσοτικών μέτρων.

Οι Τροϊκανοί, εδώ και καιρό, έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει ότι έχουν το απόλυτο ελεύθερο να απαιτούν και να επιτυγχάνουν ό,τι περνά από το μυαλό τους, από μια κυβέρνηση, που εμφανώς έχει επιλέξει να υποκύπτει σε κάθε μορφής εκβιασμό τους, να εμφανίζεται μόνιμα με σκυμμένο αυχένα, να αδυνατεί να υπερασπιστεί έστω και ένα από τα ατράνταχτα επιχειρήματα του λαού μας, που εξηγούν το πώς και το γιατί φθάσαμε ως εδώ, και να πανικοβάλλεται, έστω και με την απλή υποψία ότι δυσαρεστήθηκαν οι Τροϊκανοί. Γι’ αυτό, και η Ελλάδα μας έγινε το πολυτελές πειραματόζωο στο απέραντο εργαστήρι του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Εν αρχή, καταργήθηκαν μέσα σε μια νύκτα, όλα συλλήβδην τα δικαιώματα των εργαζομένων, που χρειάστηκαν δεκαετίες αγώνων, για να εμπεδωθούν. Δικαιώματα, που απλώς απέβλεπαν στον περιορισμό του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας, και που είναι αναπόφευκτη χωρίς κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Καταργήθηκαν χάρη στη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα της χώρας μας. Ήδη, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα, που ανήκει στην Ευρώπη, τείνει να διαμορφωθεί στα €400-450, δεν τηρείται πια ουσιαστικά το ωράριο, ούτε και οι αργίες, δεν υπάρχει εξασφάλιση απασχόλησης για την επαύριον, η ελαστικοποίηση της εργασίας δεν θεμελιώνει πια δικαίωμα σύνταξης. Με γοργό και σίγουρο βηματισμό το εργασιακό καθεστώς στην Ελλάδα επιστρέφει σ’ αυτό του μακρινού Μεσαίωνα.

Ωστόσο, οι Τροϊκανοί είναι ακόμη ανικανοποίητοι, καθώς δεν έχει πλήρως εκθεμελιωθεί ο δημόσιος τομέας και κατεξοχήν το κράτος Πρόνοιας. Δεν πρέπει τίποτε, μα τίποτε να παραμείνει με δημόσια οσμή. Και μέσα σ’αυτό τον ορυμαγδό διεκπεραιώνεται και το μέγα ξεπούλημα της Ελλάδας. Όλα στο σφυρί…..όλα σε τιμή ευκαιρίας….όλα σε χέρια ιδιωτών.

Οι Τροϊκανοί άρχισαν να δείχνουν σημεία εξάντλησης της υπομονής τους, γιατί η υλοποίηση των επιθυμιών τους βραδυπορεί. Θέλουν τώρα, αμέσως, και χωρίς χρονοτριβή αίμα….. απαιτούν ποταμούς αίματος. Και γίνονται έξαλλοι με την κυβέρνησή μας, υποχρεώνοντάς την να λαμβάνει, συνεχώς, νέα και πιο αιμοσταγή μέτρα, ώστε να επιταχύνονται οι διαδικασίες. Εξυπακούεται, ότι στόχος αυτών των απάνθρωπων μέτρων δεν είναι η σωτηρία της χώρας μας, αφού πρόκειται πάντα για θυσίες χωρίς αντίκρισμα, και ακόμη χειρότερα: για θυσίες που βαθαίνουν το πρόβλημα. Όμως, οι πατέρες του Έθνους μας δε βρίσκουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τους Τροϊκανούς. Αντιθέτως, τρομοκρατημένοι οι ίδιοι, πανικοβάλλουν και το λαό, αναγγέλλοντας την έλευση τεράτων της αποκάλυψης αν δε συμμορφωθούμε, με συστηματικότητα, με συνέπεια, με απόλυτη ακρίβεια …. προς τις θανατηφόρες υποδείξεις των Τροϊκανών.

Χρεοκοπία….να αποφύγουμε τη χρεοκοπία! Είναι λέξη κακή η χρεοκοπία, γι αυτό η χρήση της απαγορεύεται, και οπωσδήποτε αν κάποιοι επιμένουν να τη χρησιμοποιούν, οφείλουν να ανατρέξουν σε λεξικά, και μάλιστα διαφόρων γλωσσών, προκειμένου να πειστούν ότι χρεοκοπία, απλώς, δε σημαίνει χρεοκοπία.

Είναι, όμως, δυνατόν να μας διαφεύγει το γεγονός ότι είμαστε ήδη χρεοκοπημένοι και ότι μας διατηρούν στη ζωή με τεχνητά μέσα; Δικαιούμαστε, άραγε να κλείνουμε τα μάτια στο ότι το σύνολο των ξένων και σοβαρότερων ΜΜΕ ασχολείται, σε καθημερινή βάση, με την εξεύρεση τρόπων διάσωσης των τραπεζών (και όχι, βέβαια, της Ελλάδας) πριν μας εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερο; Είναι δυνατόν να μη μας έχουν πληροφορήσει για το γεγονός ότι οι τροϊκανικές συνταγές δε μετρούν ούτε μια επιτυχία, αλλά αφήνουν παντού πίσω τους ερείπια που καπνίζουν;

Και στο τέλος της γραφής, από τι μπορεί να φοβόμαστε περισσότερο από όσο από την καθημερινή κόλαση, στην οποία βιώνουμε, και η οποία αναγγέλλεται ακόμη φρικτότερη και σε βάθος δεκαετιών, από σήμερα;

Λυπάμαι για την άκομψη έκφραση, με την οποία θα τελειώσω. Αλλά είναι η μοναδική εικόνα που έρχεται, επίμονα, στο μυαλό μου: Η Ελλάδα υποχρεώνεται να καταπίνει δηλητήριο, για να ξερνά ένα-ένα τα σωθικά της. Τι, ακριβώς, λοιπόν μπορούμε ακόμη να ελπίζουμε; Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και λοιπό θλιβερό συνονθύλευμα οδηγούν, και θα οδηγούν σε ολοένα βαθύτερη απόγνωση, σε ολοένα πιο αξεπέραστο αδιέξοδο. Επιβάλλεται, συνεπώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να αναχαιτιστεί το ξέφρενο κατρακύλισμά μας προς το βάραθρο.





Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 5.10.2011



Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ 76η ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (στα πλαίσια της Δημοκρατικής Αναγέννησης), 12.09. 2011


από την Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας- Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη)

===================================================





Μετά τις κυβερνητικές εξάρσεις ενθουσιασμού, που ακολούθησαν τη σύνοδο κορυφής της 21ης Ιουλίου βρισκόμαστε, δυστυχώς, ξανά σε οριακό σημείο. Την ύστατη, λοιπόν, αυτήν ώρα ας προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε πως ακριβώς εμφανίζεται το πρόβλημά μας, και κυρίως αν υπάρχουν ακόμη κάποια περιθώρια διάσωσής μας.





Ι. Η υπογραφή ενός ανέφικτου και εξευτελιστικού Μνημονίου



Η υπογραφή του Μνημονίου, και στη συνέχεια όλων των απερίγραπτων παραγώγων του, αποτελεί διαρκές έγκλημα εναντίον της χώρας και του ελληνικού λαού. Διερωτάται, πράγματι, κανείς ανατριχιάζοντας καθώς μελετά αυτό το συνονθύλευμα, πώς μπόρεσαν Έλληνες να θέσουν την υπογραφή τους κάτω από τη λεόντεια, και άκρως προσβλητική για τον ελληνικό λαό, δανειακή αυτή σύμβαση. Υποστηρίζεται, όπως είναι γνωστό, κατά κόρον, το επιχείρημα, ότι δήθεν «δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, γιατί η Ελλάδα θα πτώχευε». Ωστόσο, όμως, είναι γεγονός ότι τη στιγμή της υπογραφής του επαίσχυντου αυτού Μνημονίου διαθέταμε, ακόμη, πολυάριθμες διεξόδους, τις οποίες αγνοήσαμε. Και επιπλέον, είχαμε σωρεία αντικειμενικών και πολύ ισχυρών επιχειρημάτων, που όμως ουδέποτε αξιοποιήσαμε.

Η συντριπτική επιδείνωση, έκτοτε, της οικονομίας, της κοινωνίας, των προοπτικών μας είναι, δυστυχώς, ορατή σε όλους. Ο περιορισμένος χρόνος που διαθέτω, δεν μου επιτρέπει να επεκταθώ στο σημείο αυτό. Γι αυτό παραπέμπω, όσους ενδιαφέρονται, στο νέο μου σύγγραμμα, που θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ, τις προσεχείς εβδομάδες, με τίτλο «Όλη η Αλήθεια για Χρέος και Ελλείμματα και πως θα Σωθούμε».

Θέλω, ωστόσο, να υπογραμμίσω εδώ ότι η τραγικότητα του ελληνικού προβλήματος δεν βρίσκεται μόνο στις απάνθρωπες θυσίες, που απαιτούνται από το λαό και που δεν έχουν τέλος, καθώς Μνημόνιο και παράγωγά του λειτουργούν ως Λερναίες Ύδρες. Αντιθέτως, το ακόμη χειρότερο βρίσκεται στην παντελή αναποτελεσματικότητα, αλλά και στην άκρα επικινδυνότητα του συνόλου των μέτρων της τρόικας. Αναποτελεσματικότητα, που ήταν ξεκάθαρη από την πρώτη στιγμή. Αναποτελεσματικότητα, που όχι μόνο η υπογράφουσα αλλά και πλήθος γνωστών ελλήνων και ξένων οικονομολόγων τη διαπίστωσαν από την αρχή, αναλύοντας και τα αίτιά της. Ωστόσο όλες αυτές οι αντικειμενικές φωνές χαρακτηρίστηκαν, συλλήβδην, από την κυβέρνηση, ως εχθροί του έθνους, που δήθεν είχαν ιδιοτελή συμφέροντα και γι αυτό δεν ήθελαν τη σωτηρία της Ελλάδας. Και με τον ίδιο, ακριβώς, τρόπο αντιμετωπίστηκε το –αυταπόδεικτο άλλωστε- πόρισμα του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, που χαρακτήρισε ως μη διαχειρίσιμο το χρέος. Με την απόλυση, δηλαδή, των μελών αυτού του Γραφείου, που είχαν ωστόσο διοριστεί από τη Βουλή! Σ’ αυτό τον παραλογισμό διαρκείας έχει, δυστυχώς, μεγάλες ευθύνες και η πλειοψηφία των ΜΜΕ.



Αλλά, η κακοδαιμονία του τόπου μας δε σταματά στις υπογραφές των ανεκδιήγητων αυτών Μνημονίων και των συνοδευτικών τους, αλλά συνεχίζεται απρόσκοπτα και αφού πια τα οικτρά αποτελέσματα της εφαρμογής τους, έχουν ουσιαστικά ξεθεμελιώσει τα πάντα: οικονομία, κοινωνία, δημόσια διοίκηση, υγεία, παιδεία. Η Ελλάδα εμφανίζει την όψη μιας λεηλατημένης και ρημαγμένης χώρας, που είναι συνέπεια αυτών των μέτρων λιτότητας πρωτόγνωρης αγριότητας. Μέτρων, που χρησιμοποίησαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο. Μέτρων, που απέτυχαν παντού όπου εφαρμόστηκαν στο παρελθόν. Μέτρων, που προκαλούν ασφυξία στην οικονομία, λίγο προτού αυτή αφήσει την τελευταία της πνοή. Μέτρων με γνωστά αποτελέσματα, που συνεπώς δεν δικαιολογούσαν άγνοια, από την πλευρά των αρμοδίων.











ΙΙ. Τα μέσα της συνεχιζόμενης καταστροφής: «Οι μεταρρυθμίσεις»



Και ενόσω η ελληνική οικονομία ψυχορραγεί, ξένοι και έλληνες αρμόδιοι συσκέπτονται στο προσκέφαλό της, για το μείγμα των θανατηφόρων ενέσεων, που θα της χορηγήσουν και που αυτές εμφανίζονται συλλήβδην, κάτω από τη γενική επιγραφή «Μεταρρυθμίσεις». Ασφαλώς, η ελληνική οικονομία έχει άμεση ανάγκη από μεταρρυθμίσεις, με τη σημαντική ωστόσο επισήμανση, ότι αυτές που χρειάζεται είναι εντελώς διαφορετικού περιεχομένου, από τις εφαρμοζόμενες.

Είναι γεγονός ότι, αν και οι πάντες, μερικώς σχετικοί ή και εντελώς άσχετοι, αναφέρονται στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων, και μάλιστα κατεπειγόντων, ουδείς ωστόσο γνωρίζει τι ακριβώς περιλαμβάνονται σ’αυτές, εκτός ίσως από τους Τροικανούς. Αυτοί οι τελευταίοι, τις επιβάλλουν, σταδιακά, στην ελληνική κυβέρνηση, που με ανεπίτρεπτη δουλικότητα σπεύδει να τις εκτελέσει, παρότι είναι ξεκάθαρο ότι διαλύουν ολόκληρη την Ελλάδα, στα εξ ων συνετέθη.

Οι μεταρρυθμίσεις, από μόνες τους είναι χωρίς περιεχόμενο, αν αυτό δεν έχει προηγουμένως διευκρινιστεί, επιμελώς. Ο προσδιορισμός του, εξάλλου, προϋποθέτει σοβαρή μελέτη:

• των ιδιορρυθμιών της συγκεκριμένης οικονομίας, που πρόκειται να ενσωματώσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις,

• του σταδίου ανάπτυξης που η οικονομία αυτή διανύει, καθώς και των αντίστοιχων αναγκών της σε αλλαγές,

• των επιπτώσεων, που αναμένονται από την καθεμιά από τις μεταρρυθμίσεις, και πάνω απ’ όλα των μέσων που χρειάζεται να υιοθετηθούν, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι εκάστοτε αρνητικές συνέπειες,

• της ιεράρχησης που θα ακολουθηθεί κατά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Περιττό να προσθέσω ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι πολύ δύσκολο και εξαιρετικά επικίνδυνο εγχείρημα, γιατί αναφέρεται σε ανθρώπινες ζωές, που κινδυνεύουν έτσι να ανατραπούν με βίαιο τρόπο, και όχι σε αριθμούς. Γι αυτό, και πριν αυτές ξεκινήσουν, θα πρέπει να αναζητηθούν αρμόδιοι, που να διαθέτουν επαρκείς σχετικές γνώσεις και, προπαντός, να έχουν συνειδητοποιήσει ότι η επιτυχία των μεταρρυθμίσεων απαιτεί, προηγουμένως, ωρίμανση της κοινής γνώμης. Είναι ανεπίτρεπτη επιπολαιότητα να εκλαμβάνονται οι μεταρρυθμίσεις, ως στιγμιαία υπόθεση.

Στην τραγική, ωστόσο, ελληνική περίπτωση, οι μεταρρυθμίσεις αποφασίζονται και εκτελούνται δίκη «ταύρου σε υαλοπωλείο», ο οποίος εισβάλλει και κατεδαφίζει το παν, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια. Αφήνοντας μια Ελλάδα, που θα χρειαστεί δεκαετίες για να ξαναγίνει –και αν ξαναγίνει - εθνικά κυρίαρχη χώρα. Γι’ αυτό, και οι βάρβαρες μεταβολές, που έχουν ήδη επιβληθεί στην Ελλάδα, είναι ανέντιμο να εμφανίζονται ως «μεταρρυθμίσεις». Πρόκειται, αντιθέτως, για προγραμματισμένες καταστροφές που αποσκοπούν, ανάμεσα και σε άλλα:



*Στην απομύζηση, που φθάνει μέχρι το μεδούλι της ετοιμοθάνατης ελληνικής οικονομίας, κάθε στοιχείου που εξασφαλίζει την επιβίωση των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Δεν πρόκειται πια για την κλασική εκδοχή μισθών και συντάξεων, σύμφωνα με την οποία το ύψος του όφειλε να διατηρεί στη ζωή του εργαζόμενους και τις οικογένειές τους, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Πρόκειται, συγκεκριμένα, για συνονθύλευμα μέτρων που αποβλέπει στην προαποφασισμένη εξαφάνιση ενός σημαντικού τμήματος της εργατικής μάζας, επειδή θεωρείται ως δήθεν «υπεράριθμο», στα πλαίσια οικονομίας που υπολειτουργεί, που χειμάζει και που, γι αυτό ελαχιστοποιεί το βαθμό εκμετάλλευση των παραγωγικών της ικανοτήτων, με αποκλειστικό στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών του χρηματοπιστωτικού τομέα. Έτσι, και μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η απύθμενη κυνικότητα, με την οποία οι αρμόδιοι μας πληροφορούν για την απόφασή τους να πετάξουν στο δρόμο χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους. Έτσι, και μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το κύμα των ποταπών κατηγοριών, που προηγήθηκε, εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, με βάση τις οποίες αυτοί είναι δήθεν «άχρηστοι», «μη παραγωγικοί», «υπεύθυνοι για την ταλαιπωρία του υπόλοιπου ελληνικού λαού», αλλά και «κοπρίτες»……Ένας πρωτοφανής διωγμός εναντίον των εργαζομένων, που επαναφέρει την αγορά εργασίας στη μεσαιωνική ζούγκλα, με τη χρήση εκλεπτυσμένων μεθοδεύσεων. Και αυτή την υπέρτατη αθλιότητα του 21ου αιώνα οι αρμόδιοι, έλληνες και ξένοι, την ονοματίζουν «μεταρρύθμιση».



*Στην ουσιαστική εξαφάνιση του δημόσιου τομέα, που βέβαια περιλαμβάνει και το κράτος πρόνοιας: τη δημόσια υγεία και παιδεία, τις συγκοινωνίες και επικοινωνίες, και βέβαια το σύνολο του κοινωνικού μισθού.



*Στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα της Ελλάδας. Ναι, τολμούν ακόμη να μας παρουσιάζουν ως «μεταρρυθμίσεις» το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα, που άρχισε να διενεργείται, και που αν δεν ανανήψουμε επιτέλους ως λαός, τον οποίο προορίζουν για εξαφάνιση από προσώπου γης, θα έχουμε δια παντός πτωχεύσει, θα είμαστε στο διηνεκές οι επαίτες του κόσμου, θα χρησιμοποιούμαστε εσαεί ως φθηνό δουλικό δυναμικό, για τη δόξα του πλούσιου ευρωπαϊκού Βορρά.



Να επαναλάβω, ωστόσο, ότι έχουμε δραματική ανάγκη από μεταρρυθμίσεις. Αλλά, όμως, από μεταρρυθμίσεις που βαίνουν προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση αυτής που μας οδηγούν οι παρούσες καταστρεπτικές μεταβολές. Και, να υπενθυμίσω ακόμη, ότι έχουμε πολλά και σοβαρά προβλήματα, που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε το ταχύτερο δυνατό. Αλλά η επίλυσή τους επιβάλλεται να επιχειρηθεί σε περιβάλλον ανεξάρτητης οικονομίας και όχι προτεκτοράτου, όχι νεοαποικίας, και όχι με υποστολή της σημαίας μας. Δυστυχώς, όμως, η αμετροέπεια αυτή των ευρωπαίων «εταίρων μας» είναι, εν πολλοίς, απόρροια της θλιβερής δουλικότητας των δικών μας κυβερνητικών φορέων.











ΙΙΙ. Οι παντελώς εσφαλμένες υποθέσεις των «μεταρρυθμίσεων»



Να υπογραμμίσουμε πριν απ’ όλα, ότι οι υποθέσεις, από τις οποίες εκκινούν οι βαρβαρότητες που επιβάλλονται ήδη στην ελληνική οικονομία, με την ετικέτα δήθεν μεταρρυθμίσεων, είναι όλες μα όλες τραγικά εσφαλμένες και παντελώς αβάσιμες. Γι αυτό και είναι περιττό να προστεθεί, ότι από τις μεταβολές αυτές αναμένονται αποκλειστικά και μόνο καταστροφές. Πράγματι:

*Παρότι, εμμένει ακάθεκτος ο μύθος του δήθεν «υπερμεγέθους ελληνικού κρατικού τομέα», από επίσημα πάντοτε χείλη, πρόκειται για εντελώς εσφαλμένη διάγνωση, που βρίσκεται μακρά της πραγματικότητας. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από πλήθος στοιχείων, στα οποία συνέπεσαν διαφορετικές μέθοδοι μέτρησης, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μας βρίσκεται εντός των ορίων που ισχύουν διεθνώς, καθώς και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ουδείς, βεβαίως, διαφωνεί για το ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι αναποτελεσματικός, αλλά ακόμη και ότι είναι σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένος- αν και δεν νομίζω, περισσότερο από όσο αλλού. Πρόκειται όμως για εντελώς διαφορετικό πρόβλημα, που χρειάζεται ποιοτικές βελτιώσεις και όχι αποκεφαλισμό.



*Ο στραγγαλισμός κάθε ικμάδας της οικονομίας μας, με τα σκληρά προγράμματα λιτότητας, αδυνατεί να στηρίξει ελπίδες αντιμετώπισης χρέους και ελλειμμάτων. Ακριβώς το αντίθετο. Γι’ αυτό και διογκώνονται, διαχρονικά και συστηματικά και τα δύο αυτά δεινά, ενόσω ταυτόχρονα υλοποιούνται μέτρα, που κατακρεουργούν τον ελληνικό λαό.

Είναι, επομένως, ξεκάθαρο ότι χρειάζεται μια διαμετρικά αντίθετη στρατηγική από αυτήν που μας επιβάλλει η τρόικα, και που κατέληξε στα οικτρά αποτελέσματα, που βιώνουμε σε καθημερινή βάση. Γι’ αυτό, και εκπλήσσουν δυσάρεστα οι πειθήνιες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, που προσπαθεί να καθησυχάσει την τρόικα ότι θα υλοποιήσει, με κάθε μέσο και με κάθε θυσία, τις εντελώς ανέφικτες απαιτήσεις του Μνημονίου και των συνοδευτικών του. Εξακολουθούν, δηλαδή, οι έλληνες αρμόδιοι να υπόσχονται –άκουσον, άκουσον- βελτίωση της εφαρμογής αυτής της πλήρως αποτυχημένης και αδιέξοδης πολιτικής, δηλαδή ουσιαστικά υπόσχονται ταχύτερους ρυθμούς για την έλευση του οριστικού μας ΤΕΛΟΥΣ.



*Είναι απλό και θα όφειλε, όχι μόνο να καταστεί κατανοητό από αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες μας, αλλά και να το προβάλλουν ως sine-qua-non, στις ατέρμονες συνευρέσεις τους με τους Τροικανούς. Ότι δηλαδή, μέτρα που καταλήγουν στην αύξηση, με ταχύτερο ρυθμό, χρέους και ελλειμμάτων, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο του ΑΕΠ, είναι εκ προοιμίου καταδικασμένα σε αποτυχία. Και δεν υπάρχει τρόπος να βελτιωθούν και να μετατραπούν σε αποτελεσματικά. Και, όμως, αυτά τα μέτρα συνεχίζονται αδιαλείπτως επί 2 χρόνια, και μάλιστα μετά από την πρόσφατη αποχώρηση της τρόικας από την Αθήνα, η κυβέρνηση, προκειμένου να την επαναφέρει πάση θυσία, έφθασε στο σημείο να αποδεχθεί ότι φταίει η ίδια για την αποτυχία των μέτρων και γι’ αυτό……δίνει όρκους μελλοντικής της συμμόρφωσης. Δηλαδή, υπόσχεται να συνεχίσει αυτό το θανάσιμο θέατρο του παράλογου, με τίμημα την εξαφάνιση του ελληνικού έθνους.



* Μια άλλη μακροχρόνια, αλλά παντελώς εσφαλμένη υπόθεση είναι και αυτή που υποστηρίζει ότι η περαιτέρω μείωση του ήδη απαράδεκτα, για ευρωπαϊκή οικονομία, χαμηλού επιπέδου εργατικής αμοιβής θα αυξήσει δήθεν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας παρότι:

- η ελαχιστοποίηση της εργατικής αμοιβής περιορίζει την εγχώρια ζήτηση, ενώ και το ποσοστό των ελληνικών εξαγωγών δεν υπερβαίνει το 20% του ΑΕΠ

-το ήμισυ περίπου των ελληνικών εξαγωγών είναι ανταγωνιστικό με εξαγωγικά προϊόντα αναδυόμενων οικονομιών, όπου εμφανώς το επίπεδο των μισθών δεν είναι ανταγωνίσιμο

-το ελληνικό πρόβλημα συνίσταται κυρίως στον αποπροσανατολισμό της παραγωγής και στην ταχεία υποκατάστασή της από εισαγόμενα, στο πλαίσιο της ΕΕ και της απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου.



Οι μεταρρυθμίσεις που χρειαζόμαστε αναφέρονται, εντελώς, ενδεικτικά, στη συνέχεια:

1) Ριζική μεταφορά εισοδήματος από το κεφάλαιο στην εργασία, από τα υψηλά στα χαμηλότερα εισοδήματα, της τάξης τουλάχιστον του 12% του ΑΕΠ. Το μέτρο αυτό είναι απαραίτητο και είναι το σπουδαιότερο για την επανεκκίνηση της οικονομίας, στην οποία η πρωτοφανής κορύφωση κάθε μορφής ανισοτήτων, εμποδίζει τις προσπάθειες ομαλοποίησής της και παραγωγικής λειτουργίας της. Τα μέσα επίτευξης αυτής της μορφής ανακατανομής είναι, πρώτον το δικαιότερο φορολογικό σύστημα, και δεύτερον η δημιουργία ενός αποτελεσματικού-που δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μικρό- κράτους πρόνοιας.

2) Επανίδρυση της οικονομίας μας, που η παγκοσμιοποίηση, ο φανατικός νεοφιλελευθερισμός, η πρόωρη είσοδός μας στην ΕΕ-ευρωζώνη και η διακυβέρνησή μας εντός και εκτός της Ελλάδας από, συχνά, άσχετους- η γαλλική εφημερίδα Le Monde, τους αποκαλεί «παιδάκια»- την έχει καταστρέψει. Αρκεί να αναφέρω ότι πραγματοποιήθηκε, στη χώρα μας το αδιανόητο: δηλαδή, από κατεξοχήν αγροτική οικονομία, με κλιματολογικές συνθήκες που προσφέρονται για όλες σχεδόν τις καλλιέργειες, καταλήξαμε να έχουμε συμβολή της γεωργίας στο ΑΕΠ μόνο…..κατά 3,7%. Χρειάζεται, λοιπόν, προγραμματισμός ανάπτυξης, που βέβαια δεν πρέπει να υποκύψει κάτω από αφελείς απόψεις της μορφής, ότι δήθεν το δημόσιο είναι κακό, ενώ δήθεν το ιδιωτικό θεάρεστο, δεδομένου ότι η οικονομία χρειάζεται εξίσου και τους δύο αυτούς τομείς.















ΙV. Αλλά….στο μεταξύ καραδοκεί ο ΛΥΚΟΣ για να μας κατασπαράξει



Και σ’αυτό τον ΛΥΚΟ δίνονται διάφορα ονόματα που μας κατατρομοκρατούν:

*ΠΤΩΧΕΥΣΗ….μα την έχουμε ήδη, και με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας αυτή καθίσταται μόνιμη. Με διάφορα τεχνάσματα, δεν μας αφήνουν να το συνειδητοποιήσουμε….για να μη σκεφθούμε ότι «ο πνιγμένος δε φοβάται το νερό».

*ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ. Έχουμε γίνει, περίπου, εξαρτημένοι από τις δόσεις αυτές, και γι αυτό εύκολα εκβιαζόμενοι. Είναι, όμως, πια καιρός να αναρωτηθούμε που, τελοσπάντων, μας πάνε αυτές οι συνεχείς «δόσεις»;;;; Μας λύνουν, άραγε, το βασικό πρόβλημα του χρέους μας;;; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ. Αντιθέτως το μεγεθύνουν διαχρονικά, και το διαιωνίζουν, εφόσον τα μέτρα που μας επιβάλλουν είναι προς εντελώς λανθασμένη κατεύθυνση.

*ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ.

Πώς αυτό, αλήθεια, μπορεί να ανταποκρίνεται στα πράγματα, εφόσον οι τόκοι των δανείων ανέρχονται σε περίπου διπλάσιο ποσοστό στο ΑΕΠ, σε σύγκριση με τους μισθούς και τις συντάξεις; Το σωστό είναι ότι δεν θα έχουμε αρκετά χρήματα για να πληρώσουμε τα χρεολύσια, αλλά οι μισθοί και οι συντάξεις θα μπορούν, άνετα, να καταβληθούν. Και, όμως….πολλοί ανάμεσά μας πιστεύουν και αυτό το μύθο, τρομοκρατούνται και είναι ανίκανοι να αντιδράσουν…..

*ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΟΥΝ από την ευρωζώνη….μας απειλούν ανοικτά πια….Και σ’αυτό το σημείο :

-Ας κατανοήσουμε, επιτέλους, ότι ο «Γιάννης τρέμει το θεριό και το θεριό το Γιάννη». Δεν είναι διόλου, μα διόλου ξεκάθαρο ποιος θα βλαφτεί περισσότερο από μια ενδεχόμενη αποχώρησή μας από την ευρωζώνη: αυτή, ή εμείς; Και στο μεταξύ η Ευρώπη κινδυνεύει περισσότερο από τη χρόνια λιτότητα, παρά από το χρέος των μελών της.

-Ας μείνουμε, επιτέλους, σύμφωνοι στο τι, ακριβώς, φοβόμαστε….δηλαδή, τι θα αλλάξει αν βρεθούμε εκτός, σε σχέση με τα μαρτύρια που υφιστάμεθα παραμένοντας εντός.

-Ας προσπαθήσουμε, έστω και την ύστατη αυτή ώρα, να επιτύχουμε μια αξιοπρεπή αναδιάρθρωση με γενναίο hair-cut, που να μας εξασφαλίζει όχι απλώς φυτοζωία, αλλά και ανάπτυξη, αλλά και εθνική κυριαρχία, αλλά και δυνατότητα επιλογών του βίου μας και των παιδιών μας, αλλά και όχι συνεχείς απαιτήσεις της τρόικας για μαζικές ανθρωποθυσίες ΙΦΙΓΕΝΕΙΩΝ. Αν αυτό αποδειχθεί αδύνατο-που δεν είναι κατά την κρίση μου, προς το παρόν τουλάχιστον- πρέπει να πάρουμε των ομματίων μας, με τη βαθιά πεποίθηση ότι δεν είμαστε λαός ΟΥΤΕ:

*ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ

*ΑΝΑΠΗΡΟΣ

*ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ

* ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΤΑΝΙΚΟ

*ΠΙΟ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ

(παρότι, με πολλούς τρόπους και μεθοδεύσεις πάσχισαν να μας πείσουν περί όλων των αντιθέτων).



Και αφού αναζητήσουμε συμμάχους- που πιστεύω εύκολα να βρούμε- για δανεικά, να ανασκουμπωθούμε, για να πνίξουμε σύντομα με παραγωγικά άνθη τη χώρα μας, οδηγώντας την προς το μέλλον και όχι πίσω προς το Μεσαίωνα.

Και ας μη λησμονήσουμε, κάτι πολύ σημαντικό, ότι δηλαδή οι αιματηρές θυσίες που απαιτεί η τρόικα, από μας, και που εμείς ισοπεδωνόμαστε υποτακτικά για να τις εκτελούμε, γίνονται χάριν της παραμονής μας στο ευρώ….. σ’ ένα νόμισμα, δηλαδή, που έχει τουλάχιστον ίσες πιθανότητες να εξαφανιστεί στο προσεχές μέλλον, με αυτές που φοβόμαστε ότι θα μας εξακοντίσουν εκτός της ευρωζώνης.

Υπάρχει, βέβαια, ένα μεγάλο αγκάθι, που εμποδίζει τη στροφή προς ορθολογικές επιλογές. Εννοώ τη σύμπτωση, στα ίδια πρόσωπα, κυβερνώντων και υπεύθυνων για την υπογραφή του επαίσχυντου Μνημονίου. Ωστόσο, αν και περιττό, ας το υπενθυμίσω: το πρόβλημα δεν είναι κομματικό, αλλά ελληνικό.



Αιθεροβάμονες σκέψεις….θα πουν ασφαλώς, μερικοί. Μπορεί….αλλά, ωστόσο, οι μη αιθεροβάμονες μεταξύ μας ας μας εξηγήσουν, επιτέλους, τι μπορεί λογικά να αναμένουμε στο μέλλον, από τη διαιώνιση αυτής της αδιέξοδης κατάστασης, δηλαδή της εν γνώσει μας συνεχιζόμενης εφαρμογής των αναποτελεσματικών και θανάσιμα επικίνδυνων τροϊκανικών μέτρων; Και να προσθέσω, τελειώνοντας, ότι η απόρριψη μιας νέας λύσης, όσο επικίνδυνη κι αν φαίνεται από πρώτη ματιά προϋποθέτει, ωστόσο, απαραιτήτως προηγούμενη ενδελεχή σύγκρισή της με τα θετικά, όσο και τα αρνητικά στοιχεία της λύσης που τώρα βρίσκεται σε εφαρμογή. Αυτή, ακριβώς, τη σύγκριση πρέπει να κάνουμε στο αμέσως προσεχές διάστημα, για να γνωρίζουμε ποιο είναι το πρόβλημα και ποιες οι λύσεις του.