Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΔΝΤ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΕΙ Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΤΟ ΔΝΤ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΕΙ
Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                       28.11.2013

Όλα δείχνουν ότι το ΔΝΤ προετοιμάζει την έξοδό του από την τρόικα που διαφεντεύει τις τύχες της Ελλάδας τα τέσσερα τελευταία χρόνια, καθώς δεν συμμερίζεται τις διάφορες success stories. Οι λόγοι της επικείμενης αποχώρησής του, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, έχουν ως αφετηρία τις τύψεις του, επειδή εκτίμησε τόσο τραγικά εσφαλμένα την έκταση της ύφεσης που θα προκαλούσε το πρόγραμμά του στην Ελλάδα. Είναι λογικό να υποτεθεί ότι μετά τη σαφή ομολογία αυτού του λάθους του, στις αρχές του τρέχοντος  έτους, το ΔΝΤ  ανέμενε  κάποιες φυσιολογικές  αντιδράσεις, από την ΕΕ, αλλά και από τους Έλληνες αρμόδιους. Αντιδράσεις που θα αναθεωρούσαν εκ βάθρων αυτήν την εσφαλμένη και με εγκληματικές συνέπειες μακροοικονομική πολιτική. Αντί αυτών, ωστόσο, η μεν ΕΕ δια στόματος του κ. Σόιμπλε διέταξε, και μάλιστα με τρόπο που έδειχνε ότι είχε χάσει  την υπομονή του, τους  έλληνες  ιθαγενείς να συνεχίσουν στο μαγγανοπήγαδο των μεταρρυθμίσεων, οι δε Έλληνες κυβερνητικοί δήλωσαν, όσο περισσότερο αθώα γινόταν, ότι δεν «διαπίστωσαν κανένα απολύτως λάθος στο πρόγραμμα του ΔΝΤ» -αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι αυτή η περί λάθους δήλωση του ΔΝΤ ήταν το λάθος!

Δυστυχώς, ούτε οι μύθοι  για τα success stories, αλλά ούτε και η εξαγγελία του περιβόητου πρωτογενούς πλεονάσματος κατόρθωσαν να αποκρύψουν τη δραματική αλήθεια γύρω από το ελληνικό χρέος. Δηλαδή, ότι ενώ το χρέος  το 2009, με 120% ως ποσοστό στο ΑΕΠ  μπορούσε να θεωρηθεί βιώσιμο, το 2020, ύστερα δηλαδή  από 11 ολόκληρα χρόνια, μέσα στα οποία η Ελλάδα υπέστη ολική καταστροφή, το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ εκτιμήθηκε  εντελώς πρόσφατα από τον ΟΟΣΑ  ότι θα ανέρχεται σε 157%.

 Όπως είναι γνωστό το καταστατικό του ΔΝΤ δεν του επιτρέπει την εμπλοκή σε χώρα με μη βιώσιμο χρέος. Γι αυτό, προσπαθώντας επιπλέον να διασκεδάσει την κακή του απόφαση να δεχθεί δηλαδή συμμετοχή στην τρόικα, παρότι από την αρχή το ελληνικό χρέος ήταν σαφώς μη βιώσιμο, το ΔΝΤ προσπάθησε να διορθώσει εκ των υστέρων τα πράγματα. Πρότεινε, έτσι, το ΔΝΤ  λύση μακροχρόνια,  που να μην επιβαρύνει όπως μέχρι τώρα τους φορολογούμενους και τους εργαζόμενους. Η πρόταση του ΔΝΤ ήταν η συμμετοχή των κατόχων ομολόγων στις ζημίες οικονομίας που καταρρέει.  Η πρόταση, όμως, αυτή- όπως ίσως θα έπρεπε να αναμένεται- συνάντησε σθεναρή αντίδραση, καταρχήν φυσικά από τις τράπεζες, που δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτε σχετικά, αλλά όχι μόνο. Γιατί, εναντίον μιας τέτοιας λύσης ήταν και η ΕΕ, αλλά και οι ΗΠΑ, παρότι το ΔΝΤ είναι κατά κύριο λόγο αμερικανική υπόθεση. Η επίσημη εξήγηση αυτής της αρνητικής στάσης   ήταν η ακόμη ασταθής ισορροπία των διεθνών αγορών που κινδύνευε να διαταραχθεί  εξαιτίας  τόσο ρηξικέλευθων  λύσεων.

Η διαμάχη μεταξύ του ΔΝΤ και της ΕΕ, ως προς την πολιτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί για την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους διαρκεί, ήδη, περισσότερο από χρόνο. Ωστόσο, φαίνεται ότι μετά την κρίσιμη  συνάντηση, στην Ουάσινγκτον, το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους, στην οποία  ο Γιόργκ  Ασμούσσεν, εκπρόσωπος της Γερμανίας στην ΕΚΤ έβαλε βέτο στην πρόταση του ΔΝΤ για κούρεμα του ελληνικού χρέους, το ΔΝΤ έκρινε ότι δεν έχει άλλη επιλογή  εκτός της  απόσυρσης.

Είναι, νομίζω, καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι ένα δεύτερο κούρεμα του ελληνικού χρέους-έστω και αν το πρώτο κατέληξε σε πραγματική ελληνική τραγωδία- επιβάλλεται εκ των πραγμάτων να αποκλειστεί και, συνεπώς,  να μην εξακολουθήσει να χρησιμοποιείται από πολιτικά κόμματα ως εναλλακτική λύση για την έξοδο από την κρίση.

Αντιθέτως, όλες μα όλες ανεξαιρέτως οι ενδείξεις υπογραμμίζουν ήδη την αδιέξοδη ελληνική κατάσταση:
*Η κυρία Μέρκελ δεν είχε, πράγματι, λόγο να είναι αγενής στην τελευταία συνάντησή της με τον κ. Σαμαρά, ο οποίος πήγε να της ζητήσει βοήθεια. Ωστόσο, τίποτε μα τίποτε δεν του υποσχέθηκε, εκτός από το να  του εκφράσει την ευαρέσκειά της για την ελληνική πρόοδο!  Θέλω να πιστεύω ότι ουδείς έχει αντίρρηση ότι αυτή η….πρόοδος  εξισώνεται με την προοδευτική εξαθλίωση των Ελλήνων. Η στάση  αυτή της κυρίας Μέρκελ, που ακολουθείται άλλωστε  με απόλυτη συνέπεια όχι μόνο από την ίδια, αλλά και από το σύνολο των αξιωματούχων της Ευρωζώνης, εκφράζει απλώς τη γερμανική αντίληψη ότι το κούρεμα είναι λύση μόνο και αποκλειστικά για μια φορά.
*Έστω κι αν υποθέσουμε ότι η Γερμανία θα ήθελε να δώσει λύση στο ελληνικό δράμα, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει λύση ανώδυνη. Πράγματι, σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις, οι κυβερνήσεις της  Ευρωζώνης  κατέχουν ομόλογα αξίας 6.5Ε τρισεκατομμυρίων, και μια απόφαση να θιγούν αυτά θα κινδύνευε με  κατάρρευση του συστήματος. Εξ ου και η γενικότερη αμηχανία των εταίρων μας, οι  ασαφείς και απροσδιόριστου περιεχομένου  υποσχέσεις τους ότι θα μας βοηθήσουν χωρίς ωστόσο να συγκεκριμενοποιούν το πώς, οι αόριστες δηλώσεις περί ελάφρυνσης του χρέους κ.ά
*Με βάση αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, που καλόν θα ήταν να την ατενίζουμε   εφεξής κατάματα, η τρόικα ήρθε στην Αθήνα, αρνήθηκε να δώσει τα συγχαρητήρια που η Κυβέρνηση  ανέμενε με ανυπόκριτη ανυπομονησία- είναι ανάγκη να προσθέσω και το αφελώς;- για το δήθεν κατόρθωμα του αναιμικού πρωτογενούς πλεονάσματος που δεν οδηγεί πουθενά, και αντιθέτως ζήτησε στη συνέχεια και κατά  κυριολεξία την κόρη των οφθαλμών μας. Γιατί; Μα…απλώς γιατί δεν βλέπουν λύση στον ορίζοντα, αναζητούν έξοδο ασφαλείας, δεν ξέρουν πώς να μας το πουν.


Και, όμως, η προσκόλληση στις υπουργικές πολυθρόνες και ακόμη η αναμονή της εξασφάλισής τους επιτρέπει αρμόδιους εν ενεργεία, αλλά και υπό εκκόλαψη, να αναφέρονται σε ευφάνταστες λύσεις, που δήθεν θα μας σώσουν, όπως είναι συλλήβδην όλες αυτές που αναμένουν κούρεμα, ύστερα από αναδιαπραγμάτευση  του χρέους, αποκλείοντας έτσι αυτές ή, ορθότερα, αυτήν που ακόμη υπάρχει και που εμπεριέχει κάποιες ελπίδες εξόδου από τον Άδη. Μακάρι, να ήταν εφικτή η αναδιαπραγμάτευση που να κατέληγε σε ένα δεύτερο, και τη φορά  αυτή θετικών συνεπειών για την ελληνική οικονομία, κούρεμα. Όμως, αυτή η λύση, αυτή τη στιγμή αποκλείεται. Και, ακόμη, αυτή η υποτιθέμενη  λύση δεν εξαρτάται, δυστυχώς, από μας και από δικές μας προσπάθειες.

Τι μας μένει; Να ενωθούμε όλοι οι Έλληνες, τα 10 περίπου εκατομμύρια, κάτω από τη σημαία των Ελλήνων και όχι των…..-ούτε ξέρω πόσα είναι, καθώς δημιουργείται τουλάχιστον ένα νέο σε καθημερινή βάση- πολιτικών κομμάτων.  Και η λύση, όπως και η καταστροφή χωρίς αυτήν τη λύση, μας αφορά όλους. Χωρίς φόβο και πάθος, αν είναι δυνατόν χωρίς προσπάθεια κατάληψης πολυθρόνων, να δούμε που βρισκόμαστε, πού οδεύουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, και πως μπορούμε να αποτρέψουμε  την καταστροφή.

Και τότε, όταν οι μύθοι, οι φαντασίες, οι αβάσιμες ελπίδες, οι success stories , τότε θα  συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, ότι δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο εναλλαγές. Είτε η ολοκλήρωση της καταστροφής, στην τροχιά της οποίας βρισκόμαστε τα τέσσερα τελευταία χρόνια, είτε το πράγματι πολύ επικίνδυνο πήδημα από το κινούμενο τρένο της συμφοράς-  ας φανταστούμε ότι μας πηγαίνει σε στρατόπεδο εξαφάνισης του τύπου του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου- σε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια  να σταθούμε στα πόδια μας. Μπορεί να μπορέσουμε, αλλά μπορεί και όχι. Αν, ωστόσο, δεν το επιχειρήσουμε, ο χαμός μας είναι βέβαιος.



  





Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Πρωτογενές πλεόνασμα : Η προτελευταία πράξη του ελληνικού δράματος (23.11.2013) Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρωτογενές πλεόνασμα : Η προτελευταία πράξη του ελληνικού δράματος (23.11.2013)

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                      


Πάγωσαν τα χαμόγελα των Ελλήνων κυβερνητικών όταν οι θριαμβευτικές εξαγγελίες τους για την επίτευξη αυτού του περιβόητου πρωτογενούς πλεονάσματος,  έγιναν δεκτές από την τρόικα με ανείπωτης έκτασης  ψυχρότητα.  Αμήχανοι οι δικοί μας αρμόδιοι, γιατί ανέμεναν συγχαρητήρια και εύφημη μνεία για το επίτευγμά τους, προσπαθούν να αντιληφθούν τι, ακριβώς, συμβαίνει.

Παρότι έχω ήδη ασχοληθεί με το  θλιβερό αυτό θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος (Διαδίκτυο  25.08.2013), νομίζω ότι χρειάζεται να επανέλθω και να επιχειρήσω να αποκρυπτογραφήσω τι μπορεί να σημαίνουν οι πρόσφατες σχετικές εξελίξεις, αφενός μεν από την πλευρά των δανειστών και αφετέρου από την πλευρά  ημών των ιθαγενών.

Η τρόικα, πράγματι, είναι δυσαρεστημένη, επειδή περίμενε περισσότερα και επειδή, τώρα, ανησυχεί ότι  ενδέχεται να μην τα εξασφαλίσει. Το αναιμικό, αλλά ωστόσο αιμοσταγές πρωτογενές πλεόνασμα, των 812Ε  εκατομμυρίων, του οποίου  η υλοποίησή  κρίθηκε τόσο σημαντική, ώστε στο βωμό της καμιά θυσία να μην φαινόταν αρκετή,  ξαφνικά δεν έχει αποδέκτη. Το κυρίαρχο, όμως πρόβλημα  είναι η αδυναμία του να εξασφαλίσει τα ανταλλάγματα, που ονειρεύτηκαν οι πρωτεργάτες του. Η τρόικα αποστρέφει το πρόσωπό της από αυτό το δήθεν επίτευγμα, που ουσιαστικά είναι χωρίς περιεχόμενο για τους δανειστές, και απαιτεί άμεσα αποτελέσματα στους τομείς, που καθυστερούν και που αναφέρονται στην επιτάχυνση του γενικού ξεπουλήματος της Ελλάδας. Και, έτσι, γίνεται γι ακόμη μια φορά ξεκάθαρο πως οι μνημονιακές υποχρεώσεις έχουν στόχο την εξυπηρέτηση των δανειστών και όχι του ελληνικού λαού. Παρότι, εξακολουθούν οι δικοί μας αρμόδιοι να εμφανίζουν την προϊούσα εξαθλίωση  του ελληνικού λαού, ως δήθεν αύξηση της ανταγωνιστικότητας, ως δήθεν βελτίωση κάποιων δεικτών, ως δήθεν σταθεροποίηση της οικονομίας, η αδυσώπητη πραγματικότητα τους διαψεύδει οικτρά. Αντιθέτως, οι δανειστές έχουν αποκτήσει όλα περίπου  όσα επιδίωξαν από την αρχή:
-Πρώτον, τα σύνθετα μνημονιακά μέτρα, που απρόσκοπτα και αλύπητα εφαρμόστηκαν επί τέσσερα χρόνια, οδήγησαν το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού σε πτώχευση, σε ανεργία,  σε αβεβαιότητα για το μέλλον του και σε απόγνωση. Ο μέσος Έλληνας δεν είναι πια σε θέση να αντιμετωπίσει το άγριο φορολογικό κύμα που έρχεται κατεπάνω του, δεν έχει τα μέσα να θερμανθεί το χειμώνα, είναι ήδη άνεργος ή φοβάται ότι θα γίνει, το εισόδημά του έχει υποστεί αφαίμαξη,  δεν γνωρίζει αν και πότε θα βγει σε πλειστηριασμό το σπίτι του, και  ούτε πότε οι δανειστές θα υφαρπάξουν την  αποταμίευσή του. Προστίθενται, συνεχώς, στον εθνικό κατατρεγμό, σπουπιδοφάγοι και επιζώντες χάρη στα συσσίτια της εκκλησίας, ενώ ολοένα περισσότερα παιδιά δεν διατρέφονται κανονικά. Ηλικιωμένοι και ασθενείς, σε ολοένα αυξανόμενο αριθμό,  αποκλείονται από την δωρεάν  ιατρική περίθαλψη και αδυνατούν να πληρώσουν τα φάρμακά τους, επιταχύνοντας έτσι το θάνατό τους.  Το έδαφος είναι ώριμο για την αποικιοποίησή του Έθνους, την απορρόφησή του από μια παγκόσμια διακυβέρνηση, την οπωσδήποτε δουλοποίησή του. Οι περί του αντιθέτου υποσχέσεις αποτελούν φαιδρότητες και φρούδες ελπίδες στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του.

-Δεύτερον, η τρόικα στην Ελλάδα  έχει σχεδόν φέρει σε πέρας  ένα όντως δυσχερέστατο έργο. Υλοποίησε, δηλαδή, τα πιο προωθημένα σχέδια των φανατικών νεοφιλελεύθερων, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο, αλλά και ταυτόχρονα σε προπομπό της επέκτασής τους και σε άλλες υποψήφιες και τραγικές  οικονομίες. Πράγματι, κανείς δεν περίμενε πριν από τέσσερα μόλις χρόνια, ότι θα ήταν τόσο εύκολη, τόσο  χωρίς αντιδράσεις, τόσο αναίμακτη η επιστροφή μιας μικρής ευρωπαϊκής οικονομίας του 21ου αιώνα  πίσω στον  μακρινό Μεσαίωνα. Και, όμως, έγινε! Δεν απέμεινε τίποτε, πια, στην Ελλάδα, που να θυμίζει  τα κοινωνικά επιτεύγματα,  αν και  χρειάστηκαν αγώνες δεκαετιών, για να επικρατήσουν. Απολύτως, τίποτε, καθώς εξανεμίζονται με συνοπτικές διαδικασίες και τα τελευταία υπολείμματα του κοινωνικού κράτους. Η ελληνική αγορά εργασίας ξεχαρβαλώθηκε συθέμελα και μετατράπηκε σε χώρο συνεύρεσης δούλων, που είναι έτοιμοι να εργαστούν με οποιαδήποτε  αμοιβή τους προσφέρεται, παρότι αυτή  δεν έχει καμιά σχέση με την παραγωγικότητά τους, με το χρόνο και τις συνθήκες εργασίας τους, με την τυχόν εξειδίκευσή τους και  με τις όποιες υποχρεώσεις του εργοδότη και της πολιτείας απέναντί τους. Ο βαθμός απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, στην Ελλάδα, έχει ξεπεράσει ακόμη και το εργασιακό περιβάλλον των κλασικών, που λάμβανε τουλάχιστον πρόνοια για τη διατήρηση στη ζωή της οικογένειας του εργαζομένου. Αυτή η μέριμνα θεωρείται  τώρα περιττή, προφανώς, επειδή η παγκοσμιοποίηση εξασφαλίζει επάρκεια φθηνών εργατικών χεριών, αλλά και γιατί επιδιώκεται η μείωση των γεννήσεων και του εν γένει παγκόσμιου πληθυσμού.


-Τρίτον, η τρόικα και τα αφεντικά της δεν ξέρουν τι να κάνουν με αυτό το πρωτογενές πλεόνασμα, του οποίου ο τρόπος δημιουργίας πιστεύουν ότι μπορεί να   θέσει σε κίνδυνο τη συνέχιση του προγράμματος, ενώ δεν έχει ουδεμία σχέση με τη βιωσιμότητα του χρέους, που παραμένει έντονα αρνητική. Οι δανειστές, λοιπόν, δεν προτίθενται να δώσουν οποιαδήποτε δωράκια στους Έλληνες, επειδή δέχθηκαν να εξαθλιωθούν μέχρις εσχάτων, προκειμένου  να  προκύψει αυτό το πλασματικό πρωτογενές πλεόνασμα. Και επί πλέον δείχνουν να τους ενοχλεί η παρουσία του, γιατί έχει προηγηθεί των ιδιωτικοποιήσεων/ξεπουλημάτων.

  Για την Ελλάδα,  το   πρωτογενές αυτό  πλεόνασμα   εκφράζει ένα τερατοειδές,  ένα ανώμαλο  και ένα παρά φύσει  κατασκεύασμα. Πράγματι,  δεν νοείται να προέρχεται το πρωτογενές αυτό  πλεόνασμα   από καταποντισμένο ΑΕΠ, ούτε από  πολίτες που  εξαθλιώνονται και που στερούνται του επιούσιου,  για να σχηματιστεί. Όπως φαίνεται και από την ορολογία του, οφείλει να προέρχεται από πλεόνασμα και όχι από ελαχιστοποίηση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων συγκεκριμένης οικονομίας, και όχι από την  κατάργηση του κράτους πρόνοιας, και όχι από ομαδικές απολύσεις για εξοικονόμηση πόρων, και όχι από μείωση των αμυντικών δαπανών χώρας τόσο εκτεθειμένης  σε εξωτερικούς  κινδύνους, και όχι από μείωση μισθών και συντάξεων, κάτω από το όριο συντήρησης. Αυτό το ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα είναι πρωτοφανούς σύστασης και σύλληψης και, μεταξύ και άλλων, αποτελεί ντροπή της ΕΕ, που επέτρεψε και όχι μόνο, αλλά και ενθάρρυνε, αλλά και πίεσε για τη δημιουργία του. Συμβάλλοντας, έτσι, η ΕΕ με άμεσο τρόπο  στην επέκταση της επιδημίας των αυτοκτονιών,  στην αύξηση του αριθμού των μικρών μαθητών που πηγαίνουν νηστικοί στο σχολείο, των ηλικιωμένων που αδυνατούν να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους, των αναίτια απολυμένων προκειμένου να επιδειχθεί αυτό το  πρωτογενές πλεόνασμα. Γι αυτό, και   δεν είναι διόλου υπερβολή να υποστηριχθεί ότι   αυτό το   πρωτογενές   πλεόνασμα  είναι τελικά προϊόν ειδεχθών εγκλημάτων, κατά της ανθρωπότητας, που επιπλέον εκτελούνται σε περίοδο ειρήνης και εντός των κόλπων της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Για ποια, συνεπώς, αλληλεγγύη μεταξύ των εταίρων μπορεί να γίνει λόγος, κάτω από αυτές τις απάνθρωπες, κάτω από τις εγκληματικές αυτές συνθήκες; Ποιος νοιάζεται για τη ραγδαία επιδείνωση της φυλής μας, ύστερα από τις διατροφικές ελλείψεις και τις κάθε μορφής κακουχίες, που υφίσταται η νέα μας  γενιά; Μια γενιά που μεγαλώνει με ανάλογο τρόπο εκείνου  των παιδιών της γερμανικής κατοχής, και που χρειάστηκαν στη συνέχεια δεκαετίες βελτιωμένης ζωής, για την ομαλοποίηση της ράτσας; Ποιος ασχολείται με την αδυναμία θέρμανσης  σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού;  Ποιος νοιάζεται για τη διάλυση των πανεπιστημίων μας, που θα έχει χρόνιες αρνητικές επιπτώσεις στις δεξιότητες των επερχόμενων γενεών, θα καταργήσει ουσιαστικά τη δημόσια παιδεία και θα αποκλείσει από την ιδιωτική τα παιδιά οικογενειών που δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα;

Το πρωτογενές πλεόνασμα, σε πείσμα του πανηγυρικού τρόπου με τον οποίον εμφανίστηκε, αποτελεί την έσχατη κατάπτωση της ελληνικής οικονομίας. Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, το τελικό στάδιο των δωρητών οργάνων, που αρχίζουν με σχετικά ήπιο τρόπο τον αποχωρισμό ζωτικών τους οργάνων, για να καταλήξουν στο θάνατο, με τη δωρεά καρδιάς ή ήπατος. Εκεί έφθασε η  χώρα μας, και ένας περίπατος  εκεί που τελειώνουν οι λαϊκές αγορές, στους χώρους  των καθημερινών συσσιτίων, στα πάρκα και στις γωνιές που φιλοξενούν τους άστεγους, στους κάδους απορριμμάτων, κυρίως νωρίς το πρωί, στα σχολεία φτωχών συνοικιών θα πείσουν και τους πιο δύσπιστους, πως οι παραπάνω παρατηρήσεις δεν είναι «λαϊκισμοί», όπως αρέσκονται να αποκαλούν οι κυβερνητικοί μας  ότι δεν τους αρέσει να ακούν.

Τι, λοιπόν, μπορεί να περιμένει ο μέσος Έλληνας από το τερατογενές αυτό πρωτογενές πλεόνασμα, του οποίου ο βάρβαρος τρόπος δημιουργίας  αύξησε τα δεινά του, το οποίο είναι πλαστό επειδή συγκαλύπτει υποχρεώσεις του δημοσίου, που δεν εκτελέστηκαν, αλλά και επειδή θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε μεγαλύτερη ύφεση και σε συρρίκνωση του ΑΕΠ; Και είναι, όντως, τραγελαφική η πρωθυπουργική υπόσχεση, ότι τα 500Ε περίπου εκατομμύρια του αιματοβαμμένου αυτού πλεονάσματος, θα ελαφρύνουν τους χαμηλόμισθους….  Δηλαδή αυτούς που εξαθλιώθηκαν με μισθούς πείνας, που έγιναν άνεργοι, που έχασαν τα σπίτια τους και την αξιοπρέπειά τους, ακριβώς για να σχηματιστεί αυτό το αναθεματισμένο πλεόνασμα.

Τι θα γίνει από δω και μπρος; Μα…είναι ξεκάθαρο το τι μας περιμένει. Η τρόικα δεν έχει ικανοποιηθεί, και οι δικοί μας αρμόδιοι ανησυχούν για τα όχι καλά κέφια των Τροικανών.  Όταν, λοιπόν, δεήσουν να επιστρέψουν στην κατεχόμενη Ελλάδα θα απαιτήσουν κατεπείγουσα και με συνοπτικές διαδικασίες εκποίηση των πάντων. Θα προχωρήσουν σε ιδιωτικοποίηση των πάντων, αρχίζοντας από τις τράπεζες. Θα αρπάξουν τα σπίτια δανειοληπτών, που αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα δάνεια. Θα ορμήσουν στις τραπεζικές καταθέσεις ανυποψίαστων ιδιωτών. Και….για το δημοσιονομικό κενό, που το θέλουν να ανέρχεται στο 1,3Ε δισεκατομμύρια για φέτος, θα επιβάλλουν….θα επιβάλλουν μέτρα, που δεν θα λέγονται οριζόντια, ούτε νέα, αλλά που θα βαπτιστούν διαρθρωτικά. Αλήθεια, τι είναι αυτά τα διαρθρωτικά μέτρα, για τα οποία κόπτονται οι δανειστές μας, και υποστηρίζουν ότι θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε θεαματική αύξηση της ανταγωνιστικότητάς της, αδιάφορο αν έχουν οικτρά διαλυθεί οι παραγωγικές βάσεις της οικονομίας μας; Μα, διαρθρωτικά, μπορεί να αποκαλούνται όλα  αδιακρίτως τα μέτρα: από μαζικές απολύσεις, σε σημείο που να μην μπορεί πια να λειτουργήσει καμία δημόσια υπηρεσία, μέχρι το ολικό ξεπούλημα από οτιδήποτε υπάρχει σ’ αυτό τον τόπο. Τα μέτρα, λοιπόν, θα αποκαλούνται εφεξής διαρθρωτικά, έτσι που να τηρηθεί η υπόσχεση των αρμοδίων που δήλωσαν ότι δεν δέχονται άλλα οριζόντια, επειδή δεν τα  αντέχει ο λαός.

Και όλοι εμείς οι Έλληνες, τι άραγε μπορούμε να περιμένουμε παραμένοντας ακόμη με τα Μνημόνια, και αναμένοντας με απόλυτη  σιγουριά  την έλευση σύντομα και του τρίτου; Δεν είναι πια καιρός να κοιτάξουμε και για κάποια άλλη λύση, λιγότερο γενοκτονική αυτής που  μας επέβαλε η τρόικα, τα τέσσερα τελευταία χρόνια; Όπως πολύ ορθά παρατήρησε ο Γιώργος Κασιμάτης ότι είτε το θέλουμε είτε όχι στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα.  Ας επιδιώξουμε, λοιπόν, να σωθούμε  με ανάλογο τρόπο.



                    



Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

«Δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα λιτότητας» Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 16.11.2013

«Δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα λιτότητας»

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη     16.11.2013
=============================================

Τάδε έφη προς πάσα κατεύθυνση,  και όχι μόνο μία φορά, ο ΥΠΟΙΚ, με την ευκαιρία  της ανάγκης κάλυψης του δήθεν  «νέου» κενού-που δεν είναι φυσικά νέο, αλλά ήταν και αυτό, όπως όλα τα προηγούμενα, απολύτως προβλέψιμο-αφού φέρουν τις υπογραφές των δικών μας κυβερνητικών! Δήλωσε, λοιπόν, με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ως συνήθως, ο κ. Στουρνάρας, ότι «δεν αντέχουμε  άλλα οριζόντια…..ή άλλα  μέτρα λιτότητας», γι αυτό και τα  μέτρα που θα πάρουμε - δεν θα είναι «νέα» (!!!), ούτε θα είναι «οριζόντια»- αλλά, θα είναι  μόνο «διαρθρωτικά». Έφερε, μάλιστα, ως  «αξιόπιστο παράδειγμα» ο κ. Στουρνάρας  το ψαλίδισμα  των δημοσίων επενδύσεων, μεταξύ άλλων, καθώς και γενικότερα  τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών.

Δεν θα κομίσω, ασφαλώς,  γλαύκα εις Αθήνας- δεδομένου ότι και πρωτοετείς φοιτητές οικονομικών το γνωρίζουν- υπενθυμίζοντας ότι ο περιορισμός δημοσίων δαπανών, σε οποιαδήποτε οικονομία, καταλήγει σε αποτελέσματα που είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διαχωριστούν από τα μέτρα, που εν πολλοίς παραπειστικά έχουν βαπτιστεί, από τους αρμοδίους μας,  ως «οριζόντια».

Παρότι, λοιπόν,  οι ακόλουθες παρατηρήσεις ανήκουν στην κατηγορία των αυταπόδεικτων,  υπενθυμίζω ότι η μείωση δημοσίων δαπανών, από όπου κι αν αυτές περικόπτονται οδηγούν:
-σε αύξηση της ανεργίας, που στη χώρα μας είναι ήδη εκρηκτική, ιδίως και αν περιλαμβάνουν και κάποιες χιλιάδες από τις συνολικά 150.000, που οι δανειστές απαιτούν της απόλυσή τους- γιατί, όπως είναι γνωστό, και οι απολύσεις εκλαμβάνονται στη χώρα μας ως  «διαρθρωτικά μέτρα»,
-σε πτώση της ζήτησης, από τους νέους ανέργους, αλλά και από τους επιχειρηματίες που θα βάλουν λουκέτο, εξαιτίας του περιορισμού των δημοσίων παραγγελιών,
-σε πτώση του εισοδήματος, του συνόλου των κατοίκων της χώρας, αλλά ιδίως εκείνων των οποίων η εξάρτηση από την παροχή  δημοσίων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, εξαιτίας χαμηλών εισοδημάτων ή και ανεργίας τους , είναι εντονότερη,
-σε περιορισμό, ακόμη μεγαλύτερο του παρόντος, της οικονομικής δραστηριότητας, όπου θα λειτουργήσουν και έντονα  αρνητικά αποτελέσματα επιταχυντή και πολλαπλασιαστή, με τα γνωστά δυσμενή αποτελέσματα,
-σε ακόμη μεγαλύτερο μαρασμό των ήδη αναιμικών ιδιωτικών επενδύσεων,
-σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό ανισότητας της κατανομής του εισοδήματος και του πλούτου, που ήδη έχει φθάσει σε επίπεδα παροξυσμού,
-σε ακόμη μεγαλύτερη ροπή προς αυτοκτονίες, προς αύξηση των αστέγων και των όσων προσπαθούν να επιβιώσουν από τα σκουπίδια,
-σε ακόμη μεγαλύτερη ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ.

Συνοψίζοντας, είναι ξεκάθαρο ότι  παρόμοιες δηλώσεις με τις παραπάνω υπουργικές,  ουδόλως ανταποκρίνονται στην αλήθεια, είναι παραπειστικές και απλώς επιδιώκουν να κερδίσουν χρόνο, χωρίς να προσφέρουν την ελάχιστη λύση.  Αντιθέτως, βυθίζουν την οικονομία, σε ακόμη σκοτεινότερο χάος. Διότι, το ελληνικό δράμα δεν είναι η συνεχής και αγωνιώδης προσπάθεια ικανοποίησης των ολοένα και πιο εγκληματικών απαιτήσεων των δανειστών μας, ανάμεσα από δύο δόσεις δανείων. Το πρόβλημά μας δεν αντιμετωπίζεται με στιγμιαίες λύσεις. Αντιθέτως, το πρόβλημά μας είναι ένα μη βιώσιμο χρέος,  τώρα,  σε 10χρόνια,  στον καιρό των δισέγγονων και τρισέγγονων  μας. Αν αυτό το μέγα, το κυρίαρχο, το καθοριστικό των τυχών μας ελληνικό πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί επιτυχώς, και θα πρόσθετα, και κατεπειγόντως, η Ελλάδα έχει χαθεί. Ιδιαίτερα και επειδή, στο μεταξύ, πωλούνται τα πάντα στους εξαιρετικά ανυπόμονους και απαιτητικούς δανειστές μας που επείγονται να αποκτήσουν αμέσως το βιός μας, έναντι του γνωστού «πινακίου φακής». Επείγονται, γιατί προφανώς φοβούνται μήπως, στο μεταξύ, αφυπνιστούμε και θελήσουμε να προασπίσουμε τα δίκαιά μας. Στις απαιτήσεις τους αυτές περιλαμβάνεται, προφανώς,  το σύνολο του ελληνικού δημόσιου πλούτου, υπόγειου, επίγειου και εναερίου, αλλά- προπαντός, να μη μας διαφεύγει αυτό-  και η ιδιωτική περιουσία, κινητή και ακίνητη. Η ακίνητη, ήδη εξαερώνεται  χάρη στους εντελώς παρανοϊκούς φόρους, που της επιβάλλονται και ότι απομείνει από την κινητή –μετά τις «οριζόντιες»,  και «μη οριζόντιες» αλλά πάντοτε δρακόντειες  περικοπές- θα καταληστευθεί προφανώς μέσω του Ριφιφί που, όπως λέγεται, θα γίνει στις ιδιωτικές τραπεζικές καταθέσεις.   Και….μετά; Αυτό είναι το πρόβλημα, με το οποίο θα πρέπει όλοι οι  Έλληνες να ασχοληθούμε και όχι, βέβαια, με  τα ακατάπαυστα και εκβιαστικά μέτρα, που δεν  είναι δήθεν   «νέα», δεν είναι  δήθεν «οριζόντια» και δεν φέρνουν δήθεν «λιτότητα»…..και όχι βέβαια με τα παραμύθια περί  ”success stories”, περί δήθεν «δεικτών που πάνε καλά», περί δήθεν «πρωτογενούς πλεονάσματος» που δήθεν «θα μας σώσει» και περί άλλων παρομοίων τινών.  Το ότι όλες, ανεξαιρέτως, οι μέχρι τώρα αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού ουδέν, απολύτως, απέδωσαν αποτελεί γεγονός για όλους όσοι «έχουν μάτια και βλέπουν». Αν, ωστόσο, έτσι εξακολουθήσουμε, θα είμαστε γενικά τελειωμένοι, σε πολύ μικρό διάστημα από σήμερα. Αισιοδοξία, λοιπόν, ναι χρειάζεται, αλλά αισιοδοξία που να εδράζεται σε βάσιμες ελπίδες.