Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΚΗΣ "SUCCESS STORY"

ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΚΗΣ ‘SUCCESS STORY
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                    28.06.2013
===============================================
Εντελώς πρόσφατα η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ δήλωνε με φανερή ικανοποίηση ότι  ‘η Ιρλανδία αποτελεί φωτεινό παράδειγμα της επιτυχίας της πολιτικής λιτότητας», που «καθιστά  μια οικονομία ισχυρότερη από όσο πριν την υπαγωγή της στο ΔΝΤ». Στον ίδιο αστερισμό  και η επί κεφαλής του ΔΝΤ  Χριστίνα Λαγκάρντ έκφραζε τη βεβαιότητα ότι  «σύντομα θα αναγνωριστεί η επιτυχία της πολιτικής του ΔΝΤ».
Δυστυχώς, όμως, η βελτίωση που εμφάνισε η οικονομία της Ιρλανδίας ήταν στιγμιαία, ενώ  στη συνέχεια βούλιαξε και πάλι στην ύφεση. Ειδικότερα, η μικρή αύξηση των εξαγωγών της, που τροφοδότησε τις θριαμβολογίες των οπαδών τής, χωρίς  όρια και χωρίς ημερομηνία λήξης, λιτότητας αποδείχθηκε αδύναμη για να εξουδετερώσει την κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας της, που   συνεχίστηκε  χωρίς διακοπή. Όπως είναι γνωστό η Ιρλανδία έλαβε ένα πακέτο βοήθειας 67,5 Ε δισεκατομμυρίων, με τη βεβαιότητα ότι η ανόρθωση της οικονομίας της, χάρη στο πρόγραμμα λιτότητας, θα ήταν ταχύτατη. Η θλιβερή ιστορία του στραγγαλισμού κάθε αναπτυξιακής ροπής, στην Ιρλανδία, ακολούθησε την πεπατημένη του ΔΝΤ. Δηλαδή, μείωση των μισθών, αύξηση των φόρων, πτώση της δημόσιας δαπάνης, με την φρούδα ελπίδα ότι ο συνδυασμός θα  οδηγούσε στην αναγέννηση της ιρλανδικής οικονομίας. Τα απογοητευτικά, αλλά αναμενόμενα  αποτελέσματα είναι η πτώση του ΑΕΠ κατά 1.8%, το 2012 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος,  η μείωση των εξαγωγών κατά 3.2%, η πτώση της κατανάλωσης κατά 3% το πρώτο τρίμηνο του 2013 σε σύγκριση με το αντίστοιχο του 2012, η συνεχιζόμενη πτώση της τιμής των κατοικιών, η πτώση των μισθών κατά 20% στον ιδιωτικό τομέα και η αδυναμία καταβολής των δόσεων των στεγαστικών δανείων.
Ωστόσο, και σε πείσμα του φιάσκου, στο οποίο κατέληξε η “success story” της Ιρλανδίας, η παταγώδης αυτή αποτυχία αποσιωπάται, μεθοδικά, όπως άλλωστε  συνέβη και  με το λάθος του ΔΝΤ στην Ελλάδα,  ώστε   η τρόικα  να μπορεί να συνεχίζει απερίσπαστη την ίδια εγκληματική πολιτική, με τις ίδιες φρούδες ελπίδες  στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό νότο.  
 Για τη συνέχιση αυτής της αδιέξοδης πολιτικής, που σε περίοδο ειρήνης κατόρθωσε να δημιουργήσει στην Ευρώπη των 27 22,7 εκατομμύρια ανέργους, ενώ μόνο στην Ελλάδα οι άνεργοι πλησιάζουν το 1,5 εκατομμύριο ευθύνεται, πρωτίστως, η Γερμανία και στη συνέχεια, βέβαια, και  οι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες,  που  πειθήνια την ακολουθούν.  Ας σημειωθεί ότι η Γερμανία, αν και άρχισε να αντιμετωπίζει και η ίδια κάποια προβλήματα αυτής της εγκληματικής πολιτικής, που επιβάλλει σε ολόκληρη την Ευρώπη, ωστόσο, η ανεργία της μέχρι στιγμής δεν υπερβαίνει το 7,7%, ενώ είναι η μόνη που θα συμμορφωθεί με τους σκληρούς κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας, εφόσον το έλλειμμά της είναι μόνο 0.2% του ΑΕΠ της.
Είναι άξιο απορίας το πώς δεν έγινε, ακόμη, αντιληπτή, ύστερα από τόσες αποτυχίες και καμία  απολύτως επιτυχία,  η αδυσώπητη πραγματικότητα:  ότι δηλαδή  η πολιτική αυτή της λιτότητας, αν συνεχιστεί, θα καταστρέψει ολοκληρωτικά την Ευρώπη. Είναι, επιπλέον, ανεξήγητη η ψυχραιμία των ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι  έχουν την υπομονή να συνεδριάζουν για ατέλειωτες  ώρες, χωρίς και να θίγουν επιτέλους την καρδιά του προβλήματος, που καταποντίζει τις οικονομίες τους και εξαθλιώνει τους λαούς τους. Αντιθέτως επιδίδονται στη λήψη  ατυχών αποφάσεων  για μερικότερα θέματα, όπως  είναι και το πρόσφατο, αναφορικά με  τους  νέους τρόπους  σωτηρίας των τραπεζών, που βαθαίνουν ακόμη περισσότερο την κρίση των πραγματικών οικονομιών τους.


  

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

ΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΧΡΕΟΥΣ: Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΔΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ

 ΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ  ΧΡΕΟΥΣ: Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΔΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ

ΕΕ, ελληνική κυβέρνηση και ΜΜΕ προσπαθούν απεγνωσμένα   να μας πείσουν ότι η αποπληρωμή του τεράστιου χρέους και η αντιμετώπιση του υψηλού δημόσιου ελλείμματος  είναι  στόχοι εφικτοί, που  δικαιολογούν  τις απάνθρωπες θυσίες του  λαού μας. Δυστυχώς, όμως, πρόκειται για απραγματοποίητα σχέδια και για  αδιέξοδη πολιτική, όπως  διαπιστώνεται από το σύνολο σχεδόν του διεθνούς οικονομικού Τύπου. Με πληθώρα άρθρων και  σοβαρά   επιχειρήματα εξηγείται το γιατί  οι  επίσημοι αυτοί στόχοι της  κυβέρνησης είναι αδύνατον να υλοποιηθούν, αλλά και το γιατί η χρεοκοπία θα είναι, τελικά, αναπότρεπτη.
Πράγματι, η εξυπηρέτηση του χρέους θα  απαιτήσει τη διάθεση 8-10% του ΑΕΠ μας, κάθε χρόνο και ….επ’ αόριστον. Πρόκειται για ποσό επαχθέστερο αυτού που υποχρεώθηκε να καταβάλει η Γερμανία, για  πολεμικές επανορθώσεις, μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Θα πρέπει, συνεπώς, να είναι σαφές  ότι η πληρωμή του θα αποδειχθεί  ανέφικτη και εξαιτίας  των υπέρογκων θυσιών, με τις οποίες συνδέεται, αλλά και λόγω της κοινωνικής έκρηξης, στην οποία μοιραία θα καταλήξει.
*Πρόσφατες έρευνες εστιάζονται στο συμπέρασμα ότι, σε περίπτωση που το δημόσιο χρέος ξεπερνά το 80% του ΑΕΠ,  αυτό  εφεξής αυτοτροφοδοτείται  με καλπάζοντα ρυθμό, ενώ ταυτόχρονα το ΑΕΠ μειώνεται κατά 1% ετησίως, οδηγώντας  με βεβαιότητα   στη χρεοκοπία.
* Το 2012 το ποσοστό του χρέους  στο ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα είναι 150% , ενώ  το 2012  θα αγγίξει το 200%,  από 115%,  που ήταν  το 2009.
*Η αδυναμία υποτίμησης της εξωτερικής αξίας του  νομίσματος,- εφόσον  η Ελλάδα ανήκει στην ευρωζώνη- επιβάλλει την προσφυγή σε διαρκή αντιπληθωριστική πολιτική, η οποία συρρικνώνει την οικονομική δραστηριότητα και το εισόδημα καθιστώντας, και από αυτή την οπτική γωνία,  αδύνατη την αποπληρωμή του χρέους.
*Το ποσό που εξασφαλίστηκε στα πλαίσια του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, για την Ελλάδα –Ε80 δισεκατομμύρια από τις λοιπές 15 οικονομίες της ευρωζώνης και Ε30 δισεκατομμύρια από το ΔΝΤ- είναι εντελώς ανεπαρκές και, απλώς, μεταθέτει τη χρεοκοπία κατά 1-2 χρόνια.
*Από το 2012 προβλέπεται ότι η Ελλάδα θα έχει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 2.4% στο ΑΕΠ της. Ωστόσο, σε πείσμα αυτού του πλεονάσματος, η χώρα μας θα είναι υποχρεωμένη να δανείζεται για να πληρώνει τους τόκους των δανείων, που  θα ανέρχονται  με εφιαλτικούς ρυθμούς: Ε11.9 δισεκατομμύρια το 2009, Ε17.1 δισεκατομμύρια το 2012 και Ε20.4 δισεκατομμύρια το 2014. Εξάλλου, το 2014, σύμφωνα με εκτιμήσεις, η Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη να δανειστεί Ε71 δισεκατομμύρια. Και να υπενθυμίσω ότι οι εξελίξεις αυτές θα βαίνουν παράλληλα με εισόδημα, που θα μειώνεται συνεχώς,  μέσα  στο αδυσώπητο περιβάλλον  στασιμοπληθωρισμού του ΔΝΤ.
Εύλογα, συνεπώς, τίθεται το ερώτημα, για ποιους λόγους η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και το διευθυντήριο της ΕΕ, δείχνουν να αγνοούν την παραπάνω αυτήν ανελέητη  πραγματικότητα και αποθαρρύνουν κάθε συζήτηση για την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στην όντως εκπληκτική δήλωση του  προέδρου της ΕΚΤ κ. Τρισέ, ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πρέπει  «να αποφεύγουν δηλώσεις για την κατάσταση των οικονομιών τους, προκειμένου να μην εκνευρίζονται οι αγορές», καθώς και στις συνεχείς προτροπές της ελληνικής κυβέρνησης, που καυτηριάζουν τις προτάσεις περί αναδιαπραγμάτευσης,  επιστρατεύοντας κάθε διαθέσιμο παράγοντα, που με δηλώσεις του προσπαθεί  να πείσει   το λαό ότι δήθεν  τα πάντα βαίνουν καλώς!!!
Επειδή, λοιπόν, είναι σαφές ότι η παγκοσμιοποίηση, από κοινού με την ασύδοτη ελευθερία κινήσεων του κεφαλαίου μετέτρεψαν τη δημοκρατία σε τραπεζοκρατία, αλλά και επειδή η υφήλιος εξακολουθεί να διαφεντεύεται από ακραιφνείς νεοφιλελεύθερους, οι οποίοι έχουν παραμείνει στις θέσεις-κλειδιά τους και μετά τη δεύτερη καταστρεπτική  οικονομική κρίση, που βιώνουμε και  που οι ίδιοι προκάλεσαν, γι’ αυτό στην ευρωπαϊκή πλάστιγγα βαραίνουν περισσότερο τα συμφέροντα των τραπεζών, από όσο η επιβίωση του λαού μας.   
Αλλά, ας  δούμε, και τι θα μπορούσε  να επιδιώκεται από τους αρμόδιους, στην ΕΕ και στην Ελλάδα,  μέσα σ’αυτό το ενδιάμεσο  και δραματικό  διάστημα, πριν από την παύση πληρωνών:
*η μείωση του ελλείμματος, χάρη στην απομύζηση κάθε ρανίδας εθνικού πλούτου και κάθε αναπτυξιακής μας προοπτικής, προς όφελος  των τραπεζών,
*η εγκαθίδρυση  καθεστώτος, στις εργασιακές σχέσεις, ανάλογου με αυτό που ίσχυε στο Μεσαίωνα, χρησιμοποιώντας τη χώρα μας  ως γέφυρα, που αναμένεται να περιορίσει μελλοντικές  αντιδράσεις των  υπολοίπων οικονομιών της ΕΕ, όταν θα έρθει η σειρά τους,
* το τελειωτικό και εξοντωτικό ξεπούλημα των εθνικών μας ασημικών, μέσα από σπασμωδικές  ιδιωτικοποιήσεις, ώστε να εξυπηρετηθούν  πριν απ’ όλα , τα συμφέροντα των τραπεζών,   
*η  παράταση της επιθανάτιας αγωνίας του ευρώ, ενόσω αναζητείται λύση  στα οξύτατα προβλήματα  της  ευρωζώνης,    
Για την ελληνική, όμως, οικονομία, η καθυστέρηση αυτή των 1-2 ετών θα έχει καταστρεπτικά και, κυρίως, μη αντιστρέψιμα αποτελέσματα. Γι αυτό και επιβάλλεται, κατεπειγόντως η  λήψη  μέτρων, που θα  αναχαιτίσουν το θανατηφόρο κύμα που ακάθεκτο καλπάζει για να μας καταπιεί .
Η πρότασή μου, που αποτελεί συνδυασμό πολυάριθμων άλλων σχετικών, που καθημερινά βλέπουν το φως της διεθνούς δημοσιότητας δεν είναι, βεβαίως, η πτώχευση- όπως εσφαλμένα εμφανίζεται, στην Ελλάδα, η αναδιαπραγμάτευση του χρέους- ούτε είναι η παύση πληρωμών, ούτε η έξοδος από το ευρώ, και  ούτε η μονομερής αναδιαπραγμάτευση.  Αυτές είναι ακραίες, όσο και απευκταίες λύσεις που, ωστόσο, κινδυνεύουν να γίνουν αναπόφευκτες, αν δεν ληφθούν εδώ και τώρα τα ενδεδειγμένα μέτρα. Προτείνω, λοιπόν, την άμεση διαπραγμάτευση του χρέους μας, ύστερα από συνεννόηση  και σύμφωνη γνώμη του διευθυντηρίου της ΕΕ, αλλά και των επί μέρους δανειστών μας. Παρόλο ότι   η εικόνα, σχετικά με τον αριθμό και την ταυτότητα των δανειστών μας  δεν είναι απολύτως διαυγής,  με βάση διάφορες  εκτιμήσεις, που συγκλίνουν, φαίνεται ότι το 80% του χρέους μας είναι προς τράπεζες του εξωτερικού -κυρίως, γαλλικές, ελβετικές και γερμανικές-, ενώ  το υπόλοιπο 20%  προς  ελληνικές τράπεζες και ιδιώτες.
Σημαντικές λεπτομέρειες μιας άμεσης αναδιαπραγμάτευσης, έτσι ώστε να αποτραπούν οι υπέρογκες και  χωρίς αντίκρισμα θυσίες του λαού μας, καθώς και  να σταματήσουν κάποιες θλιβερές μεταρρυθμίσεις της ντροπής, κυρίως στο χώρο της αγοράς εργασίας και στο ασφαλιστικό, καλόν θα είναι να περιλαμβάνουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
*Όχι μόνο τη συγκατάθεση της ΕΕ, αλλά και την ενίσχυση, εκ μέρους της,  των ευρωπαϊκών τραπεζών με ειδικά κίνητρα, ώστε να μην αντιταχθούν στην επιχείρηση αναδιαπραγμάτευσης.
*Σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, με υπαγωγή της ωρίμανσης όλων των υποχρεώσεών μας  σε 15ετία ή και – ακόμη καλύτερα- σε 20ετία.
*Ορισμός ενιαίου επιτοκίου, που να μην υπερβαίνει το 4%.
*Προσπάθεια, το «κούρεμα-haircut» να μην υπερβεί, κατ’ ανώτατο όριο,  το 20% του συνολικού χρέους.
 Τα πλεονεκτήματα, που θα εξασφαλίσει  μια τέτοια αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας είναι  ουσιαστικά και αναμφισβήτητα, με την απαραίτητη όμως προϋπόθεση ότι αυτή δεν θα καθυστερήσει. Πριν απ’ όλα οι θυσίες του ελληνικού λαού θα σταθεροποιηθούν σε ανεκτό επίπεδο και η οικονομία θα μπορέσει να επικεντρωθεί σε αναπτυξιακή  τροχιά, που φυσικά αποκλείεται στα πλαίσια του ΔΝΤ. Και επιπλέον, ίσως το σπουδαιότερο,  θα μπει φρένο στην ακατάσχετη και ανεξέλεγκτη πια ανισότητα  κατανομής του εισοδήματος, και στην κορύφωση των αδικιών, που αγγίζουν  από καιρό τα  όρια υψηλού κινδύνου, και από την άποψη της κοινωνικής συνοχής, αλλά και από αυτήν της ομαλής λειτουργίας της οικονομίας μας.
Και σχετικά με τα μειονεκτήματα, αν και αναπόφευκτα,  θα πρέπει ωστόσο να εκτιμηθούν συγκριτικά με τα αντίστοιχα της παραμονής της χώρας μας στις αρπακτικές δαγκάνες του ΔΝΤ, οπότε και, αναμφισβήτητα, ελαχιστοποιούνται. Ειδικότερα, η μερική ασυνέπειά μας, αναφορικά με το «κούρεμα» του χρέους μας θα πρέπει, αναγκαστικά, να αντιπαρατεθεί με την πιθανότητα της σχεδόν  καθολικής αδυναμίας αποπληρωμής του –βλ. την περίπτωση της Αργεντινής, που το «κούρεμα» έφθασε στο 70% του συνολικού χρέους. Θα υπάρξει, ακόμη και πιθανότατα και  κάποιος σνομπισμός των αγορών, εναντίον μας,  για να τιμωρηθούμε, επειδή προτιμήσαμε να θυσιάσουμε ένα απειροελάχιστο ποσοστό τραπεζικών κερδών, για να διασώσουμε  ένα ολόκληρου έθνος.  Αν, όμως, πάρουμε  ως παράδειγμα την περίπτωση της  Ουρουγουάης, που πρόσφατα προσέφυγε στη λύση της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους της, η επάνοδός της  στις αγορές  πραγματοποιήθηκε σε λιγότερο από δύο χρόνια. Και, τέλος, υπάρχει  πάντοτε ο κίνδυνος να εκνευριστούν οι αγορές, και να εντείνουν έτσι την   κρίση του ευρώ, εξαιτίας  ακριβώς της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους μας. Αλλά, με ποια λογική θα μπορούσε να απαιτηθεί από τη λιλιπούτεια Ελλάδα να αναλάβει το τιτάνιο έργο εξυγίανσης  του εκ γενετής  προβληματικού ευρώ; Αυτό το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα,  προβλέπω  ότι το οδηγούν σε πλήρες αδιέξοδο οι επικίνδυνες αποφάσεις των μελών του για σκληρή και χωρίς ημερομηνία λήξης λιτότητα, καθώς και  για τη θέσπιση ακόμη αυστηρότερων κανόνων λειτουργίας  του ανεκδιήγητου Συμφώνου Σταθερότητας. Το δυστύχημα είναι ότι η υπόλοιπη Ευρώπη, και κυρίως η Γαλλία, εμφανίζεται  ανίσχυρη, για  να αναχαιτίσει αυτές τις άκρως επικίνδυνες γερμανικές εμπνεύσεις.

ΜαρίαΝεγρεπόντη-Δελιβάνη                      delimar@uom.grwww.delivanis.com                                                                      
Πρ.Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Παν/μιο Μακεδονίας            Θες/νίκη,  09.06.2010
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη

                                                                

Παρατηρητή Θράκης 15.06.2010

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

ΚΑΙ ΤΩΡΑ; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΤ; Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 18.06.2013 ========================================================



ΚΑΙ ΤΩΡΑ; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΤ;

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 18.06.2013

========================================================



Δεν υπάρχει, δυστυχώς πια, αμφιβολία, ότι η υπογράφουσα και όσοι ακόμη υποστηρίζαμε, από την αρχή της εποχής των απάνθρωπων μνημονίων ότι οδηγούμαστε ακάθεκτοι στην καταστροφή, είχαμε δίκαιο.



Δεν ξέρω τι μπορεί να επιδίωκαν οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων περίπου ετών, με τις ανεδαφικές διαβεβαιώσεις τους ότι «πάμε καλά» και με τους μύθους τους περί δήθεν “success story”,γιατί μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι οι αρμόδιοι δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν το αυταπόδεικτο: δηλαδή, ότι χρέος που συνεχώς διευρύνεται ως ποσοστό στο ΑΕΠ, επειδή αυτό το τελευταίο υποχωρεί συνεχώς, ακολουθώντας τους ανεξέλεγκτους ρυθμούς μιας πρωτοφανούς, για περίοδο ειρήνης, ύφεσης, δεν είναι, και δεν μπορεί να γίνει διαχειρίσιμο.



Οι αρμόδιοι, και όχι μόνο Έλληνες, αλλά και οι έξωθεν συνεργάτες τους δανειστές μας, για ανεπίτρεπτα μακρύ διάστημα, γαντζώνονταν στην κυριολεξία από εντελώς οριακές και πλήρως ασήμαντες μεταβολές, μιας κατά τα άλλα σταθερής μας πορείας προς την άβυσσο. Και με βάση αυτά τα «τίποτε» ανήγγειλαν θριαμβευτικά και χωρίς ενδοιασμούς τη δήθεν έξοδό μας από την κρίση. Στην ίδια αυτή κατηγορία ανήκει και η καλλιέργεια υπέρμετρων ελπίδων για δήθεν βελτίωση της τύχης μας χάρη στην επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, που φυσικά ουδόλως καθιστά διαχειρίσιμο το τεράστιο και συνεχώς διογκούμενο χρέος μας. Θα επαναλάβω γι ακόμη μια φορά ότι θεωρώ αδύνατη την υπόθεση ότι δεν ήξεραν, δεν είχαν επαφή με τη συντριπτική ελληνική πραγματικότητα, και τελικά μπορούσαν αφελώς να πιστεύουν στην ανέγερση χάρτινων πύργων στην άμμο, αλλά και να τάζουν χωρίς διακοπή στον εξαθλιωμένο ελληνικό λαό «λαγούς με πετραχήλια». Σε τελική ανάλυση, υπήρχαν και οι στρατιές των συμβούλων…. που δεν μπορεί, κάποιες εικόνες θα περνούσαν οπωσδήποτε από το μυαλό τους, σχετικά με την ζοφερή ελληνική πραγματικότητα.



Η απρόσκοπτη, όμως, διαπίστωση ότι έλληνες και ξένοι αρμόδιοι έκρυβαν την αλήθεια, από τον ελληνικό λαό και, πολύ συχνά, σε μουσική συγχορδία μεταξύ τους τον αποκοίμιζαν, δεν απαντά στο γιατί είχε προκριθεί αυτή η μεθόδευση, τι επιδιώκονταν μέσα απ’ αυτήν, τι αναμενόταν, τι είδους φόβους συγκάλυπτε, από τι προσπαθούσε να ξεφύγει. Τελικά, όλα συγκλίνουν στο ότι, ότι ελληνική κυβέρνηση και, ίσως και η τρόικα προσπαθούσαν, με απόγνωση, να κερδίσουν καιρό. Ερωτάται, ωστόσο, τι ήταν λογικό να ελπίζουν ότι θα κερδίσουν μέσω του δραματικά αδιέξοδου προγράμματος της τρόικας, που επιδείνωνε συνεχώς την κατάσταση, εξαιτίας της αλύπητης προσφυγής σε μέτρα αφανισμού της οικονομίας και της κοινωνίας, φέρνοντας την αναπόφευκτη έκρηξη όλο και πιο κοντά.



Είναι εδώ και κάποιο καιρό γνωστό ότι το τραγικό λάθος του ΔΝΤ, που κατέστρεψε την Ελλάδα, βυθίζοντάς την σε ύφεση μέχρι και 200% εντονότερη σε σχέση μ’ αυτήν που, εσφαλμένα είχε προγραμματιστεί, ομολογήθηκε με απόλυτη ειλικρίνεια και σαφήνεια, από τον επικεφαλής μακροοικονομολόγο του, τον Ολιβιέ Μπλανσάρ, τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου του 2013. Η ομολογία αυτή, διανθισμένη και με αιχμές εναντίον της ΕΕ, για την εγκληματική της αργοπορία να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση/αναδιαπραγμάτευση του χρέους, αποτελούσε ταυτόχρονα και κατά κάποιο τρόπο αναγγελία της πρόθεσης αποχώρησης του ΔΝΤ από την τρόικα, εφόσον το ταμείο δεν έχει το δικαίωμα να δανείζει οικονομίες των οποίων το χρέος είναι μη διαχειρίσιμο, όπως είναι το ελληνικό. Είχαν, βέβαια, προηγηθεί οι γνωστές αλχημείες του ΔΝΤ, με τη σύμπραξη της ΕΕ, να βαφτίσουν δηλαδή το ελληνικό χρέος, που δεν ήταν βιώσιμο, ως βιώσιμο, παρατείνοντας το χρόνο λήξης από το 2020 στο2024, και αποδεχόμενοι αυθαίρετα ως κρίσιμο ποσοστό του στο ΑΕΠ, από 120 αρχικά σε 124 .



Θα ανέμενε, λογικά, κανείς, ως απάντηση στην ομολογία αυτή του Ολιβιέ Μπλανσάρ, μια γενική κινητοποίηση των αρμοδίων της ΕΕ και της Ελλάδας, για άμεση αναθεώρηση αυτού του, επίσημα πια, αναγνωρισμένου ως καταστρεπτικού ελληνικού προγράμματος, ώστε να περιοριστούν οι απάνθρωπες συνέπειες σε όλους, ανεξαιρέτως, τους τομείς. Οι εξελίξεις, όμως, αποδείχθηκαν έξω από κάθε έννοια και περιεχόμενο λογικής. Όσο απίστευτο και αδιανόητο κι αν είναι, αποτελεί ωστόσο τη θλιβερή πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, οι έλληνες αρμόδιοι συμπεριφέρθηκαν ωσάν να μην άκουσαν τη δήλωση του Ολιβιέ Μπλανσάρ και ακόμη χειρότερα ωσάν να μην τους αφορούσε η δήλωση αυτή, περί του τραγικού λάθους. Εξακολούθησαν να ασχολούνται με την ανάγκη για…. «ριζικές μεταρρυθμίσεις», χωρίς όμως ουδέποτε να προσδιορίζουν το περιεχόμενό τους, το μέγεθος των θυσιών που συνδέονται μ’αυτές, καθώς και την έκταση των αναμενόμενων αποτελεσμάτων. Και το πιο τραυματικό είναι ότι κυβερνητικοί οικονομικοί παράγοντες, ακόμη και μετά την ομολογία του λάθους, ακόμη και τώρα που οι χάρτινοι πύργοι γκρεμίστηκαν, επαίρονται να δηλώνουν ότι….. «τόλμησαν να προβούν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις»! Δεν αντιλαμβάνονται, άραγε, ότι η «τόλμη» τους αυτή, δημιούργησε χιλιάδες επιπλέον απελπισμένους ανέργους, οδήγησε στην αυτοκτονία χιλιάδες άτομα, έκανε άστεγους χιλιάδες Έλληνες, φτωχοποίησε το 70% του ελληνικού λαού, έδιωξε τα καλύτερα μυαλά των νέων εκτός Ελλάδας;;;; Δεν συνειδητοποιούν, ενόσω πιπιλίζουν την καραμέλα των «ριζικών μεταρρυθμίσεων», ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν αποφασίζονται και δεν εκτελούνται σε μια νύκτα, αλλά αντιθέτως απαιτούν χρόνο, σοβαρή μελέτη των επιπτώσεών τους και των μέτρων που πρέπει να ληφθούν για περιορισμό των αρνητικών αποτελεσμάτων τους, ενώ αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο πρόκλησης ανθρωπιστικών καταστροφών, όταν εκτελούνται με ασύγγνωστη επιπολαιότητα, όπως αυτές στην πατρίδα μας;



Τις γενοκτονικές αυτές μεταρρυθμίσεις, είναι βέβαια γνωστό ότι τις απαιτεί η τρόικα. Και είναι, επίσης, γνωστό ότι έλληνες κυβερνητικοί έβαλαν την υπογραφή τους κάτω απ’ αυτές. Καθώς πρόκειται για εγκληματικής υφής ανειλημμένες υποχρεώσεις, που υπόσχονται να εξαφανίσουν ένα ολόκληρο έθνος από προσώπου γης, αλλά και κυρίως καθώς το όλο πρόγραμμα της τρόικας αποδείχθηκε τραγικά λανθασμένο, είναι σαφές ότι η επιβίωσή μας επιβάλλει την μη τήρησή τους.





Είναι, εξάλλου, ενδιαφέρον να παρατηρηθεί ότι η ομολογία του λάθους του ΔΝΤ εγκαινίασε μια νέα φάση στις σχέσεις του με την ΕΕ. Εννοώ, ότι στη συνέχεια ξέσπασε άγριος καυγάς και αλληλοκατηγορίες ανάμεσα στην ΕΕ και στο ΔΝΤ, για το ποιος φταίει περισσότερο που η Ελλάδα χαροπαλεύει. Και, έτσι, μεταξύ όλων των άλλων, χάρη κυρίως στην κυνική ομολογία του Ζαν-Κλώντ Τρισέ, επιβεβαιώθηκε η άποψη πολλών από μας ότι, δηλαδή, η χώρα μας ήταν το εξιλαστήριο θύμα, για να μη διακινδυνεύσει η υπόλοιπη Ευρώπη, από μια έγκαιρη και αποτελεσματική αναδιάρθωση/αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας. Τρομάζει ασφαλώς η, πέρα από κάθε αμφιβολία, διαπίστωση ότι η σωτηρία ή η καταστροφή των κρατών-μελών της ευρωζώνης αποτελεί, τελικά, πεδίο ελεύθερων επιλογών των αξιωματούχων της. Έτσι, σε μια και μόνη ημέρα καταστράφηκε η ανθούσα οικονομία της Κύπρου, και σε σημαντικό βαθμό, το αστροπελέκι της ΕΕ το δέχθηκαν, εκτός από την Ελλάδα, και η Πορτογαλία, αλλά και η Ιρλανδία.



Η αμηχανία της ελληνικής κυβέρνησης, απέναντι στην ομολογία του λάθους, από το ΔΝΤ δεν διήρκεσε πολύ. Περιέργως, την διαδέχθηκε μια περίοδος, που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αυθεντικής ιλαροτραγωδίας. Αντί, δηλαδή, να γίνει μια σοβαρή και συντονισμένη επίδειξη ισχυρής αντίδρασης και έντονης αποδοκιμασίας του λάθους, που συσσώρευσε ανεξέλεγκτης έκτασης εθνικά δεινά, και αντί να απαιτήσουμε το δίκαιό μας, δηλαδή την άμεση αλλαγή της επίσημα πια αναγνωρισμένης ως λανθασμένης πολιτικής, επινοήθηκε η “success story”!! Με καθημερινές δηλώσεις ελλήνων και ξένων αξιωματούχων, το λάθος του ΔΝΤ, που ουσιαστικά έθετε ταφόπετρα σε κάθε μορφής ελπίδα εξόδου από την κρίση, αποσιωπήθηκε εντελώς, και τη θέση του, ω του θαύματος, κατέλαβε η “success story”!!! «Πηγαίνουμε καλά», έλεγαν σε όλους τους τόνους οι αρμόδιοι ….προσκόμιζαν μάλιστα και….στατιστικά δεδομένα περί του λόγου τους το αληθές. «Λάμπει το φως στο τέλος του τούνελ» επαναλάμβαναν τα φερέφωνα πολλών ΜΜΕ. Ένας αρρωστημένος ενθουσιασμός άκρατης επιπολαιότητας είχε επιστρατευθεί, στη μαρτυρική Ελλάδα, και προσπαθούσε, με κάθε μέσο και κάθε μεθόδευση, να επιβληθεί και να σκεπάσει τη χώρα που ψυχορραγούσε….. Ειδικότερα η “success story» εμφανίστηκε ως πολυτελής κορώνα στην κεφαλή των οικονομολόγων της κυβέρνησης, που αγνοώντας επιδεικτικά το γεγονός πως όλες-μα όλες οι προβλέψεις τους αποδείχθηκαν τραγικά εσφαλμένες, επιδίδονταν με στόμφο και σημαντική δόση υπεροψίας, σε νέες…ακόμη πιο έωλες από τις προηγούμενες.



Και, ακριβώς, επάνω στην τρελή χαρά και στη μεγάλη γιορτή για το “success story” και τα δήθεν «καταπληκτικά οικονομικά μας επιτεύγματα», έσκασε το Μάιο η έκθεση του βελγικού κέντρου ερευνών Bruegel, που υπογράμμιζε αυτό που, άλλωστε, ήταν ορατό και δια γυμνού οφθαλμού: ότι δηλαδή «η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε διαδικασία ανάρρωσης». Και αμέσως μετά, στις 6 Ιουνίου
η παραπάνω αυτή έκθεση ακολουθήθηκε από πικρή ανάλυση του ΔΝΤ που και αυτό διαπίστωνε ότι «ούτε η εμπιστοσύνη, ούτε η υγιής ανάπτυξη είχαν επιστρέψει στην Αθήνα». Την ίδια περίπου στιγμή πρόβαλαν και τα λάθη των Ρόγκοφ και Ράινχαρτ, που διαπιστώθηκαν από φοιτητή των οικονομικών, σχετικά με το κρίσιμο ποσοστό του χρέους στο ΑΕΠ, που το καθιστά μη διαχειρίσιμο, και που δεν είναι το 90%, αυτό που γινόταν ως τώρα δεκτό, αλλά πολύ υψηλότερό του. Και, πλέον, σε κατάσταση υπέρμετρου τρόμου διαπιστώνει ο μέσος ευρωπαίος πολίτης, και όχι μόνο, ότι η ζωή του και η τύχη του είναι έρμαιο των εμπνεύσεων, των πειραματικών διαθέσεων, των λαθών υπολογισμού, των επικίνδυνων φιλοδοξιών των ισχυρών, αλλά και γιατί όχι, και μιας σειράς συνωμοσιών…που μπορεί να αποβλέπουν στη γερμανοποίηση της Ευρώπης, στην παγκόσμια διακυβέρνηση, στο διαχωρισμό των ευρωπαίων πολιτών σε άρχοντες και δούλους κ.ο.κ.



Οι κακές εκθέσεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας έπληξαν ανεπανόρθωτα τις βάσεις και τη φιλοσοφία του “success story”, και δημιούργησαν ακόμη εντονότερα ερωτηματικά, για το τι τελοσπάντων μπορεί να επιδιώκουν οι έλληνες αρμόδιοι από τη συνεχή προσπάθεια συσκότισης της πραγματικότητας, εφόσον είναι αναμφισβήτητο ότι το πέρασμα του χρόνου επιδεινώνει το σύνολο των δεδομένων. Και από την άλλη πλευρά, ίσως και να μην είναι παράδοξο, ίσως και να έπρεπε να αναμενόταν η συμπεριφορά της τρόικας. Που, ωσάν να μη συνέβη απολύτως τίποτε, η τρόικα επέλεξε να εντατικοποιήσει τις παράλογες, τις φανατισμένες, τις γενοκτονικές απαιτήσεις της, από την ελληνική οικονομία που, αναμφίβολα, πνέει τα λοίσθια. Οι τροικανοί δηλώνουν μη ικανοποιημένοι από την ήδη πλήρη εξαθλίωση της αγοράς εργασίας, όπου επιστήμονες με μεταπτυχιακό αμείβονται με ημερομίσθιο…..17,50Ε δουλεύοντας 12ωρο! Θέλουν και….άλλη και πέρα από αυτήν «απελευθέρωση της αγοράς εργασίας». Δεν δίνουν, είπαν, οι τροικανοί τη δόση μας του δανείου, αν δεν απολυθούν, αμέσως-τώρα, 2000-2500 δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν το είπαν, ακριβώς έτσι, αλλά άφησαν να εννοηθεί, ότι λάθος-ξελάθος του ΔΝΤ αποτελεί ζήτημα τιμής για τους τροικανούς, ζήτημα ικανοποίησης του μένους τους εναντίον του δημόσιου τομέα, η άμεση απόλυση των δημοσίων αυτών υπαλλήλων. Οι απολύσεις αποτελούν μέρος των διαρθρωτικών ή ριζικών μεταρρυθμίσεων! Οι τροικανοί θέλουν αμέσως-τώρα γενικό ξεπούλημα όλης της χώρας, και διαφορετικά θα τα βρουν από αλλού τα δισεκατομμύρια που τους λείπουν και που απαιτούν. Προσιτές μέθοδοι, εκτός των απολύσεων, κλείσιμο νοσοκομειακών μονάδων, πανεπιστημίων, συνέχιση μείωσης ή και κατάργησης συντάξεων, επιδρομή στις καταθέσεις ιδιωτών, δήμευση ακινήτων κ.ο.κ…..υπάρχει ακόμη λίπος, κατά την προσφιλή ρήση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου!



Και μέσα στην παραζάλη των καταιγιστικών απαιτήσεων της τρόικας, σε συνδυασμό και με την αδύναμη, τελικά, συνταγή των επίορκων-κοπανατζήδων, που με τίποτε δεν έπιαναν τη νόρμα…., αλλά και με τις δυσκολίες που εμφανώς αντιμετώπιζε ο κ. Μανιτάκης, αναφορικά με την οριστικοποίηση των χαρακτηριστικών, που έπρεπε να φέρουν οι απολυόμενοι, ήρθε ο από μηχανής Θεός: οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ. Την κλείνουμε, μαυρίζουμε τις οθόνες, απολύουμε τον αριθμό των εκεί εργαζομένων, για να ικανοποιηθεί η τρόικα, και ….βλέπουμε στη συνέχεια. Στη συνέχεια, το κλείσιμο και άλλων οργανισμών, αδιακρίτως πάντοτε και με αποκλειστικό στόχο την ικανοποίηση των τροικανών, εικάζεται λογικά ότι θα διευκολυνθεί.



Με την ΕΡΤ ακολουθήθηκε η γνωστή και παγιωμένη πια μεθόδευση της διάβρωσης, πριν από την τελική επίθεση: παράλογα υψηλοί μισθοί, τεμπελιά, αναποτελεσματικότητα κλπ., κλπ, που παραδόξως επηρεάζουν ακόμη σημαντικό τμήμα πολιτών αυτού του τόπου, που αναμασούν τις ανεδαφικές, εν πολλοίς κατηγορίες, εναντίον επιλεγμένων κοινωνικοοικονομικών ομάδων, αν και έχουν προηγηθεί πανομοιότυπες εκστρατείες εναντίον των δασκάλων/καθηγητών, των δημόσιων υπαλλήλων γενικώς, των ταξιτζήδων, των φαρμακοποιών κ.ο.κ. Ασφαλώς, υπήρχε σωρεία μη ικανοποιητικών χαρακτηριστικών στη δολοφονημένη ΕΡΤ, με κυριότερο το «φερεφωνικό» της κυβερνητικής πολιτικής. Ωστόσο, οι πρόσφατες εντονότατες λαϊκές αντιδράσεις απέδειξαν ότι η ανοχή των πολιτών στις αξιοθρήνητες, παραπειστικές, μη δημοκρατικές αυτές μεθοδεύσεις έχει όρια, που αν ξεπεραστούν, οι εξελίξεις είναι ανεξέλεγκτες.



Διαισθάνομαι, όμως, ότι αυτή η ερμηνεία του πραξικοπήματος, που συντελέστηκε με την ΕΡΤ, που επιπλέον ήταν και κερδοφόρα, διηγείται ίσως τη μισή αλήθεια. Γιατί, η άλλη μισή θα πρέπει πιθανότατα να αναζητηθεί στο σοκ, που προκάλεσε στην Κυβέρνηση, η βίαιη διακοπή του παραμυθιού του “success story”. Τι θα λένε, τώρα, οι αρμόδιοι μας, για το που πάνε τα πράγματα, χωρίς “success story”; Πως θα δικαιολογήσουν ότι το δήθεν φως, που δήθεν έβλεπαν, έγινε τώρα πιο μαύρο σκοτάδι από πριν;



Γι αυτό, δεν μπορεί και ούτε πρέπει να αποκλειστεί η υπόθεση ότι το πραξικόπημα της ΕΡΤ ήταν απαύγασμα μιας καλά μελετημένης απόφασης, που απέβλεπε στην, όσο γίνεται, πιο ανώδυνη αποχώρηση της τρικομματικής κυβέρνησης, από την επερχόμενη καταιγίδα. Μια καταιγίδα που απειλεί να συμπαρασύρει τα πάντα.



Ασφαλώς, εκεί που, τώρα, φαίνεται να οδεύουμε, πηγαίναμε ουσιαστικά από την αρχή, αλλά δεν θέλαμε, ή ορθότερα δεν μας άφηναν να το συνειδητοποιήσουμε. Ασφαλώς, θα υπήρχε ελπίδα αν είχαμε κάνει, από την πρώτη στιγμή –όπως υποστηρίχθηκε με επιμονή από την υπογράφουσα και όχι μόνο- παύση εξωτερικών πληρωμών. Αλλά, τότε, οι αρμόδιοι δικοί μας μιλούσαν περί δήθεν καταστροφής- ωσάν να μην ήρθε δριμύτερη και χωρίς την παύση πληρωμών. Και περί καταστροφής, επίσης, μιλούσαν αναφορικά με την αναδιάρθρωση/αναδιαπραγμάτευση που –όπως το υποστήριξα από την πρώτη ώρα-αποτελούσε τη μοναδική οδό σωτηρίας μας.





Η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει-που δεν είναι, ακόμη, ο πάτος- είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένων και κατ’εξακολούθηση εγκλημάτων, εναντίον της Ελλάδας και του λαού της. Και, ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι εκ των αποτελεσμάτων, πρόκειται περί στυγερών εγκλημάτων.



Η πάγια δικαιολογία των εγκλημάτων αυτών συνδεόταν άμεσα με τον Αρμαγεδδών της δραχμής. «Το εισόδημά μας, θα μειωθεί κατά 50%» έλεγαν τα κάθε μορφής φερέφωνα –και, όπως ήταν αναμενόμενο με μαθηματική ακρίβεια, το εισόδημά μας μειώθηκε και πάνω, ίσως από 50%, χωρίς τη δραχμή! «Δεν θα έχουμε πετρέλαιο και θα παγώσουμε το χειμώνα» συνέχιζαν οι ιεροκήρυκες του άρρωστου ευρώ. Αλλά, στο φετινό χειμώνα παγώσαμε, και κάψαμε δάση κλπ. χωρίς τη δραχμή!



Οι δικοί μας αρμόδιοι έβλεπαν τους εαυτούς τους σκαρφαλωμένους στα δένδρα, με τη δραχμή….και γι’ αυτό δεν επιχείρησαν όσο ήταν ακόμη καιρός, να την χρησιμοποιήσουν, τουλάχιστον, ως όπλο για μια πιο ανθρώπινη διαπραγμάτευση, από την ανύπαρκτη, δηλαδή από την πλήρη και εξευτελιστική υποτέλεια. Το όπλο της επιστροφής στη δραχμή θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα, ενόσω ακόμη οι δανειστές μας ήταν υπερπλήρεις με ελληνικά ομόλογα, αλλά όχι πια τώρα.



Και τώρα; Μα είναι σαφές ότι οι αρμόδιοι μας έπεσαν και εδώ, ως συνήθως άλλωστε, εντελώς έξω. Γιατί το GREXIT, ουδόλως τελείωσε, όπως κάποιοι το φαντάζονται. Αντιθέτως, ο μεγάλος κίνδυνος τώρα είναι να μας επιστρέψουν στη δραχμή με τους δικούς τους όρους, εφόσον χάσαμε την ευκαιρία να τους προσδιορίσουμε και εμείς. Εκτός, βέβαια,- κάτι που φαίνεται να είναι ολοένα και πιο πιθανό- αν επιστρέψει ολόκληρη η ευρωζώνη στα, επί μέρους, εθνικά της νομίσματα, εξαιτίας των προβλημάτων της που σωρεύονται και αδυνατούν να επιλυθούν. Στην απελπιστική θέση που βρισκόμαστε, ενδεχομένως, αυτή η λύση να είναι για μας η καλύτερη δυνατή.



Και στο εσωτερικό; Γίνεται οδυνηρή πια η ανάγκη λήψης αποφάσεων, προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν των τελευταίων τεσσάρων, σχεδόν, ετών. Δεν πάει άλλο αυτή η συνεχιζόμενη εξαθλίωση και η εξάρθρωση της παραγωγικής ικανότητας της οικονομίας, της διοικητικής μηχανής, του κράτους πρόνοιας. Πρέπει άμεσα και με κάθε θυσία να σταματήσει…να αρχίσει μια διαμετρικά άλλη πορεία προς τη ζωή και όχι πια προς το θάνατο. Προς την ανάπτυξη και όχι προς την συρρίκνωση.



Δυστυχώς, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Ένα νέο Σύνταγμα θα βοηθούσε μια νέα αρχή. Η, έστω και πρόσκαιρή, απομάκρυνση από το εθνικό προσκήνιο, του συνόλου των πολιτικών, που έχουν ποικιλοτρόπως διαβρωθεί στη συνείδηση του λαού μας, θα ήταν καταρχήν επιθυμητή. Μια δοκιμή, ασφαλώς επικίνδυνη, με κυβέρνηση εκ προσωπικοτήτων, θα άξιζε να δοκιμαστεί, τώρα που η Ελλάδα βρίσκεται σε ώρα μηδέν. Μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε, ίσως, και μεταξύ άλλων, να αντιμετωπίσει τους ευρωπαίους εταίρους μας, ως ίσους προς ίσους και όχι ως δυνάστες μας. Όλα είναι αβέβαια και όλα εμφανίζονται με ένα ίσως….γιατί απλώς δεν είναι διαθέσιμες εύκολες συνταγές. Αυτό που είναι, όμως, βέβαιο είναι ότι τώρα μπορούμε να τολμήσουμε, γιατί δεν έχουμε πια τίποτε να χάσουμε.





Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Chypre: Le nouveau visage du capitalisme Par Maria Negreponti-Delivanis-Discours présenté à l’Académie Roumaine des Sciences le 30.05.2013

Chypre: Le nouveau visage du capitalisme
Par Maria Negreponti-Delivanis-Discours présenté à l’Académie Roumaine des Sciences le 30.05.2013
===============================================


La récente attaque contre les déposants des banques chypriotes s’inscrit dans la guerre économique faite par le nord de l’Europe à son sud, qui a commencé dès la création de l’Union Européenne-zone euro et se poursuit selon des méthodes de plus en plus violentes et ostensibles.
Utilisant comme cheval de Troie la dette publique, les Etats riches du nord saignent les plus faibles, les vident de leurs richesses, réduisent l’une après l’autre leur économie comme peau de chagrin, confisquent leurs recettes publiques, la propriété privée mais aussi des gisements sous-marins ou souterrains.
Au cours des dernières décennies, un déplacement des richesses d’une ampleur gigantesque s’est opéré du nord vers le sud à travers l’excédent commercial constant et élevé d’un côté, surtout de l’Allemagne, et de l’autre, un déficit commercial constant.
L’attention portée sur la dette publique, accusée d’être l’une des causes essentielles des difficultés de l’Europe du sud, mais aussi l’austérité barbare, n’aspirent aucunement à régler le problème mais au contraire, à le perpétuer.

Ce que vient de subir Chypre et qui, sans exagération aucune, relève de la rapine, a introduit une méthode pour racketter les comptes bancaires, directe, dénuée de tout scrupule, sans autre raison que le « fais ce que je dis » du conquérant qui appauvrit et asservit le vaincu et qui, en pleine tempête soudain annoncée, lui soustrait ce qui pour beaucoup, constitue le fruit de toute une vie de travail. Pour l’instant, mais pour l’instant seulement, les dépôts de moins de 100 000 euros sont pas touchés. Or, il est évident que rien ne sera fait pour que les petits déposants soient épargnés et ce, pour trois raisons très simples :
1.     Les grands déposants ont pu échapper au racket en retirant leur argent à temps et sans aucune restriction, à partir des succursales établies à Londres et qui étaient restées ouvertes – ce qui n’est bien sûr pas un hasard -, contrairement aux banques de l’île qui avaient reçu l’ordre de fermer. Ainsi la quasi-totalité des dépôts des oligarques russes – qui représentent  environ 20% des dépôts dans les banques de Chypre - a disparu pour un montant estimé entre 4 et 10 milliards d’euros. En d’autres termes, ce sont les comptes grâce auxquels on espérait renflouer la dette de 5,8 milliards d’euros qui se sont volatilisés, cette même dette qui a servi officiellement de prétexte à ce racket à grande échelle. Le coup porté à l’économie de l’île est très dur. Un détail, que d’ailleurs chacun peut interpréter comme il veut : « La Banque Centrale de Chypre a emprunté auprès de la BCE plus de liquidités que ce dont elle avait réellement besoin pour couvrir la demande des succursales de Londres ».  
2.     Par ailleurs, la garantie qui couvre les comptes jusqu’à 100 000 euros n’a aucune raison d’être puisqu’il est possible d’avoir jusqu’à 100 000 euros dans un nombre illimité de banques, aussi bien dans le pays de résidence qu’à l’étranger.
3.     Enfin, ce principe vient déjà d’être relativisé par les déclarations de certains dirigeants de l’UE qui n’excluent pas que dans l’avenir, une « coupe » dans les comptes de moins de 100 000 euros sera nécessaire afin de sauver le pays.  
Il ressort par conséquent que ce racket visait les petits déposants et les déposants modérément riches, et non les déposants riches et importants. Et que ce racket s’inscrit dans la concentration toujours plus exclusive de la richesse dans les mains d’oligarques de plus en plus puissants au niveau planétaire, et qui a commencé il y a une quarantaine d’années.
 
Je vais essayer, le plus brièvement possible, de répondre aux questions suivantes :
1.  Quelles raisons officielles ont été avancées pour justifier ces mesures dont le moins qu’on puisse dire est qu’elles sont immorales, et quelles en sont les vraies raisons ?
2.  Que signifie ce racket ?
3.  Quel en sera l’impact possible ?

1.     Raisons officielles et raisons réelles
------------------------------------------------------
Presque toutes les raisons évoquées pour justifier cette mesure s’effondrent comme un château de cartes, compte tenu du fait que la dette chypriote ne représente que 0,2% du total européen, lequel s’élève à plus de 8 milliards d’euros. Alors, il est ridicule de soutenir que l’UE, sentant l’euro menacé par la dette chypriote, a été contrainte d’introduire une nouvelle condition à la stabilité financière : l’équilibre entre dépôts et PIB d’un Etat-membre donné. Rappelons ici que la Grèce a été choisie pour soi-disant « sauver l’euro » avec une dette inférieure à 2,5% du total européen, devenant ainsi le premier animal du laboratoire de l’UE à subir la « dévaluation interne ». Je reviens à Chypre dont le volume disproportionné des dépôts par rapport à son PIB représentait, dit-on, une menace pour l’euro. Hormis ce raisonnement complètement arbitraire, étant donné que les dépôts étrangers, en tant qu’investissements directs étrangers, sont l’objet d’une convoitise obsessionnelle de la part de nombreuses économies nationales, et hormis le fait que jamais dans le passé, il n’a été question de cette condition à la stabilité, il ne faut surtout pas négliger le caractère sélectif particulièrement scandaleux du racket dont il est ici question. Je veux dire que le rapport dépôts/PIB à Chypre était de sept pour un – tout comme l’Irlande -, tandis qu’il était de vingt-deux pour un au Luxembourg, et de huit pour un à Malte. Selon quels critères alors est-ce Chypre qui a été choisie pour être rackettée ? A l’argument ci-dessus est venu s’ajouter un autre, qui a circulé par contre beaucoup plus discrètement : il semblerait que l’UE n’appréciait pas la relation particulière qui liait l’île aux oligarques russes qui y concentraient leur richesse, et qu’elle ait voulu rompre cette relation en s’attaquant aux comptes russes. En fin de compte, le racket n’a pas vraiment touché les dépôts russes dont une grande partie a pu être mise en sûreté, mais ceux des petits et moyens déposants chypriotes qui n’ont pas pu accéder à leurs comptes, les caisses de retraites, des salariés, d’investissements publics et de l’église. Un troisième argument est avancé pour justifier cette mesure effectivement inadmissible contre Chypre, l’accusant de « blanchir de l’argent sale ». La « vertueuse » Union Européenne serait donc intervenue pour mettre un terme à l’illégalité. Or, comment peut-on expliquer ce racket sur une simple présomption contre un Etat dont le PIB ne représente que 0,2% du PIB de l’UE ? Les dirigeants ne sont-ils donc pas dérangés par les grandes blanchisseries du Luxembourg, de Suisse, de la City de Londres, d’Irlande, de Belgique, mais aussi d’Allemagne ?
Et, au-delà des questions posées plus haut, je me demande ce qu’est devenu l’accord sur la recapitalisation des banques par le MES créé pour ne pas alourdir la dette des Etats concernés. N’y a-t-il pas eu d’accord conclu le 29 juin 2012 à l’issue du Sommet Européen ? Pourquoi alors n’a-t-il pas été appliqué à Chypre aux conditions posées par l’UE ?
Les vraies raisons de ce racket « légal » semblent tout autres : 
*premièrement, s’en prendre d’abord au maillon le plus faible et continuer pour faciliter le transfert direct et simplifié des richesses du sud (pauvre) vers le nord (riche) ;
*deuxièmement, couvrir ainsi les lourdes pertes enregistrées par la Banque Centrale d’Allemagne, dont le montant reste inconnu mais est estimé à environ 12 milliards d’euros ;
*troisièmement, attirer une part importante des dépôts européens en Allemagne, à l’abri de toute restructuration, comme l’a claironné son Ministre allemand des finances, M. Wolfgang Schäuble ;
*quatrièmement, faire que Chypre ne soit plus une place forte de l’activité bancaire, pour aller dans le sens des intérêts de l’Allemagne.
Et enfin, n’oublions pas que ce sont les dirigeants de l’UE qui sont les grands responsables de ces crises des banques européennes puisqu’ils se sont abstenus d’imposer un contrôle efficace de leurs activités. 
Cette attitude malséante sert à justifier les projets infernaux à long terme qui sont en train d’être mis en place. Citons par exemple l’effort fait pour appauvrir le plus possible les économies sous occupation étrangère pour cause de dette, de sorte à éliminer tout risque de réaction au moment du « prenez tout ce que vous voulez » contre un plat de lentilles.

2. Que signifie ce racket ?
---------------------------------
A cette deuxième question, il y a plusieurs réponses, même si la plupart n’ont pas encore été mises en œuvre. Je vais en exposer brièvement quelques-unes, qui montrent que le racket de Chypre dissimule plus qu’il ne laisse paraître :
*Pour commencer, le changement du capitalisme en capitalisme racketteur. Introduit en Europe par l’Allemagne, il ne respecte pas même ses propres principes, puisqu’il va jusqu’à supprimer l’épargne, moteur essentiel du développement. Dans les faits, il vise bien sûr la concentration de la quasi-totalité de la richesse dans les banques et dans les mains de ceux qui évoluent autour, le reste de la population devant se contenter du simple statut de prolétaire.
*Il signifie aussi que l’économie qui nous était enseignée jusqu’à présent est devenue obsolète et marque la naissance d’un siècle de rançonnement économique à caractère mafieux, d'économie d’exploitation absolue du travail, mais aussi de sociétés sans classe moyenne.
*Ce tournant décisif marque aussi une révision radicale de la façon de produire qui n'est plus centrée sur les produits destinés à satisfaire les besoins de base, puisque la demande diminuera en même temps que la paupérisation des classes ouvrière et moyenne, mais sur la production de biens et de services de luxe et semi-luxe.
*Il signifie une baisse significative des naissances et de la population, puisque le nouveau modèle d’économie ne permettra plus d’entretenir de familles nombreuses. Cette tendance a commencé en Europe, où les chômeurs sont en constante  augmentation.
*Il signifie que l’évolution de la compétitivité en Europe dépendra en grande partie de la capacité de l’Allemagne à imposer ses plans d’assujettissement de l’Europe. Mais pour de multiples raisons, la réussite n’est pas forcément au bout, heureusement.

3.Quel en sera l’impact possible ?
------------------------------------------------
Dans l’immédiat, cette mutation du capitalisme peur entrainer :
-         une fuite massive des capitaux hors d’Europe vers des destinations plus sûres ;
-         une confusion entre l’épargnant qui n'a pas à assumer à priori des risques, et l’investisseur qui prend des risques récompensés par le profit ;
-         la disparition de toute garantie des placements dans des banques européennes ; n’oublions pas qu’une restructuration a été effectuée sur les obligations grecques ;
-         une diminution massive des placements d’épargne dans les banques puisqu’ils ne sont plus aussi sûrs qu’avant – même si les dirigeants européens s’efforcent de nous convaincre du contraire – et recherche d’une valeur sûre dans la thésaurisation, l’or et autres métaux précieux et dans le placement immobilier ; – malgré les taxes et à condition bien sûr que le racket des banques n’en vienne pas à confisquer aussi les biens immobiliers ;
-         une restriction massive de la libre circulation des capitaux et donc de la mondialisation, qui sera amenée à évoluer, à se faire moins officielle et moins visible ;
-          une menace peut-être fatale pour l’euro qui recevra une raclée  formidable en plus des difficultés multiples déjà existantes.

Et je finis par une citation tirée de la Politique d’Aristote : « Un principe de la tyrannie est d’appauvrir les sujets pour que, d’une part, sa garde ne lui coûte rien à entretenir, et que, de l’autre, occupés à gagner leur vie de chaque jour, les sujets ne trouvent pas le temps de conspirer ». 


Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΜΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ (2)* ============================================================= Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΜΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ (2)*
=============================================================
 Της Μαρίας  Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η ομολογία λάθους του ΔΝΤ, που έγινε στις 3 Ιανουαρίου του 2013, από τον κορυφαίο μακροοικονομολόγο του Olivier Blanchard, δεν ήταν η πρώτη αναφορά  για την  αδιέξοδη στρατηγική του στην Ελλάδα. Πριν από αρκετούς μήνες είχαν προηγηθεί  και άλλες προειδοποιήσεις, από τον ίδιο, από την   κυρία Christine Lagarde,   από τον πρώην διευθυντή του  ΔΝΤ Dominique Strauss-Kahn, αλλά και από  τον οικονομολόγο του ΟΟΣΑ Reza Lahidji. Σε αντίθεση με τους κώδωνες  κινδύνου, που προηγήθηκαν,   αυτός ο τελευταίος προκάλεσε κάποιες   αντιδράσεις.

 

Συνεπώς, χρειάζεται κάποια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης, όχι  μόνο της  μέχρι πρόσφατα αδράνειας, στις  προειδοποιήσεις για τις συνέπειες  των μνημονίων, αλλά και  των όψιμων αντιδράσεων, που πάντως εμφανίζουν ανορθόδοξες πλευρές.  Πιο συγκεκριμένα, αναφέρομαι  στην εξ ουρανού   ευκαιρία του λάθους του ΔΝΤ, που όμως παρέμεινε αναξιοποίητη  από την ελληνική κυβέρνηση. Ενώ, και οι πρόσφατες αντιδράσεις του εξωτερικού προσπαθούν με μη σοβαρά επιχειρήματα να αποθαρρύνουν  τη  συνέχιση αυτής της  συζήτησης, γύρω από το λάθος. Συνοπτικά, το διευθυντήριο της ΕΕ  υποστηρίζει την ανάγκη    συνέχισης  και όχι διόρθωσης του λάθους.

 

Το πιθανότερο είναι ότι η,  οπωσδήποτε,  καθυστερημένη αυτή  αναγνώριση λάθους του ΔΝΤ,  οφείλεται στην  ανησυχία των επικεφαλής του, σχετικά με το  πάντοτε μη βιώσιμο ελληνικό χρέος.  Υπενθυμίζω,  ότι με βάση τη σχετική βιβλιογραφία, χρέος που υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ θεωρείται μη διαχειρίσιμο. Και το ελληνικό χρέος, παρά τις αλχημείες του Ιουλίου 2012, που τελικά  το  βάπτισαν βιώσιμο,  με τις καλύτερες δυνατές συγκυρίες ελπίζεται ότι αυτό θα κυμανθεί το 2022 γύρω στο 124% του ΑΕΠ. Κάτω από τις συνθήκες αυτές, η επίσημη αναγνώριση   του λάθους, από  τον κ. Olivier Blanchard,   εμπεριέχει  σαφέστατα και  προτροπή  άμεσης μεταβολής του αποτυχημένου  μείγματος  στρατηγικής, που ακολουθείται στην Ελλάδα.

 

Και εδώ αρχίζουν οι παράδοξες αντιδράσεις εντός και εκτός της Ελλάδας. Καταρχήν, η ομολογία αυτή του κ. Olivier Blanchard έγινε δεκτή με εμφανή δυσφορία από το διευθυντήριο της ΕΕ, που έφθασε μάλιστα μέχρι σημείου  διάψευσης του περιεχομένου της, ενώ  από ελληνικής πλευράς υπήρξε υπέρμετρη αμηχανία, ωσάν το νέο να μην  την αφορούσε και, συνεπώς να μην θεμελιώνει   λόγο διαφωνίας  της με το διευθυντήριο της ΕΕ. Οι αμφιλεγόμενες αυτές  αντιδράσεις αντικατοπτρίζουν, πιθανότατα,   την έρπουσα αντίθεση  ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ. Η διαφωνία τους   δεν περιορίζεται μόνο  στους  χειρισμούς της ΕΕ στην Ελλάδα, αλλά  αφορά κυρίως   στο  καθεστώς  της άγριας λιτότητας, που  στραγγαλίζει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια στην Ευρώπη, απειλώντας να συμπαρασύρει, στη δίνη μιας μακρόχρονης  ύφεσης,  και τις ΗΠΑ.

 

 Ισχυρές, εξάλλου, ενδείξεις ενθαρρύνουν την άποψη, ότι η βαθύτερη αιτία της ενόχλησης της ΕΕ, από το λάθος του ΔΝΤ είναι ιδεολογική. Με βάση αυτή την υπόθεση, η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως αρένα, που θα έκρινε την οριστική έκβαση της  αντιπαράθεσης, ανάμεσα σε δύο κοσμοθεωρίες. Ανάμεσα δηλαδή στον παρεμβατικό  Keynes και στους  φιλελεύθερους Hayek και Friedman,  που οραματίστηκαν την εξαφάνιση   του κράτους. Δεν πρόκειται, συνεπώς,  για λάθος, αναφορικά με  τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα,  αλλά  για πείραμα, που τολμήθηκε  για πρώτη φορά  στην οικονομική ιστορία, παρότι απαγορεύεται δια ροπάλου ο πειραματισμός στις κοινωνικές επιστήμες. Το πείραμα  φέρει το  όνομα της εσωτερικής υποτίμησης.  Οι πρωτεργάτες  του εγχειρήματος  φαίνεται ότι  είχαν τη βεβαιότητα ότι  αυτό θα κατέληγε οπωσδήποτε στην οριστική και αμετάκλητη διαγραφή του περάσματος του Keynes από τη Γη, εφόσον θα αποδείκνυε ότι η λιτότητα, και μόνο η λιτότητα οδηγεί στην ανάπτυξη. Το πείραμα, ωστόσο απέτυχε παταγωδώς. Το πείραμα, όμως,  ευθύνεται για περισσότερες  από 4000 αυτοκτονίες,  για τη φτωχοποίηση 3,5 εκατομμυρίων Ελλήνων, για τη  μείωση κατά 2 χρόνια της  προσδόκιμης ζωής τους,  για την δυσθεώρητου ύψους  ανεργία, για την   κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των εκτρώσεων, αλλά και των εγκαταλελειμμένων νεογνών, από γονείς  που αδυνατούν να τα ζήσουν, για τη διάλυση  ανθρώπινων  ζωών και οικογενειών, για τον  ανεξέλεγκτο πια αριθμό των νεόπτωχων αστέγων που προέρχονται από τη  βαθμιαία καταστροφή της μεσαίας τάξης,  για  το απαράδεκτο καθημερινό  θέαμα  ολοένα περισσότερων  Ελλήνων, που στον  21ου αιώνα  αναζητούν την τροφή τους στα σκουπίδια, για την αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και για αναρίθμητες ακόμη φρικαλεότητες που, φυσικά, δεν επιδέχεται άφεση αμαρτιών. και υποκατάστασής του από  άλλο, με  ανθρώπινους όρους πληρωμής του χρέους.

 

Παρότι, η αποτυχία του πειράματος «Ελλάς» ήταν εμφανής από την πρώτη περίοδο εφαρμογής του, ο σχεδόν  θρησκευτικός φανατισμός της τρόικας, γύρω από τη λιτότητα, δεν επέτρεψε την έγκαιρη παραδοχή  της.  Αντιθέτως, με επιχειρήματα πέρα από κάθε λογική, υποστηρίχθηκε, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα,  ότι το πρόγραμμα δεν αποδίδει επειδή οι Έλληνες δεν είναι  δήθεν σε θέση να το  εφαρμόσουν σωστά. Ο κυριότερος, όμως, λόγος αποτυχίας των μνημονιακών μέτρων, πέρα  από τη μονολιθική τους προσήλωση στη λιτότητα,  ήταν και η εκκίνησή τους από τραγικά εσφαλμένες βασικές υποθέσεις.  Ενδεικτικά αναφέρω ότι  η αντιμετώπιση της όντως  πολύ  σημαντικής  φοροδιαφυγής, στην Ελλάδα,  επιχειρήθηκε από την τρόικα,  χωρίς ουδόλως να ληφθεί υπόψη  το γενεσιουργό της αίτιο, που είναι το σχεδόν τριπλάσιο ποσοστό  μη μισθωτών στη συνολική  ελληνική απασχόληση, σε σύγκριση με το αντίστοιχο μέσο των υπολοίπων ευρωπαϊκών οικονομιών. Η ισχυρή αυτή ιδιορρυθμία,  απαιτούσε  φυσικά μεθόδους που  σε κάποιο βαθμό θα την εξουδετερώνουν,  όπως λ.χ. η πρόταση  του N.Kaldor περί προοδευτικής φορολόγησης της κατανάλωσης και όχι του εισοδήματος. Εξίσου  ανεδαφική είναι και η υπόθεση της τρόικας, περί δήθεν υπερμεγέθους δημόσιου τομέα, στην Ελλάδα,  παρότι αυτό δεν υπερβαίνει το μέσο αντίστοιχο των χωρών της ΕΕ.

 

 Στο μεταξύ, όμως, μεσολάβησαν έπαινοι,   για τις δήθεν προόδους της  Ελλάδας,  από τον ΟΟΣΑ,  από την κυρία Μέρκελ, αλλά και από τον  δύσκολο υπουργό   Οικονομικών της τον  κ.  Schäuble, με αποτέλεσμα  να     αχρηστεύσουν το επιχείρημα  περί της δήθεν ελληνικής ευθύνης  στο αδιέξοδο. Γι αυτό κρίθηκε απαραίτητη   η ομολογία του λάθους από  το ΔΝΤ. Η ΕΕ, όμως, δεν ήταν ούτε έτοιμη, αλλά ούτε και διατεθειμένη να δεχθεί την αποτυχία του πειράματός της, και η διαφωνία της εκφράστηκε με καταιγισμό κοινών δηλώσεων των  κ.κ. Draghi, Oli Rhen, Jerry Rice, Schäuble της  κυρίας  Lagarde κ.ά. που έσπευσαν να  υποβαθμίσουν, να  αμφισβητήσουν και ακόμη έμμεσα να  διαψεύσουν το περιεχόμενο του λάθους του   κ. Olivier Blanchard, με αποκορύφωμα  την υπογράμμιση της τυπικής φράσης ότι  δηλαδή « το ΔNT δεν έχει υιοθετήσει τις απόψεις του». Και, όμως, ήταν η ΕΕ που απαίτησε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στην ελληνική διάσωση, για να αξιοποιήσει το know-how του.

 

 

Παρά, το λάθος, λοιπόν του ΔΝΤ, που προκάλεσε μέχρι και 200% μεγαλύτερη ύφεση από αυτήν που είχε, αρχικά, προβλεφθεί, εξακολουθεί  ο   μονόδρομος, για την Ελλάδα, που   της  συνέχισης της πιστής εφαρμογής του λάθους,  και μάλιστα χωρίς δικαίωμα συζήτησης ή  επεξηγήσεων,  κάπως δηλαδή  μια μορφή του  «πίστευε και μη ερεύνα». Ταυτόχρονα, ωστόσο, οι μνημονιακοί, εντός και εκτός της χώρας σπεύδουν να βεβαιώσουν  ότι άρχισαν να διακρίνουν  κάποιο φως  στα σκοτάδια που προέρχεται:

*Πρώτον, από την επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, παρότι το περιεχόμενό τους  παραμένει αδιευκρίνιστο πάντοτε, αν εξαιρεθούν βέβαια αυτές που άρχισαν με εντελώς εσφαλμένη βάση υποθέσεων και που οδήγησαν σε  τραγικά αποτελέσματα.

*Δεύτερον, από την προσέλκυση ξένων  επενδύσεων, οι οποίες- και ποιος θα το αρνηθεί; - συνίστανται στο  γρήγορο ξεπούλημα των πάντων, σε εξευτελιστική τιμή: λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, νησιών, κτιρίων, ακρογιαλιών, υπηρεσιών κοινής ωφέλειας,  αλλά και των αγέννητων αποδόσεων  πλουτοπαραγωγικών πηγών.

 

Το λάθος του ΔΝΤ, αν και θα μπορούσε, δεν ανέκοψε δυστυχώς την φρενήρη κούρσα της Ελλάδας  προς το γκρεμό.


* Αρθρο που δημοσιεύθηκε στα γαλλικά στην εφημερίδα Le Monde στις  12.03.2013 (και μάλιστα 843 άτομα το συνιστούν). Διερωτώμαι σε τι μπορεί να στοχεύει η αναμόχλευση ενός θέματος που επανεμφανίζεται ως νέο ενώ δεν είναι.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΜΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ* =============================================================

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΜΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ*
=============================================================
 Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη



Η ομολογία λάθους του ΔΝΤ, που έγινε στις 3 Ιανουαρίου του 2013, από τον κορυφαίο μακροοικονομολόγο του Olivier Blanchard, δεν ήταν η πρώτη αναφορά  για την  αδιέξοδη στρατηγική του στην Ελλάδα. Πριν από αρκετούς μήνες είχαν προηγηθεί  και άλλες προειδοποιήσεις, από τον ίδιο, από την   κυρία Christine Lagarde,   από τον πρώην διευθυντή του  ΔΝΤ Dominique Strauss-Kahn, αλλά και από  τον οικονομολόγο του ΟΟΣΑ Reza Lahidji. Σε αντίθεση με τους κώδωνες  κινδύνου, που προηγήθηκαν,   αυτός ο τελευταίος προκάλεσε κάποιες   αντιδράσεις.

 

Συνεπώς, χρειάζεται κάποια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης, όχι  μόνο της  μέχρι πρόσφατα αδράνειας, στις  προειδοποιήσεις για τις συνέπειες  των μνημονίων, αλλά και  των όψιμων αντιδράσεων, που πάντως εμφανίζουν ανορθόδοξες πλευρές.  Πιο συγκεκριμένα, αναφέρομαι  στην εξ ουρανού   ευκαιρία του λάθους του ΔΝΤ, που όμως παρέμεινε αναξιοποίητη  από την ελληνική κυβέρνηση. Ενώ, και οι πρόσφατες αντιδράσεις του εξωτερικού προσπαθούν με μη σοβαρά επιχειρήματα να αποθαρρύνουν  τη  συνέχιση αυτής της  συζήτησης, γύρω από το λάθος. Συνοπτικά, το διευθυντήριο της ΕΕ  υποστηρίζει την ανάγκη    συνέχισης  και όχι διόρθωσης του λάθους.

 

Το πιθανότερο είναι ότι η,  οπωσδήποτε,  καθυστερημένη αυτή  αναγνώριση λάθους του ΔΝΤ,  οφείλεται στην  ανησυχία των επικεφαλής του, σχετικά με το  πάντοτε μη βιώσιμο ελληνικό χρέος.  Υπενθυμίζω,  ότι με βάση τη σχετική βιβλιογραφία, χρέος που υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ θεωρείται μη διαχειρίσιμο. Και το ελληνικό χρέος, παρά τις αλχημείες του Ιουλίου 2012, που τελικά  το  βάπτισαν βιώσιμο,  με τις καλύτερες δυνατές συγκυρίες ελπίζεται ότι αυτό θα κυμανθεί το 2022 γύρω στο 124% του ΑΕΠ. Κάτω από τις συνθήκες αυτές, η επίσημη αναγνώριση   του λάθους, από  τον κ. Olivier Blanchard,   εμπεριέχει  σαφέστατα και  προτροπή  άμεσης μεταβολής του αποτυχημένου  μείγματος  στρατηγικής, που ακολουθείται στην Ελλάδα.

 

Και εδώ αρχίζουν οι παράδοξες αντιδράσεις εντός και εκτός της Ελλάδας. Καταρχήν, η ομολογία αυτή του κ. Olivier Blanchard έγινε δεκτή με εμφανή δυσφορία από το διευθυντήριο της ΕΕ, που έφθασε μάλιστα μέχρι σημείου  διάψευσης του περιεχομένου της, ενώ  από ελληνικής πλευράς υπήρξε υπέρμετρη αμηχανία, ωσάν το νέο να μην  την αφορούσε και, συνεπώς να μην θεμελιώνει   λόγο διαφωνίας  της με το διευθυντήριο της ΕΕ. Οι αμφιλεγόμενες αυτές  αντιδράσεις αντικατοπτρίζουν, πιθανότατα,   την έρπουσα αντίθεση  ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ. Η διαφωνία τους   δεν περιορίζεται μόνο  στους  χειρισμούς της ΕΕ στην Ελλάδα, αλλά  αφορά κυρίως   στο  καθεστώς  της άγριας λιτότητας, που  στραγγαλίζει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια στην Ευρώπη, απειλώντας να συμπαρασύρει, στη δίνη μιας μακρόχρονης  ύφεσης,  και τις ΗΠΑ.

 

 Ισχυρές, εξάλλου, ενδείξεις ενθαρρύνουν την άποψη, ότι η βαθύτερη αιτία της ενόχλησης της ΕΕ, από το λάθος του ΔΝΤ είναι ιδεολογική. Με βάση αυτή την υπόθεση, η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως αρένα, που θα έκρινε την οριστική έκβαση της  αντιπαράθεσης, ανάμεσα σε δύο κοσμοθεωρίες. Ανάμεσα δηλαδή στον παρεμβατικό  Keynes και στους  φιλελεύθερους Hayek και Friedman,  που οραματίστηκαν την εξαφάνιση   του κράτους. Δεν πρόκειται, συνεπώς,  για λάθος, αναφορικά με  τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα,  αλλά  για πείραμα, που τολμήθηκε  για πρώτη φορά  στην οικονομική ιστορία, παρότι απαγορεύεται δια ροπάλου ο πειραματισμός στις κοινωνικές επιστήμες. Το πείραμα  φέρει το  όνομα της εσωτερικής υποτίμησης.  Οι πρωτεργάτες  του εγχειρήματος  φαίνεται ότι  είχαν τη βεβαιότητα ότι  αυτό θα κατέληγε οπωσδήποτε στην οριστική και αμετάκλητη διαγραφή του περάσματος του Keynes από τη Γη, εφόσον θα αποδείκνυε ότι η λιτότητα, και μόνο η λιτότητα οδηγεί στην ανάπτυξη. Το πείραμα, ωστόσο απέτυχε παταγωδώς. Το πείραμα, όμως,  ευθύνεται για περισσότερες  από 4000 αυτοκτονίες,  για τη φτωχοποίηση 3,5 εκατομμυρίων Ελλήνων, για τη  μείωση κατά 2 χρόνια της  προσδόκιμης ζωής τους,  για την δυσθεώρητου ύψους  ανεργία, για την   κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των εκτρώσεων, αλλά και των εγκαταλελειμμένων νεογνών, από γονείς  που αδυνατούν να τα ζήσουν, για τη διάλυση  ανθρώπινων  ζωών και οικογενειών, για τον  ανεξέλεγκτο πια αριθμό των νεόπτωχων αστέγων που προέρχονται από τη  βαθμιαία καταστροφή της μεσαίας τάξης,  για  το απαράδεκτο καθημερινό  θέαμα  ολοένα περισσότερων  Ελλήνων, που στον  21ου αιώνα  αναζητούν την τροφή τους στα σκουπίδια, για την αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και για αναρίθμητες ακόμη φρικαλεότητες που, φυσικά, δεν επιδέχεται άφεση αμαρτιών. και υποκατάστασής του από  άλλο, με  ανθρώπινους όρους πληρωμής του χρέους.

 

Παρότι, η αποτυχία του πειράματος «Ελλάς» ήταν εμφανής από την πρώτη περίοδο εφαρμογής του, ο σχεδόν  θρησκευτικός φανατισμός της τρόικας, γύρω από τη λιτότητα, δεν επέτρεψε την έγκαιρη παραδοχή  της.  Αντιθέτως, με επιχειρήματα πέρα από κάθε λογική, υποστηρίχθηκε, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα,  ότι το πρόγραμμα δεν αποδίδει επειδή οι Έλληνες δεν είναι  δήθεν σε θέση να το  εφαρμόσουν σωστά. Ο κυριότερος, όμως, λόγος αποτυχίας των μνημονιακών μέτρων, πέρα  από τη μονολιθική τους προσήλωση στη λιτότητα,  ήταν και η εκκίνησή τους από τραγικά εσφαλμένες βασικές υποθέσεις.  Ενδεικτικά αναφέρω ότι  η αντιμετώπιση της όντως  πολύ  σημαντικής  φοροδιαφυγής, στην Ελλάδα,  επιχειρήθηκε από την τρόικα,  χωρίς ουδόλως να ληφθεί υπόψη  το γενεσιουργό της αίτιο, που είναι το σχεδόν τριπλάσιο ποσοστό  μη μισθωτών στη συνολική  ελληνική απασχόληση, σε σύγκριση με το αντίστοιχο μέσο των υπολοίπων ευρωπαϊκών οικονομιών. Η ισχυρή αυτή ιδιορρυθμία,  απαιτούσε  φυσικά μεθόδους που  σε κάποιο βαθμό θα την εξουδετερώνουν,  όπως λ.χ. η πρόταση  του N.Kaldor περί προοδευτικής φορολόγησης της κατανάλωσης και όχι του εισοδήματος. Εξίσου  ανεδαφική είναι και η υπόθεση της τρόικας, περί δήθεν υπερμεγέθους δημόσιου τομέα, στην Ελλάδα,  παρότι αυτό δεν υπερβαίνει το μέσο αντίστοιχο των χωρών της ΕΕ.

 

 Στο μεταξύ, όμως, μεσολάβησαν έπαινοι,   για τις δήθεν προόδους της  Ελλάδας,  από τον ΟΟΣΑ,  από την κυρία Μέρκελ, αλλά και από τον  δύσκολο υπουργό   Οικονομικών της τον  κ.  Schäuble, με αποτέλεσμα  να     αχρηστεύσουν το επιχείρημα  περί της δήθεν ελληνικής ευθύνης  στο αδιέξοδο. Γι αυτό κρίθηκε απαραίτητη   η ομολογία του λάθους από  το ΔΝΤ. Η ΕΕ, όμως, δεν ήταν ούτε έτοιμη, αλλά ούτε και διατεθειμένη να δεχθεί την αποτυχία του πειράματός της, και η διαφωνία της εκφράστηκε με καταιγισμό κοινών δηλώσεων των  κ.κ. Draghi, Oli Rhen, Jerry Rice, Schäuble της  κυρίας  Lagarde κ.ά. που έσπευσαν να  υποβαθμίσουν, να  αμφισβητήσουν και ακόμη έμμεσα να  διαψεύσουν το περιεχόμενο του λάθους του   κ. Olivier Blanchard, με αποκορύφωμα  την υπογράμμιση της τυπικής φράσης ότι  δηλαδή « το ΔNT δεν έχει υιοθετήσει τις απόψεις του». Και, όμως, ήταν η ΕΕ που απαίτησε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στην ελληνική διάσωση, για να αξιοποιήσει το know-how του.

 

 

Παρά, το λάθος, λοιπόν του ΔΝΤ, που προκάλεσε μέχρι και 200% μεγαλύτερη ύφεση από αυτήν που είχε, αρχικά, προβλεφθεί, εξακολουθεί  ο   μονόδρομος, για την Ελλάδα, που   της  συνέχισης της πιστής εφαρμογής του λάθους,  και μάλιστα χωρίς δικαίωμα συζήτησης ή  επεξηγήσεων,  κάπως δηλαδή  μια μορφή του  «πίστευε και μη ερεύνα». Ταυτόχρονα, ωστόσο, οι μνημονιακοί, εντός και εκτός της χώρας σπεύδουν να βεβαιώσουν  ότι άρχισαν να διακρίνουν  κάποιο φως  στα σκοτάδια που προέρχεται:

*Πρώτον, από την επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, παρότι το περιεχόμενό τους  παραμένει αδιευκρίνιστο πάντοτε, αν εξαιρεθούν βέβαια αυτές που άρχισαν με εντελώς εσφαλμένη βάση υποθέσεων και που οδήγησαν σε  τραγικά αποτελέσματα.

*Δεύτερον, από την προσέλκυση ξένων  επενδύσεων, οι οποίες- και ποιος θα το αρνηθεί; - συνίστανται στο  γρήγορο ξεπούλημα των πάντων, σε εξευτελιστική τιμή: λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, νησιών, κτιρίων, ακρογιαλιών, υπηρεσιών κοινής ωφέλειας,  αλλά και των αγέννητων αποδόσεων  πλουτοπαραγωγικών πηγών.

 

Το λάθος του ΔΝΤ, αν και θα μπορούσε, δεν ανέκοψε δυστυχώς την φρενήρη κούρσα της Ελλάδας  προς το γκρεμό.




  • Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Le Monde (γαλλικά και σε ηλεκτρονική μορφή στις 12.03.2013) και 843 άτομα το συνιστούν. 
           Το πρόβλημα , συνεπώς, του λάθους του ΔΝΤ δεν ανακοινώνεται για πρώτη φορά  και διερωτώμαι  τι μπορεί να  επιδιώκεται με τη χθεσινή αναμόχλευσή του