Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

ΕΥΓΕ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΕΡΒΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΕΦΕΞΗΣ  ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΔΝΤ
Το κείμενο που ακολουθεί είναι προδημοσίευση του νέου βιβλίου της Μαρίας Νεγρεπόντη –Δελιβάνη, από τις Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ με τίτλο «Η εν ψυχρώ δολοφονία της Ελλάδας»


ΑNISOTHTES ΑΣΥΛΛΗΠΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ
================================
Μερικές όψεις των σύγχρονων και αδιανόητης, πράγματι,  εμβέλειας ανισοτήτων κατανομής αναφέρονται, ενδεικτικά,  στη συνέχεια:

Καταρχήν, στην εντελώς ιδεατή κατάσταση, που θα επικρατούσε, απολύτως, ίση κατανομή του παγκόσμιου ΑΕΠ-πράγμα ασφαλώς αδύνατον- ο κάθε πολίτης του κόσμου θα εξασφάλιζε για το έτος 2011 εισόδημα ίσο με 10.000$. Όμως,  η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, αφού στα 7 δισεκατομμύρια του παγκόσμιου πληθυσμού το 1,2 δισεκατομμύριο επιβιώνει σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, διαθέτοντας 1,25$ την ημέρα, ενόσω το 1% των πιο πλούσιων κατοίκων  της Γης ελέγχει το 45%  περίπου του παγκόσμιου πλούτου….και το 50% των φτωχότερων κατοίκων του πλανήτη οφείλει να μοιραστεί το 1% του παγκόσμιου πλούτου.


Μια παράλληλη όψη της αμέσως προηγούμενης αναφοράς των ανεξέλεγκτων πια ανισοτήτων εκφράζεται με τη διαπίστωση ότι οι 400 πλουσιότεροι Αμερικανοί έχουν στην κατοχή τους μεγαλύτερο πλούτο από τους φτωχότερους, που ανέρχονται σε 150 εκατομμύρια.  Το 15% φτωχότερο πληθυσμιακό τμήμα, περίπου 46 εκατομμύρια, ζουν σε νοικοκυριά που κερδίζουν λιγότερο από 22,050$  το χρόνο.
Για μετά το τέλος της κρίσης προβλέπεται ότι  το ποσοστό ελέγχου της παγκόσμιας ελίτ θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Το 2012 η παγκόσμια περιουσία ήταν 135 τρις δολάρια. Από το συνολικό αυτό ποσό, το 1% του πλουσιότερου τμήματος του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει τα 52,8τρις δολάρια. Σύμφωνα με την έρευνα αυτήν η παγκόσμια περιουσία θα αυξάνεται με ρυθμό ίσο με 4,8% το χρόνο, μέσα στην επόμενη πενταετία (Boston Consulting Group). Ακόμη, οι 100 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου πλούτισαν με 212$ δις. το 2012. Η ανεξέλεγκτη αυτή αύξηση του πλούτου των ολιγαρχών της υφηλίου, που εξυπακούεται ότι έχει ως αντίκρισμα την πτώχευση ή και εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικοοικονομικών ομάδων, προέρχεται-όπως θα ήταν αναμενόμενο- από άνοδο της τιμής μετοχών τηλεπικοινωνιών. Η περιουσία αυτών των 100 μεγιστάνων του πλούτου εκτιμάται σε  1,9 τρισεκατομμύρια δολάρια. Και να συνεχίσουμε στο πεδίο αυτών των απίστευτων ανισοτήτων: Σε όλη τη Γη, έχουν μετρηθεί να είναι 29 εκατομμύρια  που διαθέτουν περιουσία μεγαλύτερη από 1 εκατομμύριο δολάρια και εκπροσωπούν το 0,6% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνολική, λοιπόν περιουσία αυτών  των ολιγαρχών υπολογίζεται σε 87,5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Να στραφούμε, τώρα, σ ε ότι θα μπορούσε να ορισθεί ως το σύνολο των ευπόρων του κόσμου, δηλαδή αυτών που διαθέτουν περιουσία από 100.000 ως 1 εκατομμύριο δολάρια. Εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύουν το 7,5% του ενήλικου πληθυσμού της Γης και ότι ελέγχουν το 43,1% του συνολικού πλούτου της υφηλίου.  Συνεχίζοντας, αν  προσθέσουμε εύπορους και εκατομμυριούχους θα οδηγηθούμε  στο όντως ανατριχιαστικό πόρισμα με βάση το οποίο  το 8,1% του παγκόσμιου πληθυσμού εξουσιάζει το 82,4% του συνολικού πλούτου της υφηλίου, ενώ  το υπόλοιπο 92% του παγκόσμιου πληθυσμού υποχρεούται να αρκεστεί και να επιβιώσει με το 18% του παγκόσμιου πλούτου. Και, πηγαίνοντας ακόμη πιο κάτω, δηλαδή στους φτωχούς, με περιουσία 10.000$, που αντιπροσωπεύουν πάνω από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή το 69,3% του ενήλικου πληθυσμού, οδηγούμαστε  στο εφιαλτικό συμπέρασμα  ότι  οφείλει να επιβιώσει με μόνο το  3,3% του παγκόσμιου πλούτου  (Bloomberg και Crédit Suisse).

Τέλος, ειδικά για την περίπτωση των ΗΠΑ ο  P. Krugman σχολιάζει ότι από το 2009 το 60% της αύξησης πηγαίνει στο 0.1% των πιο πλουσίων που διαθέτουν  ετήσιο εισόδημα πάνω από  1.9$ εκατομμύρια. Από πού και γιατί αυτές οι εξωφρενικές ανισότητες; Επισημαίνεται ως πολύ βασικός παράγοντας η εκπαίδευση, και σημειώνεται ενδεικτικά ότι η Business School-Harvard δημιουργεί δύο κόσμους: αυτόν που προέρχεται από πλούσιες οικογένειες και αυτόν που προέρχεται από  συνηθισμένους φοιτητές (Adford 2013).

 Το παραπάνω αυτό το συμπέρασμα θα πρέπει  να συμπληρωθεί με τη διαπίστωση ότι  τα πολύ υψηλά εισοδήματα προέρχονται από τον χρηματοοικονομικό τομέα, ο οποίος κινδύνευσε με κατάρρευση και εξαγοράστηκε από τους φορολογούμενους.

Να επανέλθω, όμως, στην «πλούσια» Αμερική πάντοτε, που  όμως έχει δυο όψεις, εφόσον όσο αδιανόητο κι αν φαίνεται, είναι ωστόσο αλήθεια ότι 48 εκατομμύρια από τα 317 του συνολικού πληθυσμού της ζουν κάτω από συνθήκες πείνας και επιβιώνουν χάρη σε καθημερινό συσσίτιο.

Το νέο στοιχείο, στη συμπεριφορά των σύγχρονων Κροίσων, είναι η απροκάλυπτη πεποίθησή τους ότι οι λοιποί «συνηθισμένοι άνθρωποι» οφείλουν να αποδεχθούν χωρίς συζήτηση, αυτήν την πρωτοφανών διαστάσεων και συνεπειών ανισότητα και να τους περιβάλλουν με σεβασμό και θαυμασμό. Οι δηλώσεις ορισμένων επικεφαλής γιγαντιαίων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι περισσότερο από προκλητικές. Αναφέρω,  ανάμεσα  και σε άλλες την πρόσφατη δήλωση του Robert Benmosche, επικεφαλής της κολοσσιαίας  ασφαλιστικής εταιρίας ΑΙG, ότι η «ηλικία της συνταξιοδότησης θα έπρεπε να επιμηκυνθεί ως τα 70 ή και τα 80 χρόνια» (Krugman 2013a). Αναφέρω, ακόμη, την πληροφορία ότι  11 πολυεθνικές, φέρονται να ζήτησαν τον κατώτατο μισθό των 250 -300 Ευρώ για τους νέους από τον υπουργό Ανάπτυξης προκειμένου να κάνουν επενδύσεις!!!!( Νίκος Βάσσος [mailto:nikosira@gmail.com)

Επιτέλους, όμως, η καλπάζουσα  αυτή ανισότητα είναι σε θέση να απαντήσει στα ακόλουθα  αγωνιώδη ερωτήματα και στις εύλογες απορίες  των κατοίκων του πλανήτη μας:
*Πως δικαιολογείται να φτωχαίνουν οι λαοί της Γης, ενόσω το παγκόσμιο ΑΕΠ αυξάνει συνεχώς;
*Γιατί επιβάλλονται περιορισμοί στο κράτος πρόνοιας, τώρα, σε σχέση με πριν, αφού γινόμαστε ολοένα πλουσιότεροι;
*Πως είναι δυνατόν να συμβαδίζουν οι συνεχώς αναγγελλόμενες  αυξήσεις του παγκόσμιου πλούτου, με τις δραματικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, σχεδόν, απανταχού της Γης;

Η πολύ επικίνδυνη αυτή κατάσταση, ωστόσο, και από κοινωνικής, αλλά και από οικονομικής άποψης (Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 2010α) είναι, δυστυχώς, το αποτέλεσμα, όχι μόνο της αβελτηρίας και αδιαφορίας  των ιθυνόντων παγκοσμίως, να  λάβουν εγκαίρως μέτρα για την αποσόβησή της, αλλά θα έλεγα και της ενσυνείδητης πολιτικής τους να οδηγήσουν τα πράγματα στο ακραίο αυτό σημείο. Δεν εξηγείται, πράγματι, διαφορετικά η ένοχη ανοχή των  σύγχρονων κυβερνήσεων- και όχι μόνο των ελληνικών- απέναντι στη φοροδιαφυγή, που αν υπήρχε πραγματική βούληση θα είχε, προ πολλού, εξαλειφθεί. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρω ότι στις ΗΠΑ οι αστρονομικές απολαβές των χρυσών αγοριών φορολογούνται στο μεγαλύτερο μέρος τους μόνο με 15%. Η ίδια παρατήρηση αναφέρεται και στην αδιαφορία των σύγχρονων κυβερνήσεων-και ιδιαίτερα των ευρωπαϊκών-, απέναντι στη χρόνια ανεργία, που πρωτοστατεί στην επιδείνωση της κατανομής του εισοδήματος. Είναι εξαιρετικά χαρακτηριστικές οι διαπιστώσεις του Νομπελίστα Joseph Stiglitz, σχετικά με την κορύφωση των ανισοτήτων, των τελευταίων 30 ετών,  σε παγκόσμια βάση: «Κάποιοι σηκώνουν τους ώμους, στη θέα των εισοδηματικών ανισοτήτων. Τι είναι το κέρδος και η απώλεια ενός ατόμου; Αυτό που έχει σημασία, υποστηρίζουν, είναι όχι το πώς διανέμεται η πίττα, αλλά το μέγεθος της πίττας. Αυτό το επιχείρημα είναι εντελώς λανθασμένο. Σε μια οικονομία, όπου οι περισσότεροι πολίτες βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα κάθε χρόνο-μια οικονομία όπως η Αμερική- δεν είναι πιθανόν να εξελιχθεί με ικανοποιητικό τρόπο σε μακροχρόνια βάση»

Καθώς η  μακρόχρονη   αυτή εκστρατεία φτωχοποίησης του παγκόσμιου πληθυσμού   συμπίπτει με την πορεία προς την παγκόσμια διακυβέρνηση και αποτελεί, επιπλέον, μία από τις σημαντικότερες παραμέτρους  προετοιμασίας της, το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται  για ηθελημένη εξέλιξη.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Παν/μιο Μακεδονίας
Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας              

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΔΝΤ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΕΙ Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΤΟ ΔΝΤ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΕΙ
Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                       28.11.2013

Όλα δείχνουν ότι το ΔΝΤ προετοιμάζει την έξοδό του από την τρόικα που διαφεντεύει τις τύχες της Ελλάδας τα τέσσερα τελευταία χρόνια, καθώς δεν συμμερίζεται τις διάφορες success stories. Οι λόγοι της επικείμενης αποχώρησής του, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, έχουν ως αφετηρία τις τύψεις του, επειδή εκτίμησε τόσο τραγικά εσφαλμένα την έκταση της ύφεσης που θα προκαλούσε το πρόγραμμά του στην Ελλάδα. Είναι λογικό να υποτεθεί ότι μετά τη σαφή ομολογία αυτού του λάθους του, στις αρχές του τρέχοντος  έτους, το ΔΝΤ  ανέμενε  κάποιες φυσιολογικές  αντιδράσεις, από την ΕΕ, αλλά και από τους Έλληνες αρμόδιους. Αντιδράσεις που θα αναθεωρούσαν εκ βάθρων αυτήν την εσφαλμένη και με εγκληματικές συνέπειες μακροοικονομική πολιτική. Αντί αυτών, ωστόσο, η μεν ΕΕ δια στόματος του κ. Σόιμπλε διέταξε, και μάλιστα με τρόπο που έδειχνε ότι είχε χάσει  την υπομονή του, τους  έλληνες  ιθαγενείς να συνεχίσουν στο μαγγανοπήγαδο των μεταρρυθμίσεων, οι δε Έλληνες κυβερνητικοί δήλωσαν, όσο περισσότερο αθώα γινόταν, ότι δεν «διαπίστωσαν κανένα απολύτως λάθος στο πρόγραμμα του ΔΝΤ» -αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι αυτή η περί λάθους δήλωση του ΔΝΤ ήταν το λάθος!

Δυστυχώς, ούτε οι μύθοι  για τα success stories, αλλά ούτε και η εξαγγελία του περιβόητου πρωτογενούς πλεονάσματος κατόρθωσαν να αποκρύψουν τη δραματική αλήθεια γύρω από το ελληνικό χρέος. Δηλαδή, ότι ενώ το χρέος  το 2009, με 120% ως ποσοστό στο ΑΕΠ  μπορούσε να θεωρηθεί βιώσιμο, το 2020, ύστερα δηλαδή  από 11 ολόκληρα χρόνια, μέσα στα οποία η Ελλάδα υπέστη ολική καταστροφή, το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ εκτιμήθηκε  εντελώς πρόσφατα από τον ΟΟΣΑ  ότι θα ανέρχεται σε 157%.

 Όπως είναι γνωστό το καταστατικό του ΔΝΤ δεν του επιτρέπει την εμπλοκή σε χώρα με μη βιώσιμο χρέος. Γι αυτό, προσπαθώντας επιπλέον να διασκεδάσει την κακή του απόφαση να δεχθεί δηλαδή συμμετοχή στην τρόικα, παρότι από την αρχή το ελληνικό χρέος ήταν σαφώς μη βιώσιμο, το ΔΝΤ προσπάθησε να διορθώσει εκ των υστέρων τα πράγματα. Πρότεινε, έτσι, το ΔΝΤ  λύση μακροχρόνια,  που να μην επιβαρύνει όπως μέχρι τώρα τους φορολογούμενους και τους εργαζόμενους. Η πρόταση του ΔΝΤ ήταν η συμμετοχή των κατόχων ομολόγων στις ζημίες οικονομίας που καταρρέει.  Η πρόταση, όμως, αυτή- όπως ίσως θα έπρεπε να αναμένεται- συνάντησε σθεναρή αντίδραση, καταρχήν φυσικά από τις τράπεζες, που δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτε σχετικά, αλλά όχι μόνο. Γιατί, εναντίον μιας τέτοιας λύσης ήταν και η ΕΕ, αλλά και οι ΗΠΑ, παρότι το ΔΝΤ είναι κατά κύριο λόγο αμερικανική υπόθεση. Η επίσημη εξήγηση αυτής της αρνητικής στάσης   ήταν η ακόμη ασταθής ισορροπία των διεθνών αγορών που κινδύνευε να διαταραχθεί  εξαιτίας  τόσο ρηξικέλευθων  λύσεων.

Η διαμάχη μεταξύ του ΔΝΤ και της ΕΕ, ως προς την πολιτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί για την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους διαρκεί, ήδη, περισσότερο από χρόνο. Ωστόσο, φαίνεται ότι μετά την κρίσιμη  συνάντηση, στην Ουάσινγκτον, το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους, στην οποία  ο Γιόργκ  Ασμούσσεν, εκπρόσωπος της Γερμανίας στην ΕΚΤ έβαλε βέτο στην πρόταση του ΔΝΤ για κούρεμα του ελληνικού χρέους, το ΔΝΤ έκρινε ότι δεν έχει άλλη επιλογή  εκτός της  απόσυρσης.

Είναι, νομίζω, καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι ένα δεύτερο κούρεμα του ελληνικού χρέους-έστω και αν το πρώτο κατέληξε σε πραγματική ελληνική τραγωδία- επιβάλλεται εκ των πραγμάτων να αποκλειστεί και, συνεπώς,  να μην εξακολουθήσει να χρησιμοποιείται από πολιτικά κόμματα ως εναλλακτική λύση για την έξοδο από την κρίση.

Αντιθέτως, όλες μα όλες ανεξαιρέτως οι ενδείξεις υπογραμμίζουν ήδη την αδιέξοδη ελληνική κατάσταση:
*Η κυρία Μέρκελ δεν είχε, πράγματι, λόγο να είναι αγενής στην τελευταία συνάντησή της με τον κ. Σαμαρά, ο οποίος πήγε να της ζητήσει βοήθεια. Ωστόσο, τίποτε μα τίποτε δεν του υποσχέθηκε, εκτός από το να  του εκφράσει την ευαρέσκειά της για την ελληνική πρόοδο!  Θέλω να πιστεύω ότι ουδείς έχει αντίρρηση ότι αυτή η….πρόοδος  εξισώνεται με την προοδευτική εξαθλίωση των Ελλήνων. Η στάση  αυτή της κυρίας Μέρκελ, που ακολουθείται άλλωστε  με απόλυτη συνέπεια όχι μόνο από την ίδια, αλλά και από το σύνολο των αξιωματούχων της Ευρωζώνης, εκφράζει απλώς τη γερμανική αντίληψη ότι το κούρεμα είναι λύση μόνο και αποκλειστικά για μια φορά.
*Έστω κι αν υποθέσουμε ότι η Γερμανία θα ήθελε να δώσει λύση στο ελληνικό δράμα, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει λύση ανώδυνη. Πράγματι, σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις, οι κυβερνήσεις της  Ευρωζώνης  κατέχουν ομόλογα αξίας 6.5Ε τρισεκατομμυρίων, και μια απόφαση να θιγούν αυτά θα κινδύνευε με  κατάρρευση του συστήματος. Εξ ου και η γενικότερη αμηχανία των εταίρων μας, οι  ασαφείς και απροσδιόριστου περιεχομένου  υποσχέσεις τους ότι θα μας βοηθήσουν χωρίς ωστόσο να συγκεκριμενοποιούν το πώς, οι αόριστες δηλώσεις περί ελάφρυνσης του χρέους κ.ά
*Με βάση αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, που καλόν θα ήταν να την ατενίζουμε   εφεξής κατάματα, η τρόικα ήρθε στην Αθήνα, αρνήθηκε να δώσει τα συγχαρητήρια που η Κυβέρνηση  ανέμενε με ανυπόκριτη ανυπομονησία- είναι ανάγκη να προσθέσω και το αφελώς;- για το δήθεν κατόρθωμα του αναιμικού πρωτογενούς πλεονάσματος που δεν οδηγεί πουθενά, και αντιθέτως ζήτησε στη συνέχεια και κατά  κυριολεξία την κόρη των οφθαλμών μας. Γιατί; Μα…απλώς γιατί δεν βλέπουν λύση στον ορίζοντα, αναζητούν έξοδο ασφαλείας, δεν ξέρουν πώς να μας το πουν.


Και, όμως, η προσκόλληση στις υπουργικές πολυθρόνες και ακόμη η αναμονή της εξασφάλισής τους επιτρέπει αρμόδιους εν ενεργεία, αλλά και υπό εκκόλαψη, να αναφέρονται σε ευφάνταστες λύσεις, που δήθεν θα μας σώσουν, όπως είναι συλλήβδην όλες αυτές που αναμένουν κούρεμα, ύστερα από αναδιαπραγμάτευση  του χρέους, αποκλείοντας έτσι αυτές ή, ορθότερα, αυτήν που ακόμη υπάρχει και που εμπεριέχει κάποιες ελπίδες εξόδου από τον Άδη. Μακάρι, να ήταν εφικτή η αναδιαπραγμάτευση που να κατέληγε σε ένα δεύτερο, και τη φορά  αυτή θετικών συνεπειών για την ελληνική οικονομία, κούρεμα. Όμως, αυτή η λύση, αυτή τη στιγμή αποκλείεται. Και, ακόμη, αυτή η υποτιθέμενη  λύση δεν εξαρτάται, δυστυχώς, από μας και από δικές μας προσπάθειες.

Τι μας μένει; Να ενωθούμε όλοι οι Έλληνες, τα 10 περίπου εκατομμύρια, κάτω από τη σημαία των Ελλήνων και όχι των…..-ούτε ξέρω πόσα είναι, καθώς δημιουργείται τουλάχιστον ένα νέο σε καθημερινή βάση- πολιτικών κομμάτων.  Και η λύση, όπως και η καταστροφή χωρίς αυτήν τη λύση, μας αφορά όλους. Χωρίς φόβο και πάθος, αν είναι δυνατόν χωρίς προσπάθεια κατάληψης πολυθρόνων, να δούμε που βρισκόμαστε, πού οδεύουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, και πως μπορούμε να αποτρέψουμε  την καταστροφή.

Και τότε, όταν οι μύθοι, οι φαντασίες, οι αβάσιμες ελπίδες, οι success stories , τότε θα  συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, ότι δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο εναλλαγές. Είτε η ολοκλήρωση της καταστροφής, στην τροχιά της οποίας βρισκόμαστε τα τέσσερα τελευταία χρόνια, είτε το πράγματι πολύ επικίνδυνο πήδημα από το κινούμενο τρένο της συμφοράς-  ας φανταστούμε ότι μας πηγαίνει σε στρατόπεδο εξαφάνισης του τύπου του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου- σε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια  να σταθούμε στα πόδια μας. Μπορεί να μπορέσουμε, αλλά μπορεί και όχι. Αν, ωστόσο, δεν το επιχειρήσουμε, ο χαμός μας είναι βέβαιος.



  





Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Πρωτογενές πλεόνασμα : Η προτελευταία πράξη του ελληνικού δράματος (23.11.2013) Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρωτογενές πλεόνασμα : Η προτελευταία πράξη του ελληνικού δράματος (23.11.2013)

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                      


Πάγωσαν τα χαμόγελα των Ελλήνων κυβερνητικών όταν οι θριαμβευτικές εξαγγελίες τους για την επίτευξη αυτού του περιβόητου πρωτογενούς πλεονάσματος,  έγιναν δεκτές από την τρόικα με ανείπωτης έκτασης  ψυχρότητα.  Αμήχανοι οι δικοί μας αρμόδιοι, γιατί ανέμεναν συγχαρητήρια και εύφημη μνεία για το επίτευγμά τους, προσπαθούν να αντιληφθούν τι, ακριβώς, συμβαίνει.

Παρότι έχω ήδη ασχοληθεί με το  θλιβερό αυτό θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος (Διαδίκτυο  25.08.2013), νομίζω ότι χρειάζεται να επανέλθω και να επιχειρήσω να αποκρυπτογραφήσω τι μπορεί να σημαίνουν οι πρόσφατες σχετικές εξελίξεις, αφενός μεν από την πλευρά των δανειστών και αφετέρου από την πλευρά  ημών των ιθαγενών.

Η τρόικα, πράγματι, είναι δυσαρεστημένη, επειδή περίμενε περισσότερα και επειδή, τώρα, ανησυχεί ότι  ενδέχεται να μην τα εξασφαλίσει. Το αναιμικό, αλλά ωστόσο αιμοσταγές πρωτογενές πλεόνασμα, των 812Ε  εκατομμυρίων, του οποίου  η υλοποίησή  κρίθηκε τόσο σημαντική, ώστε στο βωμό της καμιά θυσία να μην φαινόταν αρκετή,  ξαφνικά δεν έχει αποδέκτη. Το κυρίαρχο, όμως πρόβλημα  είναι η αδυναμία του να εξασφαλίσει τα ανταλλάγματα, που ονειρεύτηκαν οι πρωτεργάτες του. Η τρόικα αποστρέφει το πρόσωπό της από αυτό το δήθεν επίτευγμα, που ουσιαστικά είναι χωρίς περιεχόμενο για τους δανειστές, και απαιτεί άμεσα αποτελέσματα στους τομείς, που καθυστερούν και που αναφέρονται στην επιτάχυνση του γενικού ξεπουλήματος της Ελλάδας. Και, έτσι, γίνεται γι ακόμη μια φορά ξεκάθαρο πως οι μνημονιακές υποχρεώσεις έχουν στόχο την εξυπηρέτηση των δανειστών και όχι του ελληνικού λαού. Παρότι, εξακολουθούν οι δικοί μας αρμόδιοι να εμφανίζουν την προϊούσα εξαθλίωση  του ελληνικού λαού, ως δήθεν αύξηση της ανταγωνιστικότητας, ως δήθεν βελτίωση κάποιων δεικτών, ως δήθεν σταθεροποίηση της οικονομίας, η αδυσώπητη πραγματικότητα τους διαψεύδει οικτρά. Αντιθέτως, οι δανειστές έχουν αποκτήσει όλα περίπου  όσα επιδίωξαν από την αρχή:
-Πρώτον, τα σύνθετα μνημονιακά μέτρα, που απρόσκοπτα και αλύπητα εφαρμόστηκαν επί τέσσερα χρόνια, οδήγησαν το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού σε πτώχευση, σε ανεργία,  σε αβεβαιότητα για το μέλλον του και σε απόγνωση. Ο μέσος Έλληνας δεν είναι πια σε θέση να αντιμετωπίσει το άγριο φορολογικό κύμα που έρχεται κατεπάνω του, δεν έχει τα μέσα να θερμανθεί το χειμώνα, είναι ήδη άνεργος ή φοβάται ότι θα γίνει, το εισόδημά του έχει υποστεί αφαίμαξη,  δεν γνωρίζει αν και πότε θα βγει σε πλειστηριασμό το σπίτι του, και  ούτε πότε οι δανειστές θα υφαρπάξουν την  αποταμίευσή του. Προστίθενται, συνεχώς, στον εθνικό κατατρεγμό, σπουπιδοφάγοι και επιζώντες χάρη στα συσσίτια της εκκλησίας, ενώ ολοένα περισσότερα παιδιά δεν διατρέφονται κανονικά. Ηλικιωμένοι και ασθενείς, σε ολοένα αυξανόμενο αριθμό,  αποκλείονται από την δωρεάν  ιατρική περίθαλψη και αδυνατούν να πληρώσουν τα φάρμακά τους, επιταχύνοντας έτσι το θάνατό τους.  Το έδαφος είναι ώριμο για την αποικιοποίησή του Έθνους, την απορρόφησή του από μια παγκόσμια διακυβέρνηση, την οπωσδήποτε δουλοποίησή του. Οι περί του αντιθέτου υποσχέσεις αποτελούν φαιδρότητες και φρούδες ελπίδες στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του.

-Δεύτερον, η τρόικα στην Ελλάδα  έχει σχεδόν φέρει σε πέρας  ένα όντως δυσχερέστατο έργο. Υλοποίησε, δηλαδή, τα πιο προωθημένα σχέδια των φανατικών νεοφιλελεύθερων, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο, αλλά και ταυτόχρονα σε προπομπό της επέκτασής τους και σε άλλες υποψήφιες και τραγικές  οικονομίες. Πράγματι, κανείς δεν περίμενε πριν από τέσσερα μόλις χρόνια, ότι θα ήταν τόσο εύκολη, τόσο  χωρίς αντιδράσεις, τόσο αναίμακτη η επιστροφή μιας μικρής ευρωπαϊκής οικονομίας του 21ου αιώνα  πίσω στον  μακρινό Μεσαίωνα. Και, όμως, έγινε! Δεν απέμεινε τίποτε, πια, στην Ελλάδα, που να θυμίζει  τα κοινωνικά επιτεύγματα,  αν και  χρειάστηκαν αγώνες δεκαετιών, για να επικρατήσουν. Απολύτως, τίποτε, καθώς εξανεμίζονται με συνοπτικές διαδικασίες και τα τελευταία υπολείμματα του κοινωνικού κράτους. Η ελληνική αγορά εργασίας ξεχαρβαλώθηκε συθέμελα και μετατράπηκε σε χώρο συνεύρεσης δούλων, που είναι έτοιμοι να εργαστούν με οποιαδήποτε  αμοιβή τους προσφέρεται, παρότι αυτή  δεν έχει καμιά σχέση με την παραγωγικότητά τους, με το χρόνο και τις συνθήκες εργασίας τους, με την τυχόν εξειδίκευσή τους και  με τις όποιες υποχρεώσεις του εργοδότη και της πολιτείας απέναντί τους. Ο βαθμός απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, στην Ελλάδα, έχει ξεπεράσει ακόμη και το εργασιακό περιβάλλον των κλασικών, που λάμβανε τουλάχιστον πρόνοια για τη διατήρηση στη ζωή της οικογένειας του εργαζομένου. Αυτή η μέριμνα θεωρείται  τώρα περιττή, προφανώς, επειδή η παγκοσμιοποίηση εξασφαλίζει επάρκεια φθηνών εργατικών χεριών, αλλά και γιατί επιδιώκεται η μείωση των γεννήσεων και του εν γένει παγκόσμιου πληθυσμού.


-Τρίτον, η τρόικα και τα αφεντικά της δεν ξέρουν τι να κάνουν με αυτό το πρωτογενές πλεόνασμα, του οποίου ο τρόπος δημιουργίας πιστεύουν ότι μπορεί να   θέσει σε κίνδυνο τη συνέχιση του προγράμματος, ενώ δεν έχει ουδεμία σχέση με τη βιωσιμότητα του χρέους, που παραμένει έντονα αρνητική. Οι δανειστές, λοιπόν, δεν προτίθενται να δώσουν οποιαδήποτε δωράκια στους Έλληνες, επειδή δέχθηκαν να εξαθλιωθούν μέχρις εσχάτων, προκειμένου  να  προκύψει αυτό το πλασματικό πρωτογενές πλεόνασμα. Και επί πλέον δείχνουν να τους ενοχλεί η παρουσία του, γιατί έχει προηγηθεί των ιδιωτικοποιήσεων/ξεπουλημάτων.

  Για την Ελλάδα,  το   πρωτογενές αυτό  πλεόνασμα   εκφράζει ένα τερατοειδές,  ένα ανώμαλο  και ένα παρά φύσει  κατασκεύασμα. Πράγματι,  δεν νοείται να προέρχεται το πρωτογενές αυτό  πλεόνασμα   από καταποντισμένο ΑΕΠ, ούτε από  πολίτες που  εξαθλιώνονται και που στερούνται του επιούσιου,  για να σχηματιστεί. Όπως φαίνεται και από την ορολογία του, οφείλει να προέρχεται από πλεόνασμα και όχι από ελαχιστοποίηση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων συγκεκριμένης οικονομίας, και όχι από την  κατάργηση του κράτους πρόνοιας, και όχι από ομαδικές απολύσεις για εξοικονόμηση πόρων, και όχι από μείωση των αμυντικών δαπανών χώρας τόσο εκτεθειμένης  σε εξωτερικούς  κινδύνους, και όχι από μείωση μισθών και συντάξεων, κάτω από το όριο συντήρησης. Αυτό το ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα είναι πρωτοφανούς σύστασης και σύλληψης και, μεταξύ και άλλων, αποτελεί ντροπή της ΕΕ, που επέτρεψε και όχι μόνο, αλλά και ενθάρρυνε, αλλά και πίεσε για τη δημιουργία του. Συμβάλλοντας, έτσι, η ΕΕ με άμεσο τρόπο  στην επέκταση της επιδημίας των αυτοκτονιών,  στην αύξηση του αριθμού των μικρών μαθητών που πηγαίνουν νηστικοί στο σχολείο, των ηλικιωμένων που αδυνατούν να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους, των αναίτια απολυμένων προκειμένου να επιδειχθεί αυτό το  πρωτογενές πλεόνασμα. Γι αυτό, και   δεν είναι διόλου υπερβολή να υποστηριχθεί ότι   αυτό το   πρωτογενές   πλεόνασμα  είναι τελικά προϊόν ειδεχθών εγκλημάτων, κατά της ανθρωπότητας, που επιπλέον εκτελούνται σε περίοδο ειρήνης και εντός των κόλπων της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Για ποια, συνεπώς, αλληλεγγύη μεταξύ των εταίρων μπορεί να γίνει λόγος, κάτω από αυτές τις απάνθρωπες, κάτω από τις εγκληματικές αυτές συνθήκες; Ποιος νοιάζεται για τη ραγδαία επιδείνωση της φυλής μας, ύστερα από τις διατροφικές ελλείψεις και τις κάθε μορφής κακουχίες, που υφίσταται η νέα μας  γενιά; Μια γενιά που μεγαλώνει με ανάλογο τρόπο εκείνου  των παιδιών της γερμανικής κατοχής, και που χρειάστηκαν στη συνέχεια δεκαετίες βελτιωμένης ζωής, για την ομαλοποίηση της ράτσας; Ποιος ασχολείται με την αδυναμία θέρμανσης  σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού;  Ποιος νοιάζεται για τη διάλυση των πανεπιστημίων μας, που θα έχει χρόνιες αρνητικές επιπτώσεις στις δεξιότητες των επερχόμενων γενεών, θα καταργήσει ουσιαστικά τη δημόσια παιδεία και θα αποκλείσει από την ιδιωτική τα παιδιά οικογενειών που δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα;

Το πρωτογενές πλεόνασμα, σε πείσμα του πανηγυρικού τρόπου με τον οποίον εμφανίστηκε, αποτελεί την έσχατη κατάπτωση της ελληνικής οικονομίας. Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, το τελικό στάδιο των δωρητών οργάνων, που αρχίζουν με σχετικά ήπιο τρόπο τον αποχωρισμό ζωτικών τους οργάνων, για να καταλήξουν στο θάνατο, με τη δωρεά καρδιάς ή ήπατος. Εκεί έφθασε η  χώρα μας, και ένας περίπατος  εκεί που τελειώνουν οι λαϊκές αγορές, στους χώρους  των καθημερινών συσσιτίων, στα πάρκα και στις γωνιές που φιλοξενούν τους άστεγους, στους κάδους απορριμμάτων, κυρίως νωρίς το πρωί, στα σχολεία φτωχών συνοικιών θα πείσουν και τους πιο δύσπιστους, πως οι παραπάνω παρατηρήσεις δεν είναι «λαϊκισμοί», όπως αρέσκονται να αποκαλούν οι κυβερνητικοί μας  ότι δεν τους αρέσει να ακούν.

Τι, λοιπόν, μπορεί να περιμένει ο μέσος Έλληνας από το τερατογενές αυτό πρωτογενές πλεόνασμα, του οποίου ο βάρβαρος τρόπος δημιουργίας  αύξησε τα δεινά του, το οποίο είναι πλαστό επειδή συγκαλύπτει υποχρεώσεις του δημοσίου, που δεν εκτελέστηκαν, αλλά και επειδή θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε μεγαλύτερη ύφεση και σε συρρίκνωση του ΑΕΠ; Και είναι, όντως, τραγελαφική η πρωθυπουργική υπόσχεση, ότι τα 500Ε περίπου εκατομμύρια του αιματοβαμμένου αυτού πλεονάσματος, θα ελαφρύνουν τους χαμηλόμισθους….  Δηλαδή αυτούς που εξαθλιώθηκαν με μισθούς πείνας, που έγιναν άνεργοι, που έχασαν τα σπίτια τους και την αξιοπρέπειά τους, ακριβώς για να σχηματιστεί αυτό το αναθεματισμένο πλεόνασμα.

Τι θα γίνει από δω και μπρος; Μα…είναι ξεκάθαρο το τι μας περιμένει. Η τρόικα δεν έχει ικανοποιηθεί, και οι δικοί μας αρμόδιοι ανησυχούν για τα όχι καλά κέφια των Τροικανών.  Όταν, λοιπόν, δεήσουν να επιστρέψουν στην κατεχόμενη Ελλάδα θα απαιτήσουν κατεπείγουσα και με συνοπτικές διαδικασίες εκποίηση των πάντων. Θα προχωρήσουν σε ιδιωτικοποίηση των πάντων, αρχίζοντας από τις τράπεζες. Θα αρπάξουν τα σπίτια δανειοληπτών, που αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα δάνεια. Θα ορμήσουν στις τραπεζικές καταθέσεις ανυποψίαστων ιδιωτών. Και….για το δημοσιονομικό κενό, που το θέλουν να ανέρχεται στο 1,3Ε δισεκατομμύρια για φέτος, θα επιβάλλουν….θα επιβάλλουν μέτρα, που δεν θα λέγονται οριζόντια, ούτε νέα, αλλά που θα βαπτιστούν διαρθρωτικά. Αλήθεια, τι είναι αυτά τα διαρθρωτικά μέτρα, για τα οποία κόπτονται οι δανειστές μας, και υποστηρίζουν ότι θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε θεαματική αύξηση της ανταγωνιστικότητάς της, αδιάφορο αν έχουν οικτρά διαλυθεί οι παραγωγικές βάσεις της οικονομίας μας; Μα, διαρθρωτικά, μπορεί να αποκαλούνται όλα  αδιακρίτως τα μέτρα: από μαζικές απολύσεις, σε σημείο που να μην μπορεί πια να λειτουργήσει καμία δημόσια υπηρεσία, μέχρι το ολικό ξεπούλημα από οτιδήποτε υπάρχει σ’ αυτό τον τόπο. Τα μέτρα, λοιπόν, θα αποκαλούνται εφεξής διαρθρωτικά, έτσι που να τηρηθεί η υπόσχεση των αρμοδίων που δήλωσαν ότι δεν δέχονται άλλα οριζόντια, επειδή δεν τα  αντέχει ο λαός.

Και όλοι εμείς οι Έλληνες, τι άραγε μπορούμε να περιμένουμε παραμένοντας ακόμη με τα Μνημόνια, και αναμένοντας με απόλυτη  σιγουριά  την έλευση σύντομα και του τρίτου; Δεν είναι πια καιρός να κοιτάξουμε και για κάποια άλλη λύση, λιγότερο γενοκτονική αυτής που  μας επέβαλε η τρόικα, τα τέσσερα τελευταία χρόνια; Όπως πολύ ορθά παρατήρησε ο Γιώργος Κασιμάτης ότι είτε το θέλουμε είτε όχι στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα.  Ας επιδιώξουμε, λοιπόν, να σωθούμε  με ανάλογο τρόπο.



                    



Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

«Δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα λιτότητας» Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 16.11.2013

«Δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα λιτότητας»

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη     16.11.2013
=============================================

Τάδε έφη προς πάσα κατεύθυνση,  και όχι μόνο μία φορά, ο ΥΠΟΙΚ, με την ευκαιρία  της ανάγκης κάλυψης του δήθεν  «νέου» κενού-που δεν είναι φυσικά νέο, αλλά ήταν και αυτό, όπως όλα τα προηγούμενα, απολύτως προβλέψιμο-αφού φέρουν τις υπογραφές των δικών μας κυβερνητικών! Δήλωσε, λοιπόν, με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ως συνήθως, ο κ. Στουρνάρας, ότι «δεν αντέχουμε  άλλα οριζόντια…..ή άλλα  μέτρα λιτότητας», γι αυτό και τα  μέτρα που θα πάρουμε - δεν θα είναι «νέα» (!!!), ούτε θα είναι «οριζόντια»- αλλά, θα είναι  μόνο «διαρθρωτικά». Έφερε, μάλιστα, ως  «αξιόπιστο παράδειγμα» ο κ. Στουρνάρας  το ψαλίδισμα  των δημοσίων επενδύσεων, μεταξύ άλλων, καθώς και γενικότερα  τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών.

Δεν θα κομίσω, ασφαλώς,  γλαύκα εις Αθήνας- δεδομένου ότι και πρωτοετείς φοιτητές οικονομικών το γνωρίζουν- υπενθυμίζοντας ότι ο περιορισμός δημοσίων δαπανών, σε οποιαδήποτε οικονομία, καταλήγει σε αποτελέσματα που είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διαχωριστούν από τα μέτρα, που εν πολλοίς παραπειστικά έχουν βαπτιστεί, από τους αρμοδίους μας,  ως «οριζόντια».

Παρότι, λοιπόν,  οι ακόλουθες παρατηρήσεις ανήκουν στην κατηγορία των αυταπόδεικτων,  υπενθυμίζω ότι η μείωση δημοσίων δαπανών, από όπου κι αν αυτές περικόπτονται οδηγούν:
-σε αύξηση της ανεργίας, που στη χώρα μας είναι ήδη εκρηκτική, ιδίως και αν περιλαμβάνουν και κάποιες χιλιάδες από τις συνολικά 150.000, που οι δανειστές απαιτούν της απόλυσή τους- γιατί, όπως είναι γνωστό, και οι απολύσεις εκλαμβάνονται στη χώρα μας ως  «διαρθρωτικά μέτρα»,
-σε πτώση της ζήτησης, από τους νέους ανέργους, αλλά και από τους επιχειρηματίες που θα βάλουν λουκέτο, εξαιτίας του περιορισμού των δημοσίων παραγγελιών,
-σε πτώση του εισοδήματος, του συνόλου των κατοίκων της χώρας, αλλά ιδίως εκείνων των οποίων η εξάρτηση από την παροχή  δημοσίων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, εξαιτίας χαμηλών εισοδημάτων ή και ανεργίας τους , είναι εντονότερη,
-σε περιορισμό, ακόμη μεγαλύτερο του παρόντος, της οικονομικής δραστηριότητας, όπου θα λειτουργήσουν και έντονα  αρνητικά αποτελέσματα επιταχυντή και πολλαπλασιαστή, με τα γνωστά δυσμενή αποτελέσματα,
-σε ακόμη μεγαλύτερο μαρασμό των ήδη αναιμικών ιδιωτικών επενδύσεων,
-σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό ανισότητας της κατανομής του εισοδήματος και του πλούτου, που ήδη έχει φθάσει σε επίπεδα παροξυσμού,
-σε ακόμη μεγαλύτερη ροπή προς αυτοκτονίες, προς αύξηση των αστέγων και των όσων προσπαθούν να επιβιώσουν από τα σκουπίδια,
-σε ακόμη μεγαλύτερη ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ.

Συνοψίζοντας, είναι ξεκάθαρο ότι  παρόμοιες δηλώσεις με τις παραπάνω υπουργικές,  ουδόλως ανταποκρίνονται στην αλήθεια, είναι παραπειστικές και απλώς επιδιώκουν να κερδίσουν χρόνο, χωρίς να προσφέρουν την ελάχιστη λύση.  Αντιθέτως, βυθίζουν την οικονομία, σε ακόμη σκοτεινότερο χάος. Διότι, το ελληνικό δράμα δεν είναι η συνεχής και αγωνιώδης προσπάθεια ικανοποίησης των ολοένα και πιο εγκληματικών απαιτήσεων των δανειστών μας, ανάμεσα από δύο δόσεις δανείων. Το πρόβλημά μας δεν αντιμετωπίζεται με στιγμιαίες λύσεις. Αντιθέτως, το πρόβλημά μας είναι ένα μη βιώσιμο χρέος,  τώρα,  σε 10χρόνια,  στον καιρό των δισέγγονων και τρισέγγονων  μας. Αν αυτό το μέγα, το κυρίαρχο, το καθοριστικό των τυχών μας ελληνικό πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί επιτυχώς, και θα πρόσθετα, και κατεπειγόντως, η Ελλάδα έχει χαθεί. Ιδιαίτερα και επειδή, στο μεταξύ, πωλούνται τα πάντα στους εξαιρετικά ανυπόμονους και απαιτητικούς δανειστές μας που επείγονται να αποκτήσουν αμέσως το βιός μας, έναντι του γνωστού «πινακίου φακής». Επείγονται, γιατί προφανώς φοβούνται μήπως, στο μεταξύ, αφυπνιστούμε και θελήσουμε να προασπίσουμε τα δίκαιά μας. Στις απαιτήσεις τους αυτές περιλαμβάνεται, προφανώς,  το σύνολο του ελληνικού δημόσιου πλούτου, υπόγειου, επίγειου και εναερίου, αλλά- προπαντός, να μη μας διαφεύγει αυτό-  και η ιδιωτική περιουσία, κινητή και ακίνητη. Η ακίνητη, ήδη εξαερώνεται  χάρη στους εντελώς παρανοϊκούς φόρους, που της επιβάλλονται και ότι απομείνει από την κινητή –μετά τις «οριζόντιες»,  και «μη οριζόντιες» αλλά πάντοτε δρακόντειες  περικοπές- θα καταληστευθεί προφανώς μέσω του Ριφιφί που, όπως λέγεται, θα γίνει στις ιδιωτικές τραπεζικές καταθέσεις.   Και….μετά; Αυτό είναι το πρόβλημα, με το οποίο θα πρέπει όλοι οι  Έλληνες να ασχοληθούμε και όχι, βέβαια, με  τα ακατάπαυστα και εκβιαστικά μέτρα, που δεν  είναι δήθεν   «νέα», δεν είναι  δήθεν «οριζόντια» και δεν φέρνουν δήθεν «λιτότητα»…..και όχι βέβαια με τα παραμύθια περί  ”success stories”, περί δήθεν «δεικτών που πάνε καλά», περί δήθεν «πρωτογενούς πλεονάσματος» που δήθεν «θα μας σώσει» και περί άλλων παρομοίων τινών.  Το ότι όλες, ανεξαιρέτως, οι μέχρι τώρα αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού ουδέν, απολύτως, απέδωσαν αποτελεί γεγονός για όλους όσοι «έχουν μάτια και βλέπουν». Αν, ωστόσο, έτσι εξακολουθήσουμε, θα είμαστε γενικά τελειωμένοι, σε πολύ μικρό διάστημα από σήμερα. Αισιοδοξία, λοιπόν, ναι χρειάζεται, αλλά αισιοδοξία που να εδράζεται σε βάσιμες ελπίδες.




Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

ΜΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ! ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΔΡΑΝΕΙΣ; Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 21.10.2013

ΜΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ! ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΔΡΑΝΕΙΣ;
Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                      21.10.2013
=======================================================
Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεν έχουν μέτρο, δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτούν και εξοντώνουν κυριολεκτικά το σύνολο του ελληνικού λαού. Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα, μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα είναι, χωρίς υπερβολή, ανατριχιαστικά. Μας έφεραν τον Αρμαγεδδών στη ζωή μας, και το χειρότερο είναι ότι δεν γνωρίζουμε τι, ακόμη, θα μας ζητήσουν, στο άμεσο μέλλον, γιατί απέδειξαν προ πολλού ότι δίνουν εύκολα και  συνεχώς υποσχέσεις, εν γνώσει τους ότι δεν θα είναι σε θέση να τις τηρήσουν, εφόσον η δουλικότητα, μπροστά στην τρόικα, είναι δεδομένη και αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου. Φαντάζουν, λοιπόν, φαιδρά-ή και σκηνοθετημένα- τα επαναλαμβανόμενα τις τελευταίες ημέρες ως πρώτο θέμα από τα "γνωστά και μη εξαιρετέα κανάλια", ότι...."η Κυβέρνηση έχει θυμώσει"......ότι...."τα σπάνε με την τρόικα"...ότι...."δεν πρόκειται να ληφθούν  οριζόντια μέτρα"....Και επειδή δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα τους, που πάντως δεν έχει σχέση με την οικονομική επιστήμη που εγώ διδάχθηκα, ερωτώ, αν η υφαρπαγή των καταθέσεων ανυποψίαστων πολιτών χαρακτηρίζεται ως μέτρο "οριζόντιο", "κάθετο" ή ΛΗΣΤΡΙΚΟ, που έτσι  εγώ το κατατάσσω.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, δεν πρέπει ούτε λεπτό πια να γίνει ανεκτή μια τόσο εγκληματική-εθνοδολοφονική  πολιτική. Ούτε δευτερόλεπτο. Μας θεωρούν αναλώσιμη ύλη και μας αποτελειώνουν με μέθοδο και σύστημα, ενώ ταυτόχρονα μας πανικοβάλλουν στο άκουσμα της δραχμής. Αλλά, ας το σκεφθούμε: τι χειρότερο θα μπορούσε να μας φέρει η επάνοδος στη δραχμή; Για μας, τώρα που φθάσαμε στο τελευταίο σκαλί, μόνο βελτίωση μπορεί να σημαίνει.....για την ευρωζώνη, όμως τα πράγματα θα είναιπολύ δύσκολα. Μας θυσίασαν μια φορά, με την άρνηση να γίνει το κούρεμα όταν έπρεπε, και όταν θα μας ωφελούσε, για να μην επεκταθεί η κρίση, όπως δήλωσε με αδιανόητη κυνικότητα η κυρά Λαγκάρντ....να δεχθούμε και άλλη θυσία, τώρα; Να οριζοντιωθούμε και να χαθούμε για χάρη της Ευρωζώνης, η οποία μας διαλύει;;;

Να σκεφθούμε, ακόμη, τι άλλο μπορούν να μας ζητήσουν οι τραπεζίτες/δανειστές, όταν θα έχουν πάρει τα σπίτια, τους μισθούς και τις συντάξεις, τις καταθέσεις, το περιεχόμενο των τραπεζικών θυρίδων, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα δημόσια, αλλά φυσικά και τα ιδιωτικά κτίρια- μέσω των αμέτρητων φόρων επί των ακινήτων-, τον επίγειο και υπόγειο πλούτο, τα νησιά, δηλαδή ΟΛΑ.


ΟΛΑ;;;έ όχι, θα μείνει και κάτι ακόμη, και αντί να μας τρομάζει η σκέψη, να μας κάνει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να αντιδράσουμε στους δαίμονες που τρώνε τη ζωή μας. Τι άλλο;;;Μα, το επόμενο που θα απαιτήσουν θα είναι ανθρώπινα όργανα. Όχι δεν είναι επιστημονική φαντασία. Αντιμετωπίζουμε καταστάσεις, που δεν διαθέτουν ανθρώπινα όρια.

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΑΛΛΑ  ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

«Δεν θέλουν να μας βλέπουν, να μας ακούν και ούτε να μας ξέρουν» οι εταίροι και δανειστές μας. Αφόρητα ενοχλημένοι μας διαμηνύουν με τον τρόπο τους το «φύγε κακό από τα μάτια μας» κάθε φορά που οι κυβερνητικοί μας, με τη συνήθη δουλικότητα τους, εκλιπαρούν λύση στο ελληνικό πρόβλημα. «Δεν γνωρίζουν» ψελλίζουν με μισόλογα  οι «προστάτες» των μνημονιακών μας,  «πως θα αντιμετωπιστεί το νέο (;;) δημοσιονομικό κενό», που κυμαίνεται μεταξύ των 7-11Ε δισεκατομμυρίων για τα έτη 2014-16. «Δικό σας το πρόβλημα» μας πληροφορούν με τραυματική ψυχρότητα, «εμείς τελειώσαμε μαζί σας» αφήνουν να εννοηθεί.

Έκπληκτη η ελληνική Κυβέρνηση, αρνείται να συνειδητοποιήσει ότι οι δήθεν «Γερμανοί φίλοι μας» την έχουν εγκαταλείψει.  Αδυνατούν να πιστέψουν οι κυβερνητικοί μας  ότι οι θερμές χειραψίες, τα φιλιά, οι κατά καιρούς έπαινοι  και οι υποσχέσεις-αόριστες βέβαια  πάντοτε-, που τόσο εμφανώς τους κολάκευαν,  είχαν πεπερασμένη διάρκεια: μέχρις ότου   αποκτήσουν αυτό που ήθελαν οι δανειστές: δηλαδή, την Ελλάδα ολόκληρη.  Πανικόβλητοι, λοιπόν, οι κυβερνήτες μας, μονολογούν στα δικά τους τηλεοπτικά κανάλια,   ότι «δεν είναι δυνατόν αυτό που συμβαίνει», αφού «εμείς-δηλαδή η Κυβέρνηση- κάναμε με μαθηματική ακρίβεια ότι μας ζήτησαν», και αφού «έχουμε –έχουμε;;- και  το πρωτογενές πλεόνασμα, που μας ζήτησαν». Και αφού «μας υποσχέθηκαν ότι αν καταφέρουμε να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, θα …..σωθούμε»!!!

Θα πρέπει, λοιπόν, να  θεωρήσουμε καταρχήν ως ισχυρές,  εμφανώς παράλογες και παντελώς αβάσιμες  υποθέσεις, όπως, ότι:
  1. Το πρόγραμμα της τρόικας θα είχε επιτυχία (ή ακόμη ότι  απέβλεπε στη σωτηρία μας)

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων περίπου ετών, μπόρεσαν να πιστέψουν   ότι το πειραματικό και πανάθλιο αυτό πρόγραμμα της τρόικας θα μας έσωζε, παρότι  κραύγαζε από απόσταση ότι θα μας  αποτελείωνε. Θα πρέπει, δηλαδή, να δεχθούμε εναντίον της στοιχειώδους λογικής, ότι οι αρμόδιοι, κυρίως, των οικονομικών  μας προβλημάτων, σε πείσμα των πανεπιστημιακών διπλωμάτων που λένε ότι κατέχουν, σε πείσμα του  ξεκάθαρα εγκληματικού  περιεχομένου των Μνημονίων, σε πείσμα του παντελώς ανέφικτου στόχου που δήθεν επεδίωκαν τα Μνημόνια, σε πείσμα της έστω και αργοπορημένης αναγνώρισης των φρικτών λαθών που περιέχει το πρόγραμμα, και μάλιστα  από τον πρωτεργάτη του, το ΔΝΤ, σε πείσμα των καθημερινών άρθρων έγκριτων εφημερίδων, γνωστών οικονομολόγων και πολιτικών με το πάγιο συμπέρασμα ότι «το πρόγραμμα δεν βγαίνει» και ότι «το χρέος είναι μη βιώσιμο»,  σε πείσμα της σταδιακής εξαθλίωσης της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας, διοίκησης, παιδείας, υγείας, σε πείσμα του καταποντισμού όλως ανεξαιρέτως των οικονομικών δεικτών, η δική μας Κυβέρνηση, δεν έβλεπε, δεν άκουγε, δεν καταλάβαινε ότι οδηγεί ένα ολόκληρο Έθνος στο χαμό. Αλλά, αντιθέτως, αυτή η δική μας Κυβέρνηση, σε πείσμα όλων όσων προσπαθούσαν απεγνωσμένα να της υποδείξουν ότι οδηγεί την Ελλάδα στην άβυσσο, «πίστευε» ότι «η Ελλάδα θα τα καταφέρει». Και ενόσω, τα πάντα κατέρρεαν, οι κυβερνήτες μας αρπάζονταν από δήθεν βελτιώσεις, συνήθως μη ορατές με γυμνό οφθαλμό, και βγαίνανε στα κανάλια με πρόθυμους δημοσιογράφους να πείσουν το κοινό ότι «ο ήλιος δύει στην ανατολή», και με άκρατο ενθουσιασμό έκτιζαν επί ώρες και σε καθημερινή βάση, πύργους στην άμμο. Στην αρχή θα μας έσωζαν οι…εξαγωγές, που το 2011 εμφάνισαν πράγματι μια  δυσδιάκριτη άνοδο, που όμως ήταν το θλιβερό αποτέλεσμα της κατακόρυφης πτώσης της εσωτερικής κατανάλωσης, αλλά που φυσικά  γύρισε αμέσως στη συνέχεια σε μείωση. Το δεύτερο στοιχείο σωτηρίας μας, που εμφανίστηκε με ιαχές νίκης, και πάντοτε σε συγχορδία με εξάρσεις από  τους γνωστούς δημοσιογράφους, ήταν ο….συνωστισμός επενδυτών, που δήθεν προσελκύστηκαν,  επειδή η Ελλάδα επέτυχε δήθεν « αξιοθαύμαστη σταθερότητα». Οι «επενδυτές», που δεν είναι φυσικά επενδυτές, αλλά άρπαγες και κοράκια είναι υπαρκτοί, αλλά για να αποκτήσουν ολόκληρη τη χώρα μας, και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας, και όχι για να επιδοθούν σε παραγωγικές επενδύσεις. Όλα, λοιπόν,  στο σφυρί, νησιά, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, δημόσια ακίνητα, αγέννητο υπόγειο πλούτο, καταθέσεις….όλα. Τέλος, ως τρίτη σωτηρία μας, και μάλιστα ως  η πιο αποφασιστική, ως  η τελειωτική,  ως αυτή που με τον ερχομό της δήθεν φέρνει το τέλος όλων των δυσκολιών μας, ως αυτή που αναμένουν οι δανειστές μας, για να μας πουν δήθεν το μεγάλο «εύγε» και να μας ξαναδώσουν τη χαμένη μας ζωή. Μα ναι, πρόκειται για το θαυματουργό «πρωτογενές πλεόνασμα», για το οποίο οι κυβερνητικοί ομιλούν με συγκίνηση και με μάτια που γυαλίζουν.  Δεν το έχουμε δει ακόμη, αλλά είναι στο δρόμο,  μας έρχεται, αφού για χάρη του το κράτος δεν πληρώνει τα ληξιπρόθεσμα χρέη του, οι θυσίες σε ανθρώπινες ζωές, σε εξαθλίωση των 2/3 του πληθυσμού, σε μείωση του προσδόκιμου χρόνου ζωής, σε επάνοδο της αγοράς εργασίας στο Μεσαίωνα, σε κορύφωση των εκτρώσεων και των αυτοκτονιών, σε απογείωση της ανεργίας, σε κατάργηση του κράτους πρόνοιας κλπ,κλπ, τέθηκαν αδίστακτα στο βωμό του. Γιατί, πως αλλιώς  θα προέκυπτε αυτό το «θαύμα»; Το «πρωτογενές πλεόνασμα», που στην πραγματικότητα είναι αβέβαιο,  αν ωστόσο τελικά  θα υλοποιηθεί μέσα στο 2013,  δεν θα υπερβαίνει  το 0,2-0,3% του ΑΕΠ! Και πρέπει να είναι αυταπόδεικτο ότι  έστω κι αν πραγματοποιηθεί, δεν καθιστά σε καμιά περίπτωση βιώσιμο το ελληνικό χρέος, και συνεπώς έχει  ελάχιστη σημασία για την έκβαση του ελληνικού προβλήματος. Γι αυτό, λοιπόν, ακριβώς  γι αυτό το λιλιπούτειο μέγεθος, η κυβέρνηση τα έδωσε όλα….Δέχθηκε να κάνει χιλιάδες εντελώς αδικαιολόγητες απολύσεις, καταρρακώνοντας την ποιότητα ζωής των απολυμένων και των οικογενειών τους, δέχθηκε να εξαθλιώσει συνταξιούχους και μισθωτούς, δέχθηκε να διαλύσει τη δημόσια διοίκηση, την υγεία και την παιδεία, δέχθηκε να καταστρέψει συθέμελα την οικονομία, δέχθηκε να έχει θανατηφόρο ρυθμό ύφεσης και δυσθεώρητο  ρυθμό ανεργίας. Γι αυτό το…..0,2%-αβέβαιο ακόμη- «πρωτογενές πλεόνασμα» σε συνεχώς συρρικνωμένο ΑΕΠ.

Αλλά, είναι δυνατόν να γίνει δεκτή μια τέτοια, και τόσο παρανοϊκή υπόθεση; ΄Ότι, δηλαδή, οι κυβερνήσεις από το 2009 μέχρι σήμερα είχαν  τέτοιας εμβέλειας παράκρουση, ώστε να θεωρούν βιώσιμο ένα χρέος που είναι αυταπόδεικτο ότι δεν θα είναι βιώσιμο ούτε σε μια πεντηκονταετία και ότι το Μνημόνιο θα κατάφερνε το ακατόρθωτο; Ότι, ακόμη, οι κυβερνήσεις των τελευταίων  ετών έκλειναν τα αυτιά τους, ακόμη και στις συνεχείς δηλώσεις του ΔΝΤ  ότι το «χρέος δεν είναι βιώσιμο». Αλλά, επίσης,  προκύπτει ανενδοίαστα ότι  η Κυβέρνησή μας δεν ήταν ούτε  σε θέση να αντιληφθεί. ότι οι δανειστές και εταίροι δεν θα εκλάμβαναν  ποτέ  σοβαρά αρμόδιους, που με τέτοια ευκολία θυσιάζουν τη χώρα και το λαό της. Που χωρίς ενδοιασμό δηλώνουν δημόσια ότι «έκαναν κατά γράμμα ότι τους διέταζαν», χωρίς αναστολές για το εγκληματικό τους περιεχόμενο.

  1. Το «πρωτογενές πλεόνασμα» θα έσωζε την Ελλάδα

Δεν  υπάρχει αμφιβολία ότι η νυν Κυβέρνηση είχε εναποθέσει όλες τις ελπίδες της σε αυτό το δυσδιάκριτο, σε αυτό το αβέβαιο, σε αυτό το αιμόφυρτο «πρωτογενές πλεόνασμα». Και η αλήθεια είναι ότι και οι δανειστές αναφέρονταν συχνά στη δημιουργία του, αφήνοντας να εννοηθεί ότι την θεωρούν αρκετά σημαντική. Ωστόσο, οι δανειστές  ουδέποτε έδωσαν συγκεκριμένες υποσχέσεις, τουλάχιστον επίσημες, για το τι δεσμεύονται να πράξουν, όταν δουν το πολυπόθητο αυτό «πρωτογενές πλεόνασμα». Και δεν θα μπορούσαν να υποσχεθούν οτιδήποτε, με βάση αυτό το πλεόνασμα, εφόσον αυτό εκπροσωπούσε, ενδεχομένως, ένα απλό  σύμβολο ομαλότερης εξέλιξης του χρέους και όχι τη λύση του. Είναι, συνεπώς, άξιο απορίας, από που οι δικοί μας αρμόδιοι άντλησαν την πεποίθηση ότι τα δεινά μας θα τελείωναν μόλις εμφανιζόταν αυτό το πλεόνασμα.  Και ερωτάται αν μπορεί να γίνει πιστευτό ότι οι κυβερνητικοί μας υπήρξαν τόσο, μα τόσο αφελείς, ώστε να πιστέψουν ότι οι δανειστές θα μας έδιναν σεισάχθεια  μόλις τους δείχναμε ότι επιτύχαμε αυτό το 0,2%. Είναι ακόμη πολύ δύσκολο να γίνει δεκτό ότι η Κυβέρνησή μας δεν κατάλαβε ότι οι δανειστές αδιαφορούσαν για το αν ζούμε ή πεθαίνουμε, αλλά όμως χρησιμοποιούσαν δολώματα, για να περνά ο καιρός, να παίρνουν τη μία μετά την άλλη τις υπογραφές που καταργούσαν τα όπλα μας, που  εκχωρούσαν την εθνική μας κυριαρχία, που μας μετέτρεπαν σε δούλους.  

Τώρα, τελείωσε η ουτοπία του «πρωτογενούς πλεονάσματος», και αντί επιτέλους η Κυβέρνηση να μας πει την αλήθεια, αντί να επιδιώξει ενότητα και αντίσταση, εξακολουθεί  τις “success stories”. Τώρα, λοιπόν, περιμένουμε το 2014 για «να βγούμε στις αγορές» και να δανειστούμε τα 11Ε δισεκατομμύρια του δημοσιονομικού κενού. Να βγούμε στις αγορές με χρέος 170% του ΑΕΠ, παρότι δεν μπορέσαμε να βγούμε στις αγορές το 2010, με χρέος 120% του ΑΕΠ!  Τώρα, μας διαβεβαιώνουν ότι…..δεν θα πάρουν νέα μέτρα, αλλά θα….συγκρουστούν με την τρόικα. Αλλά, αν πράγματι, μπορούν να «συγκρουστούν με την τρόικα» γιατί περίμεναν να καταρρεύσει η Ελλάδα για να το κάνουν; Πορευόμαστε, δηλαδή, ακόμη και τώρα που όλα τα φώτα έσβησαν, με όνειρα θερινής νυκτός, και στο μεταξύ πουλιέται το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, και στο μεταξύ διαλύεται η Ελλάδα. Και στο μεταξύ, βλέπουν το φως της δημοσιότητας άρθρα που τολμούν να μιλούν για δήθεν «βελτίωση του κλίματος στο εξωτερικό» ενόσω οι πρώτες εφημερίδες της υφηλίου έχουν πρωτοσέλιδο το σκάνδαλο του Διοικητή της ΤΕ, που ωστόσο αποσιωπείται πλήρως και μεθοδικά από τις ελληνικές ειδήσεις! Ως πότε θα διαρκέσει αυτό το άθλιο θέατρο εναντίον του ελληνικού λαού και της Ελλάδας;

Πολλές λύσεις, δυστυχώς,  δεν υπάρχουν ….Υπάρχει μόνο μία λύση, και είναι ακριβώς  η ίδια όπως  την πρότεινα στην αρχή της ελληνικής κρίσης. Απαιτείται ΑΜΕΣΗ καταγγελία των Μνημονίων και λοιπών οικτρών συμπληρωμάτων τους, προσκόμιση των πολύ ισχυρών επιχειρημάτων που διαθέτουμε, αίτηση βοήθειας από τη διεθνή κοινότητα,  σύσταση κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας από μη πολιτικούς, δημοψήφισμα με μόνο  ερώτημα «επιστροφή στη δραχμή ή συνέχιση του θανατηφόρου αδιέξοδου», κατατόπιση του λαού μέσω αντικειμενικών ΜΜΕ ότι είναι χαμένος αν παραμείνει εδώ που τον οδήγησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις,  δίκη των υπευθύνων για την καταστροφή της χώρας, κατάστρωση αναπτυξιακού σχεδίου ταχύρρυθμης ανόρθωσης της οικονομίας, και εκλογές μετά από 1 χρόνο. Δεν υπάρχει χρόνος…το χάος έρχεται.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Παν/μιο Μακεδονίας
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη
Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας                           17.10.2013










Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
===================================                                                     22.9.2013
Το άρθρο περί καταστροφής μας, αν επανέλθουμε στη δραχμή εξυπηρετεί,  με άκρως επιπόλαια επιχειρήματα και χωρίς ίχνος σοβαρότητας επιχειρήματα, το πνεύμα του Αρμαγεδδών που σπέρνουν κατά κόρο οι συχνές σχετικές εξάρσεις της  Κυβέρνηση εδώ και καιρό, πάντοτε βέβαια με τη θερμή σύμπραξη της πλειoψηφίας των ΜΜΕ. Αυτές πολλαπλασιάζονται ήδη προφανώς επειδή ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του λαού μας, απαυδισμένο από την τραγική τροπή της ζωής τους, ευνοεί μια επάνοδο στη δραχμή.

Συμφωνώ, γενικά, με το ανώνυμο άρθρο, που σχολιάζω και  που αμφισβητεί το σύνολο της ανεδαφικής και, ενόψει της οικτρής μας κατάστασης, εξαιρετικά  επικίνδυνης προπαγάνδας εναντίον μιας πιθανής επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα. Το περί ου άρθρο, όμως,  ασχολείται  αποκλειστικά, με το πρόβλημα της αντιμετώπισης των στεγαστικών δανείων-που δικαιολογείται βέβαια εφόσον αναφέρεται σε άρθρο τρομοκρατικό, σχετικά με τη...δήθεν καταστροφή αυτών που πήραν στεγαστικό. Φυσικά, το άρθρο Αρμαγεδδών,για τα στεγαστικά δάνεια, ουδόλως ομιλεί και περί των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας που θα ξεπετάξει χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο. Δεν ομιλεί, επίσης και περί της τύχης αυτών των δανείων, όταν έρθουν και τα εγκληματικά μέτρα, που προβλέπονται στα πλαίσια του Γ' μνημονίου και στη συνέχεια και του Δ' και του Ε' μια και το χρέος όχι μόνο δεν είναι βιώσιμο, αλλά τροφοδοτείται με ταχύτατους ρυθμούς από τα νέα δάνεια-μνημόνια, καθώς και από τη συνεχιζόμενη στραγγαλιστική λιτότητα, που ελαχιστοποιεί το ΑΕΠ, καθώς και τις πηγές εσόδων του δημοσίου.

Υπό ομαλές συνθήκες ουδείς θα ανακινούσε θέμα επιστροφής στη δραχμή, παρόλο ότι η ένταξή μας στο ευρώ ήταν καταστρεπτική από πολλές απόψεις. Δεν έχω τη δυνατότητα να αναπτύξω εδώ τους λόγους, για τους οποίους  δεν θα έπρεπε να υιοθετήσουμε το ευρώ, αν και τους έχω διατυπώσει πριν την ένταξη. Παραπέμπω όσους ενδιαφέρονται, στο τελευταίο μου βιβλίο "Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πως θα σωθούμε", αλλά και στο αμέσως προηγούμενο "Αντιμνημονιακά" καθώς και στα πολυπληθή μου σχετικά άρθρα, που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο-maria.negrepontidelivanis.blogspot.com.

Το πρόβλημα με τη δραχμή έχει απείρως περισσότερες εκφάνσεις, και θα πρόσθετα και πολύ πιο περιπλοκές, από τα απελπιστικά επιδερμικά άρθρα που κυκλοφορούν, σχετικά, ελέω των κυβερνώντων. Συνοπτικά, δεν θα είναι ένας "ευχάριστος περίπατος", ιδίως αν βρεθούμε εκεί, όχι με δική μας πρωτοβουλία και βέβαια με τραγική έλλειψη σχετικής προετοιμασίας. Χωρίς να θέλω να έχω ρόλο Κασσάνδρας, πιστεύω ότι εθελοτυφλούμε αν δεν καταλαβαίνουμε ότι το GREXIT προετοιμάζεται  μεθοδικά από τους δανειστές μας, και μας περιμένει στη γωνία.

θέλω ακόμη να προσθέσω ότι, παρά τις αναπότρεπτες δυσχέρειες, αυτό το εγχείρημα, αν προετοιμαστεί σοβαρά, θα προσδώσει στην Ελλάδα τεράστιες δυνατότητες χάραξης αναπτυξιακής πολιτικής, χωρίς την οποία δεν επιβιώνουμε- αλλά την οποία μας  στερούν μεθοδικά τα μνημόνια- καθώς και λήψης μέτρων, που θα μετριάσουν τις πρωτοφανείς ανισότητες, και θα επαναφέρουν ανθρώπινες διαστάσεις στην αγορά εργασίας και στο καταποντισμένο κράτος πρόνοιας.

Μια επιστροφή στη δραχμή, συνεπώς, είναι ανάγκη να ιδωθεί όχι από την πλευρά της καταστροφής μας, αλλά σε άμεση σύγκριση  με το πού μας οδήγησαν τα μνημόνια, και πού μας συνεχίζουν χωρίς αμφιβολία καμιά: στο χαμό. Το πρόβλημα, συνεπώς, οφείλει να ξεπεράσει τις συνεχώς αθετημένες κυβερνητικές υποσχέσεις και να τεθεί ως εξής: ή εξαφανιζόμαστε ως Έθνος, δουλοποιούμαστε πλήρως στον νέο Άξονα, αφαιρούμε από τους απογόνους μας κάθε ελπίδα βελτίωσης της τύχης τους, επιβιώνουμε με μισθούς και συντάξεις γύρω στα 400ευρω, και με ανεργία που αποκλείεται να πέσει κάτω από το 30% του ενεργού πληθυσμού, ή τολμούμε το μεγάλο πήδημα, που οπωσδήποτε περιέχει ελπίδες. Πολλές ελπίδες, που ύστερα από έναν δύσκολο χρόνο, θα μπορέσουν να υλοποιηθούν. Πολλές ελπίδες, που ο βαθμός πραγματοποίησής τους θα εξαρτάται από μας-ενώ με τα μνημόνια υφιστάμεθα τις δραματικές επιλογές άλλων. Πολλές, πάρα πολλές ελπίδες, και επειδή η επιστροφή στη δραχμή θα σταματήσει την άτακτη ρευστοποίηση ολόκληρης της Ελλάδας.....που είναι μια πλούσια χώρα, με τεράστια υπόγεια και πολύτιμα δώρα για τους κατοίκους της. Τα οποία, με τα μνημόνια ανήκουν ήδη σε άλλους.

Αυτά και πολλά άλλα πρέπει να σκεφθούμε , όταν σκεπτόμαστε για τη δραχμή και όχι, ας μου επιτραπεί να πω, τις ανοησίες που επί τούτοις κυκλοφορούν οι δανειστές μας, αλλά και όσοι δέχθηκαν -για λόγους που δεν είναι του παρόντος- να καταστούν υπηρέτες και πειθήνια όργανα. Και να συζητούν με νηφαλιότητα πως θα καρατομήσουν γύρω στους 150.000 εργαζόμενους Έλληνες, επειδή έτσι διέταξε  η τρόικα.

Όσοι διάβασαν το βιβλία μου "Αντιμνημονιακά" και "Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα γνωρίζουν ότι, στην αρχή, και πριν φανεί ξεκάθαρα ότι η τρόικα μας οδηγεί σε γκρεμό, είχα πολλούς δισταγμούς για μια επάνοδο στο εθνικό μας νόμισμα. Έχω, όμως, στο μεταξύ πειστεί πως είναι η μοναδική λύση, για μας τους Έλληνες, αν θέλουμε να υπάρχουμε ως ανεξάρτητο κράτος και αύριο.   



Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Παρατηρήσεις στo Σάββα Ρομπόλη

Παρατηρήσεις στo Σάββα Ρομπόλη
 ==================================
Οι παρατηρήσεις και τα συμπεράσματα του Σάββα Ρομπόλη, που βασίζονται στην τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου ΙΝΕ, για την ελληνική οικονομία, είναι όπως πάντα σοβαρά και εμπεριστατωμένα. Είναι απολύτως ορθή, εξάλλου, η προτεραιότητα που ο Σ.Ρ. δίνει στην ανάγκη ριζικής αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος, ώστε  να ενισχυθεί η ζήτηση και μέσω αυτής η παραγωγή κάτι που κι εγώ έχω υποστηρίξει άπειρες  φορές σε γραφόμενα και λεγόμενά μου.

Ωστόσο, λυπάμαι να πω ότι τα ορθά αυτά συμπεράσματα  του παλιού μου φοιτητή Σάββα, ουδόλως αντιμετωπίζουν το ελληνικό αδιέξοδο, το οποίο οδεύει προς τρίτο και, ενδεχόμενα τέταρτο μνημόνιο, και το οποίο δεν υπόσχεται καλύτερες ημέρες πριν ίσως από μια ….πεντηκονταετία.  Είναι γεγονός ότι η ελληνική οικονομία έχει, δυστυχώς, εισέλθει βαθιά στη φιλοσοφία της καταστροφής της, την οποία και αποδέχεται, αρκούμενη σε μικρές και ουτοπικές διακοπές της συνεχούς επιδείνωσης της κατάστασής της, που φέρουν επιγραφές όπως «success story»,, «επιβραβεύσεις έξωθεν, επειδή έχουμε επιταχύνει το ρυθμό εξαθλίωσής μας», «μαζικές απολύσεις, που δήθεν είναι εξυγιαντικές», «ψευδαισθήσεις ότι…..πάμε καλά», «υποσχέσεις που ουδέποτε  πραγματοποιούνται» κ.ο.κ.

 Γι αυτό, και δυστυχώς, όλες οι σωστές αναλύσεις παραμένουν «ασκήσεις επί χάρτου», από τη στιγμή που αρκούμαστε σε διαπιστώσεις και δεν προχωρούμε σε λύσεις, ή οι λύσεις που προτείνουμε είναι εντελώς οριακές, εντελώς βραχυχρόνιες και δεν αναχαιτίζουν την πορεία της χώρας  προς τον γκρεμό ή ακόμη και κυρίως πρόκειται για λύσεις αδύνατης εφαρμογής σε καθεστώς σκληρής λιτότητας και δανειζόμενης, με το σταγονόμετρο, ρευστότητας .

Υπάρχει, σαφώς, ένας απέραντος πανικός- που συνεχώς καλλιεργείται από τα ΜΜΕ-  απέναντι στην πρόταση λύσεων, που να αποτελούν ρήξη με την παρούσα εγκληματική πολιτική που μας επιβάλλουν οι εταίροι μας, όχι  βέβαια για να μας σώσουν. Πως, αλήθεια να υποστηριχθεί  σοβαρά ότι «θέλουν να μας σώσουν», όταν το πρόγραμμα που μας σχεδίασαν αποδείχθηκε τραγικά λανθασμένο,  προκαλώντας μέχρι και 200% μεγαλύτερη ύφεση από την επιθυμητή,  αλλά όμως οι εταίροι μας  αρνούνται να το μεταβάλλουν, αρνούνται και να το συζητήσουν ακόμη,  αλλά αντίθετα με απάνθρωπη ψυχρότητα μας διατάζουν να….  «συνεχίσουμε τις μεταρρυθμίσεις»,  δηλαδή, να συνεχίσουμε απτόητοι την κάθοδο προς τον Άδη; Από που να αντλήσουμε ελπίδα όταν ολόκληρη η Ελλάδα ξεπουλιέται, και η όποια προσπάθεια ανασυγκρότησής της, έστω και μετά από δεκαετίες,  θα βρει καμένη γη;  Πώς να πειστούμε ότι τα εγκληματικά μέτρα που μας αναγκάζουν να εφαρμόζουμε, οι εταίροι μας, και που   καταλήγουν στη διάλυση του κοινωνικού κράτους, ζουγκλοποιούν την αγορά εργασίας, κορυφώνουν την ανεργία και εξαθλιώνουν ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού είναι για το καλό μας; Πώς να δεχθούμε ότι «πάμε καλύτερα», όταν όλοι μα όλοι οι δείκτες καταποντίζονται και η μοναδική ελπίδα σωτηρίας μας έχει γαντζωθεί στο «πρωτογενές πλεόνασμα», το οποίο είναι μια …..μεγάλη σαπουνόφουσκα για τους λόγους που έχω αναλύσει σε άρθρο μου στο Διαδίκτυο της 25.08.2013 με τίτλο “Το υπέρογκο τίμημα του πρωτογενούς πλεονάσματος»; Σε τι να ελπίζουμε όταν η καταστροφή της παραγωγικής βάσης της οικονομίας μας είναι συντριπτική και για δεκαετίες ανεπανόρθωτη, και όμως  οι «σωτήρες μας» επιμένουν ότι πρέπει  να χαιρόμαστε με υποσχέσεις ανάκαμψης που δεν διακρίνονται χωρίς μικροσκόπιο;

Θα ήταν ασύγγνωστα επιπόλαιο το επιχείρημα ότι μια διαφορετική πολιτική της παρούσας  είναι εύκολη ή και  σίγουρα  εφικτή. Αντιθέτως, πρόκειται για πολύ δύσκολο εγχείρημα, με σημαντικές  πιθανότητες αποτυχίας. Ωστόσο, αν πειστούμε ότι ακολουθώντας μνημόνια, εγκληματικές  μεταρρυθμίσεις και μέτρα καταστροφής που μας επιβάλλονται, είμαστε σίγουρα χαμένοι: εμείς, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, τα δισέγγονά μας κλπ, αλλά  είναι χαμένη  και ολόκληρη η Ελλάδα, τότε οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, που τώρα μας συγκαλύπτεται. Πρέπει, πια, να δούμε την κατάστασή μας χωρίς φακούς που την ωραιοποιούν και που της δίνουν  ανύπαρκτες ελπίδες. Με τα μνημόνια και την υπακοή σ’αυτά δεν υπάρχει ελπίδα….υπάρχει μόνο εξαφάνισή μας από το πρόσωπο της Γης.  Αν αυτό το συνειδητοποιήσουμε,  τότε, όσο κι αν είναι δύσκολη, επικίνδυνη, αβέβαιη κάποια άλλη λύση, έξω από την παρούσα γενοκτονική,  το βασικό ένστικτο αυτοσυντήρησης θα μας οδηγήσει υποχρεωτικά  σ’αυτήν. Γιατί με μια άλλη πολιτική, υπάρχει ελπίδα και γιατί με μια άλλη πολιτική η έκβαση θα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από δικές μας προσπάθειες, ενώ τώρα είμαστε εκτελεστικά όργανα της  αυτοκαταστροφής μας. Τελικά, όμως,  ίσως-ίσως, η αδυναμία μας να διακόψουμε την πορεία θανάτου μας, να οφείλεται στην πολύ αποτελεσματική πλύση εγκεφάλου που μας έγινε και που μας έπεισε ότι είμαστε ανίκανοι για οτιδήποτε και  πριν απ’ όλα για αναπτυξιακή προσπάθεια, έτσι που το μόνο που μας απομένει είναι η πολιτική συρρίκνωσης, που μας επιβάλλεται έξωθεν και που αγογγύστως υλοποιούμε εντός….λησμονώντας εντελώς  ότι ζούμε σε πολύ πλούσια χώρα!

Εξυπακούεται ότι η όποια απόφαση διακοπής αυτής της αθλιότητας και επιλογής μιας άλλης κατεύθυνσης προϋποθέτει  σοβαρή και ενδελεχή μελέτη των κινδύνων και, ιδίως, του τρόπου ελαχιστοποίησής τους. Στα 4 περίπου χρόνια του ελληνικού μαρτυρίου δεν έγινε, από όσο γνωρίζω, καμιά επίσημη μελέτη  για άλλη λύση. Και όχι μόνο δεν έγινε, αλλά επιπλέον, οι ολίγοι μεμονωμένοι ερευνητές που τόλμησαν σ’αυτά τα 4 χρόνια, να υποστηρίξουν  αντιμνημονιακές  οδούς, είτε αγνοήθηκαν επιδεικτικά, είτε κατηγορήθηκαν ως λαϊκιστές  ή  ακόμη και ως υπηρέτες σκοτεινών, και πάντως, ανθελληνικών συμφερόντων, περίπου δηλαδή ως προδότες. Με άλλα λόγια η αδιέξοδη οδός των μνημονίων επιβλήθηκε ως μονόδρομος. Και ερωτάται: είναι σοβαρό το επιχείρημα της ύπαρξης μονοδρόμων στο πλαίσιο  κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων, που όπως είναι γνωστό  διαθέτουν άπειρες λύσεις; Και είναι άραγε  δημοκρατικός ο αποκλεισμός, ακόμη και της συζήτησης, για αναζήτηση άλλων λύσεων από αυτήν που σίγουρα μας δολοφονεί; Εδώ, ωστόσο, που φθάσαμε, είναι πολύ δυσκολότερη η αναζήτηση άλλης λύσης, από όσο ήταν στην αρχή του ελληνικού  ολοκαυτώματος. Και τούτο, γιατί μας προέκυψε και ένας αποτρόπαιος πόλεμος των μεν εναντίον των δε. Δηλαδή, μας προέκυψε βάσει σχεδιασμού φυσικά, έτσι ώστε το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων –ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις- να εμφανίζονται ως επίορκοι, ως κοπανατζήδες κλπ., ώστε το άλλο μισό των Ελλήνων «δικαιολογημένα» να ψηφίζει  με απέραντο μίσος υπέρ των απολύσεων, χωρίς και να εξετάζει σε τι θα βοηθήσουν αυτές οι τραγικές απολύσεις!  Χωρίς, κυρίως, να συνειδητοποιεί ότι είναι ζήτημα χρόνου και η δική του σειρά. Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι η όποια ελπίδα για καλύτερη λύση της παρούσας αυτοκτονικής, θα πρέπει να περάσει μέσα από τη συμφιλίωση των Ελλήνων. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη                                                                                                                                                                           15.09.2013



Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Εξάρσεις Λαικισμού! της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

One comment on “Για τα πρακτικά: Το χρέος δεν είναι πρόβλημα, θα βγουν στις αγορές το 2014, δεν χρειάζεται νέο κούρεμα” (δήλωσε ο κ. Στουρνάρας στις 25.08.2013)

1.                               
ΕΞΑΡΣΕΙΣ ΛΑΙΚΙΣΜΟΥ-κατά κ. Στουρνάρα-αποτελεί η απάντησή μου!!!! (από κοινού με νομπελίστες και οικονομολόγους διεθνούς φήμης, που υποστηρίζουν περίπου ότι κι εγώ).
========================================================================================================================
Ειλικρινά αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να εκστομίζονται τέτοιας έκτασης αστήρικτα και εξαιρετικά επικίνδυνα συμπεράσματα, από υπουργό οικονομικών,από τον οποίον εξαρτάται η επιβίωση της χώρας και των κατοίκων της. Καθώς έχω γράψει και εκφραστεί, εκτενώς, επί του ευρύτερου θέματος θα αρκεστώ εδώ, σε ελάχιστες σκέψεις….πράγματι, είμαι πεπεισμένη ότι αρκούν επί του παρόντος!
Το 2009 όταν άρχισε η κρίση χρέους-κακώς και προκαλούμενη-, το χρέος της Ελλάδας ήταν 297Ε δισ. ενώ το ποσοστό του στο ΑΕΠ κατώτερο από 120%. Κρίθηκε, ωστόσο, μη βιώσιμο το χρέος εκείνο, και γι αυτό αποφασίστηκε η υπαγωγή της χώρας στη δικαιοδοσία της τρόικας. Περιττό να αναφερθώ στις απάνθρωπες θυσίες που επιβλήθηκαν, από τότε, στην ελληνική οικονομία, όπως και περιττό να διαπιστώσω το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή η Ελλάδα ρημάχτηκε και καταστράφηκε, ενώ οι κάτοικοί της εξαθλιώθηκαν. Αυτά είναι δυστυχώς ευρέως γνωστά.
Το αποτέλεσμα, ωστόσο, που εμφανίζεται ως “success story” από τον κ. Στουρνάρα και τους πέριξ αυτού, ενώ οι….ανησυχούντες για τις εξελίξεις, στην καλύτερη των περιπτώσεων εκλαμβάνονται από τον κ. Στουρνάρα ως “άτομα που πάσχουν από λαικίστικες εξάρσεις”, ενώ στη χειρότερη περίπτωση, αυτήν που προτιμά ειδικά ο κ. Κεδίκογλου να προβάλλει, πρόκειται “για άτομα που δεν θέλουν το καλό της χώρας-που σημαίνει ότι επιθυμούν το κακό της”, έχει ως εξής:
Τώρα, το 2013, μετά από ανείπωτες ανθρωποθυσίες, που χαρακτηρίζονται ανοικτά πια ως “το ελληνικό έγκλημα”, από πλήθος διεθνούς φήμης οικονομολόγους, αλλά και γνωστά και σοβαρά οικονομικο-πολιτικού περιεχομένου έντυπα, το χρέος -με τους ηπιότερους υπολογισμούς-έχει ανέλθει σε 231,4Ε δισεκατομμύρια, ενώ το ποσοστό του στο συνεχώς καταποντιζόμενο ελληνικό ΑΕΠ, σκαρφάλωσε στο 170%. Έντονα προβληματισμένο το ΔΝΤ, από τις δραματικές αυτές εξελίξεις του προγράμματός του στην Ελλάδα, αναγκάστηκε να δηλώσει-αναμένοντας προφανώς κάποιες υγιείς σχετικές αντιδράσεις από την ελληνική πλευρά, που το λιγότερο που όφειλε να πράξει ήταν να απαιτήσει άμεση μεταβολή του γενοκτονικού αυτού προγράμματος, αλλά και αποζημίωση για τις φρικτές καταστροφές- ότι…..έκανε λάθος, προκαλώντας έτσι μέχρι και 200% μεγαλύτερης έκτασης ύφεση, από την ούτως ή άλλως απευκταία και βασισμένη στο παρανοϊκό σχήμα της εσωτερικής υποτίμησης. Και, προκειμένου το ΔΝΤ να δείξει μεταμέλεια για το λάθος του, δέχθηκε με μεγαλοψυχία να “βαφτίσει” το ελληνικό χρέος βιώσιμο -αν και μέχρι προ τινος βιώσιμο χρέος εθεωρείτο κάτω από το 90% του ΑΕΠ- για το 2020.Αν θα κατόρθωνε τότε , δηλαδή 11 χρόνια μετά την έναρξη της φοβερής αυτής περιπέτειας, να γίνει 120% στο ΑΕΠ!!!!! Όσο,δηλαδή, ήταν και το 2009!!!! Επί 11, δηλαδή χρόνια, και αν….έχουμε τύχη, θα εκτελούσαμε ένα Σισύφειο έργο!
Φυσικά, ωστόσο, το 2020, και εφόσον παραμείνουμε στο δολοφονικό περιβάλλον των μνημονίων κλπ., το χρέος μας θα είναι συντριπτικά ανώτερο του 120% στο τότε ΑΕΠ. Και, ακριβώς, επειδή οι δανειστές/δυνάστες μας το βλέπουν αυτό ξεκάθαρα, άρχιζαν να ψελλίζουν ότι “ναι….η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί….αλλά όμως, όχι με κούρεμα, αλλά ούτε με δάνειο-61% των Γερμανών αρνούνται δάνειο προς την Ελλάδα”, “θα δούμε, τότε”, αλλά οπωσδήποτε “κακώς μπήκε η Ελλάδα στο ευρώ…..”, και βέβαια, πάνω απ’ όλα “η Ελλάδα οφείλει να εντείνει τις μεταρρυθμίσεις της…..και βλέπουμε” κλπ., κλπ.
Το 2020, λοιπόν, η μεγάλη-αλλά φευ απραγματοποίητη – ελπίδα είναι να έχουμε χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ, το ίδιο αυτό με το οποίο αρχίσαμε!!!! Και στο μεταξύ, θα έχουμε ξεπουλήσει- ορθότερα θα έχουμε απλόχερα χαρίσει- το σύνολο της Ελλάδας, η ισορροπία υποαπασχόλησης θα αγγίζει το 40% του ενεργού πληθυσμού, το μέσο εισόδημα των Ελλήνων θα έχει σταθεροποιηθεί γύρω στα 400Ε, ο μέσος όρος ζωής μας -που έχει ήδη υποχωρήσει κατά 3 έτη- θα έχει μειωθεί τουλάχιστον κατά 5 χρόνια, ο πληθυσμός θα συρρικνωθεί από κατακόρυφη μείωση των γεννήσεων και αύξηση των εκτρώσεων, από ασθένειες, κακουχίες, έλλειψη κοινωνικής πρόνοιας, ανερχόμενη φτώχεια, η παιδεία και η υγεία θα βρίσκονται στο ναδίρ, η διατροφή μας θα εξυπηρετείται κατά κύριο λόγο με ληγμένα τρόφιμα, η αγορά εργασίας θα έχει πλήρως επανέλθει στις συνθήκες του Μεσαίωνα, αποταμίευση ουσιαστικά δεν θα υπάρχει και λόγω γενικότερης φτωχοποίησης, αλλά και γενναίου κουρέματος των καταθέσεων. Θα έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα, και θα είμαστε επί ξύλου κρεμάμενοι !..Αλλά, γιατί να συνεχίσω; Όλα αυτά, που σε πολύ σημαντικό βαθμό είναι ήδη μαζί μας, συνιστούν κατά την ηγεσία μας, αυτήν την περίφημη “success story”, που οι κακοί έλληνες και οι άκρατοι λαικιστές αρνούνται να διακρίνουν. Εξάλλου, να η ανάπτυξη έχει ήδη……αρχίσει, ενώ το πρωτογενές πλεόνασμα, που ολοκληρωτικά θα προέλθει από συρρίκνωση του ΑΕΠ και της ζωής μας -αν πραγματοποιηθεί, τελικά- θα…..μας σώσει. Το περιμένουμε ως πανάκεια των δεινών μας!!!! Ακόμη, οι ξένοι επενδυτές …..συνωστίζονται και εκλιπαρούν ποιός πρώτα θα πείσει τους αρμόδιους να ενδώσουν σε επένδυσή τους,  ενώ και οι αγορές ανοίγουν διάπλατες, για να μας δανείσουν όσα και όταν χρειαζόμαστε!
Αυτή είναι η κατάστασή μας και  αυτή η αναγκαστική  γελοιοποίησή της. Και όσο γρηγορότερα τη συνειδητοποιήσουμε και αντιδράσουμε- ο χρόνος τελειώνει- τόσο  θα υπάρχουν ακόμη κάποιες αμυδρές ελπίδες σχετικών βελτιώσεων. Διαφορετικά….το 2020 δεν θα υπάρχει Ελλάδα, αλλά θα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή αποικία της ΕΕ…αν υπάρχει βέβαια και ΕΕ-ευρωζώνη.
ΜαρίαΝεγρεπόντη-Δελιβάνη
πρ.πρύτανηςκαικαθηγήτριαστοΠανεπιστήμιοΜακεδονίας                                                                                                                31.08.2013
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη

 

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Το υπέρογκο τίμημα του πρωτογενούς πλεονάσματος: η μεγάλη ουτοπία, της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το υπέρογκο τίμημα του πρωτογενούς πλεονάσματος:  η μεγάλη ουτοπία


Η προσπάθεια επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος βρίσκεται τους τελευταίους μήνες στο επίκεντρο του κυβερνητικού ενδιαφέροντος, και εμφανίζεται ως, σχεδόν, πανάκεια  για το σύνολο των δεινών μας.  Ο αγωνιώδης ενθουσιασμός  της έλευσής του, που προβάλλεται ως πρώτο θέμα από τα φερέφωνα των ΜΜΕ, έχει, αρκετά υποβαθμίσει τη φρίκη από τα δύο αποτρόπαια εγκλήματα, που τώρα βρίσκονται σε εξέλιξη.  Οι  θολές, δηλαδή,  υποσχέσεις για τη βελτίωση της τύχης μας, χάρη στο  πρωτογενές αυτό πλεόνασμα,  λειτουργούν ως αναισθητικό, αφήνοντας  ελεύθερο πεδίο δράσης στην κυβέρνηση, προκειμένου απρόσκοπτη  να ….. «αναζητήσει»,  σε ολόκληρο το φάσμα του δημόσιου τομέα, τις  χιλιάδες υπαλλήλων, που  θα  οδηγηθούν στο απόσπασμα,  καθώς και τις πολυάριθμες οικογένειες, που αφού «πλειστηριαστούν»  θα καταλήξουν στο δρόμο. Η αδιανόητη αυτή βαρβαρότητα, που διαλύει και τα τελευταία υπολείμματα της δημόσιας διοίκησης, της υγείας και της  παιδείας, και που χωρίς αιδώ εμφανίζεται ως «απαραίτητη αλλαγή» ή και ως «διαρθρωτική μεταρρύθμιση»,  επισκιάζεται από τις υποσχέσεις του πρωτογενούς πλεονάσματος, που αν και αδιευκρίνιστες, έχουν ωστόσο αποκτήσει σχεδόν  μυθικό περιεχόμενο.

Η πραγματοποίηση πρωτογενούς πλεονάσματος ανήκει, καταρχήν, στις θετικές  εξελίξεις του δημόσιου χρέους, εφόσον σημαίνει ότι τα κρατικά έσοδα είναι πια σε θέση να καλύπτουν τις κρατικές δαπάνες, με εξαίρεση τους τόκους των δανείων.

Ωστόσο, η ακτινογράφηση αυτού  του αναμενόμενου ελληνικού πρωτογενούς πλεονάσματος φαίνεται να  καταλήγει σε  αρνητικές   συνέπειες, για την ελληνική οικονομία και κοινωνία,  που υπερβαίνουν κατά πολύ τις θετικές και, που οπωσδήποτε,  δεν αποτελούν την απαρχή σωτηρίας μας.

Ο πρώτος και σημαντικότερος ενδοιασμός,  σχετικά με το ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα, που του αφαιρεί, εκ προοιμίου, τη δυνατότητα να καταλήξει σε σημαντικής εμβέλειας θετικά αποτελέσματα, αναφέρεται στους τρόπους επιδίωξης και επίτευξής του.  Θα το χαρακτηρίσω, λοιπόν, ως μη υγιές πλεόνασμα, επειδή προέκυψε από την καταστρεπτική συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, και όχι, όπως θα ήταν επιθυμητό, αλλά και φυσιολογικό, από την διεύρυνσή της. Πράγματι, η ελληνική οικονομία, στα 3 χρόνια της γενοκτονικής της  περιπέτειας, εξαιτίας της εφαρμογής των  μνημονίων, εμφανίζεται κυριολεκτικά  και από κάθε άποψη  ρημαγμένη  το 2013, σε σύγκριση με το 2009, έτος έναρξης της κρίσης χρέους.  Η γενική και  αποκαλυπτική εικόνα  της καταστροφής είναι  ο διαχρονικός καταποντισμός του ονομαστικού ΑΕΠ της: 231Ε δις το 2009 και μόνο 184Ε δις το 2013, δηλαδή μείωση ίση με 21%  μέσα σε 4 χρόνια, που χαρακτηρίζεται ως  πρωτοφανής για  περίοδο ειρήνης. Και το χρέος,  από την πλευρά του,  εμφανίζει  συνεχή  αυξητική έκρηξη, ξεπερνώντας ήδη τα  321Ε  δισ.  από 297Ε δις το 2009. Έτσι, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας,  από 120% στο ΑΕΠ του 2009 αναρριχάται    στο 176% το 2013. Εξελίξεις, που με όσο καλή διάθεση κι αν αντιμετωπιστούν, δεν μπορεί να ιδωθούν ως  success story, αλλά δυστυχώς πρόκειται για  ιστορία καταστροφής.

Κάποιες μερικότερες επιπτώσεις  της  οικονομικής αυτής απίσχνασης  είναι, ανάμεσα και σε άλλες, η  κάθετη πτώση της ζήτησης, ως επακόλουθο κυρίως της δραματικής αύξησης της ανεργίας σε συνδυασμό και με τον δραστικό περιορισμό της μέσης αμοιβής της εργασίας,  η δυσθεώρητη αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης, και η αλματώδης άνοδος του αριθμού των επιχειρήσεων που κλείνουν. Η μακροοικονομική πολιτική που εφαρμόστηκε αυτά τα 4 οδυνηρά χρόνια στην Ελλάδα απέβλεπε στην υπολειτουργία της    με όρους μιας ολοένα πιο δραστικής ισορροπίας υποαπασχόλησης. Δηλαδή με συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό ανεργίας και, συνεπώς  αδρανοποίησης ενός συνεχώς διογκούμενου  τμήματος  της παραγωγικής της ικανότητας, και με αποτέλεσμα τη γενικευμένη πτώχευση του πληθυσμού της.  Η διευρυνόμενη διαφορά, στο διάστημα αυτό των 4 ετών, ανάμεσα στο συρρικνωμένο πραγματικό ΑΕΠ και στο δυνητικό δημιούργησε 1,38 εκατομμύρια ανέργους,. Η ποσότητα των μισθών από 89Ε δισεκατομμύρια το 2010 περιορίστηκε σε 72,5Ε δις. το 2013, ενώ αντιθέτως η μέση φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε κατά 52%.  Έτσι, στη χώρα μας,  3.4 εκατομμύρια άνθρωποι επιβιώνουν  κάτω από το όριο της φτώχειας,  και συγκεκριμένα με λιγότερα από  490Ε το μήνα,  και επιπλέον 8 στους 10 κατοίκους της  δεν μπορούν πια  να αντιμετωπίσουν το κόστος θέρμανσης.

Κάτω λοιπόν απ’ αυτές τις απευκταίες συνθήκες,  που ισοδυναμούν με την εν ψυχρώ δολοφονία της Ελλάδας και του λαού της, επιτεύχθηκε, για το πρώτο επτάμηνο του 2013,  το πολυπόθητο πρωτογενές πλεόνασμα, που ανέρχεται σε 2,6Ε δισεκατομμύρια ή σε  1,4% του ΑΕΠ. Η αναγγελία του έγινε σε κλίμα   άκρατου κυβερνητικού ενθουσιασμού που ενισχύθηκε  και από τις θριαμβολογίες  της πλειοψηφίας  των ΜΜΕ.

Δεν θα επιμείνω στους τρόπους δημιουργίας αυτού του πλεονάσματος, που στο συντριπτικό τους τμήμα προέρχονται από αλχημείες της  φαρέτρας,  γνωστής ως  δημιουργική λογιστική, αλλά ούτε στις όντως ελάχιστες  πιθανότητες διατήρησής του, για τα επόμενα χρόνια. Θα προσπαθήσω, αντιθέτως, να παραμείνω σε ουσιαστικότερο πεδίο και να διερευνήσω τη σημασία του και τις λογικά αναμενόμενες συνέπειές του.

Καταρχήν, ικανοποίηση από την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος μπορεί να δικαιολογηθεί όταν  αυτό προέρχεται από αύξηση του ΑΕΠ με ρυθμούς ταχύτερους από τις δαπάνες. Όταν, δηλαδή, είναι προϊόν ανάπτυξης, και όχι συνέπεια ανεξέλεγκτης ύφεσης.   Στην ελληνική περίπτωση, όμως, υπάρχει καθίζηση και των δύο: δηλαδή και των πηγών προέλευσης δημοσίων εσόδων, και των δημοσίων δαπανών. Πρόκειται για οικονομία και κοινωνία που ενόσω ψυχορραγεί, έντρομη ταυτόχρονα παρακολουθεί την αλύπητη διάλυση της παιδείας, με κίνδυνο να μην ανοίξουν τα σχολεία αυτή τη χρονιά, της υγείας, εξαιτίας του λουκέτου που μπήκε σε πολυάριθμα νοσοκομεία, της ξέφρενης αύξησης της εγκληματικότητας, εξαιτίας της απόλυσης χιλιάδων αστυνομικών της αυτοδιοίκησης κ.ο.κ.   Πως, λοιπόν, να  δικαιολογηθούν οι θριαμβολογίες για το ελάχιστο, αλλά και διαχρονικά ανασφαλές αυτό πλεόνασμα, όταν είναι προϊόν  διάλυσης και όχι  εξυγίανσης  και ανάπτυξης  της ελληνικής οικονομίας; Και, ακόμη, όταν  αυτό το ελάχιστο πλεόνασμα προήλθε από την ηθελημένα  προκαλούμενη μαζική ανεργία των Ελλήνων, από τη μεθοδευμένη πτώχευσή τους, από την υποχρέωση χιλιάδων επιχειρήσεων σε κλείσιμο, από την ανενδοίαστη  ενθάρρυνση πρωτοφανών ανισοτήτων στην κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου,  από την κορύφωση του αριθμού αυτοκτονιών, αλλά και από την καταστροφή της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, που θα χρειαστεί δεκαετίες, από σήμερα, για να ξαναδημιουργηθεί;  Πώς να ικανοποιείται κανείς από το δυσδιάκριτο με γυμνό οφθαλμό αυτό πρωτογενές πλεόνασμα, όταν  ταυτόχρονα 7 στους 10 νέους μας είναι άνεργοι και αναζητούν τρόπους απομάκρυνσής τους από το κολαστήριο  Ελλάς;

Πέρα, όμως, από τη διαπίστωση αυτή, που αναφέρεται στο εντελώς ανορθόδοξο υπόβαθρο, επάνω στο οποίο δημιουργήθηκε  το περιβόητο αυτό  πλεόνασμα, υπάρχει και το πολύ σοβαρό πρόβλημα της πλήρους παράβασης της  βασικής κεϋνσιανής αρχής,  σύμφωνα με την οποία σε περιόδους ύφεσης, και μάλιστα τόσο βαθιάς, όσο αυτή που υφίσταται για έκτη συνεχή χρονιά η Ελλάδα, η δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος όχι, απλώς, δεν ενδείκνυται, αλλά είναι και καταστρεπτική.  Και τούτο, επειδή  εντείνει τη συρρίκνωση της οικονομίας και δημιουργεί φαύλους  κύκλους  ανάμεσα σε κρατικά έσοδα και κρατικές  δαπάνες. Η παρανοϊκή πλευρά των ατυχέστατων και των άκρως επικίνδυνων αυτών  επιλογών, εξάλλου, προβάλλει, εκτός όλων των άλλων, και  μέσα από τη νέα  και εκρηκτική άνοδο του χρέους, που κονιορτοποιεί πλήρως και τελειωτικά  το σύνολο των αιματηρών θυσιών των Ελλήνων. Περιττό, βέβαια να σχολιάσω την κυβερνητική αντίδραση,  στον νέο αυτό πήδο του χρέους, που ήταν άλλωστε αναμενόμενη και που ως συνήθως  προσπαθεί να το εντάξει στο ευρύ κεφάλαιο των ήδη   απαγορευμένων  θεμάτων για συζήτηση,  χαρακτηρίζοντας τις ανησυχίες γύρω απ’ αυτό ως…..λαϊκισμούς! Σε μια οικονομία ελεύθερη, με  δικαίωμα  χάραξης της  εκάστοτε ενδεδειγμένης πολιτικής της, εξυπακούεται ότι ο θρίαμβος θα έπρεπε να αναφέρεται στη δημιουργία ελλείμματος  και όχι πλεονάσματος.  

Σε πείσμα, ωστόσο,  των σαφέστατα αρνητικών πλευρών αυτού του πρωτογενούς  πλεονάσματος,  ας προσπαθήσουμε τώρα να δούμε  αν είναι λογικά αναμενόμενες και κάποιες θετικές του πλευρές. 

Οι τυχόν θετικές πλευρές του  λιλιπούτειου και ανασφαλούς συνέχισης αυτού  πλεονάσματος  θα   έπρεπε αναγκαστικά  να συμβάλουν στη μετάλλαξη του χρέους από μη βιώσιμο, σε βιώσιμο. Αλλά, πως θα μπορούσε να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο, όταν ταυτόχρονα με την εξαγγελία του πρωτογενούς πλεονάσματος αναγγέλλεται και η ξέφρενη αύξηση του χρέους; Το χρέος,  είναι όχι μόνο υπερβολικό, αλλά και με σαφέστατες  ανοδικές τάσεις- σε πείσμα, βέβαια, του δήθεν άνετου κυβερνητικού ύφους, καθώς επιδίδεται σε έωλες  ερμηνείες αυτής της ανόδου- και συνεπώς αποκλείεται να καταστεί βιώσιμο ως το 2024, αλλά και για πολλές δεκαετίες μετά, αν παραμείνουμε σε περιβάλλον  μνημονίων και στραγγαλιστικής λιτότητας.  Αποκλείεται, δηλαδή, αυτό να κατέλθει στο 120%- ή ακόμη  να πέσει και στο 124% με την δηλωμένη  ανοχή του ΔΝΤ- του ΑΕΠ, απλώς και μόνο επειδή  προέκυψε  ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, που ανταλλάχθηκε  με υπέρογκο  κόστος. Ακριβώς, αυτό το κόστος   αποκλείει τη βιωσιμότητα του χρέους, μελλοντικά, διότι δημιουργεί συνθήκες ανόδου του χρέους με  συνεχώς,  μειούμενο ΑΕΠ. Για τη βιωσιμότητα του χρέους απαιτείται ταχύρρυθμη ανάπτυξη  του ΑΕΠ, με αύξηση κρατικών εσόδων, αλλά και με αύξηση κρατικών δαπανών. Θεωρητικά, και με την προϋπόθεση ότι σημαντικοί δείκτες, όπως έσοδα, ξένες επενδύσεις, εξαγωγές, απασχόληση, παραγωγικότητα κινούνται θετικά, ένα πλεόνασμα της τάξης του 7-8% ετησίως θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να καταστήσει βιώσιμο το χρέος. Όχι, όμως,    ένα πλεόνασμα κατώτερο του 2%, ένα πλεόνασμα  συγκυριακό από πολλές πλευρές και ένα πλεόνασμα κατασκευασμένο στο εργαστήριο της δημιουργικής λογιστικής.

Το ερώτημα, με εκ των προτέρων τραυματική απάντηση, είναι το γιατί και πάλι  η κυβέρνηση  επιλέγει τον εμπαιγμό των πολιτών, καταφεύγοντας σε   υποσχέσεις  που βασίζονται στο πρωτογενές αυτό πλεόνασμα και  που, σίγουρα, θα αποδειχθούν απραγματοποίητες, όπως άλλωστε και η σωρεία  των προηγούμενων.

Η πιθανότερη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να κερδίσει, γι άλλη μια φορά χρόνο, προσφέροντας αφειδώς στο λαό φρούδες ελπίδες,   ενόσω η κατάσταση έχει δραματικά χειροτερεύσει και η τύχη της Ελλάδας, για το 2014, καλύπτεται από θολό πέπλο απειλητικής  αβεβαιότητας. Αν και από την αρχή αναμενόμενο, το τέλος έρχεται και φαντάζει χειρότερο από το αρχικά αναμενόμενο. Πράγματι, το ΔΝΤ ουσιαστικά δεν θέλει να μας ξέρει. Είναι ενδεικτική της όλης κατάστασης η τελευταία σχετική έκθεση του ΔΝΤ, που μετά από τα προφορικά συγχαρητήρια για τη δήθεν πρόοδο της Ελλάδας- ουσιαστικά, βέβαια, την καταστροφή της- αλλάζει ρότα και επιρρίπτει το ελληνικό αδιέξοδο στην ανικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων, προφανώς, για να μην κατηγορηθεί το ίδιο για τα λάθη εκτιμήσεών στο πρόγραμμά του , παρότι τα αναγνώρισε επισήμως. Και από την άλλη πλευρά, η ΕΕ, με επικεφαλής πάντοτε τη Γερμανία, αρνείται κατηγορηματικά ένα νέο κούρεμα, και  στη θέση του επιδίδεται, ας μου επιτραπεί η έκφραση, σε καθαρή αερολογία:
*Ναι, μεν θα βοηθηθεί η Ελλάδα, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη το πώς.
*Μπορεί με μείωση του επιτοκίου ή/και με παράταση του χρόνου  πληρωμής του χρέους.
*Χρειάζεται, ακόμη, ένα σημαντικό ποσό, αλλά δεν ξέρουμε πως αυτό θα καλυφθεί.
Όπως, όμως, και να έχουν τα πράγματα, η Ελλάδα οφείλει να συνεχίσει τις «διαρθρωτικές της μεταρρυθμίσεις». Βλέπε, δηλαδή  το ξεπούλημα των πάντων, που επείγεται και πρέπει να ολοκληρωθεί, και  γι αυτό λαμβάνονται έκτακτα μέτρα αντικατάστασης των επικεφαλής του ξεπουλήματος, τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, τις μαζικές απολύσεις και  άλλα οικτρά.

Παράλληλα, έχουν αναζωπυρωθεί  οι συζητήσεις, για κάποιας μορφής GREXIT, που βέβαια ήταν πάντοτε και παραμένει  αναπόφευκτο. Με τη διαφορά, ότι θα μπορούσε να έχει μικρότερης έκτασης καταστροφές, αν είχε γίνει με πρόγραμμα και εγκαίρως- όπως ακριβώς και με το κούρεμα του χρέους. Αν είχε, δηλαδή, επιχειρηθεί με ελληνική πρωτοβουλία και με όρους όσο γίνεται πιο ευνοϊκούς για την Ελλάδα.  Ειδικότερα, αν είχαν αποφευχθεί οι ανθρωποθυσίες στο δημόσιο τομέα, αν δεν είχε διαλυθεί η δημόσια διοίκηση,  αν δεν είχε μεταβληθεί σε ζούγκλα η αγορά εργασίας, και αν είχε αποφευχθεί το ξεπούλημα. Με δυο λόγια, αν η Ελλάδα δεν είχε πλήρως καταστραφεί, με τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα επί 4 χρόνια, και αν δεν είχε υποστεί τις ατέλειωτες θυσίες που υπέστη, και που ήταν και, φυσικά, θα παραμείνουν χωρίς αντίκρισμα.  Και, δυστυχώς, η παράσταση δεν έληξε. Είναι, ακόμη μπροστά μας και νέα μέτρα, που όσο κανείς μπορεί να προβλέψει από τα όσα προετοιμάζονται, θα έχουν τη μορφή  συνέχισης των απολύσεων με την ανεργία να ξεπερνά το 35% του ενεργού πληθυσμού, με χιλιάδες νοικοκυριά που θα πεταχτούν στο δρόμο, αλλά και με κούρεμα των καταθέσεων, προκειμένου να  μην κινδυνεύσουν τα κέρδη των τραπεζών. Η Ελλάδα θα περάσει, έτσι, στην οικονομική ιστορία ως  το πειραματόζωο, στο οποίο προτοεφαρμόστηκε το νέο σχήμα, αυτό του «σοβιετικού καπιταλισμού», προς όφελος των τραπεζών.

Όχι, δεν ήταν τελικά συνομωσιολογία, τα όσα εγώ-και όχι μόνο- υποστήριξα από το 2010. Υπήρχε σχέδιο καταστροφής μας, και το σχέδιο εφαρμόστηκε, χωρίς αντιρρήσεις και χωρίς αντιδράσεις από την πλευρά μας, καθώς οι πολλοί πείστηκαν ότι ήταν μονόδρομος. Και τώρα, φθάσαμε στο τέλος του δρόμου. Στο πάρτα όλα χάρισμα, στη δουλοποίησή μας, στην αποικιοποίησή μας. Και όμως, ακόμη και τώρα, υπάρχουν  μερικοί που υποστηρίζουν πως όλα αυτά «γίνονται για τη σωτηρία μας». Αν δεν υπήρχαν, ίσως, θα μπορούσε να επιχειρηθεί κάποια προσπάθεια εξόδου από το αδιέξοδο. Και, οπωσδήποτε, το αίσθημα αυτοσυντήρησης θα έπρεπε, επιτέλους, να λειτουργήσει κάποτε.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ.πρύτανης και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη                                                25.08.2013